http://www.kanavu-kathali.com/ கனவு காதலி : பருவக்கனி - பகுதி - 34

பக்கங்கள்

வியாழன், 12 மார்ச், 2020

பருவக்கனி - பகுதி - 34

படபடவென கதவைத் தட்டினேன். கதவு திறக்கவில்லை..!
' சே.. என்ன செய்கிறாள்.. அந்த.. அந்த.. அசிங்கமான... விகாரமான....'
கதவு திறந்தது...! நான் தலை நிமிற.. பூதம் போலத் தெரிந்தாள்..!
''நீங்களா... வாங்க... வாங்க...''
'' எங்... எங்க... உன் புருஷன்...? இருக்கானா... அவன்..? அவன... வரச் சொல்லு.. வெளிய.. இங்க வரச் சொல்லு... எல்லாத்துக்கும்... எல்லாத்துக்கும்... அவன்தான்.. காரணம்... எங்க... அந்த.. தாயோலி மகன்... டேய்...'' நான் கத்தினேன்.


''ஐயோ.. என்னது.. குடிச்சிருக்கீங்களா..? சரி... சரி.. கத்தாதிங்க.. உள்ள வாங்க... பேசிக்கலாம்...''
''ஏ.. நான் குடிப்பேன்... அடிப்பேன்... அதக்கேக்க... நீ.. யாரு..? உனக்கு.. என்ன ரைட்ஸ் இருக்கு...? எங்க அவன்... உன் புருஷன்..? அவன வரச்சொல்லு.. வெளிய...''
''மொதல்ல . உள்ள வாங்க..! உள்ள வந்து பேசுங்க.. ப்ளீஸ்...''
''நா...நான் பேச வரல..! நா... வந்தது.. எதுக்குனா... ஆமா.. நா...வந்தது.. வந்தது....'' என் கண்கள் சுழன்றது.
''அண்ணா...'' என்றது திடீரென இன்னொரு பூதம்.
'' நீ.. யாரு...? புதுசாருக்க....?''
'' நான்தான்ணா... பவ்யா..உங்க தங்கச்சி... உள்ள.. வாங்க...'' என் கையைப் பிடித்து.. இழுத்து வீசினாள்.
நான் தடுமாறி... மிகச் சரியாகப் போய்... ஒரு சேரில் விழுந்தேன். இரண்டு பூதங்களும்.. என் இரண்டு பக்கமும் நின்று கொண்டு.. என் ரத்தத்தைக் குடிக்க... என் மாமிசத்தை உண்கக் காத்திருந்தன..! என் தலை சுழன்றது..!
''ஆமா... எங்ங உன் புருஷன்..? நான் மறந்துட்டேன்னு நெனைக்காத.. நான் மறக்ல... நான் மறக்க மாட்டேன்... மறக்கவே மாட்டேன்...''
''அப்பா... இல்லண்ணா....''
''அப்பாவா.... நீ.. யாரு...?''
''நான் பவ்யாண்ணா... உங்க தங்கச்சி...''
''பவ்வீயா... ஓ...நீயா.. நீ... எப்படி இங்க வந்த....?''
'' இல்லண்ணா... நீங்கதான் இங்க வந்தீங்க... இது..நம்ம வீடு. .. அப்பா இல்ல... அப்பா.. ஊருக்கு போயிருக்காரு...''
''தாயோலீ... போய்ட்டானா.. அவன்..? நான் வருவேன்னு தெரிஞ்சே போய்ட்டானா..'' தடுமாறி எழுந்து ''அப்ப நான் போறேன். .. அவன.. வந்து பேசிக்கறேன்...!''
என்னால் நிற்க முடியவில்லை. கண்கள் மயங்கியது.. தலை சுழன்றது.. கால்கள் தள்ளாடின.. வலுவிழந்து....
''மெதுவா... பாத்து.. பாத்து...நல்லா புடிடி...'' யாரோ தாங்கிப் பிடித்தார்கள்.
''நோ...நோ.. ஐம் ஸ்டெட்டி... ஸ்ஸ்டெட்டீ... விடு...''
''வாங்கண்ணா.. படுத்துக்கோங்க... ப்ளீஸ்...''
''ஏ...ஏ... நீ... யாரு...?''
'' உங்க தங்கச்சிண்ணா..! ப்ளீஸ் படுத்துக்கோங்க... நம்ம வீடுதான்...''
''நம்ம வீடா.... ஹே....ஹே...''
நான் இரண்டு எட்டுக்கள் கூட எடுத்து வைத்திருக்க மாட்டேன். ஏதோ ஒரு டீலாவில் விழுவது போலிருந்தது. என்னோடு சேர்ந்து.. ஒரு பெணணும் விழுந்தாள்..! நான் மயக்கமானேன்...!!
எப்படி விழித்தேன்...? எப்போது விழித்தேன்..? தெரியவில்லை..! ஆனால் உடனடியாக அந்த மாற்றத்தை உணர்ந்தேன். இது என் வீடு இல்லை..! உணர்வு மீண்டதும்.. சட்டென எழுந்து உட்கார்ந்தேன்.! இன்னும் விடியவில்லை. இரவில் நான் இங்கு எப்படி வந்தேன்.. என்பது.. அரையும் குறையுமாக நினைவில் வந்தது. ஆனால் இங்கு.. என்ன நடந்தது... என்ன பேசினேன் என்பது... சுத்தமாக நினைவில் இல்லை..! தலை பாரமாக இருந்தது..!
விண்விண்னென்று வலித்தது. மீண்டும் படுக்க வேண்டும் போலிருந்தது.! அதைவிட.... நிறைய யோசிக்க வேண்டும்..! ஆனால்.. தலை வலித்தது. மூளை யோசிக்க மறுத்தது..!
நீயும்.. நிலாவினியும் மாறி.. மாறி... நினைவில் வந்தீர்கள்.
'இனி நான் என்ன செய்யப்போகிறேன். .? யோசிக்க வேண்டிய விசயம்.. ஆனால் தலைவலி... என்னை யோசிக்க விடவில்லை..! நான் எழுந்து விட்டதை உணர்ந்து.. பவ்யாவின் அம்மாவும் எழுந்து விட்டாள். லைட்டைப் போட்டாள்.
''காபி.. வெக்கறங்க...'' என்றாள்.
''இல்ல.. வேண்டாம்..'' உடனே மறுத்தேன். ஆனால் காபி குடித்தால்.. தேவலாம் போலிருந்தது.
''பரவால்ல... வெக்கறேன் இருங்க...'' என்றாள். பவ்யாவின் முதுகில் தட்டி.. அவளை எழுப்பிவிட்டாள்.
''என்னம்மா...'' என்று சிணுங்கலாகக் கேட்ட அவளிடம்...
''உங்கண்ணா எந்திரிச்சுட்டாரு.. பேசிட்டிரு..! நான் காபி வெக்கறேன்..!'' என்று விட்டு அவள் சமையல் கட்டுக்குப் போய்விட்டாள்.
என்னைப் பார்த்து உட்கார்ந்து... சிரித்து  ''அண்ணா...'' என்றாள்.
அவளைப் பார்த்தேன்.
''ஹாய் ...''
''ஹாய்ண்ணா..'' என்று புன்னகைத்தாள்.
''ஸாரி..'' என்றேன்.
''இட்ஸ் ஓகேண்ணா..!'' எழுந்து என் பக்கத்தில் வந்து உட்கார்ந்தாள் ''தேங்க்ஸ்ணா..''
''எதுக்கு...?''
'' எங்க வீட்டுக்கு.. வந்ததுக்கு...''
''ஓ..! இல்லமா... நான்.. நல்ல நெலமைல வல்ல..!''
''பரவால்லண்ணா..! இதும் உங்க வீடுதான்..! அப்பா இல்லண்ணா... மொத நாங்க இருந்த ஊர்ல ஒரு மேரேஜ்.. அதுக்கு போயிருக்காரு..!'' என்றாள்.
நான் அமைதியாக இருந்தேன். மெதுவாக என் கையைத் தொட்டாள்.
''அண்ணா...''
அவளைப் பார்த்தேன்.
''நைட்டு.. என்ன நடந்துச்சுனு.. நாபகம் இருக்கா...?''
''இங்க... வந்தப்பறம்... எதும்.. நாபகமில்ல..! நான் ஏதாவது...தப்பா... பேசிட்டேனா..?'' என் அப்பாவைத் திட்டியது போல நாபகம் வந்தது.
''சே..சே..! அதெல்லாம் இல்ல..! '' என்று சிரித்தாள்.
''ஸாரி..''
''அத விடுங்கண்ணா...''
நாங்கள் பேசிக் கொண்டிருந்த போதே காபியுடன் வந்தாள் பவ்யாவின் அம்மா. நான் மௌனமாக வாங்கிக் குடித்தேன். காபி குடித்த உடனே நான் எழுந்து விட்டேன்.
''சரி.. நான் கெளம்பறேன்..''
''இருந்துட்டு... போலாம்.. இல்லண்ணா...'' என்றாள் பவ்யா.
''இல்லமா..!''
''நான் வரட்டுமாண்ணா.. உங்ககூட...?''
''நீ.. எதுக்கு..?''
'' இல்ல... நீங்க. ..''
'' பரவால்ல... நான் போயிருவேன்..!'' என்று விட்டு வீட்டிலிருந்து வெளியேறினேன்..!!
தெருவில் இறங்கி... விறுவிறுவென நடந்ததில் என் சிந்தனைகள் இன்னும் தீவிரமாகியது.
'நியாயமாகப் பார்த்தால்... நான் ஒன்றும் உத்தமன் இல்லை. அந்த வகையில் நிலாவினி செய்தது ஒன்றும்.. துரோகமாகி விடாது..! அவளை நான் மன்னிக்கலாம்...! ஆனால் இந்த குணா..? அவனை மன்னிக்கவே முடியாது..! இவ்வளவு தூரம்...நயவஞ்சகம் செய்தவன்.. அவன்தான்..!' அவன்மேல்.. என் கோபம்... பயங்கரமான வன்மம் கொண்டது..!
கதவைத் திறந்தவள் நீதான்..! தூங்கவில்லை போலும்.. உன் கண்களைப் பார்த்தால்... தூங்கியது போலத் தெரியவில்லை. எதுவும் பேசாமல் விலகி நின்றாய். உள்ளே போனேன். நிலாவினியும் இருந்தாள். அவளும் தூங்கவில்லை போலும். .! தரையில் பாய் விரித்திருந்தது. நான் எதுவும் பேசாமல் அதில் படுத்து கண்களை மூடிக்கொண்டேன்..! அப்படியே தூஙகியும் போனேன்..!!
மறுபடி நான் கண்விழித்த போது சூரிய வெளிச்சம்.. பளீரென கண்ணை உறுத்தியது. நேரம் பத்து மணிக்கு மேலாகியிருந்தது. நான் எழுந்ததும் உடனே நீ காபி கொடுத்தாய்.!
''சாப்பிட்டியா..?'' என்று உன்னிடம் கேட்டேன்.
''இல்லீங்க...'' என்றாய்.
நான் அமைதியாக காபியை உறிஞ்சினேன். யாரும் பேசிக் கொள்ளவில்லை. நிலாவினியோ இறுகிப் போயிருந்தாள்.! நான் எழுந்து போய் குளித்தேன். நீ கொடுத்த உணவைக் கொஞ்சமாக சாப்பிட்டேன். சாப்பிட்ட பின்...உடை மாற்றிக்கொண்டு கிளம்பி விட்டேன்..! நான் எதுவும் பேசவில்லை..!
பேச்சு வார்த்தை இல்லாத நிலையில் இரண்டு நாட்கள் சென்றன..! மூன்றாவது நாள்..! மாலை நேரம்தான் நான் வீட்டிற்கு போனேன். நீ மட்டும்தான் இருந்தாய்..! நிலாவினியைக் காணவில்லை. முதலில் எதுவும் கேட்கவில்லை. அரை மணிநேரம் ஆகியும்.. அவளைக் காணாததால் கேட்டேன்.
''அவ.. எங்க போனா...?''
தயங்கியவாறு...'' அவங்க.. வீட்டுக்கு...'' என்றாய்.
அதற்குமேல் நான் எதுவும் கேட்கவில்லை. இரவு நான் காரைக் கொண்டு போய் செட்டில் விட்டபோது நிலாவினி அவள் வீட்டில்தான் இருந்தாள். நித்யாவும் இருந்தாள்..!
நான்..  ''போலாமா..?'' என்றதும்.. என் பின்னால் வந்து விட்டாள் நிலாவினி.
இரவு..! வெகு நேரமாகியும் என்னால் தூங்க முடியவில்லை..! நான் புரண்டு புரண்டு படுக்க.. நீ என் அருகில் வந்து உட்கார்ந்தாய். நான் பேசவில்லை. என் காலை எடுத்து உன் மடியில் வைத்துக் கொண்டு இதமாகப் பிடித்து விட்டாய். நீண்ட நேரத்துக்கு பின்.. நான் பேசினேன்.
'' ஏன்டி.. நீ தூங்கல..?''
''உங்களால தூங்க முடியுதுங்களா..?'' என்று என்னைத் திருப்பிக் கேட்டாய்.
என் நிம்மதியின்மை உனக்கும் புரிந்து விட்டது. சிறிது நேரம் நம்மிடையே மௌனம்..!
''சரி.. நீ போய் தூங்கு..'' என்றேன்.
''பரவால்லீங்க...'' என்றாய்.
''எத்தனை நேரம் இப்படியே உக்காந்துருப்ப...?''
''அக்கா.. வராதுன்னு நெனச்சங்க...'' என்றாய்.
புரியவில்லை எனக்கு ''எங்க..?''
'' நம்ம வீட்டுக்கு..''
'' ஏன்...?''
''இல்ல...'' லேசாய் மிரண்டு ''அம்மா வீட்லயே இருந்துக்கனும்னு...'' என்றாய்.
''என்னடி சொல்ற.. புரியற மாதிரி சொல்லு...''
சிறிது இடைவெளிவிட்டு..
''வந்து...அக்கா.. என்கிட்ட.. அப்படித்தாங்க... சொல்லுச்சு..'' என்றாய்.
''எப்படி...?''
''நான் அம்மா.. வீட்டுக்கு போறேன்..! இனி வருவேனோ மாட்டேனோ தெரியாது..! ஒருவேளை அப்படி என்னை வேண்டாம்னு சொல்லிட்டாருன்னா.. அப்பறம் நீதான் அவர பாத்துக்கனும்.. னு சொல்லி... அழுதுட்டு.. நான் எவ்வளவோ சொல்லியும் கேக்காம போச்சுங்க....!!'' என கலங்கிய குரலில் நீ சொல்ல... நான் திகைப்படைந்தேன்....!!!!

நான் குழப்பத்துடன் உன்னைப் பார்த்தேன்.
''என்னடி சொல்ற..?''
''ஆமாங்க..'' என்றாய் ''நீங்க யாருகூடயும் பேசறதே இல்ல..! அக்காவால அதை தாங்கிக்க முடியலீங்க.. அதனாலதான்.. அம்மா வீட்டுக்கே... போறேன்னுட்டு....''
''அம்மா.. வீட்டுக்கா...? ஏனாமா...?'' நான் கேட்க.. நீ பேசவில்லை. நான் கொதி உணர்வுடன்..
''ஏன்டி.. நான் ஏதாவது.. அவள வேண்டாம்னு சொன்னன..? இல்ல போயிருன்னாவது சொன்னனா..?'' என்றேன்.
''இல்லீங்க...''
''அப்றம்.. ஏன்.. அவளாவே...?''
''ஆனா.. அக்கா உங்ககூட வந்தத பாத்ததும்.. சந்தோசமா இருந்துச்சுங்க...''
''அப்ப.. இனிமே.. அவ வரமாட்டேனு சொல்லிட்டு போனாளா..?''
''ஐயோ.. அப்படி இல்லீங்க.. உங்க கோபம்.. ஆர்றவரை.. அம்மா வீட்ல இருந்துட்டு...''
''நான் கூப்பிட்டதும்.. என் பின்னாலயே வந்துட்டாளே...?''
''அக்கா பாவங்க... உங்க மேல உசிரையே வெச்சிருக்கு..! உங்கள விட்டுட்டு அக்காவாலயும் இருக்க முடியாதுங்க..! இந்த ரெண்டு மூனு நாளா.. அக்கா தூங்கவே இல்லீங்க.. இன்னிக்குத்தான் தூக்க மாத்திரை சாப்பிட்டு தூங்குது...'' என்றாய்.
''வாழ்க்கைல நான்.. இந்தளவுக்கு ஃபீல் பண்ணதே இல்லைடி.. எதுக்காகவும்..'' என் மனசு நிறைந்த வேதனையோடு சொன்னேன். ''எனக்கு விபரம் வந்த நாள்ளருந்து நான்.. ஒரு அனாதை மாதிரி வளர்ந்தவன்தான்..! எங்கப்பன் மேல எனக்கு நெறைய கோபம்.. வெறுப்பு எல்லாம் இருக்கு.. ஆனா நான் அப்பக்கூட இந்தளவுக்கு மனசு ஒடைஞ்சதில்ல..! கொடுமையா இருக்குடி... இந்த வேதனை..!''
மேலும் என் மனவலியை விளக்க.. எனக்கு சரியான வார்த்தை கிடைக்கவில்லை. என் காலை எடுத்து கீழே வைத்து விட்டு.. என் பக்கத்தில் வந்து படுத்து.. என்னை உன் மார்போடு சேர்த்து அணைத்துக் கொண்டாய்.! என்னை முத்தமிட்டாய்..! என் முதுகை நீவினாய்..! என் கன்னங்களை வருடி.. எனக்கு ஆறுதல் அளிக்க முயன்றாய்..!
என் மனசு இன்னும் பலவீனமடைந்தது.
''என்னை ஏன்டி.. இப்படி முட்டாளாக்கினா..? நிலாவா இப்படி.. என்னை ஏமாத்தினா..? ச்சை.. என்னால தாங்க முடியலடி...''
''ஐயோ.. எனக்கு என்ன பண்றதுனே புரியலங்க..'' என நீ தவித்தாய்.
''நெஜமா என்னால முடியலடி..! தாங்கவே முடியல.. எவனுக்கோ உருவான கொழந்தைக்கு என்னை அப்பாவா... ச்சே.. என்ன ஒரு மோசடி.. அது என் கொழந்தைதான்னு... நானும்... எப்படியெல்லாம்... என்னை ஏமாத்திட்டா... ஒரு குடும்பமே சேர்ந்து... இப்படினு மொதவே சொல்லிருந்தா... அதைக்கூட நான் பெருந்தன்மையா ஏத்துகிட்டு... அவள கல்யாணம் பண்ணிருப்பேன்டி... ஆனா... ஆனா...''
''தப்புத்தாங்க....''
''இத மன்னிக்கவே முடியாதுடி என்னால..! ச்சீ... என்ன ஒரு ஏமாத்து வேலை..? என் வாழ்க்கைல நான் இப்படி முட்டாளாக்கப் படுவேன்னு.. கனவுல கூட நெனச்சதில்லடி..! நோ... நோ.. இதுக்கு மன்னிப்பே இல்ல..'' என் வேதனையின் புலம்பலை உன்னாலும் தாங்க இயலவில்லை. எனக்கு பதிலாக நீ அழுதாய். நீ அழுது என்னை இன்னும் பலவீனமாக்கினாய்..!
ஒருவருக்கொருவர் ஆறுதல் தேடி... உடலுறவில் ஈடுபட்டோம்..!! இறுகிப் போயிருந்த.. என் உணர்வுகள்... இலகுவாகி... என்னைத் தூங்க வைத்தது..!!
அடுத்த நாள் காலையில்.. நான் ஸ்டேண்டுக்கு கிளம்பும் முன்.. நிலாவினியிடம் கேட்டேன்.
''நீ.. உன் அம்மா வீட்டுக்கு போகனுமா..?''
தயக்கத்துடன் என்னை ஏறிட்டுப் பார்த்தாள். உடனே அவள் தலை தாழ்ந்தது.
'' நான் ஒன்னும் சொல்லப் போறதில்ல..! போறதுனா போ..!'' என்றேன்.
கைகளை பிசைந்து கொண்டாள்.
''ஆனா.. என் வாழ்க்கைல.. உன்னை விட யாரும்.. இப்படி ஒரு மோசடி பண்ணியிருக்க முடியாது..''
அமைதியாகவே இருந்தாள். நீ.. தயங்கித் தயங்கிப் பார்த்தாய். ஏதோ பேச நினைக்கிறாய்... ஆனால் பயம்..! நீ என்ன செய்ய முடியும் இந்த விசயத்தில்..?
''உன்ன இருன்னும் சொல்ல மாட்டேன்.. போன்னும் சொல்ல மாட்டேன்..! ஆனா.. உன்னை என்னால மன்னிக்கவே முடியாது..'' என்று விட்டு நான் போய் விட்டேன்.
மதியம்..! மூன்று மணிக்கு நான் போனபோது.. நிலாவினி வீட்டில் இல்லை. சாப்பிடும் போது...நீ சொன்னாய்.
''அக்கா.. போயிருச்சுங்க...''
நான் பேசவில்லை.
''நீங்க கூப்பிட்டா... இப்பக்கூட வந்துரும்...''
''நா... கூப்பிடறதா இல்ல..''என்றேன்.
''ஐயோ.. அப்படி சொல்லாதிங்க...''
''என்னடி தெரியும் உனக்கு. . என் வேதனை..? ஒரு நிமிசம்கூட... வேற எதையும் நெனைக்க முடியல..! எங்க பாத்தாலும்.. எதப்பாத்தாலும்.. யாருகூட பேசினாலும்.. இது தான்டி.. என் மண்டையை கொடையுது..!!''
மிரண்ட பார்வையுடன் என்னைப் பார்த்து பதறினாய்.
'' என்னை மன்னிச்சிருங்க.. கோபப்படாம... சாப்பிடுங்க..!''
அப்பறம் பேசவே இல்லை. சாப்பிட்ட பின் நான் படுத்துக் கொள்ள.. என் பக்கத்தில் வந்து உட்கார்ந்தாய். என் தலையைக் கோதினாய்.
''படு...'' என்றேன்.
ஒரு ஆழமான நெடுமூச்சை வெளியேற்றி விட்டு என்னைப் பார்த்தாய்.
''படுறீ...'' என்க.
என்னோடு அணைந்து படுத்தாய். என் மார்பில் கை போட்டு அணைத்து.. என் நெஞ்சைத் தடவினாய். நான் கண்களை மூடிக் கொண்டு கேட்டேன்.
''நீ ஏன்டி.. வேலைக்கு போகல..?''
''எப்படிங்க போறது.. இந்த நெலமைல...?'' என முனகினாய்.
'' ஏன்.. நீ போக வேண்டியதுதான.. உனக்கு என்ன கேடு..?'' என்று நான் கேட்க.. உன்னிடமிருந்து எந்த பதிலும் இல்லை. கண்களைத் திறந்து பார்த்தேன்.
''நாளைலருந்து போறங்க..'' என்றாய்.
''கோவிச்சுட்டியா..?''
''ஐயோ.. இல்லீங்க..''
''நீயும் வீட்லயே இருந்தா.. எழவு விழுந்த வீடு மாதிரி இருக்குடி..! சரி... இந்த வாரம் ரெஸ்ட்ல இரு..!'' இதமாக என்னைத் தழுவிக் கொண்டு அன்பாக வருடிக் கொடுத்தாய்.
உன் அணைப்பு.. என் மன வேதனையை  சற்று குறைத்தது.
'' என்னடி சொல்லிட்டு போனா..?''
''அக்காங்களா..?''
''வேற யாரு.. உங்கம்மாளவா கேக்கறேன்..?''
''பாவங்க.. அக்கா..! அழுதுட்டேதான் போச்சு..''
''அனுபவிக்கட்டும்... நல்லா அனுபவிக்கட்டும்..''
''அதெல்லாம்... வேனும்னே பண்ணலைங்க... அக்கா...''
''எதெல்லாம்...?''
''கல்யாணம் பண்ணது... அப்பறம்.....''
''இப்படி ஏமாத்திருப்பானு.. கொஞ்சம்கூட நான் நெனைக்கலடி..''
''வேற வழி.. இல்லாமத்தாங்க.. அக்காவும்.....''
''நீ.. என்ன சொன்னாலும்.. அவளை என்னால மன்னிக்கவே முடியாதுடி..''
''நான் சொல்றேன்னு.. தப்பா நெனச்சுக்காதிங்க..! அக்கா.. ரொம்ப நல்லவங்க... கல்யாணத்துக்கு முன்னால எப்படியோ.. ஆனா கல்யாணம் பண்ணப்பறம்... நீங்கதாங்க... அக்காவோட உசுரு...''
''ஆ... மசுரு...''
''நீங்க.. அக்காவத்தாங்க.. தப்பா நெனைக்கறீங்க...?''
''பெரிய நம்பிக்கை துரோகம்டீ.. இது..! இதை எப்படி சாதாரனமா விட முடியும்..? எவன்கூடவோ படுத்து.. வயித்துல ஏத்துன குழந்தைக்கு... என்னை அப்பனாக்க நெனைச்சது... இதை என்னன்னுடி சொல்றது...?'' என்றேன்.
என் மனக்கொதிப்பு அறிந்தோ... என்னவோ.. நீ.. உன் மார்பைத் திறந்து போட்டாய்..!
''ஆனா... இதெல்லாம்.. அக்காவா... பண்ணலீங்க...''
உன் மார்பில் என் முகம் புரட்டினேன்..! உனது அடக்கமான முலைகளை.. அழுத்திப் பிசைந்தேன்..! உன் முலைக் காம்புகளை உறிஞ்சி.. என் கோப உணர்ச்சியை.. பாலுணர்ச்சியாக மாற்ற முயன்றேன்..!!
உன் மார்பை விட்டு நான் மல்லாந்து படுக்க.. நீ என்னை அணைத்துப் படுத்து.. என் மார்பிலும்.. வயிற்றிலும்.. உன் முகத்தைப் புரட்டினாய். உன் கை.. கைலியை அவிழ்த்து விட்டு. . என் பாலுறுப்பில் விளையாடியது..! என் உணர்வுகளை.. இலகுவாக்கும் வித்தையை நீ நன்றாகவே கற்று வைத்திருந்தாய்..! உன் மெல்லிய உதடுகள் என் பாலுறுப்பைக் கவ்விப் பிடிக்க.. நான்.. முற்றிலுமாக பாலுணர்ச்சி வயப்பட்டேன்..! உன் தலையைத் தடவிக் கொடுத்தவாறு.. நான் மௌனமாக... மயங்கிக் கிடந்தேன்..!!
என் பாலுறுப்பிலிருந்து முகம் விலக்கி.. என் மார்பில் படுத்து.. என் மேல் ஏறி உட்கார்ந்து... நீயே.. இயங்கத் தொடங்கினாய்..!! மெதுவாகக் குலுங்கிய.. உன் முலைகளை.. நான் மென்மையாக வருடிக்கொடுத்தேன்..!!
மௌனமாக நடந்த அந்த  உடலுறவு முடிந்து.. நீ என் மார்பின்மீதே படுத்துக் கொண்டாய். என் முகத்தில் முத்தங்கள் கொடுத்து...
'' போதுங்களா..?'' என்று கேட்டாய்.
''ம்..ம்ம்...!!'' உன் வெப்ப மூச்சை முகர்ந்தேன் ''தாமரை..''
''என்னங்க...?''
''எனக்கு.. நீ போதுன்டி..''
'' நான்தான் இருக்கேங்களே..?''
''இல்லடி.. இனி.. அவ.. வேண்டாம்..! நீ மட்டும் போதும்..! அவ வேண்டவே வேண்டாம்...!!'' என்றேன்.. !!!!

கண்களில் நிறைந்த அதிர்ச்சியோடு.. என்னைப் பார்த்தாய்.
''ஐயோ.. என்ன சொல்றீங்க..? வேண்டாங்க.. அப்படியெல்லாம் பேசாதிங்க..! உங்கள பிரிஞ்சு.. அக்காவால இருக்கவே முடியாதுங்க..!''
'' அவ பண்ண பாவத்துக்கு.. அவதானடி அனுபவிக்கனும்..? எவன்கூட படுத்து வயித்துல ஏத்துனாளோ.. அவன்கூடவே போய் வாழட்டும்..''
''ஐயோ.. அப்படியெல்லாம் சொல்லாதிங்க..''
''நான் மொதவே.. உன்னைத்தான்டி கல்யாணம் பண்ணியிருக்கனும்.! தப்பு பண்ணிட்டேன்.. அவங்க சொன்ன பொய்கள நம்பி.. எல்லாம் நாசமாப் போச்சு..! என் நிம்மதி போச்சு.. சந்தோசம் போச்சு..'' என புலம்பினேன்.
அம்மணமாக என் உடலை தழுவிக் கொண்டு முத்தமிட்டாய். பின் அமைதியாகக் கேட்டாய்.
''நான் கொஞ்சம் பேசலாங்களா..?''
''பேசிட்டுதான இருக்க..?''
'' இது.. இல்லீங்க..! நான் யாருங்க..?'' என்று என் மீசையை வருடினாய்.
''என்னடி கேள்வி.. இது..?''
''சொல்லுங்க...''
''தாமரை... என் பொண்டாட்டி..''
"இப்ப இல்லீங்க.."
"ம்ம் "
''இதுக்கு மொத..?''
''வெப்பாட்டி..''
''அதுக்கும் மொத..?''
சற்றே.. நிதானித்தேன். உன் கண்களை உற்றுப் பார்த்தேன்.
''ஏய்.. என்ன சொல்ல வர்றே..?''
''நான் ஒரு.. தேவடியான்றது.. ஊரறிஞ்ச விசயம்..'' என்றாய்.
''ம்..ம்ம்..! இப்ப அதப் பத்தி... என்ன..?''
''அப்படி இருந்த.. என்னை.. நீங்க இன்னிக்கு பொண்டாட்டியா.. ஏத்துக்கலையா..?''
''சரிதான்.. சொல்றத.. முழுசா சொல்லு..''
''ஒரு தேவடியாளா.. இருந்த.. என்னை ஏத்துக்க முடிஞ்ச உங்களால... அறியாம.. ஏதோ தப்பு பண்ணி.. கெட்டுப்போன அக்காவ ஏத்துக்க முடியாதுங்களா..?''
உன் கேள்வி நியாயமானதுதான்.. யோசிக்க வேண்டிய கேள்விதான்... ஆனாலும்.....
'' ஆனா.. தாமரை... நீ மனசால உண்மையானவடி..! என்னிக்காவது.. என்கிட்ட நீ பொய் சொல்லியிருக்கியா..? என்னை பொய் சொல்லி.. ஏமாத்தியிருக்கியா..? இல்லடி.. உனக்கு தெரிஞ்சதெல்லாம்.. பாசமும்... பரிவும்தான்டி...''
''அக்காவும்.. அப்படித்தாங்க... உண்மையா இருக்கப் போய்த்தான.. உங்ககிட்ட எல்லா விஷயத்தையும் சொன்னாங்க..? உங்கள ஏமாத்தனும்னு நெனைச்சிருந்தா.. கடைசி வரை.. சொல்லாமயே விட்றுக்கலாங்களே...?''
''அதும்.. எப்ப சொன்னா..? இனி.. அவளால குழந்தை பெத்துக்க முடியாதுனு ஆனப்பறம்தான..?''
''இல்லீங்க.. அக்கா.. மொதவே.. சொல்லனும்னுதான் இருந்துச்சுங்களாம்.. ஆனா.. அத எப்படி சொல்றதுங்கற பயத்துலதான்... சொல்லாமயே.. விட்றுக்குங்க...''
''அ.. அது.. வேனா.. அடிக்கடி ஒரு மாதிரி.. பேசுவா... ஆனா.. இப்படி...''
''அதனாலதான்... உண்மைய விட.. பொய்யத்தான் புடிக்கும்னு சொல்வாங்களாம்.. உங்ககிட்ட...''
அது உண்மைதான்..!
''தப்பெல்லாம் அக்கா மேல.. இல்லீங்க....'' என்றாய்.
''வேற.. யாரு மேல..?''
''அவங்க வீட்ல இருக்கறவங்கதான்.. எல்லாம் சேந்துதான்... அத.. அக்காவால.. அப்ப தடுக்கவும் முடியாம... இப்படி.....''
''உன்கிட்ட... எல்லாம் சொல்லிட்டாளா...?''
''கொஞ்சம்.. சொல்லுச்சுங்க...''
நான் சிந்தனை வயப்பட்டேன். நீ.. என்னை முத்தமிட்டாய்.
''அக்கா பண்ண ஒரே தப்பு..ஒருத்தன நம்பி மோசம் போனதுதாங்க..''
''அதையும் சொன்னாளா..?''
''இல்லீங்க...அதெல்லாம் சொல்லல..''
அமைதிக்குப் பின் கேட்டேன்.
''சரி.. நீ என்ன நெனைக்கற..?''
''அக்கா.. சந்தோசமா வாழனுங்க.. அது.. உங்ககூட வாழ்ந்தா மட்டும்தாங்க முடியும்..''
''அப்ப.. அவமேல தப்பு இல்லேங்கறியா..?''
''அக்காவும் என்னை மாதிரிதாங்க.. கல்யாணத்துக்கு முன்னாடி  நடந்தத மறந்துட்டு பாத்திங்கனா.. அக்கா.. தங்கம்..! நான் எப்படி.. உங்கள மட்டும் நெனச்சிட்டு வாழறேனோ.. அதே மாதிரிதாங்க அக்காவும்..! கல்யாணத்துக்கு பின்னால.. இம்மியளவு.. துரோகம்கூட நெனைக்கலீங்க..'' என்று அவளுக்காக நீ மிகவும் பரிந்து பேசினாய்..!!
அடுத்த நாள்.. காலை..!! எனக்கு தூக்கம் கலைந்து விட்டது..! ஆனாலும் நான் படுக்கையை விட்டு எழவில்லை..! நீண்ட நேரம் பலவிதமான சிந்தனைகளுடன் படுத்துக் கிடந்தேன்..!!
நீ.. சமையலறைக்குள்ளிருந்து வந்தாய்.
''முழிச்சிட்டிங்களா..?''
'' ம்...'' அப்படியே படுத்துக் கிடந்தேன்.
''காபி..தரட்டுங்களா..?''
ஒரு பெருமூச்சு விட்டு.. ''ம்..!'' என்றேன்.
நீ.. திரும்பி சமையலறைக்குப் போக.. நான் எழுந்து பாத்ரூம் போய் வந்தேன். டிவியைப் போட்டு விட்டு.. அமைதியாக சேரில் உட்கார்ந்தேன். நுரை பொங்கும் காபியோடு வந்தாய். காபி மணம் கமகமத்தது. சுவைத்தபோது.. ருசித்தது..!
''என்ன டிபன் பண்ணியிருக்க..?'' என்று கேட்டேன்.
''குழிப்பனியாரங்க...''
''அதெல்லாம்.. பண்ணுவியா.. நீ..?''
''எல்லாம்.. அக்கா கத்துக் குடுத்ததுதாங்க...'' என சன்னமாகச் சொன்னாய்.
நான் காபி குடித்தபின்... அமைதியாகவே உட்கார்ந்து கொண்டேன். நீ என் பக்கத்தில் நெருங்கி நின்று.. என் தோளில் கை வைத்தாய்.
''குளிக்கறீங்களா..?''
''ப்ச்...''
'' ஏங்க...?''
நான் பேசவில்லை. பேசவே விரும்பவில்லை. மனதில் ஒருவிதமான வெறுமை.. படர்ந்திருந்தது.! என் தோளை மெதுவாக  நீவினாய்.
''உடம்பு செரியில்லீங்களா..?''
''உனக்கு வேலை இல்லை..?''
''எல்லாம் முடிஞ்சுதுங்க..''
''கொஞ்ச நேரம் பேசாம இரு.. எனக்கு அமைதி வேனும்..'' ஒருவித மன வலியுடன் சொல்ல.. மென்மையாக என் புஜங்களைப் பிடித்து விட்டாய்.
''தாமரை...'' என உன் மார்பில் தலை சாய்த்தேன்.
''என்னங்க..?''
'' நா.. என்னடி பண்றது..?''
''எதுக்குங்க...?''
''மனசெல்லாம் ஒரே வேதனையா இருக்குடி.. எனக்கு என்ன பண்றதுன்னு ஒன்னுமே புரியல.. மண்டைய பிச்சுக்கலாம் போலருக்கு..'' என புலம்பலாகச் சொன்னேன்.
நீ.. என் தலையைக் கோதினாய்.
''இப்ப.. நான் என்னடி பண்றது..?'' உன்னை நான் மறுபடி கேட்க.. வார்த்தைகளின்றி என் தலையை.. உன் மார்போடு சேர்த்து.. அணைத்துக் கொண்டாய்..!!
அன்று நான் வீட்டை விட்டு எங்குமே போகவில்லை. வீட்டிலேயே அடைந்து கிடந்தேன்..! மாலையில்தான் ஸ்டேண்டுக்குப் போனேன்..! ஏனோ நண்பர்களைக் கலந்து கொள்ளத் தோன்றவில்லை. குணாவும் ஸ்டேண்டில் இல்லை. பெரியம்மா வீட்டுக்குப் போனேன்..! அவளிடம் என் பிரச்சினை பற்றி எதுவும் சொல்லவில்லை..! அதன்பின்  அங்கிருந்து நேராக பாருக்குப் போனேன்..!!
கதவைத் திறந்த உன் முகம் மிகவும் கவலையோடு இருந்தது. என்னைப் பார்த்ததும் புரிந்து கொண்டாய்..!
''சாப்பிட்டியாடி..?'' என்று கேட்டேன்.
''இல்லீங்க...'' என்று கதவைச் சாத்திவிட்டு வந்தாய்.
நான் உடை மாற்றி...
''சாப்பாடு போடு..'' என்றேன்.
இருவரும் ஒன்றாகவே  சாப்பிட்டோம். படுக்க நள்ளிரவாகிவிட்டது. அப்படியும் தூக்கம் வரவில்லை..! என் மார்பைத் தடவியபடி கேட்டாய்.
''தூக்கம் வல்லீங்களா..?''
நான் பேசவில்லை. அமைதியாக இருந்தேன். அப்பறம் நீயும் பேசாமல்.. அமைதியாக என் உடம்பு முழுவதையும் தடவிக் கொடுத்தாய்..!
''தாமரை..''
''என்னங்க..?''
''நா.. என்னடி பண்றது..?''
''ஏங்க..?''
''காரு இல்லாம.. இங்க இருக்கற முக்காவாசி பொருளு.. அவளோடதுடி..''
''என்னங்க.. சொல்றீங்க..?''
''அவளே வேண்டாம்னா.. அப்றம் எதுக்கு.. அவ பொருளெல்லாம்..?''
''ஐய்யோ.. என்ன சொல்றீங்க..?''
''வேனான்டி... அவளுத எல்லாம் திருப்பி தந்துடலாம்..''
''ஐயோ.. கடவுளே... வேனாம்னு.. முடிவே பண்ணிட்டிங்களா...?''
''ஆமான்டி... அவ வேணாம்.. எனக்கு நீ மட்டும் போதும்..'' என்றேன்....!!!! 

மேலும் இரண்டு நாட்கள்.. நான் வீட்டிலேயேதான் இருந்தேன். வீட்டை விட்டு  எங்குமே போகவில்லை..!
காலை.. பதினொரு மணிக்கு.. நித்யா வீடு தேடி வந்தாள்..!
நீ ''வாங்க..'' என்று வரவேற்றாய்.
கருநீலக் கலரில் புடவை கட்டியிருந்தாள்..! அவள் முகம் பளிச்சென.. திருத்தமாக இருந்தது..! பியூட்டி பார்லரிலிருந்து நேராக இங்கு வருகிறாளோ..?
''வா.. நித்தி.. உக்காரு. .'' என்று சேரை நகர்த்திப் போடேன்.
பின்னால் இருந்த புடவைத் தலைப்பை எடுத்து மடியில் வைத்துக் கொண்டு உட்கார்ந்தாள். உன்னைப் பார்த்து..
''காபி வெய..'' என்றேன்.
நீ அடுப்படிக்குப் போக.. நித்யா என்னிடம் கேட்டாள்.
''ஏன்ணா.. இப்படி இருக்கீங்க..?''
''எப்படி..?''
''ரொம்ப டல்லா..? ஒடம்புக்கு சரியில்லையா..?''
''இல்ல.. அதெல்லாம்.. ஒன்னும் இல்ல..''
''எனி.. ப்ராப்ளம்...?'' என்று சன்னமாகக் கேட்டாள்.
நான் அமைதியாக இருந்தேன். ஒரு வித மன இறுக்கத்தை உணர்ந்தேன். என்னிடமிருந்து பதிலை எதிர்பார்த்து.. ஏமாற்றமடைந்தவள்.. மெதுவாகவே கேட்டாள்.
''என்ன பிரச்சினை... உங்களுக்குள்ள..?''


நான் பேசாமலே இருந்தேன்.
''அலோ.. பிரதர்.. உங்களத்தான்..'' என்றாள்.
''என்ன.. நித்தி..?'' என்று அவளைப் பார்த்தேன்.
''என்ன பிரச்சினைனு கேட்டேன்..?'' என்று கூர்மையாக என் கண்களைப் பார்த்தாள்.
நீ காபியுடன் வந்தாய்.
''காபி குடி...'' என்றேன்.
வாங்கிக் கொண்டாள்.
''ரெண்டு பொண்டாட்டி விசயம் சாதாரனமானது இல்லே..'' என்றாள்.
நீ ''அக்கா.. நல்லாருக்குங்குளா..?''என்று அவளிடம் கேட்டாய்.
''அவ நல்லாத்தான் இருக்கா.! ஏதோ பிரச்சினைனு புரியுது. ஆனா அது என்ன பிரச்சினைனுதான் தெரியல. அத தெரிஞ்சுட்டு போலாம்னுதான்.. நானே வந்தேன்...'' என்றாள்.
''காபிய குடி.. மொதல்ல..'' என்றேன்.
காபியை உறிஞ்சினாள்.
''பிரச்சினை என்னன்னு சொல்லுங்க பிரதர்..''
''ஏன்.. அவ எதுவும் சொல்லல..?''
''ம்கூம்..'' வேகமாக மண்டையை ஆட்டினாள் ''என்ன கேட்டாலும் பேசவே மாட்டேங்கறா.. எப்பவும் ரூம்லயே அடைஞ்சு கெடக்கா... அடிச்சிட்டிங்களா.. அவள..?''
நான் மௌனிக்க...
''சரி.. அத விடுங்க..! அவளா வந்தாளா..? இல்ல.. நீங்களா வெரட்டிட்டிங்களா..அங்க..?'' என்று கேட்டாள்.
''அவளாதான் வந்துருக்கா...''
''அப்படியா.? என்ன பிரச்சினை..?'' என்று லேசான முறைப்புடன் உன்னைப் பார்த்தாள்.
அவளது எண்ணம்.. என்ன என்பது நன்றாகவே புரிந்தது. உனக்காக நான் அவளோடு சண்டை போட்டு.. அவளை விரட்டி விட்டதாக நினைக்கிறாள். என்னுள்ளும் பொசுபொசுவென ஒரு கோப உணர்வு பொங்கியது.
''அவளையே கேட்றுக்கலாம்..'' என்றேன்.
''அவதான்.. யாரோடயும் பேசறதே இல்லியே..? அப்றம் எப்படி கேக்கறது..?''
''உன் புருஷன் இருக்கானா வீட்ல...?''
''இல்ல.. ஸ்டேண்டுக்கு போய்ட்டாரு..'' என்று காலியாகி விட்ட டம்ளரைக் கீழே வைத்தாள்.
''இவ.. அங்க இருக்கறது அவனுக்கு தெரியுமில்ல..?''
''தெரியும்..! ஆனா அவதான் அவங்கண்ணன் கூட பேசியே. ரொம்ப நாள் ஆச்சே..? அப்படியே பேசினாலும்.. ஒரு வார்த்தை ரெண்டு வார்த்தைதான். .பேசுவா..! நானும் எவ்வளவோ கேட்டுப் பாத்துட்டேன்.. அவ கண்லருந்து தண்ணிதான் வருதே தவிற.. வாய்லருந்து ஒரு வார்த்தை வர்றதில்ல..! அதான் என்ன பிரச்சினைனு தெரிஞ்சுக்க வந்தேன்..''என்றாள்.
''பிரச்சினைனு பாத்தா... இது பெரிய பிரச்சினைதான்..'' என்றேன்.
''சொல்லுங்க...என்ன அது..?''
நான் மீண்டும் அமைதியாகி விட்டேன். நளினமான உதட்டசைவுகளுடன் கேட்டாள் நித்யா.
''அவளால குழந்தை பெத்துக்க முடியாதது ஏதாவது பிரச்சினையா..? எதுன்னாலும் ஓபனா சொல்லுங்கண்ணா..''
நான் மறுப்பாக தலையாட்டினேன்.
புன்னகையுடன்..  ''சக்களத்தி சண்டை.. ஏதாவது..?'' என்று கேட்டாள்.
''ம்கூம்...!''
''அப்றம்..?''
மீண்டும் நான் மௌனியானேன். இந்த என் மௌனத்துக்குக் காரணம்.. என்னுள் பொங்கிய.. சீற்றம்தான்..! ஏதாவது பேசினால் கோபத்தில் கடுமையாக ஏதாவது பேசிவிடுவேனோ.. என்று தோன்றியது.!
நித்யா..
''நிலா அங்க வந்து ரெண்டு நாளாச்சு..! நீங்க ஒரு எட்டு வந்து பாக்கல..!அதுதான் பரவால்ல.. கார எடுக்ககூட வரல..! ஸ்டேண்டுக்கும் போகல... இப்படி வீட்லயே கெடந்தா.. பிரச்சினை எப்படி சால்வாகும்..?'' என்று கேட்டாள்.
''இல்ல நித்தி.. இது வேற மாதிரி பிரச்சினை...''
''அது.. என்னன்னுதான் சொல்லுங்களேன்..?''
''நீ.. ஒன்னு பண்ணு...''
''என்ன..?''
''நீ.. போய்.. மொத அவளையே கேளு..! அப்றம் என்கிட்ட வா பேசலாம்..! இப்ப நான் சொன்னா.. வேற மாதிரி போயிரும்..!''
''நீங்க. . இப்படி திடீர்னு பல்டியடிக்க கூடாது பிரதர்..''
'' பல்டி இல்ல..! இது நீ நெனைக்கற மாதிரி பிரச்சினை இல்ல..! பிரச்சினையே வேற நான்ங்கறதால.. இவ்வளவு பொருமையா பேசிட்டிருக்கேன். வேற ஒருத்தனா இருந்திருந்தா.. நடக்கறதே வேறயா இருந்துருக்கும். .'' என்று கொஞ்சம் சூடாகச் சொன்னேன்.
''திடீர்னு டென்ஷனாய்ட்டிங்க..? ஆனா கோபமா பேசறதால மட்டும் உண்மை.. பொய்யாகிடாது..'' என்றாள்.
சர்ரென ஒரு நொடியில்.. தலைக்கேறிவிட்டது என் கோபம்..! அவளை சுட்டெரிப்பது போலப் பார்த்தேன்..!
''வேனாம் நித்தி.. மொதல்ல நீ.. அங்க பேசிட்டு.. இங்க வா..''
''என்னண்ணா நீங்க...''
''இல்ல.. இதுக்கு மேல பேசினா.. அப்றம் நான் கோபத்துல ஏதாவது.. ஏடாகூடமா பேசிருவேன்..''
''உங்க.. பேச்சு சரியில்ல...''
''அவளை வேண்டாம்னே நான் முடிவு பண்ணிட்டேன்னா.. என்னோட கோபம் எந்தளவுக்கு இருக்கும்னு புரிஞ்சுக்கோ..'' என்றதும்... அதிர்ந்து போய் என்னைப் பார்த்தாள் நித்யா.
என் முடிவைக் கேட்டு... அவளது முகம் வெளுத்துப் போனது. அவள் முகத்தில் ரத்தம் சுண்டி.. முகத்தசைகள் இறுகி விட்டது.!
''அண்ணா... என்ன.. சொல்றீங்க...மை காட்...'' என்றாள்.
எனக்கும் கோபம் வந்து விட்டது.
''நித்தி.. சொல்றேன்னு தப்பா எடுத்துக்காத.. இப்ப இருக்கற டென்ஷன்ல.. நான் என்ன பேசறதுனு தெரியாம ஏதாவது பேசிடலாம்..! மொதல்ல அவளையே போய் விசாரி..! விசயம் எத்தனை விபரீதமானதுன்னும் புரியும்..!!'' என்றேன்.
சிறிது நேரம் என்னை வெறித்துப் பார்த்தாள். பின்
''நிலா.. தப்பு பண்ணிட்டானு சொல்றீங்களா.?'' என்று கேட்டாள்.
அவள் போவதாகக் காணோம். நான் எழுந்து போய் ஜன்னல் அருகே நின்றேன். என் உள்ளக் கொந்தளிப்பை நான் அடக்க முயன்றேன்.
'இவளிடம் நான் என்னவென்று சொல்வது..?' முதலில் இவளை விரட்ட வேண்டும்..!
''என்னால நம்ப முடியல..'' என்றாள்.
அவள் என்னவிதமாக நினைத்திருக்கிறாளோ..?
''உன்னால நம்ப முடியலேன்றதுக்காக.. பொய் உண்மையாகிடாது...'' என்றேன்.
''அப்படி என்ன பண்ணிட்டா.. அவ..?''
சிறிது அமைதி காத்து..
''என்னைப் பத்தி..உனக்கே தெரியும்..'' என்றேன்.
''ஸோ...?''
''என்னால.. அவள மன்னிக்க முடியாத அளவுக்கு ஒரு காரியம் பண்ணியிருக்கா..! இது அவ மட்டும் பண்ணது இல்ல..! மொத்த குடும்பமும் சேந்து பண்ணியிருக்கு..! அத.. நீ அவகிட்ட மட்டும்தான் கேக்கனும்னு இல்ல.. வீட்ல யார வேனா கேக்கலாம்..! இதுக்கு மூலகாரணமா இருந்ததே உன் புருஷன்தான் அவன கேளு... எல்லாம் தெரியும்..! கேட்டுட்டு.. அப்பறமா வா... பேசிக்கலாம்..'' என்றேன்.
''சரி...'' என எழுந்தாள் ''நான் மறுபடி வருவேன்..'' என்று விட்டு வெளியேறிப் போனாள்.
கதவைச் சாத்தி விட்டு வந்த நீ.. என் பக்கத்தில் வந்து நின்று..
''எனக்கென்னமோ.. பயமாருக்குங்க...'' என்றாய்.
''என்ன பயம்.. உனக்கு..?''
'' நீங்க.. பெரிய.. பெரிய.. வார்த்தையா பேசறீங்க..''
''எனக்கு வேற வழி தெரியலடி..'' என நான் உன்னைப் பார்க்க.. நீ கண்கள் கலங்க.. என்னைப் பார்த்தாய்.
உன்னை இழுத்து.. அணைத்துக் கொண்டேன். நீயும் என்னைக் கட்டிக் கொணடாய்..! ஆனால் உன் கண்கள் மட்டும்.. கண்ணீரைக் கொட்டியது..!
''நீ.. ஏன்டி.. அழற..?'' என்று உன் கன்னங்களைத் துடைத்தேன்.
தலையை ஆட்டியபடி.. கேவினாய். உன் மோவாயைப் பிடித்து நிமிர்த்தி.. கண்களில் முத்தமிட்டேன்.
''நீ.. அழுது என்னடி பிரயோஜனம்..?''
''அக்காவ மன்னிச்சிருங்க...''
'' மன்னிக்கறது சுலபன்டி..! ஆனா... மனசு..? ஆறவே.. ஆறாது...!!'' 


அமைதியாகவும்  ஆனந்தமாகவும் போய்க் கொண்டிருந்த என் வாழ்க்கை.. இப்போது பெரும் பிரச்சினையாக மாறிவிட்டது. இதுவரை விளையாட்டுத் தன்மையுடன் இருந்து கொண்டிருந்த நான் இப்போது.. மிகவுமே சீரியஸாகிப் போனதாக உணரத் தொடங்கினேன்.
இப்போது என் மனதில் நிறைந்து நிற்பதெல்லாம்.. அமைதியின்மையும் சோகமும்தான்..! இன்னும் சில.. சமயங்களில்.. வெறுப்பும் வரும்..!
முதலில் வருவது நிலாவினிமீது.. அப்பறம்.. அவளது அண்ணன்..குணா..!! இப்போதைய என் மனநிலையில் அவனை நான் என் எதிரியாகவே எண்ணத் தொடங்கினேன்..! இந்த நேரத்தில்.. எனக்கு ஆறுதலாக இருந்தது.. என்னை பெரிதும் அரவணைத்துக் கொண்டது எல்லாம் நீ மட்டும்தான்..!
''நீங்க இப்படி குடிச்சு.. குடிச்சே.. உங்க ஒடம்ப கெடுத்துக்காதிங்க..'' என்று நான் குடித்துவிட்டு வரும்போதெல்லாம் கனிவோடு சொல்வாய்.
''நான் அப்படித்தான்டி குடிப்பேன்..'' என்றால்..
''ஐயோ.. உங்கள நான் குடிக்க வேண்டாம்னு சொல்லலீங்க.. ஆனா ஒடம்பு கெட்டுப்போற அளவுக்கு குடிக்க வேண்டாம்னுதாங்க சொல்றேன்..''
''முடியலடி.. குடிச்சாத்தான் தூக்கமே வருது.. குடிக்கலேன்னா தூங்க முடியறதில்லடி.. பயங்கர டார்ச்சர் பண்றா...அவ...'' என்று அசிங்கமாகவே திட்டுவேன் சில சமயங்களில்.
பெரும்பாலும் நீ அமைதியாகவே இருந்து விடுவாய். சில சமயங்களில் மென்மையாக சொல்லுவாய்.
''இப்பகூட ஒன்னும் கெட்டு போகலீங்க.. நீங்க நெனைச்சா.. ஒரே நாள்ள எல்லாத்தையும் சரி பண்ணிடலாங்க...''
''அவள கூப்பிட்டுக்க சொல்வ..?''
''ஆமாங்க.. நீங்க மட்டும் மனசு வெச்சா போதும்..''
நான் சிரிப்பேன் வாய்விட்டு.. வேதனை கலந்த சிரிப்பு..!
''அவள ஏன் நான் வேண்டாம்னு சொல்றேன் தெரியுமா.?''
''ஏங்க...?''
''அவள என்னால மன்னிக்க முடியும்.. ஆனா பழைய மாதிரி நேசிக்க முடியாது. அதவிட முக்கியமான விசயம்.. அவளும் ஒரு குற்ற உணர்ச்சியோடதான்.. இந்த வீட்ல இருப்பா.. அது என்னை இன்னும் அப்செட் பண்ணும்..! நான் மறந்தாலும் அவளே என் மனசுல.. அந்த எண்ணத்த தூண்டி விட்றுவா..! இதான் பிரச்சினை.. மொத்தத்துல.. எங்க ரெண்டு பேருக்குள்ள இருந்த அன்பு.. காதல் எல்லாம் செத்துப் போச்சுடி..'' என நான் சொல்ல... நீ கண் கலங்குவாய்.
''இதுக்கு ஏதாவது வழி இருந்தா சொல்லு..'' என்பேன்.
என்ன வழி சொல்லுவாய்... பேதையான.. நீ..?
ஒரு காலை நேரம்....!!
''என்னங்க.. என்னங்க..'' என.. ஆழ்ந்த தூக்கத்தில் இருந்த என்னை உழுக்கி எழுப்பினாய்..நீ..!
நான் மிகுந்த சிரமத்துடன்தான் கண்களைத் திறந்தேன். லேசான எரிச்சலுடன் புரண்டு படுக்க.. என் தோளைத் தொட்டு..
''உங்கள பாக்க வந்துருக்காங்க..'' என்றாய்.
கண்களை மூடிக் கொண்டே..
''யாரு..?'' என்றேன்.
'' அக்காவோட.. அப்பா..''
நீ சொன்னது சரியாக எனக்கு விளங்கவில்லை.
''யாரு..?'' என்றேன் மறுபடி.
''நிலா.. அக்காவோட.. அப்பா..! உங்கள பாக்க வந்துருக்காங்க..'' என்றாய்.
சட்டென புரண்டு எழுந்தேன். நிலாவினியின் அப்பா..!
''வாங்க..'' என்று விட்டு.. அவிழ்ந்திருந்த லுங்கியை இடுப்பில் இருக்கிக் கட்டினேன். ஒரு புன் சிரிப்பைக் காட்டி விட்டு.. சேரில் உட்கார்ந்தார்.
நான் பாத்ரூம் போய் முகம் கழுவி வந்தேன். என்ன விசயமாக பேச வந்திருக்கிறார் என்பது எனக்கு தெரிந்தே இருந்தது. எனவே நான் பேசவில்லை. அவருக்கும் சேர்த்து காபி கொண்டு வந்து கொடுத்தாய். அவரும் மறுக்காமல் வாங்கிக் கொண்டார். சிறிது பொறுத்து பேசினார்.
''நீ.. எங்க மேலெல்லாம் கோபமா இருப்ப...?''
நான் மௌனமாக காபியை உறிஞ்சினேன்.
''எங்களை மன்னிச்சிருபபா.! உன் விஷயத்துல தப்பு பண்ணது நாங்கதான். நிலா இல்லை..! அவ பண்ண தப்பு.. ஒருத்தனை காதலிச்சு ஏமாந்து போனதுதான். அதுக்கப்பறம் அவ உங்கள ஏமாத்த விரும்பாம.. இந்த கல்யாணமே வேண்டாம்னு.. எவ்வளவோ அடம்புடிச்சா.. ஆனா.. நாங்கதான்....''
''என் தலைல மொளகா அரைச்சுட்டிங்க...?'' என்று கடுப்புடன் கேட்டேன்.
''இல்ல.. அப்படி இல்ல.. கல்யாணத்துக்கு முன்னாடியே உன்கிட்ட சொல்லிடனும்னுதான் நாங்க நெனைச்சோம்..! குணாவ விட்டு உன்கிட்ட சொல்லிரவும் சொன்னோம்... ஆனா.. அதுல நடந்த... ஒரு சின்ன தப்பால....''
என் ரத்தம் கொதித்தது. என் ஏமாற்றம் என்னைக் கொந்தளிக்க வைத்தது.
''இது.. சின்ன தப்பா உங்களுக்கு..?'' என்று சூடாகக் கேட்டேன்.
மேலும் தயக்கத்துடன்..
''இன்னும்.. உனக்கு என்ன உதவி வேனுமோ.. கேளு..! ஆனா இந்த ஒரு விசயத்துல மட்டும் எங்களை மன்னிச்சிரு..! நான் மனசார மன்னிப்பு கேட்டுக்கறேன்..!'' என்றார்.
''எதிரியக் கூட மன்னிச்சிரலாங்க.. ஆனா.. துரோகிய...''
''அவ.. துரோகம்னு எதுவும் பண்ணல...'' என உள்ளமுங்கிய குரலில் சொன்னார்.
''ஓ.. அப்ப.. இப்ப பண்ணது.. என்னவாம்..?''
''இல்லப்பா... அவ கல்யாணத்துக்கு முன்ன.. சரி.. சரி.. ஆனா.. இதுவரை போனத விடு.. மன்னிச்சிரு... இனிமே உன் மனசு கோணாம நடந்துப்பா..! அதுக்கு நான் பொருப்பு..! அவளுக்கும் இனி..வேற வாழ்க்கைனு எதுவும் இல்ல..! ஒன்னும் அவசரம் வேண்டாம்... அவ வேணா கொஞ்ச நாளைக்கு.. அங்கயே இருக்கட்டும்..! உன் கோபமும் ஆறட்டும்..!'' என்றார்.
''இல்ல... உங்க பொண்ண.. நீங்களே வெச்சுக்குங்க.. எனக்கு வேண்டாம்.. இனியும் அவளோட சேர்ந்து.. வாழ்றது எனக்கு நரகமாத்தான் இருக்கும்..'' என்று தீர்மானமாகவே சொன்னேன்.
அவர் என்னை ஆழமாகப் பார்த்தபடி சொன்னார்.
''உன் கோபம் நியாயமானதுதான்ப்பா..! கொஞ்சம் யோசி..! அவசரப்பட்டு எந்த முடிவும் எடுக்க வேண்டாம்..!''
"இப்பவே ரொம்ப யோசிச்சிட்டேன். இருபத்தி நாலு மணி நேரமும் இதப் பத்தி யோசிக்கறது மட்டும்தான் என் வேலை.."
அவரும் எவ்வளவோ முயன்றார். நான் இடம் கொடுக்கவே இல்லை. அதன்பின் அவர் சமாதானம் சொல்லி விட்டு கிளம்பிப் போனார்.
இந்த பிரச்சினை அதோடு நிற்கவில்லை..! என் பெரியம்மா.. அக்கா...என என் அப்பாவரை நியாயம் போனது. ஆனால் என்வரையில் நான் மாறவே இல்லை..!
அக்கா சொன்னாள்.
''சரிடா.. நடந்தது நடந்து போச்சு.. இனி அவளுக்கும் வாழ்க்கைனு தனியா இல்ல..! நல்லவளோ கெட்டவளோ.. அவள கல்யாணம் பண்ணி.. ஒரு வருசம் வாழ்ந்துட்டே..! தாமரைய ஏத்துட்டு வாழ முடிஞ்ச உன்னால.. இவள ஏத்துட்டு வாழ முடியாதா..? கொஞ்சம் அனுசரிச்சு போ..'' என்றாள்.
நான் பேசாமல் இருந்தேன்.
''அவதான் உனக்கு ஒரு தொந்தரவும் தர்றதில்லையே..? அவ ஒரு புள்ளப்பூச்சிடா..! கொஞ்சம் பெரிய மனசு பண்ணி.. அவளை மன்னிச்சிரு.. கூப்டுக்க.. அவளும் உன்கிட்ட பாசமாத்தான் இருக்கா..! பாவம்டா.. அவ..''
''பாவம் புண்ணியம் பாக்ற விசயமா இது..?'' என்றேன்.
''அப்படி இல்லடா....''
''விடு... மேல.. மேல.. பேசி எச்சா என்னை நோகடிக்காத..'' என்றேன்.
அந்தப் சிரச்சினை எந்த ஒரு முடிவும் இல்லாமலேதான் இருந்தது..! இந்தப் பிரச்சினையால் நீயும் பாதிக்கப் பட்டிருந்தாய். என்னுடனான உன் பேச்சு மிகவும் குறைந்திருந்தது. அதை நானும் பெருசு பண்ணவில்லை. ஆனால் என் மன வேதனை மட்டும் குறைந்த பாடே இல்லை. நாளுக்கு நாள்.. என் மன உளைச்சல் அதிகமாகிக் கொண்டே இருந்தது. அதை மறக்க.. தினம் தவறாமல் குடிக்கத் தொடங்கினேன்..!
இரண்டு வாரங்கள் கடந்திருந்தன. நான் வீடு போனபோது நள்ளிரவாகியிருந்தது. கதவைத் திறந்த நீ.. என்னிடம் எதுவும் பேசவில்லை. டி வி ஓடிக் கொண்டிருந்தது.
''சாப்பிட்டியா..?''என்று கேட்டேன்.
''இல்லீங்க...'' என்றாய்.
''ஏன்டி... நான் என்னை எதிர் பாக்காதேனு சொல்லிருக்கேன் இல்ல...''
''ஐயோ.. பசி இல்லீங்க...''
''ஏன் பசிக்கல..?''
''தெரியலீங்க...''
''சரி.. போடு..'' என்றேன்.
நீ இருவருக்கும் உணவைக் கொண்டு வந்தாய். சாப்பிடும் போது தயக்கத்துடன்..
''இப்பெல்லாம் டெய்லியும் குடிக்கறீங்க..?''என்றாய்.
''ஏன்டி.. அதுக்கு என்ன இப்ப..?''
''இல்லீங்க.. ஒடம்பு.. என்னத்துக்கு.. ஆகறது..?''
''அடிப்போடி.. மனசே ஒடஞ்சு போச்சு..'' என்று விட்டு நான் பாதி சாப்பாட்டிலேயே எழுந்து விட்டேன்.
''சாப்பிடுங்க..'' என்றாய்.
''போதுன்டி...''
''ஐயோ.. என்னங்க... சாப்பிடாம.. அப்படியே...''
''நீ.. சாப்பிட்டு வா...'' நான் படுக்கையில் சாய்ந்தேன்.
சிறிது நேரத்தில் நீ என் அருகில் வந்து உட்கார்ந்தாய்.
''என்னங்க..''
'' ம்ம்..?''
''இப்படி சாப்பிடாம இருக்காதிங்க..''
''ம்ம்...''
என் பக்கத்தில் படுத்து.. என் மார்பில் கை போட்டு என்னை அணைத்துக் கொண்டாய். என் நெஞ்சைத் தடவியபடி..
''நான் ஒன்னு.. கேக்கலாங்களா..?'' என்றாய்.
''ம்ம்..''
''அக்காவ... விட்றுவிங்களா..?''
''வேற என்னடி செய்யச் சொல்ற..?''
''நான் உங்க கிட்ட.. எனக்குனு ஒன்னுமே கேட்டதில்ல...''
''ம்ம்..?''
''இப்ப..ஒன்னே ஒன்னு கேக்கப் போறேன்...''
''என்ன...?''
''அக்காவுக்கு கொழந்தை வேனும்னுதானுங்களே.. என்னை கல்யாணம் பண்ணி வெச்சுது...''
''ம்ம்...?''
''அதுக்காக... அக்காவ.. மன்னிச்சு... ஏத்துக்குங்க..! நான் உங்ககூட வாழவே.. அக்காதான் காரணம்..! இப்ப நான் வந்து.. அக்காவ.. உங்ககிட்ட இருந்து பிரிச்ச மாதிரி ஆகிடாதுங்களா..?''
''அதனால...?''
'' எனக்காக இந்த ஒரு உதவி மட்டும் பண்ணுங்க..! அக்கா இல்லாம.. உங்கனாலயும் நிம்மதியா இருக்க முடியாதுங்க..! அங்க அக்காவாலயும் நிம்மதியா இருக்க முடியாது..! நான் வந்த நேரம் இப்படி ஆகிப் போச்சோனு.. எனக்கும் வருத்தமா இருக்குங்க...''
''இதுல நீ எதுக்குடி.. தேவையில்லாம பீல் பண்ணிக்கற..?''
''கொஞ்சம்.. விட்டுக் குடுத்து போங்க..! எனக்காகங்க... நான் என்னிக்கும் உங்க அடிமைதாங்க... ஆனா நீங்களும் நிம்மதியா வாழனுங்களே..! நீங்க நிம்மதியா இல்லாம.. நான் எப்படிங்க...? நான் சொல்றத.. கொஞ்சம் யோசிங்க...'' என்று கண்கள் கலங்க கெஞ்சினாய்.
நான் அமைதியானேன்.
''என்னை அடிக்கறதுனா.. அடிச்சிருங்க..! நான் வாங்கிக்கறேன்..! ஆனாக்கா.. நான் சொல்றதையும் கொஞ்சம் யோசிங்க... நான் உங்களுக்கு கெடுதல் நெனைப்பேனு தோணுதுங்களா... உங்களுக்கு...?'' என்ற போது உன் குரல் உடைந்து.. அழுது விட்டாய்.
''ஏய்.. ச்சீ.. நீ எதுக்குடி அழற.. அழாத.. '' என்று உன்னை இழுத்து அணைத்துக் கொண்டேன்.
''எனக்காகங்க... ப்ளீஸ்ங்க...''
நான் சிரித்து விட்டேன்.
''ம்ம்.. நீ கூட இங்கிலீஸ்லாம் பேசற போலருக்கு...''
''எனக்கு எப்படி கேக்கறதுனு தெரியலீங்க..! அக்கா இருந்தாத்தாங்க... நாம மூனு பேருமே நிம்மதியா வாழ முடியும்..!'' என மூக்கை உறிஞ்சினாய்.
''சரி... என்ன பண்ணனும்ங்கற..?''
'' அக்காவ மன்னிச்சிருங்க...''
''மன்னிக்கறது பெரிய விசயம் இல்லடி...''
''அப்பறம்.. வேற.. என்னங்க..?'' என்றாய்.
பெருமூச்சுவிட்டேன்.
''என் மனசு கொஞ்சம் ஆறனும்..!!''
''அதுக்கு.. என்னங்க பண்றது..?'' என்று அப்பாவியாகக் கேட்டாய். உன் தலையைத் தடவினேன்.
''இப்போதைக்கு அவ இங்க வேண்டாம்..! கொஞ்ச நாள்.. அவ அம்மா வீட்லயே இருக்கட்டும்..!!'' என்றதும் உன் முகம் மலர்ந்து விட்டது.
''ஐயோ. .. மன்னிச்சிட்டிங்கதாங்க..?''
'' மன்னிப்புங்கறது பெரிய விசயம்டி..! அவள மன்னிக்கற அளவுக்கு நான் தகுதியானவன் இல்ல..! ஆனா.. மனசுல பட்ட.. காயம்... அது உடனே ஆறிடாது..? கொஞ்ச நாள் போகனும்..! அதுவரை... அவ அம்மா வீட்லயே இருக்கட்டும்.. அவள நான் இப்போதைக்கு பாக்காம இருக்கறதுதான் நல்லது..! நேர்ல பாத்தா... கோபத்துல ஏதாவது பேசிருவேன்..!!'' என்றேன்.


உன் மகிழ்ச்சி கரை புரண்டு விட்டது.
''ஐயோ.. இப்பதாங்க.. எனக்கு நிம்மதியா இருக்கு...'' என்று என் முகமெங்கும் முத்தங்களைப் பதித்தாய்.
நான் அமைதியாக படுத்துக் கிடந்தேன். என்னை இறுகத் தழுவிக் கொண்டு..
'' போதுங்க... போதுங்க.. இது ஒன்னு போதுங்க.. எனக்கு..! இந்த சந்தோசம் போதுங்க..! எனக்காக நீங்க வேற எதுவும் பண்ண வேண்டாங்க.. சாகறவரை.. நான் உங்க காலடியே... நாய் மாதிரி கெடப்பங்க...'' என்று உளறினாய்.
''ஏய்.. லூசு...'' என்று உன் கன்னம் தடவினேன் ''இப்படி பேசாதேனு உனக்கு எத்தனை தடவை சொல்லியிருக்கேன்..? நீயும் என் பொண்டாட்டிதான்.. அடிமை கெடையாது..!''
''நான் ஏதாவது தப்பா பேசிருந்தா.. என்னை மன்னிச்சிருங்க..! எனக்கு அந்தளவுக்கெல்லாம் பேசத் தெரியாதுங்க..!'' என்று குழைந்தாய்.....!!!!










கருத்துகள் இல்லை:

கருத்துரையிடுக