http://www.kanavu-kathali.com/ கனவு காதலி : கிராமத்து காவியம் - பகுதி - 5

பக்கங்கள்

வியாழன், 5 மார்ச், 2020

கிராமத்து காவியம் - பகுதி - 5

ரங்கசாமி திடுக்கிட்டு வழிந்தாலும் அவமானத்தில் அவன் முகம் பேயறைந்தாற் போல ஆகிவிட்டது. விடலைப்பையன் கூட பரவாயில்லை போல. சட்டென்று எழுந்தான் ரங்கசாமி

“நான் வறேன்" என்றவாறு கிளம்பினான். அவள்

“என்னண்ணே, பரவாயில்லை உக்காருங்க. நான் ஒன்னும் நினைக்கலை” என்றாள் பேசக்கூட அவனுக்குக் கூச்சமாக இருந்தது. எப்படி இனி இந்தப் பெண்ணின் முகத்தில் முழிக்கப் போகிறோம்என்ற அவமானத்தில், தலையைக் குனிந்து கொண்டே கதவை நோக்கி நகர்ந்தான் ரங்கசாமி. இதனைப் பார்த்து மாவாட்டிக் கொண்டிருந்த அவள் எழுந்து ஓடிவந்து அவனது கையைப் பிடித்தாள்.
“கோச்சிக்காதீங்க. என்னா சொல்லிட்டேன்னு இப்படி. சும்மா உக்காருங்கண்ணே. எனக்கும் போரட்டிக்கிதுல்ல. எப்பவும் தான் நான் தனியா உக்காந்து மாவாட்டிக்கிட்டிருக்கேன். என்னமோ என்னைக்கில்லாத மாதிரி வந்து என்னோட பேசிக்கிட்டிருக்கீங்க. எனக்கும் நல்லாத் தான் இருக்கு. தெரியாமச் சொல்லிட்டேன். உக்காருங்கண்ணே" என்றாள்என்ன செய்வதென்றே தெரியவில்லை ரங்கசாமிக்கு. தான் செய்து கொண்டிருந்ததை அவள் கண்டுபிடித்ததையும் எதிர்பார்க்கவில்லை, அவள் திட்டுவாள் என்றும் எதிர்ப்பார்க்கவில்லை. அவள் இப்படி தன்னை கட்டாயப்படுத்தி உட்கார வைப்பாள் என்றும் எதிர்பார்க்கவில்லை.

வெளியே சுள்ளென்று கத்திரி வெய்யல் அடித்துக் கொண்டிருந்தது. அதன் வெக்கை உள்ளேஏறிக் கொண்டிருந்தது. ஒருவரும் நடக்க முடியாத அளவுக்கு வெய்யல் இருந்த தெருவிலிருந்து அனல் காற்று வீட்டுக்குள் அடித்தது. இப்போது வயலின் ஈரக்காற்றுப் பட்டால் சுகமாக இருக்கும். வீட்டின் நிழல் கூட அவள் தன்னைக் கட்டாயப்படுத்தி உட்கார வைத்த போது சுட்டது. அங்கிருந்து ஓடி விடத்தான் மனது சொல்லியது. பார்த்ததைஒப்புக்கொள்ள முடியுமா? அதைப் பற்றிப் பேசுவதற்குக் கூட கூசியது அவன் வாய்.

உட்கார்ந்தான் ரங்கசாமி. அவள் மீண்டும் மாவாட்ட உட்கார்ந்தாள். அப்போதுதான் கவனித்தான் தனது கையை அவள் பிடித்ததால் மாவு ஈரமாக அவனது முழங்கையில் அப்பி இருப்பதை.

“நான் இதைக் கழுவிட்டு வந்துடறேன்” என்றவாறு எழுந்து அடுப்பறைக்கு அருகில் இருந்த குளியலறைக்குச் சென்றான். கையைக் கழுவி விட்டு வந்தபோது அவள் இன்னும் மாவாட்டிக் கொண்டு உட்கார்ந்திருந்தாள்.

“அதிருக்கட்டும். நீங்க எப்போ கல்யாணம் பண்ணிக்கப் போறீங்க?" என்றாள் அவள்

“ம்ம். அதைப் பத்தி ஒன்னும் யோசிக்கலை" என்றான் ரங்கசாமி. மீண்டும் தன் இடத்தில் உட்கார்ந்து அவளைப் பார்த்தான். அவள் ஆட்ட ஆட்ட அவளது மார்பகத்தில் இருந்த மாராப்பு நழுவி அவளது ஜாக்கெட்டும், ஜாக்கெட்டுக்கு மேல் பிதுங்கி வழியும் மார்பகங்களும் ஆடுவதைப் பார்த்துக் கொண்டே இருந்தான். அவள் குனிந்து கீழே இருந்த பாத்திரத்திலிருந்து தண்ணீரை எடுத்து மாவின் மேல் தெளித்தாள். அவள் குனியும்போது அவளது மார்பகங்கள் இவன் கண்னுக்கு இன்னும் விருந்தாக, ஒரு புறம் காமத்தாலும் இன்னொருபுறம் குற்ற உணர்வாலும் அலைக்கழிக்கப்பட்டான் ரங்கசாமி.

“உங்களுக்கும் வயசாயிகிட்டே போவுதே. நீங்களும் குழத்தை குட்டின்னு ஆகவேண்டாமா?" என்றாள் அவள்.

“வயசைப் பார்த்தா முடியுமா? மனசுக்குப் பிடிச்சிருக்க வேண்டாமா?” என்றான் ரங்கசாமி

“ஆமா மனசுக்கு பிடிச்சவரைத் தான் கல்யாணம் பண்ணனும்னா நான் இங்கயே வாக்கப்பட்டிருக்க மாட்டேன்"என்றாள் அவள்

“ஆமா நீயும்தான் கல்யாணம் ஆயி ரொம்ப நாளாச்சு. உனக்கெப்ப குழந்தை?" என்று கேட்டான்.

ரங்கசாமிக்கு அதற்கு பதில் தெரிந்தே இருந்தது. சும்மா நக்கியே காலத்தை ஓட்டுபவனிடமிருந்து என்ன குழந்தை வரும்?திரும்பி அவனை ஒரு முறை பார்த்தாள். பதில் சொல்ல அவளுக்கு வாய் நுனி வரை வந்து விட்டது போலும், பல்லைக் கடித்துக் கொண்டு மீண்டும் மாவாட்ட ஆரம்பித்தாள். கண்ணீர் அவளது கண்ணிலிருந்து கிளம்பி கன்னத்தில் வழிந்தது.

“சே சே நான் என்ன கேட்டுட்டேன். எதுக்கு அழறே?" என்றான் ரங்கசாமி.

“அதெல்லாம் எப்படின்னே சொல்லுவேன் உங்ககிட்ட?" என்று தலையக் குனிந்து மாவாட்டிக்
கொண்டே இருந்தாள் அவள்.

“பரவாயில்ல சொல்லு தங்கச்சி. என்னால ஏதாச்சும் முடிஞ்சா செய்யறேன்" என்றான் ரங்கசாமி.

“அந்த ரூமைப் பாருங்க. இப்படித்தான் எப்பவும். குடிச்சிட்டு குடிச்சிட்டு படுத்துக்கிட்டா எப்படி குழந்தை வரும்" என்றாள்.

“வாஸ்தவம் தான்" என்று சொன்னான் ரங்கசாமி.

“நான் வேணா அவனைக் குடிக்காதன்னு சொல்லிப் பாக்கறேன்" என்றான் ரங்கசாமி

“நான் சொல்லாததா, மாமா சொல்லாததா, அத்தை சொல்லாததா. இன்னும் யார் யாரோ சொல்லிப் பாத்துட்டாங்க. அவர் பொறக்கும்போதே பாட்டிலோட பொறந்தவர் அண்ணே" என்றாள் அவள் மெல்லப் புன்னகை தோன்றியது அவன் முகத்தில்.

“அந்த அடுக்குல ஒரு டப்பால வெந்தயம் இருக்கு. கொஞ்சம் எடுத்துத் தாங்களேன்" என்றாள். அவன் எழுந்து அந்த டப்பாவை எடுத்தான்

“அதிலேர்ந்து கொஞ்சம் வெந்தயம் தாங்க"கை நிறைய வெந்தயம் எடுத்து அவளிடம் காண்பித்தான்

“போடுங்க என்று கையை ஆட்டுரலிருந்து எடுத்து மாவைக் காட்டினாள். போட்டான்

“ரங்கசாமி அண்ணே அப்படியே இந்த வளையலையும் கொஞ்சம் மேலே தள்ளி விடுங்க” என்று தன் கைகளைக் காட்டினாள். ரங்கசாமி டப்பாவை வைத்து விட்டு அவளிடம் வந்தான். கீழே உட்கார்ந்து அவளது வளையல்களை மேலே தள்ளினான்

“சரிண்ணே” என்றவாறு தன் முழங்கைகளால் தன் முகத்தில் வந்து விழுந்த முடிக்கற்றைகளை தள்ளி விட முயன்றாள். ரங்கசாமி தன் கையை நீட்டி அந்த முடிக்கற்றைகளை எடுத்து அவளது தலைக்கு மேல் செருகினான். அவனை நன்றியோடு பார்த்தாள் அவள். சில நிமிஷங்களுக்கு முன்னர் நடந்த குற்றம் மறந்துவி ட்டது ரங்கசாமிக்கு. அவன் எழுந்து

“சரி தங்கச்சி, நான் வறேன். எனக்கு மனசு நல்லால்ல" என்றவாறு கிளம்பினான். அவள்

“சரி” என்று அவனைப் பார்த்துக் கொண்டே இருந்தாள். அடுத்த நாள் காலையில் மாரியைச் சந்தித்த ரங்கசாமி அவனை தனியே கூட்டிக் கொண்டு போய் பேசினான்.

“ஒனக்கு ஒரு விஷயம் சொல்றேன். அதை யார்கிட்டயும் சொல்லக்கூடாது" என்றான் ரங்கசாமி.

“என்ன ரங்கா?" என்றான் மாரி.

“நம்மா முத்துசாமி இருக்கான்ல, அவனோட அப்பா அவன் அப்பா இல்லியாம். அந்த ஆள் உண்மையிலே ஆம்பளையே இல்லையாம். அவருக்கு குழந்தையே பெறக்காதுன்னு டாக்டர் சொல்லிட்டாங்களாம். இது தெரிஞ்சேதான் முத்துசாமி அம்மா முத்துசாமி அப்பாவைக் கல்யாணம் பண்ணியிருக்காங்க. முத்துசாமியோட உண்மையான அப்பா யாருன்னு என் கிட்ட கேக்காத. அது எனக்குத் தெரியாது. அது முத்துசாமி அம்மாவுக்குத் தான்தெரியும்" என்றான்.

“அப்ப முத்துசாமி குழந்தை முத்துசாமி அப்பாவோடது இல்லையா?" என்றான் மாரி.

“இதை நான் சொல்லணுமா. அது முத்துசாமி குழந்தைதான். வேறயார்தும் இல்லை. முத்துசாமி சூரனாக்கும். அவனோட அப்பா முத்துசாமி சம்சாரத்துக்கிட்ட கை வக்க வந்திருக்கார் போலருக்கு. முத்துசாமி விட்டானான் கன்னத்துல. அதில அவமானம் தாங்காம போனவர் தான். வரலை இன்னும்" என்றான் ரங்கசாமி.

“அப்படியா சேதி" என்றான் மாரி. தன் வேலை முடிந்தது என்று மற்ற வயல் விவகாரம் பேசத் தொடங்கினான் ரங்கசாமி. சில தினங்கள் எங்கும் போகாமல் வீடு வயல் என்று இருந்தான் ரங்கசாமி.

மூன்றாம் நாள் வயலுக்கே வந்துவி ட்டான் முத்துசாமி.

“நீ என்ன சொன்னியோ தெரியாது. அப்பாவைப்பத்தி கெட்ட பெயரா போச்சி. நான் சூராதிசூரனாயிட்டேன். ரொம்ப நன்றிப்பா உனக்கு” என்றான் முத்துசாமி.

“எனக்கு திருச்சிக்குப் போய் கறி பிரியாணி வாங்கிக்குடு" என்றான் ரங்கசாமி.

“நிச்சயமா உனக்கு இல்லாமயா?" என்றான் முத்துசாமி.

“இன்னொரு விஷயம். ஒனக்குத் தெரியுமோ என்னமோ, செட்டியார் கடையில் மாரி அப்பா வேலை செஞ்சிக்கிட்டு இருந்தார்ல? அந்தச் செட்டியார் செத்து போயி ரெண்டு நாளாவுது. அதை விட மோசமான விஷயம், செட்டியார் ஊட்டு ஆச்சி மாரி அப்பாவை தொடுப்பா வச்சிருந்திச்சாம் போல. அவரையும் கூட்டிக்கிட்டு சிவகங்கை போயிருச்சாம். இது லேசு பாசா கேட்டது. செட்டியார்

சொத்தெல்லாம் ஆச்சி கையிலதானாம். எல்லாத்தையும் வேலைக்காரங்களுக்கே வித்துட்டு ஆச்சி பொறந்த ஊட்டுக்குப் போயிருச்சி. மாரி அப்பாவையும் கூட்டிக்கிட்டு" என்றான் முத்துசாமி.
திடுக்கிட்டான் ரங்கசாமி. அப்போது மாரி குடும்பத்தின் கதி என்ன ஆவது?

“சரி நான் போயி மாரி வீட்டுக்குப் போயிட்டு வாறேன்" என்று கிளம்பினான்லட்சுமி வீட்டுக்குச் சென்றபோது லட்சுமி வீட்டின் ஒரு மூலையில் உட்கார்ந்திருந்தாள். இன்னொரு மூலையில் மாரி மனைவி உட்கார்ந்திருந்தாள் மாரியின் அறையில் மாரி மல்லாந்து படுத்திருந்தான். வழக்கம் போல குடித்திருப்பான் போல.

“என்னாச்சி அத்தை" என்றான் ரங்கசாமி. ஓ வெனக் கதறினாள் லட்சுமி.

“என்னை கைகழுவிட்டு போயிட்டாருப்பா. என்ன சொல்றதுன்னே தெரியலையே. அய்யோ. அய்யோ" என்று அவனைப் பார்த்ததும் மடை திறந்த வெள்ளம் போல பொங்கிப் பொங்கி அழுதாள்லட்சுமியை ஆதரவாகப் பற்றிக் கொண்டான் ரங்கசாமி.

“அவரு கொண்ணாந்த பணத்திலதான் வீடே நடக்குது. இப்படி பாவி மனுஷன் ஒரேயடியா கழுத்தறுத்துட்டுப் போயிட்டானே" என்று கதறினாள் லட்சுமி.

“கவலைப்படாதீங்க அத்தை. நான் இருக்கேன்ல. என்ன இப்ப பணமா முக்கியம். இந்தாங்க பணம்" என்றுதன் அண்டர்வேரில் எப்போதும் இருக்கும் நூறு ரூபாயை எடுத்து அவளிடம் கொடுத்தான்.

“அவசரத்துக்குவச்சிக்கங்க. என்ன பண்றதுன்னு யோசிக்கலாம்" என்றான் ரங்கசாமி.

“என்ன விஷயம் சொல்லுங்க" என்றான் ரங்கசாமி

“பாவி மனுஷன் லெட்டர் போட்டிருக்கார் பாரு" என்று காகிதத்தை கொடுத்தாள் லட்சுமி படித்தான்.

மாரி அப்பா கொஞ்சம் தெளிவாகவே எழுதிவிட்டார். தான் ஆச்சியை கல்யாணம் செய்து கொண்டு விட்டதாகவும், இனி கிராமத்துக்கு வரப் போவதில்லை என்றும், ஆச்சி அனுமதி அளித்தால் மட்டுமே தன்னால் பணம் அனுப்ப முடியும் என்றும், இப்போதைக்கு செலவுக்கு என்று ஆயிரம் ரூபாய் அனுப்புவதாகவும் எழுதி இருந்தார். பஞ்சாயத்து வைத்து இவரிடம் என்ன பண்ண முடியும் என்று ரங்கசாமிக்குத் தோன்றவில்லை. ஆளே அட்ரசில்லாமல் தான் கடிதம் எழுதியிருக்கிறார். இந்த கிராமத்து பெண்களிடம் என்ன இருக்கிறதோ தெரியவில்லை எல்லோரும் ஓடுகிறார்கள் என்று அவலமாக சிந்தித்தான் ரங்கசாமி.

“ஆயிரம் ரூபாய் என்னத்துக்கு ரங்கா உதவும். ஒரு மாச செலவு அதுக்கு மேல ஆவுதே" என்றாள் லட்சுமி.

“சரி உங்க அண்ணன் தம்பி யார்கிட்டயாவது ஏதாச்சும் சொல்லணுமா" என்றான் ரங்கசாமி

“எனக்கு யாரும் இல்லையே. என்னோட அம்மா மட்டும் உசிரோட இருக்கு. அதையும் நான் வச்சிப் பாத்துக்கக் கூடாதுன்னு தொரத்திப்பிட்டானே. அந்த படுபாவி மாமாகிட்ட என்ன கஷ்டம் படுதோ" என்றாள்லட்சுமி.

“சரி நான் ஒன்னு பண்றேன். உங்களுக்கு நான் மாசம் ஆயிரம் ரூவா தறேன். என் சாப்பாட்டுக்கு. நான் இங்க வந்து சாப்பிட்டுக்கிறேன். நீங்களும் எனக்கு கூட மாட வயல்ல ஒத்தாசையா இருங்க. ராத்திரி நான் என் ஊட்டிலயே தூங்கிக்கறேன். அதனால நம்ம பேரும் கெட்டுப் போவாது" என்றான் ரங்கசாமி.

“ரங்கா உன் நல்ல மனசுக்கு நீ நல்லா இருக்கணும்பா" என்று கட்டிக் கொண்டாள் லட்சுமி. தன்னுடைய அத்தை அவ்வாறு கட்டிக்கொள்வதை ஆச்சரியமாகப் பார்த்தாள் மாரியின் மனைவி. அவளுக்கென்ன தெரியும். இருந்தாலும் சரியில்லை என்று விலகினான் ரங்கசாமி.

ஒரு மாதம் ஓடிவிட்டது. ரங்கசாமி எந்த தவறும் செய்யவில்லைலட்சுமி லேசுபாசாக கோடு காண்பித்தாலும் ரங்கசாமி அதனை உதாசீனம் செய்து விட்டான். ஊரில் எல்லோரும் ரங்கசாமியை மிகவும்நல்லவென்று சொன்னார்கள். மாரியைத் தவிர. மாரிக்கு குடிக்க பணம் கொடுக்க ரங்கசாமி மறுத்தான். அதனால் தெருவில் அவனோடு சண்டை பிடித்தான் மாரி. தெருவிலேயே மாரியை திட்டினான் ரங்கசாமி. தான் நிச்சயமாகப் பணம் கொடுக்க முடியாதுஎன்று சொன்னான். ஊர் கூடிவிட்டது.

“இத பாரு மாரி. உங்கம்மாவும் உன் சம்சாரமும் வயல்ல வேலை செய்யறாங்க. களை பிடுங்கறாங்க. தண்ணி சரியா இருக்கான்னு பாத்துக்கறாங்க. அதுக்கு நான் பணம் தர்றேன். நீயும் வேலை செய்யறதுன்னா சொல்லு. அதுக்கு நான் பணம் தர்றேன். உங்கம்மாவுக்கு நான் கொடுக்கற காசை நீ என்ன வேணும்னாலும் பண்ணிக்க. எனக்குத் தேவையில்லாத விஷயம். நான் ஏன் உனக்குக் கொடுக்கணும். யார் வேலை செய்யறாங்களோ அவங்க கையிலதான் தருவேன். உங்கம்மா வெட்டு ஒன்னு துண்டு ரெண்டா உன் கிட்ட உங்கம்மா காசை கொடுக்கக்கூடாதுன்னு சொல்லியிருக்காங்க நீ வேணா கேட்டுக்க" என்றான். மாரி பேச முடியாமல் அவனை அடிக்க வந்தான். ரங்கசாமி குடிகாரனிடன் பேச முடியாது என்று சொல்லிவிட்டு நடையைக் கட்டினான். மாரியால் நடக்கவும் முடியாமல் உட்கார்ந்து விட்டான். அடுத்த நாள் ரங்கசாமி லட்சுமி வீட்டுக்குச் சென்றபோது லட்சுமி கவலையுடன்,

“மாரியைக் காணவில்லை காலையிலிருந்து” என்று சொன்னாள்.

“உங்க பணம் வச்ச இடத்தில இருக்கான்னு பாருங்க அத்தை" என்றான் ரங்கசாமி. அவள் சென்று தேடிவிட்டுவந்து எடுத்துட்டு போயிட்டான்” என்றாள்.

“அப்ப சாராயக் கடைக்குத்தான் போயிருப்பான். அது உங்க விவகாரம் எனக்கு சம்பந்தமில்லை" என்றவாறு ரங்கசாமி கிளம்பினான். இருட்டும் வேளை ரங்கசாமி தன் வீட்டுக்கு திரும்பி வந்தபோது. வீட்டில் கோமளா நின்றிருந்தாள்.

“என்னண்ணே. என் சாப்பாடு நல்லாயில்லை மாதிரி அவங்க வீட்டில சாப்பிட ஆரம்பிச்சிங்க. இப்ப அங்கயும் சாப்பிடறதில்லையா?" என்றாள்.

“அதெல்லாம் ஒன்னுமில்ல தங்கச்சி. மனசு சரியில்லை" என்றான் ரங்கசாமி.

“மனசு சரியில்லைன்னு உங்க சினேகிதர் மாதிரி குடிக்கப் போயிடாதீங்க" என்றாள் கோமளா

“குடிக்கிறதை விட்டு ரொம்ப மாசம் ஆச்சி தங்கச்சி. வயலுக்கும் வீட்டுக்குமே எனக்கு நேரம் போறலை" என்றான் ரங்கசாமி.

“சரி சாப்பிடாம தூங்கப் போவாதீங்க. இந்தாங்க" என்று தட்டைக் கொடுத்தாள்.

“ஐயோ என்னத்துக்கு தங்கச்சி. சரி நானும் பசியாத் தான் இருக்கேன். நாளைக்கு நான் தட்டைக் கொடுத்துடறேன். அவன் எங்கே" என்றான்.

“அவரா குடிக்கப் போயிருக்காரு. வர்ர நேரம் தான்" என்றாள் கோமளா.

“சரி என்றவாறு அவன் வீட்டுக்குள் நுழைந்தான்.

“சாப்பிட்டுட்டு தூங்குங்க" என்று கோமளா சொல்லிவிட்டு தன் வீட்டுக்குச் சென்றாள். தட்டை மேஜை மீது வைத்துவிட்டு முகம் கழுவிவிட்டு தண்ணீர் குடித்தான். பிறகு தட்டை எடுத்து வைத்து சாப்பிட்டான். காய்கறி குழம்பும் சாதமும் மட்டும்தான். பரவாயில்லை. ஒன்றும் இல்லாததற்கு ஏதோ என்றவாறு சாப்பிட்டு எழுந்து கழுவி வைத்துவிட்டு ஈஸி சேரில் படுத்தான். அப்படியே தூங்கியிருப்பான். பின் கதவு தட்டும் சத்தம் கேட்டு விழித்தான்லட்சுமி என்று அவனுக்கு நன்றாகத் தெரியும். ஒரு மாதம் சும்மா இருக்கப் பொறுக்கவில்லையோஎன்னவோ. பின் கதவைத் திறந்தான். அங்கு லட்சுமிதான் நின்று கொண்டிருந்தாள். சட்டென்று உள்ளே வந்த லட்சுமி,

“என்ன ரங்கா, ராத்திரி சாப்பிட்டியா?" என்றாள்.

“சாப்பிட்டேன் அத்தை, கோமளா கொண்டுவந்து கொடுத்தாள்” என்றான். இருட்டில் அவள் அருகாமை அவனை என்னவோ செய்தது. அவளை அப்படியே கட்டிக் கொண்டு அவளது உதட்டோ டுஉதடு வைத்து முத்தமிட்டான். அவளது நாக்கு அவனது வாய்க்குள் சென்று துழாவியது. அவன் அவளது புடவையை தூக்கி அவளது வெறுமையான பிருஷ்ட பாகத்தைப் பிசைந்தான். அவள் முயங்கினாள். அவள் அவனது இடுப்பைப் பிடித்து தன்னுடன் இறுக்கி இணைத்துக் கொண்டாள். ரங்கசாமியின் தலைக்குள் காமவெறி போதை என ஏற அவளை இழுத்துக் கொண்டு தன் படுக்கையறைக்குச் சென்றான். ரங்கசாமி இழுத்த இழுப்புக்கு தோதாக அவளும் அவனோடு வேகமாகச் சென்று அவனோடு படுக்கையில் விழுந்தாள் லட்சுமி. வேகவேகமாக லட்சுமியின் உடையை உரித்தான். அவளது புடவையை அவன் இழுக்க அவள் தன்னுடைய மார்பகத்தைக் கூட மூட நோக்கமின்றி அவளும் சுழன்று புடவையை உரித்தாள். சட்டென்று அவளது ஜாக்கெட்டுகளை கழற்றி விட்டு பாவாடை நாடாவை கழற்றி நிர்வாணமாக நின்றாள் லட்சுமி.

இவனும் அவசர அவசரமாகதன்னுடைய உடைகளைக் கழற்றிவிட்டு மனைவியை கட்டிப்பிடிப்பவன் போல உரிமையுடன் லட்சுமியின் மீது கவிழ்ந்தான். இதுவரை செய்த காமமெல்லாம் உடையோடு யாருக்கும் தெரியாமல் செய்ததையும் இப்போது உரிமையுடன் அவள் மீது விழுவதையும் அதன் சுகத்தையும் அனுபவித்து அவளைக் கட்டிக் கொண்டான் ரங்கசாமி லட்சுமி கால்களை விரித்து ரங்கசாமியை வாங்கிக் கொண்டாள். ரங்கசாமி உணர்ச்சி வேகத்தில் வேகவேகமாக இயங்கினான். அந்த வேகத்துக்கு ஈடு கொடுக்க முடியாமல் லட்சுமி வெகு விரைவிலேயே உணர்ச்சி வசம் எய்தினாள்.

இருப்பினும் ரங்கசாமி இயங்குவதை நிறுத்தவில்லை. ரங்கசாமியியின் இயக்கத்துக்கு தாள முடியாமல் லட்சுமி வேர்த்துக் கொண்டிருந்தாள். ரங்கசாமி விடுவதாக இல்லை. ரங்கசாமியின்வே கத்தில் லட்சுமியின் மார்பகங்கள் வேகவேகமாக ஆடினலட்சுமியை அலேக்காகத் தூக்கி தன்னுடைய இடுப்பில் அவளை மோதினான் ரங்கசாமி. சுய இன்பம் செய்வது போல ஆனால் லட்சுமியை தன் இடுப்போடு மோதும் ரங்கசாமியின் வலுவில் மெய்மறந்து லட்சுமி கண்களை மூடி செருகும் இன்பத்தை அனுபவித்துக் கொண்டிருந்தாள். சற்று நேரத்தில் ரங்கசாமி தன் உணர்ச்சி வசம் அடைந்து அவளை படுக்கையில் போட்டு அவள்மீது கவிழ்ந்து படுத்தான். இறுக்கிக் கொண்டாள் லட்சுமி. அப்படியே படுத்துக் கிடந்தார்கள் இருவரும். அப்போதுதான் ரங்கசாமி ஜன்னலின் வழியே தெரியும் இரண்டு கண்களைப் பார்த்தான். அந்தக் கண்கள் மாரியின் மனைவிக்கு சொந்தமானவை என்பதை உணர அவனுக்கு அதிக நேரம் பிடிக்கவில்லை.



அவனுக்கு எவ்வளவு தெரிந்திருக்கிறது என்பதை அறிய இருக்கலாம். அவள் வீட்டு ரகசியங்களை ரங்கசாமி எவ்வளவு தெரிந்து வைத்திருக்கிறான் என்பதை அறியத் தான் என்று ரங்கசாமி உணர்ந்தான். ரங்கசாமி தனக்கு ஏதும் தெரியாது என்பதை எத்தனை தடவை அவளிடம் சொல்ல முடியும்? கோமளா இரண்டு நாட்களாக இவன் வருவதற்கு முன் சமைத்து வைத்துவிட்டு தன் வீட்டுக்குப் போய் விடுகிறாள். சோணாச்சலம் வீடும் தன் வீடும் சுத்தமாக இருப்பது அவனுக்குச் சந்தோஷம். நாள்கள் ஓடுகின்றன. மூன்றாம் நாள் ரங்கசாமிக்கு தாளவில்லைலட்சுமியைப் பார்க்கக்கூடாது என்று எவ்வளவு இருந்தாலும், ருசி கண்ட உடல் தாவுவதை அவனால் கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை. வயக்காட்டிலிருந்து நேராக லட்சுமி வீட்டுக்குப் போய் கதவைத் தட்டினான்.

“என்ன ரங்காவா, என்னப்பா அதிசயமா இருக்கு" என்றவாறு மாரியப்பன் கதவைத் திறந்தான்.
முன்னமே யோசித்து வைத்திருந்த விஷயத்தை எடுத்து விட்டான்”முத்துசாமிக்கும் உனக்கும் என்னபிரச்னை. உன் பேச்சை எடுத்தாலே திட்டுறான்” என்றான் ரங்கசாமி.

“அதெல்லாம் உனக்கெதுக்குப்பா. ஏதாச்சும் குடிச்சிட்டு உளறியிருப்பேன். குடிகாரன் பேச்சு விடிஞ்சாப்போச்சின்னு உடாம ஏதோ வம்பு பண்ணிக்கிட்டு இருக்கான் முத்து" என்றான்.

“அப்படி என்னாச் சொன்ன?" என்றான் ரங்கசாமி

“அதெல்லாம் வீட்டில வச்சிப் பேசமுடியாது. அப்புறம் சாராயக்கடைக்கு வா, நான் சொல்றேன்" என்றான் மாரி.

“நான் குடிக்கிறத நிறுத்தியாச்சி மாரி. டீக்கடைக்குன்னா வா" என்றான் ரங்கசாமி. லட்சுமி வெளியே வந்தவள்,

“என்ன ரங்காவா, இந்தப் பக்கமே உன்னைக்காணறதில்லை. எங்க ஏதாச்சும் ஊரு கீருக்குப் போயிட்டியா?" என்றாள்.

“நல்லாயிருக்கீங்களா அத்தை" என்றான் ரங்கசாமி.

“இப்ப நான் ரொம்ப நல்லாவே இருக்கேன் ரங்கா. நீதான் அடிக்கடி வீட்டுக்கு வ ரமாட்டிங்கற" என்றாள்லட்சுமி.

“எங்க வேலை சரியா இருக்கு. அப்புறம் அத்தை வீட்டுக்கு வர ஏதாச்சும் காரணம் இருக்கணும். ஒன்னும் இல்லாம வந்தா என்னத்துக்கு வந்தேன்னு கேப்பீங்க" என்றான் ரங்கசாமி

“நான் ஒன்னுமே கேக்கலைப்பா ரங்கா. நீ நெனச்சப்ப வா, நெனச்சப்ப போ. இது உன் வீடு மாதிரி நெனச்சிக்க. பசிச்சின்னா நேரா இங்க வா. கண்ட இடத்தில சாப்பிட்டு உடம்பைக் கெடுத்துக்காத. உன் அம்மா என் சினேகிதி. அவளுக்கு இது கூடப் பண்ணலைன்னா என்னா?" என்றாள் லட்சுமி.

“ஆமா ரங்கா. நீ அடிக்கடி வா. மத்தியானம் சாப்பாடு கூட இங்கயே சாப்பிட்டுக்கலாம்” என்றான் மாரி. அப்போது உள்ளேயிருந்து வந்த மாரியின் மனைவி சுந்தரி,

“என்னண்ணே, நல்லாயிருக்கீங்களா"என்றாள்.

“எனக்கென்ன தங்கச்சி, நான் நல்லாயிருக்கேன்" என்றான் ரங்கசாமி.

“அத்தை தான் சொல்றாங்களே, நீங்க அப்பப்ப இங்க வந்து போயிகிட்டு இருங்க" என்றாள் சுந்தரி.

“இப்படிக் கூப்பிட்ட பெறவு வராம இருந்தா நல்லா இருக்குமா. நிச்சயம் வறேன். இப்ப என்ன சாப்பாடு?" என்றான் ரங்கசாமி.

“கோழிகறி குழம்பும் ராட்டு வறுவலும் செஞ்சி வச்சிருக்கேன். வா ரங்கா சாப்பிட்டுட்டுப் போ"என்றாள் லட்சுமி. இதற்கு மேல் என்ன வேண்டும் ரங்கசாமிக்கு. உள்ளே நுழைந்தான். மாரியப்பனும் ரங்கசாமியும் உட்கார லட்சுமியும் சுந்தரியும் பரிமாரினார்கள். மாரியப்பன் சாப்பிட்டுவிட்டு தன் படுக்கையறையிலிருந்து இரண்டு பாட்டில்களை எடுத்துக் கொண்டு வந்தான்.

“இந்தா ரங்காசாப்பிட்டுப் பாக்கறியா?" என்றான். சுவையான கோழிக்கறி சாப்பிட்டுவிட்டு தம்மென்று இருந்த ரங்கசாமி வயிற்றைத் தடவிக் கொண்டே,

“ஏ நான் தான் சொன்னேனேப்பா. நான் குடிக்கிறதில்லை, நீ சாப்பிடு வேணா" என்றான். சுந்தரி,

“ஆமா இவருக்கென்ன வேலை. சும்மா சாப்பிட்டுட்டு குடிச்சிட்டுப் படுத்துத் தூங்க வேண்டியது" என்று தன் தோள்பட்டையில் இடித்து திட்டிக் கொண்டே அடுப்பறைக்குச் சென்றாள்.

“என்ன குடிக்க ஆரம்பிச்சிட்டானா" சமயலறையிலிருந்து வந்த லட்சுமி மாரியப்பனைப் பார்த்து,

“எவன் கத்துக் குடுத்தானோ அவன் நாசமாப் போவணும்" என்று சாபம் விட்டுக் கொண்டே, தன்னுடைய அறைக்குச் சென்று ஒரு கூடை மல்லிகைப் பூக்களைஎடுத்துக் கொண்டு வந்தாள்.

“இத பாரு ரங்கா. இவனுக்கு நல்ல புத்திச் சொல்லு. நான் இந்தப் போயி இந்தப் பூவையெல்லாம் குடுத்துட்டு வந்துடறேன். இப்படிக் கஷ்டப்பட்டு பூக்கட்டி சம்பாதிக்கறதை இவன் குடிச்சே அழிக்கறானே" என்றவாறு பூக்கூடையை தன் தலையில் வைத்துக் கொண்டு வெளியே சென்றாள்.

“என்ன கிளம்பிட்டீங்க" என்றான் ரங்கா.

“ஆமாப்பா, இந்தப் பூவையெல்லாம் மத்தியானத்துக்குள்ள குடுக்கலைன்னா, பூவும் போச்சி, கட்டின காசும் போச்சி" என்றவாறு லட்சுமி வீட்டிலிருந்து இறங்கி தெருவுக்குச் சென்றாள்.

“அட மாரி, என்ன இது அதுக்குள்ள ரெண்டு பாட்டிலையும் காலி பண்ணிட்ட" என்றவாறு மாரியப்பனைப்பார்த்தான் ரங்கசாமி. அவன் அதற்குள் மல்லாந்து நடுக் கூடத்திலேயே படுத்துவிட்டான். வாயிலிருந்து வழியும் சாராயம் தரையில் பட, அவன் கிடந்த காட்சி ரங்கசாமிக்கு அருவருப்பும் பயமும் ஏற்படுத்தியது. நாமும் குடித்து விட்டு இப்படித்தான் கிடந்திருப்போம் என்று நினைத்தால், இனிமே குடிக்காமல் இருப்பதற்கு அத்தனை வைராக்கியமும் வந்தது. அடுப்பறையிலிருந்து வந்த சுந்தரி,

“என்னாங்க, இங்கயே படுத்துட்டாரா. அத்தை வேற வெளியில போயிட்டாங்க போலருக்கே, இவரை எப்படித் தூக்கிக் கொண்டு போயி ரூமில போடறது" என்றாள்.

“சரி நான் ஒரு பக்கம் தூக்கறேன், நீ ஒரு பக்கம் தூக்கு தங்கச்சி" என்றான் ரங்கசாமி. அவனது காலை சுந்தரி தூக்கக் குனிந்தாள். அவளது மாராப்பு கீழே விழுந்து, அவளது பெரும் மார்பகங்களை ஒரு சில வினாடிகள் ரங்கசாமியின் தரிசனத்துக்குத் தந்தது. அதை ஒரு கையால் தூக்கி மேலே போட்டுக் கொண்டு மாரியின் இரு கால்களையும் தன் இரு கைகளாலும் பிடித்து தூக்கினாள். ரங்கசாமியும் தலைமாட்டில் இருந்து கொண்டு மாரியின் கைகளைப் பிடித்துத் தூக்கினான். மாரியின் பளுவில் சுந்தரி தள்ளாடினாள். அறைக்குச் செல்லும் போது இருவரும் மாரியை இடித்துவிடாமல்இருக்க திரும்பியதில், லூஸாகப் போட்டிருந்த சுந்தரியின் மாராப்பு மீண்டும் விழுந்தது. சுந்தரி அதனை தன் நெஞ்சைச் சுருக்கி பிடிக்க முயன்றாள். ரங்கசாமி மாரியைத் தூக்குவதை மறந்து விட்டு, சுந்தரியின் மார்பகங்களையே பார்த்துக் கொண்டு நின்றான்.

“அண்ணே, தூக்குங்கண்ணே" என்றாள் சுந்தரி.

திடுக்கிட்டு குனிந்து, மாரியைத் தூக்கிக் கொண்டு அறைக்குள் சென்றான் ரங்கசாமி. அங்கு அவனைத் தரையில் போட்டுவிட்டு சுந்தரி தன் மாராப்பை எடுத்து மார் மீது போட்டுக் கொண்டு, மாரியின் பக்கத்தில் உட்கார்ந்தாள்.

“இவரு இப்படி குடிச்சிக் குடிச்சி கெட்டுப் போறாரு அண்ணே, நீங்களாவது இவருக்குப் புத்தி சொல்லக்கூடாதா?" என்றாள். நின்று கொண்டிருந்த ரங்கசாமி,

“கவலைப்படாத தங்கச்சி எல்லாம் சரியாப் போயிடும். அத்தை இப்ப வந்துடுவாங்களா, நான் அத்தைகிட்ட சொல்லிட்டுக் கிளம்பறேன்" என்றான்.

“அத்தை வர இன்னும் ஒரு மணி ஆகும். பூக்கடைக்காரன் கிட்ட பேரம்பேசி, பழைய கணக்கை சரிக்கட்டி, புது ப்பூ வாங்கிகிட்டு வர்ரதுக்குள்ள இன்னும் ரெண்டு மணி நேரமா ஆனாலும் ஆகும்"
என்று கடிகாரத்தைப் பார்த்துக் கொண்டு சொன்னாள் சுந்தரி.

“ம்ம்ம். எனக்கும் ஒரு வேலையுமில்ல” என்று இழுத்தான் ரங்கசாமி.

“இருங்களேன் அத்தை வர்ர வறைக்கும். எனக்கும் துணையாக இருக்கும்" என்றாள் சுந்தரி.

“சரி, மாமாவோட புஸ்தகம் பாத்துகிட்டு இருக்கேன்" என்று கூடத்துக்குச் சென்றான் ரங்கசாமி. சுந்தரி இட்லிக்கு ஊறப்போட்டிருந்த அரிசியை எடுத்துக் கொண்டு வந்து கூடத்தில் இருந்த ஆட்டுக்கல்லில்போட்டு ஆட்ட ஆரம்பித்தாள்.

“என்னாண்ணே, நீங்க ஏன் இன்னும் கல்யாணம் பண்ணிக்காம இருக்கீங்க. ஒருவருசம் போயித்தான் கல்யாணம்பண்ணிக்கணுமா?" என்றாள் சுந்தரி. ரங்கசாமி சுந்தரியைப் பார்த்தான். சுந்தரி தன் புடவையை முழங்கால் வரை வழித்துக் கொண்டு ஆட்டுக்கல்உயரம் இருக்கும் ஒரு சின்ன முக்காலியில் உட்கார்ந்து ஆட்டிக் கொண்டிருந்தாள். இப்போது இருக்கும்இடத்திலேயெ உட்கார்ந்தால், சுந்தரியின் அந்தரங்கம் தெரியும் என்பதை ரங்கசாமி உணர்ந்தான். நிற்கலாமா உட்காரலாமா என்று சில வினாடிகள் யோசித்து விட்டு மெல்ல உட்கார்ந்தான்.

“அதெல்லாம் ஒன்னுமில்ல தங்கச்சி. எனக்கு யாரு இருக்கா. கல்யாணம் பண்ணிக்க ஆசை தான். பண்ணி வைக்கஒரு சுத்து பத்து வேணுமே" என்று சொன்னான் ரங்கசாமி. இப்போது இருக்கும் இடத்திலிருந்து சுந்தரியின் அந்தரங்கம் மெல்லியதாகத் தெரிந்தது. புடவையின் இருட்டுக்குள் அப்படி லேசுபாசாகத் தெரிவதே, ரங்கசாமியை வெறியேற்றியது. சுந்தரி தன் மாரப்பு ஆட ஆட கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அவளது மார்பகங்களிலிருந்து புடவை விலகி அவளது பெரும் மார்பகங்கள் ஜாக்கெட்டுக்குள் ஆடுவதைக் கண்டான் ரங்கசாமி.

கீழே காலுக்குள் அரைகுறையாகத் தெரியும் அந்தரங்கம். அவன் மீது ஜன்னலிலிருந்து வரும் சூரிய வெளிச்சம் சுள்ளென்று பட்டது. எழுந்து புத்தகத்தை வைத்து விட்டு வேறொரு புத்தகத்தை எடுக்கும் போது அலமாரியில் கண்ணாடி இருப்பதைப் பார்த்தான்.

கண்ணாடியையும் எடுத்துக் கொண்டு கீழே உட்கார்ந்து தன் முகத்தைப் பார்த்தான்.

“என்னண்ணே, என்ன பாக்குறீங்க" என்றாள் சுந்தரி.

“எனக்கு ரொம்ப வயசாயிருச்சான்னு பாக்குறேன் தங்கச்சி" என்றான் ரங்கசாமி ஆட்டுக்கல்லை ஆட்டிக் கொண்டே,

“வயசில என்ன இருக்கு?" என்றாள் சுந்தரி. கண்ணாடியை கீழே வைக்கும் சாக்கில் சூரிய வெளிச்சத்தை கண்ணாடியில் பிடித்து சுந்தரியின் கால்களுக்குள் லேசாகப் பாய்ச்சினான் ரங்கசாமி. பளீரென்ற வெளிச்சத்தில் சுந்தரியின் அந்தரங்கம் கால்களுக்குள் செழுமையாக தெரிந்தது. சுந்தரி இதனை உணர்ந்தாற் போல தெரியவில்லை. அவள் பாட்டுக்குஆட்டிக் கொண்டிருந்தாள்.

“எல்லாம் மனசில இருக்கு. மனசு எளமையா இருந்தா எல்லாம் எளமையா இருக்கும்" என்று தனக்குள் பேசிக் கொண்டே சுந்தரி மாவாட்டிக் கொண்டிருந்தாள். அதைக் கேட்கும் நிலையிலோ, அதற்கு பதில் சொல்லும் நிலையிலோ ரங்கசாமி இல்லை. ரங்கசாமி சுந்தரியின் அந்தரங்கத்தை இப்படிப் பார்க்கும் அந்த சுவாரஸ்யத்தில் லயித்து பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். சுந்தரி எட்டி அரிசி வைத்திருந்த பாத்திரத்தை எடுக்க கால்களை இன்னும் விரித்து எக்கி எடுக்க முயன்றாள். இன்னும் தெளிவாக சுந்தரியின் அந்தரங்கம் அவன் கண்களுக்கு முன் விரிவதில் சொல்லவொண்ணா சூட்டை அடைந்தான் ரங்கசாமி. அப்போதுதான் பார்த்தாள் சுந்தரி.

“என்னண்ணே விளையாடிகிட்டு இருக்கீங்க?" என்று கோபித்துக் கொண்டு தன் கால்களை சேர்த்து வைத்து அவன் இதுவரை பார்த்துக் கொண்டிருந்த ஓஸி சினிமாவை மூடினாள்.

சட்டென்று உறைந்து போன சில வினாடிகளில் ரங்கசாமியால் எதுவுமே சிந்திக்க முடியவில்லை. தாங்க முடியாத அவமானமும் வெட்கமும் அவனைச் சூழ்ந்தன. என்ன சொல்ல முடியும் அவளிடம்? ஒன்றும் பேசாமல் எழுந்து குளியலறைக்குச் சென்று சுத்தம் செய்து முகத்தைக் கழுவிக் கொண்டு வெளியே வந்தான்லட்சுமி படுக்கையில் மல்லாந்து படுத்திருந்தாள். ரங்கசாமி அவளது அருகில் உட்கார்ந்தான்.

“லட்சுமி“

“ம்ம்“

“உன் மருமவ நாம பண்ணிட்டு இருக்கறதைப் பாத்துட்டா"

சட்டென்று தூக்கி வாரிப்போட்டு எழுந்து புடவையை எடுத்து தன்னை மறைத்துக் கொண்டு,
“அய்யய்யோ. பாவி மக என்ன பண்ணப் போறளோ?" என்றவாறு அவசர அவசரமாக உடையை உடுத்திக் கொள்ள ஆரம்பித்தாள். ரங்கசாமி வேட்டியைக் கட்டி சட்டையைப் போட்டுக் கொண்டான்லட்சுமி முன்னே போக ரங்கசாமியும் பின் கட்டு வழியாக லட்சுமியின் வீட்டை நோக்கிச் சென்றான்லட்சுமி தன் வீட்டின் பின் கட்டு வாசலைத் திறந்து உள்ளே சென்றாள். அங்கே ஒரு மூலையில் மரகதம் உட்கார்ந்திருந்தாள். லட்சுமியின் பின்னால் வந்த ரங்கசாமியின் நிழல் வீட்டில் படவும், அவள் நிமிர்ந்து அவனைப் பார்த்தாள்.

“என்னடி, நீ ஏன் ரங்கசாமி வீட்டுக்கு ராத்திரி போன?" கேட்டது லட்சுமி. இதைக் கேட்டதும் தூக்கி வாரிப் போட்டது ரங்கசாமிக்கு. என்ன ப்ளேட்டையே மாத்துகிறாள்?

“நீங்க ஏன் போனீங்க?" என்றாள் மரகதம்.

“நான் என்னத்துக்கோ போவேன். நீ யாரு அதைக் கேக்க. நான் கேக்குறேன். நீ ஏண்டி நடு ராத்திரியில ரங்கசாமி ஊட்டுக்குப் போன?" என்றாள் லட்சுமி.

“ரொம்ப பேசாதீங்க. வெளியில தெரிஞ்சா வெக்கக்கேடு" என்றாள் மரகதம்.

“என்ன பேச்சுப் பேசற" என்றாள் லட்சுமி

“உங்க பையனை இன்னும் காணம். உங்களையும் காணம். நீங்க ரங்கசாமி வீட்டுக்குப் போனதைப் பாத்தன். ஏதோ சாப்பாடு குடுக்கப் போறீங்கன்னு நெனச்சேன். சரி நாமலும் போயி ரங்கசாமிகிட்ட சொல்லி அவரைத் தேடச் சொல்லலாம்னு வந்தேன். நீங்க என்னடான்னா?" என்றாள் மரகதம்.

“அவன் எங்க போனான்" என்றாள் லட்சுமி

“இன்னேரம் வந்திருக்கணும். சாராயக்கடை 10 மணிக்கு மேல தொறந்திருக்காது. அங்கேயிருந்து யாராவது தூக்கிக்கிட்டு வந்தாக்கூட இன்னேரம் வந்திருக்கணும்" என்றாள் மரகதம்.

“ரங்கா கொஞ்சம் பாத்துட்டு வாயேன்" என்றாள் லட்சுமி.

“சரி நா வறேன்” என்றவாறு கிளம்பினான் ரங்கசாமி தன் வீட்டுக்கு. தன் வீட்டு கதவைத் திறந்து வெளியே வந்த ரங்கசாமி, சாராயக்கடையை நோக்கி நடந்தான். சாராயக் கடையை நெருங்கிய ரங்கசாமி அது மூடி இருப்பதைப் பார்த்தான். சாராயக்கடைக்குப் பின்னால் சென்று கதவைத் தட்டி

“முனிசாமி முனிசாமி" என்றான். முனிசாமி கதவைத் திறந்து

“ரங்கா என்ன விஷயம். இந்த நேரத்தில எல்லாம் குடிக்க மாட்டியே நீ" என்றான்.

“மாரி இன்னிக்கு கடைக்கு வந்தானா?" என்றான்.

“இல்லியே. என்னாச்சி அவனுக்கு" என்றான்

“அவனைக் காணோம். இங்க எங்காச்சியும் குடிச்சிட்டு கெடக்கானான்னு பார்க்கறேன்" என்றான்.

“மத்தியானம் வந்தான். ஓசி சாராயம் கேட்டான். குடுக்க முடியாதேப்பா. ஏதாச்சும் எரிசாராயம் சாப்புட்டுட்டானோ என்னவோ" என்றான் முனிசாமி.

“இந்த நேரத்துல எங்க தேடுறது அவனை" என்றான் ரங்கசாமி குழப்பத்துடன்.

“அவன் அம்மாவும் பொண்டாட்டியும் என்னைப் போயி பாத்துட்டு வரச் சொல்றாங்க" என்றான்.

“நம்ம என்ன பண்ண முடியும். அவன் இன்னும் சாராயத்துல சாவாம இருக்கறதே அதிசயம். எங்காயாவது பட்டை அடிச்சிட்டு செத்துக்கிட்டு இருப்பான் அவன்" என்றான் முனிசாமி

“என்ன முனிசாமி இரக்கமேயில்லாம பேசற. அவனும் போயிட்டா அவன் குடும்பத்துக்கு யாரு இருக்கா" என்றான் சிந்தனையுடன் ரங்கசாமி

“அவன் இருக்கறதும் ஒன்னு தான் போறதும் ஒன்னுதான். அவன் அம்மா அதை ஒத்துக்க மாட்டா. மித்த எல்லாரும் அதைத் தான் சொல்வாங்க. நீ எங்கயாவது போயி தேடு எனக்கு தூக்கம் வரது" என்று கதவை மூடினான் முனிசாமி. முனிசாமியின் கதவையே பார்த்துக் கொண்டு சில நிமிஷம் நின்று கொண்டிருந்தான் ரங்கசாமி. பிறகு திரும்பி முத்துசாமி வீட்டுக்கு வந்தான்.

“முத்து முத்து" என்று கூப்பிட்டான். முத்து கதவைத் திறந்து வெளியே வந்தான்.

“என்ன ரங்கா என்னாச்சி" என்றான்.

“மாரியைக் காணோமாம். உனக்கு ஏதாச்சும் தெரியுமா?" என்றான்.

“அவனா. கொஞ்சம் தெருப் பொறுக்கிங்களோட சேந்துகிட்டு தெம்மக்குடிக்கு சாராயம் குடிக்க போனான்” என்றான்.

“வரியா தெம்மக்குடிக்கு அவனைக் கூட்டிட்டு வரணுமே. அவங்க வீட்டில கவலைப்படறாங்க" என்றான்

“சரி இரு வறேன்" என்று உள்ளே சென்றான் முத்துசாமி. தெம்மக்குடியில் கள்ளச்சாராயம் சாப்பிட்டு ஆஸ்பத்திரியில் கிடந்தான் மாரி. கண் போய் விட்டது. வயிறு எரிந்து போய், இன்னும் ஒரு மாதம் பிழைப்பதே கஷ்டம் என்று டாக்டர் சொன்னார். ரங்கசாமிக்கு பளுவின் மீது பளு வந்து விட்டது.

தலையைக் கையால் பிடித்துக் கொண்டு அங்கேயே உட்கார்ந்து விட்டான். லட்சுமி தினமும் கதறிக் கொண்டிருந்தாள். மாரியின் மனைவி அழவே இல்லை. சும்மா வெறித்துப் பார்த்துக் கொண்டு உட்கார்ந்திருந்தாள். சாப்பிடவும் முடியாமல் இளைத்துப் போன மாரி, ஒரு அவலமான இரவில் இறந்து போனான். அவன் இறந்ததற்கு லட்சுமி அழவில்லை. ஏற்கெனவே அழுது வற்றிப் போன அவளது கண்கள் குழி விழுந்து திடீரென வயதானாற்போல இருந்தாள். மாரியின் மனைவி மரகதத்தின் வீட்டிலிருந்து அவளது பெற்றோர் வந்து லட்சுமியையும் மாரியையும் எல்லோருக்கும் முன்னால் திட்டி விட்டு அவளை அழைத்துச் சென்றனர். எல்லா விஷயத்துக்கும் கூட இருந்த ரங்கசாமியும் முத்துவும், லட்சுமியைத் தனியே விட்டுவிட்டால் தற்கொலை செய்து கொண்டாலும் செய்து கொள்வாள் என்று முத்துவின் வீட்டில் இருக்கச் சொன்னார்கள்.

லட்சுமியை முத்துசாமி பார்த்துக்கொள்ள ரங்கசாமி காசு கொடுக்கிறேன் என்று சொன்னாலும், முத்துசாமி வாங்க மறுத்து விட்டான்லட்சுமி முத்துவின் வீட்டில் சாப்பிட்டு முத்துவின் அம்மாவுடன் ஊர்க்கதையும் உலகக்கதையும் பேசிக் கொண்டு ஒரு மாதம் பத்து நாள் போனதுலட்சுமி மெல்ல மெல்ல தேறி பழைய படி வாளிப்பானவளாக ஆன பின்னர், லட்சுமியை எல்லார் முன்னிலையிலும் வைத்து திருமணம் செய்து கொள்ள ரங்கசாமி விழைந்தான். இதைச் சொன்னதும், முத்துசாமி

“வேணாம்" என்றான்.

“நான் ஒன்னு சொல்றேன் ரங்கா. அது மாதிரி செய். உனக்கு லட்சுமி மேல ஆசைன்னு தெரியும். ஆனா அவளுக்கு வயசாயிருச்சி. இப்ப அவளுக்கு 36 ஆகப் போவுது. ஆனா உனக்கு 21 வயசுதான் ஆவுது. அதுக்கு பதிலா நீ மரகதத்தை கல்யாணம் பண்ணிக்க. லட்சுமியை வச்சிக்க. உனக்கு குழந்தையும் மரகதம் மூலம் பிறக்கும் லட்சுமியை வச்சிக்கவும் செய்யலாம்" என்றான்.

“முத்துலட்சுமி குழந்தை பெத்துட்டான்னா என்ன செய்யறது?" என்றான் ரங்கசாமி

“பொறக்காம பாத்துக்க" என்றான் முத்துசாமி

“அது லட்சுமிக்கு அநியாயம்" என்றான் ரங்கசாமி. ஒரு நாள் மாலையில் அவளை தன் வீட்டுக்கு அழைத்து சொன்னான்.

“லட்சுமி. நான் உன்னை எல்லோருக்கும் முன்னாடி வச்சி கல்யாணம் பண்ணிக்க போறேன். என்னைக் கல்யாணம் பண்ணிக்கிறியா?" என்றான். அவனை ஆசையோடு உச்சி மோர்ந்து அணைத்துக் கொண்ட லட்சுமி.

“நீ இல்லைன்னா நான் என்ன ஆயிருப்பேன். நீ என்ன சொன்னாலும் செய்வேன். ஆனா உனக்கு கெட்ட பெயர் வரக் கூடாது. ஊர்லயும் நான் உன்னை வளைச்சி போட்டுட்டேன்னு பேசிக்குவாங்க. அதனால இன்னொன்னு சொல்றேன் அது மாதிரி பண்ணு. பாவம் என் மருமவ. மரகதம் நல்ல பொண்ணு. யாருக்காவது நல்லது பண்ணனும்னா அவளைக் கல்யாணம் பண்ணிக்க. நான் உன் கூடவே இருக்கேன். எப்ப வேணும்னாலும் நான் உன் கூட படுத்துக்குவேன். அதுக்கு அவ சம்மதம் வாங்கிக்க. அது போதும் எனக்கு” என்றாள் லட்சுமி. ஒரு வேளை முத்துசாமி இவளிடம் இது போலச் சொல்லியிருப்பானோ என்னவோ.

“சரி கேக்கறேன்" என்றான் ரங்கசாமி மரகதம் ஒத்துக் கொண்டாள். அவள் பெற்றோர் கூட ஒப்புக் கொண்டார்கள். ஊரறிய கோவிலில் கல்யாணம் நடந்தது. மரகதத்தின் பெற்றோர் வந்திருந்து திருமணம் செய்துவைத்துவிட்டு போனார்கள்லட்சுமி சந்தோஷத்துடன் இருந்தாள்லட்சுமி தன் வீட்டை விற்று விட்டு ரங்கசாமியியின் வீட்டுக்குள் வந்து விட்டாள். ரங்கசாமியின் வீடு களைகட்டியிருந்தது. தெருவுக்குள் நுழைந் தபோதே, அவன் வீட்டில் விளக்கெரிவது அவனுக்குத் தெரிந்தது. பளிச்சிடும் அந்த வீட்டின் ஒளி தெருவில் விழுவது, தன் வீடு குடும்பமாகி விட்டதை அவனுக்குச் சொன்னது. ரங்கசாமி வீட்டுக்குள் வந்தான்.

“வாங்க வாங்க” என்று வாய் நிறைய அழைத்தாள் மரகதம். அந்த சத்தம் கேட்டு மாவாட்டிக் கொண்டிருந்த லட்சுமி எழுந்து வந்து

“வா ரங்கா” என்று அழைத்தாள்.

“மரகதம், அத்தை, இந்தாங்க பூ" என்று லட்சுமியிடமும், மரகதத்திடமும் பூக்கட்டைக் கொடுத்தான். முகமெல்லாம் சந்தோஷமாக, மரகதம் பெற்றுக் கொண்டாள்லட்சுமி,

“நீயே வச்சி உடு” என்றவாறு மாவு கையை காட்டினாள். மரகதம் அந்த பூச்சரத்தை ரங்கசாமியிடமே கொடுத்து நீங்களும் எனக்கு வச்சி உடுங்க என்றாள். ரங்கசாமி இருவருக்கும் பூச்சரத்தை தலையில் வைத்து விட்டான். ரங்கசாமி குளித்துவிட்டு வந்து தரையில் உட்கார்ந்தான்லட்சுமியும் மரகதமும் உட்கார்ந்திருந்தார்கள்.

“யாரும் போடவேண்டாம். எல்லோரும் சாப்பிடலாம்" என்றவாறு அவன் எல்லோர் முன்னாலும் தட்டை நகர்த்தினான்.

“இப்படி என் புருஷனும் என் மகனும் உக்காந்து சாப்பிட்டிருப்பாங்களா?" என்று பெருமூச்செறிந்தாள் லட்சுமி.

“ஆனா என்ன. நீதான் எனக்கு மவனாவும் புருஷனாவும் இருக்கியே” என்று அவனுக்கு சோறு பரிமாறினாள் லட்சுமி.

“அத உடுங்க" என்றவாறு லட்சுமிக்கு குழம்பு ஊற்றினான் ரங்கசாமி,

“போனதையே பேசிக்கிட்டு" என்றான். சாப்பிட்டுவிட்டு படுக்கைக்குச் சென்றார்கள் மரகதமும் ரங்கசாமியும் லட்சுமி பின் கட்டுக்குச் சென்று படுத்துக் கொண்டாள். அந்த இடம் தான் அவள் வழக்கமாகப் படுக்கும் இடம். ரங்கசாமி

“அத்தை” என்று கூப்பிட்டான்

“என்ன ரங்கா"

“ஏன் அங்க படுத்துக்கிட்டு இருக்கீங்க. அதான் எல்லாரும் ஊருக்குப் போயாச்சே. இன்னமும் ஏன் அங்க படுக்கிறீங்க. இங்க வாங்க" என்றான். அவள் எழுந்து உள்ளே வந்தாள்.

“வாணாம் ரங்கா. ஊர் பேசும்” என்றாள்.

“இதில என்ன ஊர் பேச இருக்கு. ராத்திரி எவன் வந்து கதவைத் தட்டப் போறான். விளக்கணைச்சிட்டுப் படுக்க வேண்டியதுதா னே" என்றான் ரங்கசாமி.

“சரி நீ சொல்ற நான் கேக்கறேன்" என்றவாறு சென்று பின் கட்டுக்கதவை மூடிவிட்டு வந்து அறைக்குள் வந்தாள்.

“நான் என்ன கீழ படுத்துக்கிறேன். நீங்க மேல படுத்துக்கங்க" என்றாள் லட்சுமி

“நீங்க பெரியவங்க. நீங்கதான் மேல படுத்துக்கணும் நான் கீழ படுத்துக்கறேன் அத்தை" என்றாள் மரகதம்.

“என்னை கிழவியாக்கிறுவ போலருக்கே. அதெல்லாம் கிடையாது நான் கீழ படுத்துக்கறேன்” என்றவாறு அவள் பாயை விரித்து கீழே படுத்தாள்.

“என்னது வம்பாப் போச்சு. எல்லோரும் கீழயே படுக்கலாம்" என்றவாறு தரையில் லட்சுமியோடு படுத்தான் ரங்கசாமி. மரகதமும் ரங்கசாமியின் மறுபுறம் படுத்தாள். ரங்கசாமி லட்சுமியை ஒரு கையாலும் மரகதத்தை மறு கையாலும் அணைத்தான். இருவரும் நெருங்கி வந்து அவன் மீது கை போட்டு நெஞ்சைத் தடவினார்கள். ரங்கசாமி லட்சுமியை எழுப்பினான்.

“அத்தை எந்திரிச்சி எல்லாம் கழட்டிட்டுப் படுங்க. மரகதம் நீயும் தான்” என்று ஆணையிட்டான். மரகதமும் லட்சுமியும் வெட்கத்தால்

“வாணாம் வாணாம்” என்றார்கள்லட்சுமி

“ரங்கா நீ அவகூட இரு. அப்புறம் நான் உள்ளே வர்றேன். அவ வெளியெ கொஞ்சம் இருக்கட்டும்" என்றாள்.

“அதெல்லாம் முடியாது. இப்ப எல்லோரும் அம்மணமா இருக்கணும்" என்றான் ரங்கசாமி

“என்னப்பா இது. வெக்கமா இருக்கே. அவ முன்னாடி” என்றாள் லட்சுமி.

“ஆமா அத்தைக்கு முன்னாடி எப்படி" என்று குறுகினாள் மரகதம்.

“சரி ஒண்ணு பண்றேன். வெளக்கை அணைச்சிடறேன். அப்புறம் நானே உங்களுக்கு கழட்டி உடறேன்” என்றான் ரங்கசாமி. சரி என்று விளக்கை அணைத்தாள் லட்சுமி. ரங்கசாமி எழுந்து லட்சுமியை அணைத்தான்லட்சுமியின் புடவையை உருவிவிட்டு, ஜாக்கெட்டையும் பாவாடையையும் கழற்றி விட்டு நிர்வாணமாக நின்றாள். ரங்கசாமியும் மரகதத்தை இழுத்தான். மரகதம் நாணிக் கோணிக் கொண்டு அவனுடன் இழைந்தாள். ரங்கசாமி அவளது புடவையை இழுத்தான். முட்டிக் கொண்டு நின்று கொண்டிருந்த மார்பகங்களைத் தழுவி புடவை சரிந்தது. அவள் தன்னுடைய ஜாக்கெட்டைக் கழற்றிவிட்டு அப்படியே தரையில் உட்கார்ந்தாள். உட்கார்ந்தவாறு தன் பாவாடையைக் கழற்றி ஒதுக்கி வைத்து விட்டு காலைச்சுருக்கி கோணிக் கொண்டு படுத்துக் கொண்டாள். ரங்கசாமி லட்சுமியை இழுத்து தன் அருகில் உட்கார வைத்துக் கொண்டான்லட்சுமி அவனைத் தள்ளி கீழே போட்டு அவன் மீது கவிழ்ந்தாள். ரங்கசாமி அவளது மார்பகங்களைப் பிடித்துக் கடித்தான். அவள்

“ம். ம்ம்ம் ஆ” என்று முனகினாள். மரகதம் திரும்பிப் பார்த்தாள்லட்சுமியின் வாளிப்பான உடல் ரங்கசாமியின் மேலே ததும்பிக் கொண்டிருந்தது. ரங்கசாமி அவளது பெரிய மார்பகங்களில் நீந்தி விளையாடிக் கொண்டிருந்தான். மரகதம் திரும்பி அவனது அருகில் நெருங்கிப் படுத்துக் கொண்டு அவனது காதைக் கடித்தாள். ரங்கசாமியின் உறுப்பு விடைத்துக் கொண்டிருந்ததுலட்சுமி கவிழ்ந்து அதனைப் பிடித்து தன் வாயில் வைத்து உறிய ஆரம்பித்தாள். ரங்கசாமி மரகதத்தை எழுப்பினான்.

“என்னா?" என்றாள் மரகதம்.

“என் முகத்துக்கு நேர் மேலெ நில்லு” என்றான் ரங்கசாமிஅவள் எழுந்து அவனது முகத்துக்கு நேர் மேலே கால்களை அகட்டி விரித்து நின்றாள். உட்கார் என்றான் ரங்கசாமி அவளுக்குப் புரிந்தது. அவள் மெல்ல உட்கார்ந்தாள். ரங்கசாமி சுவைக்க ஆரம்பித்தான். மரகதம் துடித்தாள்லட்சுமி எழுந்து நின்றாள். உட்கார்ந்திருந்த மரகதம் தன்னை நோக்கி வரும் லட்சுமியைப் பார்த்தாள்லட்சுமியும் காலை அகட்டிக் கொண்டு அவளருகில் வந்தாள். தான் எழுந்து கொண்டு லட்சுமி தன்னுடையை உறுப்பை ரங்கசாமியின் முகத்தில் தேய்க்க வருகிறாளோ என்று யோசித்தாள். ஆனால் லட்சுமி உட்கார்ந்திருந்த மரகதத்தின் தலையைப் பற்றி தன்னுடைய உறுப்பில் தேய்த்தாள். மரகதம் இதுவரை செய்யாதது இது. ஏன், சிந்தித்தது கூட இல்லை. காமவெறியில் மரகதத்தின் கண்களும் லட்சுமியின் கண்களும் கோவைப்பழம் போலச் சிவந்திருந்தன. உடலெங்கும் பற்றி எரிந்த காமத் தூண்டுதலில், மரகதம் தன் நாவை நீட்டி லட்சுமியின் உறுப்பைச் சுவைக்கலானாள்லட்சுமி திரும்பி நின்று கொண்டாள்லட்சுமியின் ப்ருஷ்டபாகம் மரகதத்தின் முகத்தில் மோதியது. கால்களை விரித்தபடி லட்சுமி குனிந்து ரங்கசாமியின் உறுப்பை உறிய ஆரம்பித்தாள். மரகதத்தின் முன்னால் தெரிந்த லட்சுமியின் உறுப்பை தேடித் தேடி மரகதம் சுவைத்தாள்.

லட்சுமி எழுந்து ரங்கசாமியின் இடுப்பின் மீது உட்கார்ந்தாள். அவனது உறுப்பு சளக்கென்று உள்ளே சென்றதுலட்சுமி எம்பி எம்பி குதித்தாள். ஆடும் அவளது மார்பகங்களில் மெய்மறந்த மரகதம் முன்னால் நகர்ந்து அவளது மார்பகங்களை பற்றி உறிய ஆரம்பித்தாள். மூன்று பேருக்கும் உணர்ச்சி பொங்கிக் கொண்டிருந்தது. ராமசாமியின் உறுப்பு லட்சுமிக்குள். மரகத்தின் உறுப்பு ரங்கசாமியின் வாயில்.

மாரியின் ஞாபகம் வந்ததும்,

“சே நம்மவும் நக்கிகிட்டே இருக்க வேண்டாம்" என்று சிந்தித்து ரங்கசாமி மரகதத்தை எழுப்பினான்லட்சுமியின் மரகதமும் இடத்தை மாற்றிக் கொண்டார்கள். உள்ளே இடிக்க இடிக்க மரகதம் துடித்தாள். அவளை நிரப்பிய ரங்கசாமியின் உறுப்பு, அவளைச் சொர்க்கத்துக்கே அனுப்பியது. ரங்கசாமி அவளைக் கீழே தள்ளி அவள் மீது படர்ந்தான்லட்சுமி எழுந்து தன்னுடைய உறுப்பை மரகதத்துக்குச் சாப்பிடக்கொடுத்தாள். ரங்கசாமி விடாமல் இடித்துக் கொண்டிருக்க, மரகத்தின் கண்கள் செருகின.

கண்களிலிருந்து கண்ணீர் பொங்கி வந்ததுலட்சுமியும் விடாமல், மரகத்தின் மார்பகங்களைப் பற்றி உறிஞ்சினாள். உடலெங்கும் எதிர்பாராத உணர்ச்சி பொங்க துடித்து உச்சம் எய்தினாள் மரகதம். அவள் உச்சம் எய்தியும் விடாமல் ரங்கசாமி இடித்துக் கொண்டிருந்தான். மரகதம் இந்த அளவுக்கு இதுவரை உணர்ச்சி எய்திராததால், உடல் தாங்க முடியாமல் இன்னொரு முறையும் உணர்ச்சி எய்த, அவனை வலுக்கட்டாயமாகத் தள்ளினாள்.

“ஏய் என்னா?" என்றான் ரங்கசாமி.

“என்னால முடியலை. ரெண்டு தடவை ஆயிருச்சி" என்றவாறு அவனைக் கட்டிக் கொண்டாள்லட்சுமி

“ரங்கா ரங்கா" என்று அரற்றியவாறு ரங்கசாமியின் உறுப்பை பிடித்து தன் வாயில் வைத்துக்
கொண்டாள்லட்சுமியின் உறுப்பை மெல்ல மரகதம் தடவினாள். ரங்கசாமி லட்சுமியைக் கீழே தள்ளி அவள் மீது படர்ந்தான். மரகதம் லட்சுமியின் மார்பகங்களைக் கவ்விக் கொண்டு சப்பினாள். ரங்கசாமி லட்சுமியின் உதடுகளைக் கவ்விக் கொண்டு உறிஞ்சினான். மெல்ல மெல்ல ஆரம்பித்த அவனது இடி எஞ்சின் போல வேகம் பிடித்ததுலட்சுமி இப்போது அரற்ற ஆரம்பித்தாள்.

“ரங்கா ரங்கா" என்றவாறு

“அய்யோ அம்மா, குத்துறானே. ம்ம். ம்ம்” என்றவாறு அவனது இடியை தாங்கிக் கொண்டாள் லட்சுமி. ரங்கசாமியின் உச்சம் வருவதற்குள் மரகதம் உறிஞ்சியதில் அவளுக்கு உணர்ச்சி உச்சம் வந்துவிட்டது. ரங்கசாமி இரண்டுபேரையும் புரட்டி எடுத்ததில் திருப்தியுடன் லட்சுமி மீது கவிழ்ந்து தானும் உணர்ச்சி உச்சம் எய்தி லட்சுமியை ரொப்பினான்லட்சுமி அயர்ந்து போய் மல்லாக்க கிடந்தாள். மூவரின் முகத்திலும் இளிப்பும் திருப்தியுமாக புன்னகை விரிந்தது.

“இப்பத்தான் வீடு களையா இருக்கு. ஒரு பொண்ணு வேணும்னு நெனச்சேன். இப்ப ரெண்டு
பொண்ணு இருக்கு வீட்டில. அதுவும் சந்தோஷமா. நீங்க ரெண்டு பேரும் ஒருகாலத்திலயும் சண்டை போடக்கூடாது. உங்க ரெண்டு பேருக்கும் ஒத்தாப்பல தான் நான் எதுவும் பண்ணுவேன்“

“அத்தை நீங்களும் குழந்தை பெத்துக்கங்க அத்தை. யார் என்ன சொல்லப்போறா? ஒரு காலத்தில நீங்க எனக்கு மாமியார். இப்பத்தான் யாரும் இல்லையே. ஒரு வகையில பாத்தா நீங்க யாரோ நான் யாரோ. ரெண்டு பேரையும் இவர்தான் வச்சிருக்காரு. உங்களுக்கு குழந்தை பொறந்தா என்ன எனக்குக் குழந்தை பொறந்தா என்ன? எல்லோரும் இங்க வளரட்டும்" என்றாள் மரகதம்

“எங்கயோ ஆரம்பிச்சி, எங்கயோ முடிஞ்சிருச்சி" என்றான் ரங்கசாமி. முத்துவோடு அடுத்த நாள் பேசிக் கொண்டிருந்தான் ரங்கசாமி.




“நான் நியாயஸ்தன்னு சொல்லலை. ஆனா நண்பனுக்கு என்னால துரோகம் பண்ண முடியலைலட்சுமிக்கும் மரகதத்துக்கும் வாழ்வு கொடுத்தேன். அதே நேரம் என்னோட மனசுக்கும் துரோகம் பண்ணலை. தனியா இருக்கும்போது கோமளா மேல ஆசை வந்துச்சி. அது எவ்வளவு பெரிய துரோகம்னு எனக்குப் பட்டிச்சி. இது மாதிரி தறி கெட்டுப் போயிடக்கூடாதுன்னுதானோ என்னமோ எனக்கும் கல்யாணம் ஆகியிருச்சி. அது நல்லதுக்குத் தான். ருசி கண்ட பூனை உரியை உரியைத் தாவும். ஒரு தடவை ருசி பார்த்து அது போயிடுச்சின்னா, அந்த ருசிக்கு நாக்கும் உடம்பும் அலையத் தான்
செய்யும். அதையும் கட்டுப்படுத்தலைன்னா மாரி மாதிரி எங்க எங்கன்னு தேடி அழிய வேண்டியது தான். அந்த கட்டுப்பாட்டுக்குள்ள வரதுக்குத்தான் கல்யாணம் கார்த்தின்னு. இதெல்லாம் அப்பப்ப உடையத் தான் செய்யும். நாம திரும்பித் திரும்பி அந்தக் கட்டுப்பாட்டை போட்டுக்கிட்டே இருக்கணும்”

“எல்லாம் நல்லபடியா முடிஞ்சாலும், லட்சுமி புருஷன் திரும்பி வந்தா என்ன செய்யப்போற?" என்றான் முத்துசாமி.

“அவ விரும்பினா அவ புருஷன் கிட்ட போறதைத் தடுக்க மாட்டேன். ஆனா அவ போக இஷ்டப்படலைன்னா நான் காப்பாத்த வேண்டியதுதான்”

“அதுக்குத்தான் சொல்றேன். வேணா அவ கல்யாணத்தை ரத்துப் பண்ணிட்டு, கல்யாணம் பண்ணிக்க" என்றான் முத்து.

“என்னப்பா, கொஞ்ச மாசம் முன்னாடி வேற சொன்ன. இப்ப வேற சொல்ற?" என்றான் ரங்கசாமி.

“லட்சுமி முழுகாம இருக்கான்னு எங்க அம்மா சொல்றாங்க" என்றான் முத்துசாமி.

“அய்யய்யோ" என்றான் ரங்கசாமி ஊரறிய லட்சுமியையும் கல்யாணம் செய்து கொண்டான் ரங்கசாமி.

கருத்துகள் இல்லை:

கருத்துரையிடுக