http://www.kanavu-kathali.com/ கனவு காதலி : அறை(க்கு) வா நீ

பக்கங்கள்

திங்கள், 2 மார்ச், 2020

அறை(க்கு) வா நீ

எச்சரிக்கை : தலைப்பை பார்த்தவுடன் யூகித்திருப்பீர்கள். பிடிக்காதவர்கள் தவிர்க்கவும்.

மென்பொருள் படித்து விட்டு எதாவது ஒரு வேலை கிடைக்காதா என்று அலைந்து கொண்டிருந்த நேரத்தில், ஒரு சிறிய அலுவலகத்தில் 'வலை பின்னும்' வேலை (அதாங்க வெப் ப்ரோகிராமர்) கிடைத்தது. வேலையில் சேர்ந்தபின் தான் தெரிந்தது, நான் மட்டும்தான் 'ப்ரோக்ராமர்', மற்ற அனைவரும் (நாலு பேர்தான்) மார்கெடிங் செய்பவர்கள். ஆனாலும் கிடைத்த வாய்ப்பை நழுவவிடமால், வேலையில் கவனம் செலுத்தினேன்.

அலுவலகம் இருக்கும் இடமோ, நகரின் முக்கியமான இடத்தில. நிறைய சிறிய அலுவலகங்கள் இருந்தன. ஏ.சி. கூட இல்லாமல் இருக்கும் அளவுக்கு லோ-பட்ஜெட் அலுவலகம். அதனால் எப்போதும் கதவு திறந்தே இருக்கும். மார்கெட்டிங் செய்பவர்கள் கலையில் சென்றால், சாயந்தரம் தான் வருவார்கள் (கையெழுத்து போட மட்டும்). இடையில் டீ வரும். மற்றபடி அவ்வளவாக யாரும் வர மாட்டார்கள்.

முதல் மூன்று நாட்கள் ஒரு பிரச்னையும் இல்லாமல் ஓடி கொண்டு இருந்தது. நான்காவது திடீரென்று நான்கைந்து 'பெண்கள்' (?!) உள்ளே நுழைந்தனர். என்ன என்று யோசிப்பதற்குள் கைதட்டி பாட்டு பாட ஆரம்பித்து விட்டனர். நளினமாக நடனம் வேறு. அவர்கள் நடன அசைவு வித்தியாசமாக பட, அப்போதுதான் புரிந்தது - அவர்கள் அரவாணிகள் என்று.

இந்த சூழல் புதிதாக இருந்ததால் எனக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை. என்ன சொல்வது என்று தெரியாமல் திகைத்து கொண்டிருக்கும்போது, நிறுத்திவிட்டார்கள்.

" மாமா காசு கொடு மாமா " என்றாள்.

அப்போதான் விஷயம் புரிந்து, ரெண்டு ரூபாய் எடுத்து குடுத்தேன்.



" நாலு பேருக்கும் குடு மாமா " என்று வற்புறுத்தினார்கள்.

வேறு வழியில்லாமல் ஐந்து ரூபாயாக கொடுத்தேன். முனங்கி கொண்டே வாங்கி சென்றார்கள். சாயங்காலம் மத்த மார்கெட்டிங் நண்பர்களிடம் கேட்டபோது, ' இந்த இடத்தில இப்படிதான். எல்லா ஆபிசுக்கும் போவாங்க, வாரத்துக்கு ஒரு முறை ஒரே தொல்லையா போச்சு. இனிமே வந்தா குடுக்காதே' என்று சொன்னார் சீனியர் ஒருவர்.

அடுத்த வாரம், அதே போல வந்தார்கள். இந்த முறை தயாராக இருந்தேன். உள்ளே நுழைந்து, ஆடுவதற்கு முன்னரே

" நில்லு நில்லு, உள்ளே வராதே " என்றேன்.

நேராக பார்த்து ' காசு' என்றாள் ஒருத்தி.

" காசெல்லாம் தர முடியாது " என்றேன்.

அடுத்த நிமிடம் அவள் புடவையை கடகடவென அவிழ்த்தாள். பதறிப்போன நான்,

" ஏய் ஏய், என்ன பண்றே " என்று கத்தினேன்.

" அப்போ காசு குடு, இல்லென துணியெல்லாம் கழட்டிடுவேன் " என்றாள்.

விட்டால் போதும் என்று பத்து ரூபாவை கொடுத்தேன்.

" சீக்கிரம் போ" என்றேன்.

அவளோ மெதுவாக புடவை அணிந்து கொண்டு, அனைவரும் சிரித்து கொண்டே சென்றனர். எனக்கோ கடுப்பாக இருந்தது. யாரவது பார்த்திருந்தால் ?! காசை வாங்கி விட்டு சென்றது வேறு கோவத்தை கிளறியது. சாயந்திரம் சீனியரிடம் சொன்னேன். அவரோ என்னை திட்டினார்,

" யோவ் நீ பாட்டுக்கும் பத்து ரூபாய் குடுத்தா, தினமும் வந்து நிப்பாளுங்க. அடுத்த முறை எதாவது செஞ்சா போலிசை கூப்பிடுவேன்னு சொல்லு " என்றார்.

அடுத்த வாரம் யாரும் வரவில்லை. அப்பாடா, இந்த வாரம் பிரச்சனை இல்லை என்று நிம்மதியாக இருந்தேன். ஆனால் அடுத்த வாரமே மறுபடியும் வந்தார்கள். இந்த முறை முகத்தை கடுமையாக வைத்துக்கொண்டு உள்ளே வருவதற்கு முன்னாலேயே ,

" நில்லுங்க நில்லுங்க, உள்ளே வரக்கூடாது " என்று சொல்லி கதவை சாதா போனேன்.

அவர்களோ சளைக்காமல் " காசு குடு, போறோம் " என்றனர்.

" காசெல்லாம் தரமுடியாது. வேற எதாவது பண்னுநீங்கனன, போலீசுக்கு ஃபோன் பண்ணுவேன்" என்றேன்.

" நாங்கெல்லாம் பொட்டைங்கோ! நாங்க ஒன்னும் பண்ண மாட்டோம். காசு தானே கேட்டோம் " என்றாள் ஒருத்தி.

" வார வாரம் குடுக்க முடியாது. எப்பையாவதுன்னா குடுக்கலாம். நீங்க வாரா வாரம் வர்றீங்க ! " என்றேன்.

" நாங்க எங்க போய் வேலை செய்றது. நாங்க சாமி மாதிரி, வாக்கு கொடுத்தோம்னா அது நடத்திடும். காசு குடுத்தா போய்கிட்டே இருப்போம் " என்றாள்.

நான் பிடிவதாமாக " முடியாது " என்று கதவை சாத்த போனேன்.

கடுப்பாகி போன அவர்கள்,
" நாங்க சாபம் குடுத்துருவோம். குடுத்தா அப்புறம் செத்து போய்டுவே " என்று மிரட்டினாள்.

நான் காதில் வாங்கி கொள்ளாமல்,
"எல்லாரும் ஒருநாள் சாகத்தான் போறோம்" என்று சொல்லிவிட்டு கதவை சாத்துவதில் குறியாக இருந்தேன். அவர்களும் திட்டிக்கொண்டே சென்றுவிட்டனர். அன்றிலிருந்து அவர்கள் உள்ளே வரமால் அப்படியே போய்விடுவார்கள்.

இப்படி சில வாரங்கள் ஓடின. சில தளங்களில் தற்செயலாக அரவாணிகள் பற்றிய செய்திகளும் அவர்கள் வாழ்க்கை முறைகளும் படிக்க நேரிட்டது. பரிதாபமாக இருந்தது. அவர்களை அப்போது விரட்டியது வருத்தமாகவும் இருந்தது. அடுத்த முறை கேட்டால் எதாவது குடுக்கலாம் என்று நினைத்தேன். ஆனால் அப்போதோ அவர்களின் நடமாட்டம் குறைந்தே இருந்தது. ஒன்றிரெண்டு பேர் எப்போதாவது வருவார்கள்.

அப்போது ஒருநாள் சாயங்காலம் 4 மணி அளவில், சற்றும் எதிர்பாராமல் ஒரு அரவாணி உள்ளே வந்தாள். இவள் புதிதாக இருந்தாள். நேர்த்தியாக புடவை உடுத்தி, மல்லிகை பூ வைத்து, தேவையான அளவு சதை பற்றோடு ஒரு நிஜ பெண் போலவே இருந்தாள். கிராமத்து பெண் போல இருந்தாள், ஒரு பக்க மாராப்பு விலகி சின்ன முலையின் வடிவம் சிக்கென்று ரவிக்கையில் தெரிந்தது. ஒருகணம் அவள் அரவாணி என்பதை மறந்து அவளை பெண் போலவே என்னையும் அறியாமல் ரசிக்க தொடங்கினேன். அவளோ கண்ணாலேயே சிணுங்கினாள்; உண்மையில் அவளின் அந்த பார்வைக்கும் என்ன அர்த்தம் என்று புரியவில்லை.

நான் பணம் கேட்கிறாள் என்று நினைத்து, எழுந்து நின்று பேண்டிலிருந்து இரண்டு ரூபாய் எடுத்து குடுத்தேன். அவளோ வாங்க மறுத்தாள். ஆஹா, கூட கேட்கிறாள் போல இருக்கிறது என்றெண்ணி,

" ஒரு ஆள்தானே இதை வச்சுக்கோ " என்றேன்.

அவளோ கண் ஜாடையில் காட்டி 'அதை கொடு' என்று என் பேண்டை பார்த்து சொன்னாள். நான் புரியாமல்,

" இதை வாங்கிட்டு போ " என்றேன்.

அவள் என் அருகில் வந்தாள்; நான் நின்று கொண்டிருந்ததால் என் பேன்ட் ஜிப் சரியாக மேசையின் அளவில் இருந்தது.

அவள் அருகில் வந்ததும் என்னை அறியாமலே, தடி சூடாகியது. சற்றும் எதிர்பாராமல் என் ஜிப்பை தொட்டு அமுக்கி, ' இதை குடுங்க' என்றாள். நான் யாரவது பார்த்துவிட போகிறார்கள் என்ற பயத்தில் அவளை ' வேணாம்' என்று விளக்கினேன். வாய் தான் சொல்லியதே ஒழிய, கை அவளை தள்ளவில்லை. மாறாக 'மேசையோடு' சேர்த்து அவள் கையை அழுத்தினேன். அவள் புரிந்துக்கொண்டு ஜிப்பை நன்றாக பிசைய ஆரம்பித்தாள். அவள் கையால் செய்வதை விட கண்களால் போதை ஏற்றி கொண்டிருந்தாள். ஒரு பெண் கூட இப்படி வசியப்படுதியதில்லை.

அவள் நன்றாக பிசைந்து விட்டுருந்தாள் என்பதை தடி ஜட்டியை முட்டிக்கொண்டிருப்பதை வைத்து உணர்தேன். ஆனால் நாங்களோ ஆபிஸின். ஹாலில் இருந்தோம். இது சரியான இடமல்ல. அவளை விரட்டுவதர்க்கோ மனமில்லை. அருகில் இருந்த மேலாளரின் அறையை காட்டி 'அங்கே வா' என்று அழைத்துக்கொண்டு போனேன். உள்ளே நுழைந்து அவள் கார்பெட்டில் அமர்ந்து கொண்டாள். நான் சற்று யோசனை வந்தவனாக வெளியே சென்று, ஆபிஸ் கதவை லேசாக சாத்திவிட்டு உள்ளே வந்தேன். அதற்குள் அவள் மாராப்பை முழுதாக காட்டிக்கொண்டு இருந்தாள். கை பரபரக்க ரவிக்கையுடன் பிசைந்தேன். சதை கொஞ்சமாக தான் இருந்தது. பிராவின் வடிவம்தான் சதை போல இருந்தது போலும்.

அவள் அடுத்த நிமிடம் தாமதிக்காமல், என் பேன்ட் ஜிப்பை திறந்து தடியை வெளியே எடுத்தாள். அப்படியே யோசிக்காமல் விழுங்கினாள். எச்சிலால் முழுவதுமாக கடைசி வரை நக்கினாள். ஏற்கனவே முக்கால் விறைப்பில் இருந்த தடி, நரம்பு புடைக்க நட்டு கொண்டது. அப்புறம் தடியை வெளியே எடுத்தாள், எச்சில் ஈரத்தில் பளபளப்பாக எண்ணெய் போட்டது பாலிஷாக இருந்தது. இதற்க்குதான் முதலில் முழுவதும் நுழைத்து இருக்கிறாள் என்று புரிந்துக்கொண்டேன்.

நான் அங்குள்ள நாற்காலியில் உட்கார்ந்து கொண்டேன். தடி மேல் எழும்பி நின்றது. கையில் பிடித்து ஊம்ப ஆரம்பித்தாள். முதலில் நுனியை நன்றாக சப்பினாள், அப்படியே சிறிது சிறிதாக முன்னேறினாள். அவளோ ஊம்பலில் கை(வாய்) தேர்ந்தவளாக இருந்தாள்; நானோ அவளை என்ன செய்வது என்று தெரியாமல், அவள் தலையை பிடித்து தடியின் மேல் அழுததிக்கொன்டிருந்தேன். அவள் வாயிலும் என் தடியிலும் எச்சிலும் முந்திரவமும் கலந்து கொண்டிருந்தது.

திடிரென்று ஒரு இடத்தில நிறுத்தி, வாயை தடியிலிருந்து எடுத்தாள். சுன்னியோ முழுக்க முழுக்க நனைந்து, செங்குத்தாக நின்று , நுனியில் ஒழுகிக்கொண்டிருந்தது - எச்சிலும் முந்திரவமும் கலந்து. கிடைத்த இடைவேளையில், திடிரென்று யோசனை வந்தவனாக, அவள் புடவையை தூக்கி பார்த்தேன். 'அங்கே' எப்படித்தான் இருக்கும் என்று பார்க்கும் ஆர்வம்தான். மெல்லிசாக, ரொம்ப சின்னதாக தடி ( இல்லை இல்லை பொடியாக) இருந்தது. பார்த்தவுடன் புரிந்து போனது, 'வேலைக்கு ஆகாது' என்று.

அவளோ மறுபடியும் வேலையை தொடங்கினாள், நுனிமொட்டை லேசாக பற்களால் முன்னும் பின்னும் தேய்த்தாள். நான் சொக்கி போய், சுன்னியை வாயிலிருந்து வெளியே உருவி, அவள் வாயில் முத்தமிட்டேன். (என் அப்படி செய்தேன் அப்போது தெரியாது, எல்லாம் வேகத்தில் செய்வதுதான்). அவளோ கண்களை சொருகி மேலும் சொக்கவைத்தாள். இந்த முறை நானே அவள் வாயில் நுழைத்தேன். அவள் ஊம்ப ஆரம்பிக்க, நான் அவள் வாயை ஓக்க ஆரம்பித்தேன்.

அப்போது ' டமால்' என்று அலுவலக கதவு திறக்கும் ஓசை கேட்டது. அவள் வாயில் என் பூளிருக்க, நான் விக்கித்து நின்றேன்.

கன நேரத்தில் நான் அமர்ந்திருந்த இருக்கையின் அருகில் இருந்த மேசையின் அடியில் அவளை தள்ளினேன். ஜிப்பை மூட முடியாமல், அவசர அவசரமாக சட்டையை வெளியே இழுத்து ஜிப்பை (தடியை) மறைத்தேன். தடியோ பயத்தில் விறைப்பை இழந்து மெதுவாக ஆனது. நெஞ்சு முழுக்க திக் திக்கென்று அடித்து கொண்டிருந்தது. கூட பணிபுரிபவர்கள் என்றால் தொலைந்தேன். பெருத்த அவமானமாக போய்விடும். கையும் களவுமாக (??!!) மாட்டபோகிறேன் என்ற அந்த சில வினாடிகள், வாழ்க்கையில் மறக்க முடியாதவை.

ஹாலுக்கு எதிர்ப்பக்கம் உட்கார்ந்து கொண்டு, முகத்தை மட்டும் திருப்பி,

" யாரது " என்று கேட்டேன்.

" சார் ! டீ .. " என்றான் 4.30 மணிக்கு வரும் டீக்கடை பையன்.

" அங்கேயே வைச்சுட்டு போப்பா " என்றேன்.

அவன் வைத்துவிட்டு போய்விட்டான். அப்பாடி! உயிர் போய் வந்த மாதிரி இருந்தது. மானம் தப்பித்தது என்று நிம்மதி பெருமூச்சு வந்தது.

இதற்கிடையில், இவள் என் சட்டையை தூக்கி மறுபடியும் நிமிண்ட ஆரம்பித்தாள். சுன்னியோ சுத்தமாக சுருங்கி போயிருந்தது, பயத்தில். நான் எழுந்து நின்று தடியை ஜட்டிக்குள் தள்ளி, ஜிப்பை போட்டேன். அவள் புரியாமல் பார்த்தாள். நான் அவளை வெளியே வருமாறு சைகை செய்தேன். வெளியே வந்து எழுந்து நின்றாள்.

" என்ன ஆச்சு! " என்று மறுபடியும் ஜிப்பை தடவினாள்.

நான் அவள் கையை மெதுவாக தள்ளி,

" ஒன்னும் வேணாம் நீ கெளம்பு " என்றேன்.

மூடு சுத்தமாக போய்விட்டது. அதுவும் தவிர வேறு யாரும் வந்து விடுவார்களோ என்ற பயம் வேறு. டீக்கடை பையன் வேறு க்ளாசை எடுக்க வருவான். இப்போ தப்பிச்சதே பெரிய விஷயம்.



ஆனால் அவளோ கெஞ்ச ஆரம்பித்தாள்.

" கொஞ்ச நேரம்தான், சீக்கிரமா முடிச்சுர்றேன்......தண்ணி வரமா உங்களால தாங்க முடியுமா.... இப்படியே மேசைக்கு கீழேயே செய்யிறேன்... " என்று என்னென்னமோ சொல்லி பார்த்தாள்.

நானோ எதற்கும் சலன படவே இல்லை. சலனத்தை விட பயம் பெரிதாக இருந்தது.

" அம்மா தாயே, நீ சீக்கிரமா கெளம்பு. யாராச்சும் வர போறாங்க " என்று அவளை வெளியே தள்ளாத குறையாக ஹாலுக்கு வந்தேன்.

அவள் பொறுமையாக டாய்லெட்டிற்கு சென்று வாயை கழுவிட்டு வெளியே வந்தாள். எனக்கோ இவள் எப்படா வெளியே போவாள் என்று இருந்தது. கடைசியில் வெளியே செல்ல தயாராக நின்றாள். நான் ஒரு இருபது ரூபாயை எடுத்து அவளிடம் குடுத்தேன். வேண்டாம் என்று மறுத்தாள். ஆச்சரியமாக இருந்தது,

" நாளைக்கு சீக்கிரம் வரவா ? " என்று கேட்டாள்

" நீ, இனிமே இந்த பக்கமே வர வேணாம் " என்று கொஞ்சம் கண்டிப்பாகவே சொன்னேன்.

ஒன்னும் சொல்லாமல் சென்று விட்டாள். நானும் டாய்லெட்டிற்கு சென்று என்னை சரி செய்து வந்தேன். கொஞ்ச நேரத்தில் மார்கெட்டிங் நண்பர்கள் வந்து விட்டனர். சீனியர் என்னை பார்த்து,

" என்னப்பா ! ஒருமாதிரியா மாதிரி இருக்க " என்று கேட்டார்.

" இல்லே சார், இன்னைக்கு ஒரு அரவாணி....."

" மறுபடியுமா, இந்த ஒம்பதுங்க தொல்லை தாங்க முடியலை. பில்டிங் மேனேஜ்மென்ட் கம்ப்ளைன்ட் பண்ணிரலாம் " என்றார்.

" வேண்டாம் சார், அவங்கெல்லாம் ரொம்ப நல்லவங்க " என்ற என்னை விநோதாமாக பார்த்தார்.

காசு வாங்க மறுத்த அவள் உடல்(உறவின்) மூலம் தேடியது அன்பை, பெண் என்ற அங்கீகாரத்தை என்பது எனக்கு அப்போது புரிந்து இருந்ததுதான் காரணம்.






கருத்துகள் இல்லை:

கருத்துரையிடுக