http://www.kanavu-kathali.com/ கனவு காதலி : ஜாதிமல்லி - பகுதி - 11

பக்கங்கள்

புதன், 27 மே, 2020

ஜாதிமல்லி - பகுதி - 11

மிகக் சிறிய சில நொடிகள் மட்டுமே நம் கண்கள் சந்தித்தபோது ஏன் தீப்பொறிகள் நம் கண்கள் இடையே பறந்தன, மீராவின் இதயம் ஒரு பரபரப்பான உணர்வில் படபடவென்று நினைத்தது. அந்தச் சுருக்கமான இரண்டு வினாடிகள் கூட மீராவுக்கு அவன் கண்களில் இருந்த ஆசையை உணர்ந்துகொள்ள போதுமானதாக இருந்தது. அந்தக் கண்களில் அந்த நேரம் அவள் பார்த்த பார்வை அவளுக்கு பழக்கமான ஒன்று. பல முறை அவள் முழு நிர்வாணமாக அவளின் காட்டில் மெத்தையில் படுத்திருந்து, எப்போ அவன் என் கற்புக் குலைக்க போகிறான் என்று ஆவலுடன் அவனை பார்க்கையில், இதே போல தான் அவன் கண்கள் மின்னும். அப்போ, அவனுக்கும் என் மேல் ஏக்கம் குறையாமல் இருக்கு. அவளுக்கு மட்டும் தான் அந்த ஆசைகள் இருக்கு என்றிருந்தால் அது அவளை காயப்படுத்தியிருக்கும். 

 
அப்படி மட்டும் இருந்திருந்தால், அவன் அவளை வெறும் பயன்படுத்தினான் என்பது உறுதிப்படுத்தப்பட்டிருக்கும். அப்படி என்றால் அவனுக்கு தேவைபட்ட எல்லா இன்பங்களும் அவள் உடலில் இருந்து கிடைத்த பிறகு அவள் அவனுக்கு ஒன்றுமே இல்லாதது போல அவளை தூக்கி எறிந்துவிட்டான் என்று அர்த்தம் ஆகியிருக்கும். அனால் அவனது கண்களில் தெரிந்த ஆசை. இந்த பார்வை தானே அவள் சொந்த ஆசைகளை தூண்டி எலிப்பியத்துக்கு காரணம். அதே அப்பட்டமான ஆசை இன்றும் இருக்கு என்று அவள் மகிழ்ந்தாள். ஒரு ஆண் தன்னை இவ்வளவு ஆசையோடு பார்த்தால், எந்த பெண்ணும் பெருமைப்படுவாள்.


 
அவன் தன் மனைவியையும் இவ்வாறு பார்த்திருப்பானா? மீரா அப்படி இருக்கும் என்று நினைக்கவில்லை. அல்லது அது அப்படி இருக்க கூடாது என்ற ஆசையில் அப்படி அவள் நினைத்தாலோ? அவன் மனைவியையும் இப்படி ஆசையுடன் அவன் பார்த்தால், அவன் முன்பு அவளை மயக்குவதுக்கு முயற்சிக்கும் போது சொன்னது போல, அவள் (மீரா) பிறப்புக்கு ஒன்னும் ஸ்பெஷெல் இல்லை என்று ஆகிவிடும். இது ஒரு பக்கம் இருக்க, பிரபுவுக்கு தன் மேல் உள்ள ஆசை சற்றும் குறையாமல் இன்னும் இருந்தால் அவன் ஏன் திடீரென்று, ஒரு வார்த்தை கூட என்னிடம் சொல்லாமல் போனான் என்று மீரா யோசித்தாள்.
பிரபுவின் திருமணத்தைப் பொருத்தவரை, அவன் தன் மாமாவின் மகளை திருமணம் செய்ய நிர்பந்திக்கப்பட்டிருக்கலாம், ஆனால் அவன் அதை குறைந்தபட்சம் என்னிடம் சொல்லியிருக்கலாம் இல்லையா. அவன் கல்யாணம் செய்துகொள்வதை பற்றி எனக்கு தெரிந்தால் நான் மோசமாக நடந்துகொள்வேன் என்று அவன் பயந்தானா? அல்லது நான் ரொம்ப வருத்தத்தில் ஏதாவது செய்வேன் என்று நினைத்தானோ. அது எப்படி சாத்தியும். நான் கல்யாணம் ஆனவள், நான் என்ன செய்திருப்பேன். மிஞ்சி மிஞ்சி போனால் கொஞ்சம் கண்ணீர் வந்திருக்கும். எனக்கு பிரபு மேல் எந்தவிதமான பிடிப்பும் இல்லை என்பது எனக்கு நல்லாவே தெரியும், என்று மீரா தன்னுள் நினைத்துக் கொண்டாள். அவர்கள் இந்த உறவில் எந்தவித எதிர்காலமும் இல்லை எம்பதும் தெளிவாக புரியும். நான் கல்யாணம் ஆனவள், மேலும் இரண்டு பிள்ளைகளுக்கு தாய். நான் என்ன எதிர்பார்க்க முடியும்.
 
இருப்பினும், அவர்கள் ஒன்றாக இருந்த அந்த விலைமதிப்பற்ற நாட்களில் அவள் மிகவும் சந்தோஷமாக புத்துணர்வுடன் இருப்பதாக உணர்ந்தாள். அவள் எதுவும் பெரிதாக அனுபவிக்காத மற்றும் இழந்த  பருவத்தை மீண்டும் வாழ்ந்து கொண்டிருந்தாள். ஒரு ஆனால் ஒரு பெண் எப்படி காதல்புரியப் படுவாள் என்பதை முதல் முறையாக அறிந்தாள். அவளுடைய கண்டிப்பான வளர்ப்பின் காரணமாக அவளுக்கு இந்த அனுபவம் கிடைத்ததில்லை. காதல் கேலிப்பேச்சு, உணர்ச்சிவசப்பட்ட உடலுறவுக்கு முன்பு இருக்கும் ஆர்வத் தழுவல்கல் எல்லாம் புதுமையாக இருந்தது. காதலில் இருப்பது இவ்வளவு இனிமையாக இருக்கும் என்று அவன் ஒருபோதும் நினைக்கவில்லை. அவள் ரொம்ப அழகாக இருப்பதாக அப்போது தான் உண்மையில் உணர்ந்தாள். அவள் தனக்காக கட்டியெழுப்பிய, வாழ்ந்து கொண்டிருந்த  அந்த இனிமையான கற்பனை உலகம் இன்னும் சிறிது காலம் நீடிக்கும்  என்று அவள் நம்பியிருந்தாள்.
 
எங்களுக்கு நீண்ட கால எதிர்காலம் இல்லை என்று எனக்குத் தெரியும், மீரா தன் மனதில் ஒப்புக் கொண்டாள். இந்த உண்மையை அவள் ஏற்றுக்கொண்டால், பிரபுவிடமிருந்து நடந்த முடிவை விட அவள் வேற என்ன எதிர்பார்த்தாள்? அவள் தனுக்கு என்ன சொல்லிக்கொண்டாள்.  அவள் பிரபுவை பார்க்க விருப்பும் நோக்கம், அவனின் அவ்வாறு செய்கை அவளை வேதனை படுத்தும் என்று தெரிந்தும், அவன் ஏன் ஒரு வார்த்தை கூட சொல்லாமல் போனான் என்ற காரணத்தை அறிவதுக்கு மட்டுமே என்று தானே தனுக்கு சொல்லிக்கொண்டாள். இப்போது அவனை பார்க்கும் போது ஏன் இந்த பழைய ஆசை நினைவுகள்.
 
"ஏய் அற்ப பெண்ணே, நீ யாரை ஏமாற்ற பார்க்குற. அவன் ஒரு பார்வை போதும், உடனே உன் இதயம் சிறகடிக்க துவங்கியது, உன் உடலில் நடுக்கும் ஏற்பட்டது, அவன் மட்டும் உன்னை தழுவ அவன் கரங்களை நீட்டி இருந்தால் நீ அங்கே தஞ்சம் அடைந்திருப்ப," என்று தன்னை திட்டிக்கொண்டாள்.
 
அவள் பயந்து, அதே நேரத்தில் அவளுக்கு பரபரப்பு உண்டு பண்ணியது என்னவென்றால், பிரபுவை மட்டும் தனியாக சந்திக்க நேரிட்டால், அவள் பிரபுவின் அணைப்பில் தன்னை இழந்து அவர்கள் பழைய மகிழ்ச்சி நிரம்பிய உறவு மீண்டும் மலர்ந்துவிடும் என்பதுதான். அவன் உதடுகள் அவள் உதடுகளுடன் மீண்டும் ஒட்டிக்கொள்ள எவ்வளவு ஆசைப்படுகிறாள். அவனுக்கு மீண்டும் அவள் மார்பில் பாலூட்ட. அவன் அடியில் கிடந்த, முன்பு எத்தனையோ முறை செய்தது போல அவனுடைய நீண்ட, தடிமனான ஆண்மை அவளது புண்டை உதடுகளை மீண்டும் முழுதாக விரிக்கவேண்டும். ஏறக்குறைய மூன்று வருடங்களுக்குப் பிறகும் மறக்க முடியாத அந்த இன்ப அலைகள், மீண்டும் அவள் உடலில் பரவி அவளை பரவசத்தில் ஆழ்த்தணும்.
 
ஆமாம், அவள் தன் மனதில் ஏற்றுக்கொண்டாள், உன் இதயத்தில் ஆழமாக மறைந்திருப்பதை நீ அறிவே, அதை எதிர்த்துப் போராடுவதில் அர்த்தமில்லை. மறுப்பதையும் உன்னால் முடியாது. உனக்கு அவன் வேண்டும். அனால் அவள் தன்மானம் தானாக அவளை பிரபுவுக்கு கொடுப்பதை தடுக்கும். அவள் தன்னை மீண்டும் அவனுக்குக் கொடுப்பதற்கு முன்பு, அவன் மன்னிப்பு கேட்க வேண்டும், காரணத்தை சொல்ல வேண்டும் மற்றும் மிக முக்கியமாக அவளை தாஜா செய்யவேண்டும்.
 
இன்னொரு எண்ணம் அவளைத் தாக்கியாது. அவளுக்கு அவன் வேண்டும் அனால் பிரபுவுக்கு அவள் வேண்டும்மா? ஒருவேளை அவன் தனது மனைவிக்கு துரோகம் செய்ய விருப்பம் இல்லை என்றால். அவள் அந்த எண்ணத்தை உடனடியாக நிராகரித்தாள். இருக்காது, அவளுக்கு இருக்கும் அதே ஆசை அளவு அவள் கண்களிலும் தெரிந்தது. நான் ஒன்னும் செய்யாவிட்டாலும் அவன் நம் கள்ள உறவை புதுப்பிக்க நிச்சயமாக முயற்சிப்பான் என்று மீரா முழுமையாக நம்பினாள். 
 
வேற ஒன்று, அவன் இப்போது ஒரு தந்தை. அந்த பொறுப்பு ஒருவேளை அவனை எதுவும் செய்யாமல் கட்டுப்படுத்துமோ? அவன் தந்தை என்ற எண்ணம் வர அது அவள் பொறாமையைத் தூண்டியது. அவன் மூளும் அவளுக்கு கிடைக்காத ஒன்று அவன் மனைவிக்கு கிடைத்துவிட்டது. அதனால் இப்போது அவர்கள் கள்ள உல்லாச உறவு மீண்டும் தொடர்ந்தால் அவனது வளமான விதைகளை அவள் கருப்பையை குளிப்பட்ட அனுமதிக்கலாமா?
 
முன்பு மிகவும் குறைவான சில சமயம் அவன் விந்து அவள் பெண்மை உள்ளே பாய்ச்சி இருக்கு. அதிர்ஷ்டவசமாக அந்த சில சந்தர்ப்பங்கள் எனது வளமற்ற நாட்களில் நடந்திருக்க வேண்டும், இல்லையெனில் நான் இப்போது இன்னும் பிரபுவின் குழந்தைக்கு நான் என் மார்பில் பாலூட்டிக்கொண்டிருக்கலாம்.
 
ஆனால் இந்த முறை அது நடக்க வேண்டும் என்று அவள் அடிமனதில் விருப்புகிறாளா அந்த எண்ணம் அருகாமையில் அமர்ந்திருக்கும் அவள் கணவர் பற்றி அவளை சிந்திக்க வைத்தாது. அவள் அவரைப் பார்த்தாள். அவரது கண்கள் பிரபு கடைசி சடங்கு சில செய்வதாகத் கவனித்து கொண்டு இருப்பது போல தோன்றியது. பிரபு அவளை கர்ப்பம் ஆகா அனுமதிப்பாள்ளா. அவள் அந்த மிகவும் இழிவான நிலைக்கு இறங்கலாமா??    
 
இல்லை, அவள் நினைத்தாள், என்னால் இவ்வளவு மோசமாக நடந்து கொள்ள முடியாது. அவரது நண்பருடன் அவருக்கு  துரோகம் செய்வதன் மூலம் நான் ஏற்கனவே அவருக்கு பெரும்  அநீதி செய்துவிட்டேன். அத்துடன் சேர்ந்து இதுவும்மா, ச்சே. அவர் ஒரு நல்ல மனிதர், அன்பான கணவர், ஒரு சிறந்த தந்தை. என் கர்ப்பத்துக்கு பிரபு என்பதை அவரை ஏமாற்றி மறைத்தாலும், என்னால் அவ்வாறு இந்த அளவுக்கு அவமானப்படுத்த முடியாது.
 
கடவுளுக்கு நன்றி சொல்லணும், அவருக்கு நான் செய்த பெரிய துரோகம் பற்றி அவருக்கு தெரியாது. அது மட்டும் அவருக்கு தெரிந்தால் அது அவரது இதயத்தை மோசமமாக காயப்படுத்தும். அது என்னால் தாங்கிக்கொள்ள முடியாது. நான் அதை நடக்க அனுமதிக்க முடியாது. எந்த தவறும் செய்யாத ஒரு மனிதன் ஏன் இப்படி பாதிக்கப்பட வேண்டும். ஆனாலும் இந்த வஞ்சக செயலுக்கு நான் கரணம் என்று தெரிந்தாலும், அவர் நாடாகும் கொடும்மைக்கு நான் முதுண்மை காரணம் என்று தெரிந்தும் என்னை என்னால் கட்டுப்படுத்திக்க முடியவில்லையே. 
 
குறைந்தபட்சம் என்ன இந்த துரோக செயல் அவருக்கு ஒரு போதும் தெரியாமல் இருப்பதை கவனமாக பார்த்துக்கொள்ளனும். இம்முறை நான் பிரபுவுடன் கூடுவது கடைசியாக இருக்கணும் கடவுளே. என் ஆசைகள், இச்சைகள் இத்தூடு தணிந்து போகணும். பிரபுவை இதற்க்கு பிறகு என் மனம் நாட கூடாது என்று கடவுள் தான் எனக்கு மனஉறுதியை கொடுக்கணும். அவள் இப்படி எல்லாம் விரும்பலாம். அனால் அவளால் முடியும்மா என்பது தான் தெரியாது. அவளுக்கு மட்டும் அப்படி பட்ட மனஉறுதி இருந்தால் இப்போதே பிரபுவை கள்ள உறவை வைப்பதை பற்றி சிந்தித்து இருக்க மாட்டாளே.

சரவணன் பிரபுவைப் பார்ப்பது போல இருந்தது, ஆனால் உண்மையில் அவன் தன் மனைவியைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். அவள் தலையைத் தாழ்த்திக் கொண்டு உட்கார்ந்து இருந்தாள். அவன்  மனைவியின் மனதில் அநேகமாக என்ன  எண்ணங்கள் ஓடி கொண்டு இருக்கும் என்பதை  அவனால்  ஏககுறைய யூகிக்க முடிந்தது.

 
அவளுடைய பழைய காதலன் மிகவும் அருகிலேயே இருந்தான். அவள் மனதில் பல கேள்விகள் ஓடிக்கொண்டு இருக்க வேண்டும். குறிப்பாக, ஏன் பிரபு அவளுடன் எல்லா தொடர்புகளையும் திடீரென்று நிறுத்தினான் என்ற கேள்வி அவள் மனதை மிகவும் உருட்டி இருக்கணும். இந்த இரண்டு பிளஸ் ஆண்டுகளில் அவள் எழுச்சியற்ற நிலையில் இருப்பதை அவன் பலமுறை பார்த்திருக்கான். மீரா மெல்ல மெல்ல  தனது மனச்சோர்வை சமாளித்து, காலப்போக்கில் அவன் பழைய மீராவாக மாறுவாள் என்று சரவணன் நம்பியிருந்தான். காலம் தான் கவலையை போக்க கூடிய சிறந்த மருந்து என்று அவன் நம்பியிருந்தான். இப்போது அவனுக்கு புரிந்தது அது ஒரு கதியற்ற நம்பிக்கை என்று.
 
பிரபுவின் கண்கள் சில நொடிகள் மீராவின் கண்களை சந்தித்தபோது, அவன்மனைவியின் கண்களில் இருந்த பிரகாசத்தை அவன் கவனிக்கத் தவறவில்லை. பிரபு அப்போது மீராவை பார்க்கும் போது அவன் முதுகை காட்டிக்கொண்டு இருக்கும் வகையில் நின்றதால் பிரபுவின் கண்களை சரவணன் பார்க்க முடியவில்லை. அந்த நேரத்தில் பிரபுவின் கண்களில் என்ன இருந்திருக்கும் என்று அவன் ஊகித்தான். காதலனைப் பார்த்ததும் அவன் மனைவி காட்டிய அதே விருப்பமா? அநேகமாக அப்படி தான் இருந்திருக்கும்.
 
இத்தனை காலத்திற்குப் பிறகும், வேறொரு ஆணின் மேல் இருக்கும் அவன் மனைவியின் ஆசை குறையவில்லை என்ற வேதனையான உண்மையை அவன் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டியிருந்தது. பிரபு மீராவை பார்க்கவோ அல்லது அவளுடன் எந்தவிதமான கண் தொடர்பு வைது கொள்ளவோ முடிந்த அளவுக்கு தவிர்க்கிறேன் என்பது சரவணனுக்கு விளங்கியது. அவன் தனது மனைவியுடனான ஈடுபாடு உண்மையிலேயே முடிந்துவிட்டதாகவும், அவன் ஒருபோதும் அவர்களின் வாழ்க்கையில் இனி தலையிட மாட்டான் என்றும் அவன் அளித்த வாக்குறுதியை காப்பாற்ற முயன்றான். அந்த உறுதியுடன் அவன் இருந்தால் கூட, மீராவை பிரபு ஓரிரு வினாடிகளாவது பார்க்காமல் இருப்பதை அவனால் தவிர்க்க முடியவில்லை. அது, அவன் இன்னும் மீராவை விரும்புவதைக் காட்டியது, அவனால் மீராவை அவனது மனதில் இருந்து விரட்ட முடியவில்லை.
 
அவர்கள் ஒன்றாக புணரும் போது அவர்கள் எந்த அளவுக்கு இன்பங்கள் பகிர்ந்து கொண்ட இருந்திருப்பார்கள், பிரபு முயற்சித்தும் அவனை கட்டுப்படுத்த முடியாததுக்கு, மீரா அவனுக்கு எவ்வளவு பேரின்பத்தை அல்லி கொடுத்திருப்பாள். சரவணன் இரண்டு முறைதான் அவர்கள் ஒருவருக்கு ஒருவர் இன்பம் கொடுப்பதை பார்த்திருக்கான். அனால் அந்த இரண்டு முறையே போதும் அவனுக்கு புரியவைக்க, ஏன் இவர்கள் இன்னும் ஒருவர் மேல் மற்றொருவர் மோகம் குறையாமல் இருபதுக்கு.
 
ஒரு சந்தர்ப்பத்தில், அவன் சொந்த படுக்கையில் அவர்களின் ஒன்றாக பின்னிப்பிணைந்திருந்த நிர்வாண உடல்கள் பார்த்திருக்கான், அதுவும் முழுதும் இல்லை. பிரபு உடல் மீரா உடல் மேல் இருப்பது தெரிந்தது, அவள் கால்கள் அவன் கால்கள் மேல் பின்னி இருந்தது தெரிந்தது. அவன் இடுப்பு முன்னும் பின்னும் வேகமாக இயங்க,மீராவின் விரல்கள், அவன் சூத்தை பிடித்து, அவன் இடிப்பதுக்கு உதவுவது போல, இழுப்பது தெரிந்தது. அப்போது அவர்கள் அந்தரங்க பகுதி அவன் கண்களுக்கு தென்படவில்லை என்றாலும் சரவணனுக்கு தெரியும் பிரபுவின் ஆண்மை அவன் மனைவியின் பெண்மை உள்ளே இயங்கி கொண்டு இருக்கு என்று.  
 
ஆனால் இரண்டாவது சந்தர்ப்பங்களில் அவர்கள் இருவரும் வெறித்தனமாக புணரும் அந்த வேதனையான காட்சி முழுதும் அவன் பார்த்துவிட்டான். அவர்களின் இன்ப மோக தழுவல்கள் மற்றும் இல்லாமல் மீராவின் பெண்மையின் இதழ்கள் பிரபுவின் பெரிய தண்டை விழுங்குவதை கூட பார்த்துவிட்டான்.  இரண்டு நிகழ்வுகளிலும், மீராவின் இன்ப கீச்சொலிகல்  .. அலறல்கள் .. பிரபு அவளுக்குக் கொடுத்த இன்பத்தின் தீவிரத்தை உறுதிப்படுத்தின.
 
அந்த எண்ணம் அவனைப் பொறாமைப்படுத்தியது, என்ன என்றாலும் அவனும் ஒரு ஆண் தானே.  தன்னிடம் இருந்து விட, அவன் மனைவிக்கு  வேறு ஒரு ஆன் மூலம் அதிக இன்பம் கிடைக்குது என்பது அவனுக்கு அவமானம் தானே. ஒரு மனிதனை சித்திரவதை செய்யும் அடிப்படை உணர்வுகளிலிருந்து தன்னைப் விடுபட கொள்ள முயன்றான். அவன் உண்மையிலேயே அவன் மனைவி மகிழ்ச்சியாக இருக்க விரும்பினான், ஆனால் அது அவனின் சுய மரியாதையின் இழப்பில் இருப்பது அவனால் ஏற்றுக்கொள்ள முடியும்மா?
 
வேறொரு ஆணுடன் உடலுறவின் இன்பங்களை தனது மனைவி அனுபவிப்பதை கண்டுகொள்ளாமல் அவன் அதை சகித்துக்கொள்ள முடியுமா? மீரா தனிப்பட்ட சந்தோஷத்தில் தலையிடாமல் அவன் மனைவி, தனது மற்றும் குழந்தைகளின் தேவைகளை கவனித்துக்கொள்வதில் குறை வைக்கவில்லை என்று அவன்  அமைதியைக் காண முடியுமா? அப்படி என்றால் அவன் நினைப்பது என்னவென்றால், அடிப்படையில் அவன் தனது மனைவியை வேறொரு ஆணுடன் பகிர்ந்து கொள்ள தயாராக இருக்கானா? அவனுக்கு உண்மையாக இருப்பதில் அவள் தவறியிருந்தாலும், அவள் அவனுடைய குழந்தைகளுக்கு ஒரு நல்ல தாயாக இருந்தாள்.
 
மீரா பிரபுவுடன் பாலியல் செயலில் ஈடுபட்டதைப் பார்த்த அவனுக்கு அது  எந்த வகையிலும் காமத்தை தூண்டவில்லை. அது அவனது இடுப்பின் கீழ் பகுதியில் எந்தக் கிளறலையும் ஏற்படுத்தவில்லை. (கடந்த நூற்றாண்டின் எண்பதுகளில்,  இந்த சம்பவம் நடந்து கொண்டிருந்த நேரத்தில், அவன் வசிக்கும் ஒரு சிறிய நகரத்தில்,  கோகோல்ட்ரி என்ற கருத்து மக்களுக்கு அந்நியமாக இருந்தது, அது மூலம் சில ஆண்கள் இன்பம் அனுபவிப்பது என்று கேள்விப்பட்டால் அது மிகவும் கேவலம் என்று நினைப்பார்கள்). அது கோபம், அவமானம், துக்கம் மற்றும் வலி போன்ற உணர்வுகளை மட்டுமே ஏற்படுத்தியது.
 
அவர்களின் கள்ள தொடர்ப்பை அவன் பொறுத்துக்கொண்டு, கண்டுகொள்ளாமல் இருந்தால், அவன் இந்த உணர்வுகளையெல்லாம் வெல்ல வேண்டும். மீரா குழந்தைகளை நன்றாக கவனித்துக்கொள்வாள் என்று அவனுக்கு தெரியும். வீட்டை ஒழுங்காக பராமரிப்பாள், அவன் தேவைகளையும் புறக்கணிக்க மாட்டாள். எனவே, பிரபு மூலம் அவள் தேடிய இன்பங்களை அவன் தடுக்கலாம்மா?
 
சரவணன் தனது அடுத்த நடவடிக்கையை மனதில் வகுக்க முயன்றான். தனது அடுத்த நகர்வைத் திட்டமிட அவனுக்கு இன்னும் நேரம் தேவைப்பட்டது. மீராவின் உணர்வுகளையும் பிரபுவின் உணர்வுகளையும் உண்மையில் கணிப்பிட தான் மீராவை இங்கே சரவணன் அழைத்து வந்த முக்கிய காரணம். ஒன்னும் செய்யாமல் எல்லாம் அப்படியே இப்போது ஆறாத புண்ணில் சீக்கொள்ளுவது போல விட அவனுக்கு சங்கடமாக இருந்தது. ஒரு முடிவு தேவைப்பட்டது. 
 
இப்போது, அவர்கள் இருவருக்கும் உள்ள காமம் இன்னும் அப்படியே இருப்பது தெளிவாகத் தெரிந்தது சரவணனுக்கு. இப்போது பிரபுவின் நிலை என்ன. முன்பு அவன் பிரமச்சாரி அனால் இப்போது ஒரு மனைவியும் குழந்தையும் உள்ளனர். அவள் கணவனுக்கும் என் மனைவிக்கும் இடையில் என்ன நடக்கிறது என்பதை அவனோடேயே மனைவிக்கு எப்படியோ தெரிய வந்து, அதனால் அவர்களுக்கு இடையே ஒரு பெரிய மோதல் ஏற்பட்டால் எல்லாம் பாழாகிவிடும் என்று சரவணன் அச்சப்பட்டான். தனது குழந்தைகளுக்காகவும், குடும்ப மாணத்துக்காகவும், அவமானம் மற்றும் வேதனை எல்லாவற்றையும் பொறுத்துக் கொண்ட அவன் முயற்சிகள் அனைத்தும் பாழாகிவிடும்.
 
எனவே, அவர்கள் கள்ள உறவை தொடர அவர்களுக்கு பாதுகாப்பான இடம் மீண்டும் அவனது வீடாக தான் இருக்கும் என்று சரவணன் நினைத்தான். இன்னொரு மோசமான விஷயமும் சரவணனுக்கு அப்போது சிந்திக்க வைத்தது. அவன் எப்போதாவது எதிர்பாராத நேரத்தில் வீட்டிற்கு திரும்பி வந்து, அந்த நேரத்தில், தனது வீட்டின் முன் அல்லது பின்னால் பிரபுவின் வண்டி நிறுத்தப்பட்டுள்ளதை அவன்  கண்டால் அவன்  தனது சொந்த வீட்டிற்கு கூட அந்த நேரத்துக்கு போக முடியாதா ஆகிவிடும்.

அவர்களின் காம லீலைகள் முடியும் வரை அவன் வெளியே சுற்றி வர  வேண்டியிருக்கும். சரவணன் அப்படி வந்தால் எப்படி உணருவான் என்று நொந்து போனான். அவன் நண்பன் அவன் மனைவியுடன் அவன் வீட்டிலேயே இன்பம் அனுபவிக்க அவன் ஒதுங்கி போக வேண்டும்.

 
அவர்கள் எந்த சிற்றின்பச் செயல்களிலும் ஈடுபடுவதைப் பார்க்க சரவணனுக்கு விருப்பமில்லை. இப்போது இன்னொரு எண்ணம் வந்து அவனை மேலும் அச்சப்படுத்தியது. அவள் கர்ப்பமாக இருப்பதாக ஒரு நாள் திடீரென்று மீரா சொன்னால் என்னவாகும்.  நிச்சயமாக, அவள் வயிற்றில் பேணி வளர்ப்பது பிரபுவின் குழந்தையாக தான் இருக்கும். அப்போது அவன் என்ன செய்வான் ??? மீரா அந்த அளவுக்கு போவாளா? அடக்க முடியாத காமம் ஒரு பெண்ணை அவள் செய்ய விரும்பாததையும் செய்ய வைக்கும் என்று அஞ்சினான் சரவணன்.
 
இறுதிச் சடங்கிற்குப் பிறகு அவர்கள் வீட்டிற்கு திரும்பி வந்த பிறகு, சரவணன் குளித்துவிட்டு தனது கடைக்குச் சென்றிருந்தான். அவள் கணவன் தனது கடைக்கு சென்றபின் மீரா குளிக்கத் தொடங்கினாள். இப்போது பிரபுவை நேரில் பார்த்த பிறகு அவன் நினைவு இன்னும் வலுவாக அவள் மனதில் இருந்தது. குளித்துக்கொண்டு அவன் பார்க்க இப்போது எப்படி இருக்கான் என்ற எண்ணம் வந்தது. அவளை வெகுவாக கவர்ந்த அதே அழகான முகமும், ஆண்மைத்துவம் கொண்ட உடலும் அவனுக்கு இன்னும் இருந்தது. 
 
மிக அருகாமையில் அவன் இருக்கும் போது அவள் உணர்ந்து சிலிர்ப்பு, அப்பப்பா, என்னவென்று சொல்வது. அவள் முன்னாள் கள்ள காதலனின் உருவம் அவள் மனதில் நிரம்பி இருக்க அவள் பிரமை பிடித்த மனநிலையில், அவளது கைகள் அவளது உடலைப் வருட ஆரம்பித்தன. அவளுக்கு நினைவு வந்தது, இதே குளியலறையில் கூட அவர்கள் உடலுறவு கொண்டனர். ஷவரில் இருந்து தண்ணீர் அவர்களின் உடல்கள் மீது கொட்டிக்கொண்டு இருக்க, அவர்கள் இறுக்கமாகத் தழுவிக் கொண்டு  நீண்ட நேரம் முத்தமிடுவார்கள்.
 
அப்போது ஒரு நாள் பிரபு அவள் முலைக்காம்பை ரொம்ப நேரம் சப்பிய பிறகு சொன்னான்," இந்த தண்ணீர் உன் உடலை குளிப்பாட்டும் வகையில் என் எச்சில் உன் காம்பை குளிப்பாட்டுது."
 
அவள் சிரித்துக்கொண்டே செல்லமாக அவன் தலையை கொட்டுவாள். ஷவர் தண்ணி கொட்டுகிறதோ இல்லையோ, அவன் நாக்கை உபயோகித்து அவள் உடலை அவன் எச்சிலால் குளிப்பாட்டுவான். பிரபு  அவளுக்கு சோப்பு போட்டுவிடும் சாக்கில் அவள் உடலைப் பிடித்து வருடுவான். தண்ணீர் அவள் உடலில் இருந்து சொரப்பை கழுவிய பிறகு, மீண்டும் அவள் உடலை எச்சில் படுத்தி அவளை மறுபடியும் குளிக்க வைப்பான்.
 
மீரா அதை நினைத்து அவள் மார்பகங்களை பிசைய ஆரம்பித்தாள். இதே இடத்தில் தான் அவள் தரையில் முழங்கால்களில் மண்டியிட்டு பிரபுவின் பெரிய சுண்ணியை ஊம்பி இருக்காள். அவன் அவள் தலையை அவன் இரு கரங்களில் பிடித்து இடுப்பை முன்னும் பின்னுமாக நகர்த்தி மெதுவாக அவள் வாயை ஓழ்ப்பான்.
 
"இது அருமையாக இருக்கு, சரவணன் ஏன் இங்கே இதை உன்னிடம் முயற்சி செய்யில," என்று கேட்பான்.
 
அவள் அவன் காதல் காம்பை உறிஞ்சிக்கொண்டே நினைப்பாள்," அவருக்கு இதை நான் செய்தால் தானே அவர் இதை முயற்சிப்பர்."
 
அவளது கணவன் கொஞ்சம் பழைய டைப். இது போன்ற விஷயங்களை முயற்சிக்க மாட்டார். பரப்பிவிடம் இருந்து மீராவுக்கு பிடித்தது இதுதான். புணரும் போது வித்தியாசமான விஷயங்களை முயற்சிப்பான். அது இன்பங்களையும் அதிகரிக்கும், ரொம்ப சுவாரஸ்யமாகவும் இருக்கும். தண்ணீர் சாரல் அடியில் இருந்து, கடைசியாக பிரபு அவளை இங்கே புணர்ந்ததை நினைத்துக்கொண்டே, மீரா அவளது புண்டையை  அவள் விரலால் வருட ஆரம்பித்தாள்.
 
அவள் உடலை சற்று வளைத்து சுவரில் கைகளை வைத்திருந்தாள். அவள் கால்கள் நன்றாக விரித்து, அவளது இடுப்பு பின்னால் தள்ளியபடி நின்றாள். பிரபு அவளது இடுப்பைப் பிடித்துக் கொண்டு அவன்  அற்புதமான தடியை அவளது புண்டையில் ஆழமாகத் தள்ளி ஓத்தான். அவன் மீண்டும் மீண்டும் தனது இடுப்பை உள்ளேயும் வெளியேயும் தள்ளியபடி, உறுமிக்கொண்டு இயங்கினான். அவன் தாக்குதலுக்கு எதிர் தாக்குதலாக, சாந்தமான முனகலுடன் மீரா அவள் இடுப்பை பின்னே தள்ளினாள். அந்த வரையறுக்கப்பட்ட இடத்தில் அவளது புலம்பல்களும் அவனது உறுமலும் ஒன்றிணைந்து மிகவும் சத்தமாக ஒலித்தன. பிரபு இந்த விதத்தில் மிகவும் ஆழமாக  அவன் சுண்ணியை உள்ளே தள்ளினான். பிரபுவின் தடியின் நுனி அவள் வயிற்றில் இடிப்பதுப் போல அவள் உணர்ந்தாள்.
 
தண்ணீர் அவர்கள் உடல்கள் மீது கொட்ட, மீரா இரண்டு முறை உச்சம் அடையும் வரை பிரபு ஓத்துகொண்டு இருந்தான். அவளது இரண்டாவது உச்சத்தின் பின்னர் மீராவின் கால்கள் நடுங்கின, அவளால் சரியாக நிற்க முடியவில்லை. அப்போது தான் பிரபு அவன் பெரிய கஜகோலை அவள் புண்டையிலிருந்து வெளியே எடுத்து அவளை திரும்ப செய்தான்.  அவன் பிசுபிசுப்பு ஒட்டி இருந்த சுண்ணியை மீரா பிடித்து ஆட்ட செய்தான். மீரா உற்சாகத்துடன் அவன் காதலன் சுண்ணியை உருவினாள். அவன் வித்து நீர் ஊற்று போல அவன் சுண்ணியின் சிறிய ஓட்டையில் இருந்து பீச்சி அடிப்பதை பார்க்க ஆசைப்பட்டாள்.
 
மீராவின் நீண்ட விரல்கள் அவன் தண்டை பிடித்து வேகமாக ஆட்டுவதை பிரபு பிரமிப்புடன் பார்த்தான். பிரபு விரைவில் உச்சம் அடைய, அவன் சுண்ணியை குடுக்கி கொண்டே மீரா அவன் நெஞ்சு காம்பை சப்பினாள். அவள் கொடுக்கும் இன்பத்தில் பிரபு முனகுவதும் உறுமுவதும் கண்டு மீரா ஆனந்தம் அடைந்தாள். கடைசியில் அவன் சுன்னி துடிக்க துவங்கியது. முதல் இரண்டு பீறித்தெறிப்பு கொட்டும் தண்ணியுடன் கலந்து. மீரா வேகமாக குனிந்து அவன் தடியை வாயில் எடுத்து மீதி வரும் அவன் உயிர் பணத்தை உறிஞ்சி சுவைத்தாள்.
 
அந்த நினைவுகளில் மீரா திணறி, விரைவாக இன்பகரமான உச்சம் அடைந்தாள். இன்று பிரபுவை மிகவும் நெருக்கமாக பார்த்ததால் தான் அவளுக்கு கிளர்ச்சியில் இவ்வளவு விரைவாக இன்ப பொங்குதல் வந்து விட்டது என்று மீரா நினைத்தாள்.
 
அவன் அடைந்த உச்சம் ரொம்ப தீவிரமான இன்பத்தை கொடுத்தது என்று பிரபு மீராவிடம் அன்று சொன்னான். பிரபு இங்கே மறுபடியும் வந்துவிட்டதால் அதே போல இன்பம், இந்த ஷவர் கீழே மீண்டும் நான் பிரபுவுக்கு கொடுப்பேன்னா என்று மனக்கிளிர்ச்சியுடன் மீரா நினைத்தாள்.
 
பிரபு தந்தையின் நல்லுடல் அடக்கம் செய்து மூன்று நாட்கள் கடந்துவிட்டன. பிரபுவிடம் தனியாக பேச வேண்டிய நேரம் இது என்று சரவணன் முடிவு செய்தான். அப்போது அவன் கடையில் உள்ள தொலைபேசி ஒலித்தது. சரவண அந்த ரிஸீவ்ர் எடுத்தான். அது பிரபுவிடம் இருந்து கால் வந்திருந்தது. நான் அவனை கூப்பிட வேண்டும் என்று நினைத்தேன் அனால் அவனே இப்போது கூப்பிட்டுவிட்டான்.
 
“சரவணா, நான் உன்னைப் பார்க்க வரலாமா?”
 
"நான் உன்னை அழைக் நினைத்தேன் அனால் நீ என்னை முதலில் கூப்பிட்டுவிட்டாய்.  சரி சந்திக்கலாம். நான் உன்னிடம் பேச வேண்டிய பல விஷயங்கள் உள்ளன. ”
 
"எனக்கும் அதே தான் சரவணா, நாம எங்கே சந்திப்போம்?"
 
"பழைய கோவிலுக்கு முப்பது நிமிடங்கள்லில் வந்துடு."
 
“இல்லை, சரவணா, ஏன் அங்கே. வேறொரு இடத்தில்  சந்திப்போம்." சரவணனின் மனைவியுடனான தனது விவகாரம் பற்றி அவன் தந்தை முதலில் கண்டுபிடித்த இடத்திற்கு செல்வது பிரபுக்கு பிடிக்கவில்லை.
 
"இல்லை, நான் உன்னிடம் பேச வேண்டிய சரியான இடமாக அது தான்" என்று சரவணன் சொல்லி தொலைபேசியை துண்டித்தான்.
 
அவர்கள் கள்ள உறவு முடிந்து போக காரணமான இடத்தில் அவன் இப்போது பேச வேண்டியதை பேசுவத்துக்கு சரியான இடம் என்று சரவணன் முடிவு எடுத்திருந்தான்.

சரவணனின் கார் பழைய கோயில் மைதானத்தை அடைந்தபோது, பிரபுவின் மோட்டார் சைக்கிளை ஏற்கனவே அங்கே நிறுத்தி வைத்திருப்பதைக் காண முடிந்தது. அதே மோட்டார் சைக்கிள். அவன்  அதை இன்னும் விற்கவில்லை என்று தெரிகிறது, அவன் அந்த இடத்தை விட்டு போகும் போது அதை இங்கேயே விட்டுவிட்டிருக்க வேண்டும். பிரபு எங்கும் காணப்படவில்லை. அவன் பழைய கோயில் மண்டபத்தின் உள்ளே இருக்க வேண்டும். இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு மேல் முன்பு அந்த இருண்ட மாலை நேரத்தில் வந்ததுக்கு இப்போதைக்கு வித்தியாசம் இருந்தது. அன்று அந்தி பொழுது, இடி மின்னல் மழை  பேயும் நேரம் அனால் இப்போது  பிற்பகல் 3 மணிக்கு இது மிகவும் சூடாகவும் வெளிச்சமாகவும் இருந்தது.  அன்று மனதில் இருள் சூழ்ந்திருந்தது அனால் இன்று இப்போது இருக்கும் வானிலை போல மனம் தெளிவாக இருந்தது.

 
என்னவென்றால் மனதில் சில காலமாக இல்லாதது போல இப்போது மிகவும் நிம்மதியாக இருந்தது. ஒருவேளை அவன் தடுமாறுவதை நிறுத்திவிட்டு, இறுதியில் உறுதியான நடவடிக்கை எடுக்க முடிவு செய்ததனால் இப்படி இருக்கலாம். சரவணன் மண்டபத்திற்குள் நுழைந்தபோது, பிரபு சுவரோடு ஒட்டி இருந்த ஒரு சிறு திண்ணையில் அமர்ந்திருப்பதைக் கண்டான். அவன் முற்றிலும் வழுக்கையாக மற்றும் மீசை இல்லாமல் இருந்தான். தனது தந்தையின் இறுதிச் சடங்குகள் மற்றும் அவர் நல்லுடலுக்கு தீ வைத்தபின் பாரம்பரிய நடைமுறையின்படி முழுதாக ஷேவ் செய்திருந்தான்.
 
அப்போது அவன் என்னிடம் என்ன சொன்னான் என்று சரவணன் நினைத்தான். அவன் தந்தையின் இறுதிச் சடங்குகளை, அதுவும் அவனோடேயே உறுமியான அதை, செய்ய கூட அவன் வர கூடாது என்று அவன் தந்தை தடை செய்துவிட்டார் என்றல்லவா சொன்னான். இப்போது அவனை பாரு, எந்த  உரிமையும் அவனுக்கு மறுக்கப்படவில்லை. எப்படியிருந்தாலும், நான் அதைப் பற்றி வருத்தப்படக்கூடாது. இறுதி சடங்கில் பிரபு மட்டும் இல்லாமல் போயிருந்தால், அது நகர மக்களின் இடையே வதந்திக்கும், வீண் பேச்சுக்கும் இடம் கொடுத்திருக்கும்.
 
நான் பிரபுவின் தாயிடம் பிரபு இங்கு வருவதை எதிர்த்திருந்தால், இந்த விஷயத்தில் பழிவாங்கும் எண்ணத்தை தவிர வேறு எந்த நோக்கத்திற்கும்  எனக்கு இல்லை என்று காத்திருக்கும் என்று சரவணன் சரியாக நினைத்தான். எப்படியிருந்தாலும் இது நடந்தது நல்லதுக்கே. இப்போது, எங்கள் முக்கோண உறவில், அதாவது  நான், மீரா மற்றும் பிரபு ஆகியோருக்கு இடையில் இருக்கும் இந்த தெளிவற்ற நிலைக்கு நான் ஒரு முற்றுப்புள்ளி வைக்க முடியும். சரவணன் நெருங்கி வருவதைக் கண்டு பிரபு எழுந்து நின்றான்.
 
“ஹாய், பிரபு, நீ நீண்ட நேரம் காத்திருந்தியா?”
 
"இல்லை, நான் ஐந்து நிமிடங்களுக்கு முன்பு தான் வந்தேன்."
 
“உன் தந்தையின் இறுதிச் சடங்கிற்குப் பிறகு வீட்டில் எல்லாம் இப்போது கொஞ்சம் சகஜ நிலைக்கு வந்துவிட்டதா? பிரபுவை இங்கு சந்திப்பதன் முக்கிய நோக்கத்திற்குச் செல்வதற்கு முன்பு சரவணன் கொஞ்சம் பொதுவான பேச்சுகளில் ஈடுபட்டான்.
 
“ஆம், பெரும்பாலும். அனால்  சில சட்ட ரீதியான விஷயங்கள் உள்ளன. நான் சென்னையில் இருந்து திரும்பி வந்த பிறகு தான் நான் அதை கவனிக்கணும். ”
 
“என்ன, நீ சென்னைக்குப் போறியா?”
 
"ஆமாம், நான் வீட்டை விட்டு வெளியேறக்கூடாது என்று இங்குள்ளவர்கள் சொன்னாலும் நான் முக்கியமான விஷத்துக்கு போக  வேண்டும். சில நேரங்களில் பழைய நடைமுறைகள் அனைத்தையும் நாம பின்பற்ற முடியாது.”
 
"நீ இப்போது செல்ல வேண்டியதுக்கு என்ன அவசரம், அப்படி என்ன முக்கியமான விஷயம்? இந்த சோகமான நேரத்தில் உன் அம்மாவும் தங்கைக்கும் நீ இங்கு இருப்பது தானே நல்லது.”
 
"எனக்குத் தெரியும், ஆனால் நான் அங்கே ஒரு தொழிலைத் தொடங்கி இருக்கேன், அதற்கு என் அவசர கவனம் இப்போது தேவை. நான் ஒரு வாரத்தில் மீண்டும் இங்கு திரும்பி வருவேன்.”
 
சரி, நீ உன் பிசினெஸ் ஒருவருக்கு விற்கவோ அல்லது அதை அங்கே மூடிவிட்டு நீ இங்கு நிரந்தரமாக வர முடியாதா? உன் தந்தை இனி இல்லை என்று ஆகிவிட்டதால் உன் அம்மாவுக்கு நீ இங்கேயே இருந்தால் நல்லது."
 
"அது சாத்தியமில்லை, நான் சேமித்த என் பணத்தை அதில் நிறைய முதலீடு செஞ்சிட்டேன். பிசினெஸ் வளரும் முன்பு நான் விற்க நினைத்தால் ரொம்ப கம்மியான விலை தான் கிடைக்கும். நான் அதைச் முதலில் மேம்படுத்துத வேண்டும்."
 
“ஓ, அப்படியா. அப்போ ஏன் உன் அம்மாவை நீ  உன்னுடும் அழைத்துச் செல்லக்கூடாது. உன்  தந்தை இனி இங்கு இல்லாமல் இருக்க அவுங்க மிகவும் தனிமையாக உணருவங்க. உன்னுடும்  இருந்தால் அவுங்க  பேரக்குழந்தையைப் பார்ப்பது அவுங்களுக்கு ஒருவித ஆறுதலாக இருக்கும். ”
 
“நான் இதை சொல்லி இருக்க மாட்டேன்னா, ஆனால் முடியாது என்று சொல்லிட்டாங்க. அவுங்க வாழ்க்கையை முழுதும் கிட்டத்தட்ட கழித்த வீட்டை விட்டு வெளியேற மாட்டேன் என்று உறுதியாக சொல்லிட்டாங்க.  நான் அவுங்கள சம்மதிக்க எவ்வளவோ முயற்சி செய்தேன், முடியில, ரொம்ப பிடிவாதமாக இருக்காங்க."
 
பிரபு தனக்குத்தானே நினைத்துக் கொண்டான், ”இது முரண் இல்லை. நான் மீராவை மயக்க முயற்சித்தபோது, நான் ஒரு பெரிய கதை அவளிடம் விட்டேன். ஏனென்றால் என்னால் மீராவை போல ஒரு அழகான மனைவி அமைந்தால் என்னால் ஒரு தொழிலை நடத்த முடியாது. மனைவியை சுற்றி சுற்றி வருபவன் எப்படி தொழிலை கவனம் செலுத்த முடியும் என்று. அவளை வாச படுத்த அவளை புகழ்ந்து பேசின பேச்சு.  இப்போது எனக்கு பொறுப்புகள் உள்ளன, நிஜ வாழ்க்கை சூழ்நிலையில், வாழ்வாதாரம் முக்கியம் ஆகிவிட்டது. பொறுப்பில்லாமல் சும்மா சுற்றிக்கிட்டு இன்னொருவனின் மனைவியின் கற்பை பறிக்க முயற்சிப்பது எளிது. அனால் இப்போ குடும்பம், பொறுப்பு என்று வந்த போது இதுவெல்லாம் செய்யவா முடியும். இப்போது தான் சரவணன் இருந்த நிலைமை சரியாக புரிந்தது.
 
இறுதியாக, அவன் ஒரு பொறுப்பான கணவனான மற்றும் தந்தையும் ஆகா இருப்பது என்ன என்பதை உணருகிறான் என்று சரவணன் நினைத்தான். அவன் தனது வியாபாரத்தில் வெற்றிபெற நிறைய நேரம் செலவழித்திருந்தால், அப்போது அவன் (பிரபுவின்) மனைவி நிச்சயமாக தனிமையாகவும் புறக்கணிக்கப்பட்டதாகவும் உணருவாள். வேறு யாரோ ஒருவர் இந்த வாய்ப்பைப் பயன்படுத்தி அவன் மனைவி கற்பை பறித்தால் அவனுக்கு எப்படி இருக்கும். நிலைமை மாறும் போது மற்றவர் எப்படி உணருவார்கள் என்பது இப்போது தான் புரிய வரும்.
 
"நீ எப்போது சென்னைக்கு போற? உன் மனைவியும் குழந்தையும் உன்னுடன் வரங்களா?"
 
“இல்லை, அவர்கள் இங்கே இருப்பார்கள், நான் தனியாகப் போகிறேன். நான் இன்று இரவு 9 மணிக்கு புறப்படுகிறேன். வீட்டில் இன்னும் சில விஷயங்கள் நிலுவையில் இருக்கு. உன்னுடன் பேசிய பிறகு, வீட்டிலுள்ள விஷயங்களைத் கவனிப்பதுக்கு நான் சீக்கிரம் திரும்பிச் செல்ல வேண்டும் ."
 
அப்படி என்றால் இதற்குப் பிறகும் நான் தேடும் உண்மையான பதில்கள் கிடைக்க ஒரு வாரம் காத்திருக்க வேண்டும் என்று சரவணன் சலிப்படைந்தான். இதை அவன் எதிர்பார்க்கவில்லை. பிரபு இங்கு கூடுதல் நேரத்துக்கு இருப்பான் என்றும் அவன் தேடும் அனைத்து பதில்களுக்கும் விரைவில் விடை கிடைக்கும் என்றும் அவன் நினைத்து இருந்தான்.
 
“சரி, என்னுடன் வா பிரபு,” சரவணன் சொல்லிவிட்டு மேலும் உள்ளே நடக்க ஆரம்பித்தான்.
 
பிரபு குழப்பமடைந்தான். நாங்கள் இங்கே பேசியிருக்கலாம் ஏன் அவன் உள்ளே போகிறான் என்று நினைத்தபடி பிரபு சரவணனை பின்தொடர்ந்தான். திடீரென்று சரவணன் அவன் மீராவுடன் கடைசியாக உடலுறவு கொண்ட அதே இடத்திற்கு அழைத்துச் சென்றதை உணர்ந்தான். பிரபு மிகவும் சங்கடமாக உணர்ந்தான். கடந்த காலத்தில் என்ன நடந்தது என்பதைப் பற்றி பேசுவது ஒரு விஷயம், ஆனால் ஒரு நண்பனுக்கு நம்பிக்கை துரோகம் செய்த  அதே இடத்திலேயே சென்று பேசுவது  அவனுக்கு மிகவும் பதற்றத்தை கொடுத்தது. 
 
இந்த இடம் உனக்கு நினைவிருக்கிறதா," சரவணன் பிரபு தன் மனைவியைப் புணர்ந்த இடத்தைப் பார்த்து கேட்டான். அப்போது பிரபுவும் மீறவும் நிர்வாணமாக இந்த தரையில் பின்னிக்கிடப்பதை பார்த்தான். அப்போது இச்சையில் இரு மதங்கொண்ட விலங்குகள் போல அவர்கள் உறுமிக்கொண்டு இன்பம் அனுபவித்தது அப்போது சரவணனுக்கு மிகவும் அவமானகரமான மற்றும் வேதனையான அனுபவமாக இருந்தது. அனால் இப்பொது எல்லா உணர்ச்சிகளுக்கு அப்பர் பட்ட நிலையில் இருந்தான்.
 
பிரபு திகைத்தான். ஏற்கனவே சங்கடமாக இருந்த நிலையை மேலும்  மிகவும் கடினமான சூழ்நிலையாக சரவணன் மாற்றிக்கொண்டிருந்தான்.
 
"தயவுசெய்து சரவணன், வேறு எங்காவது சென்று பேசலாம்."
 
"ஏன்? நாம பேச மாற்று விவாதிக்க வேண்டிய விஷயத்துக்கு இது பொருத்தமான இடம் இல்லையா?”
 
இதற்கு முன்பு எல்லாவற்றையும் பார்த்துவிட்டேன் என்பதை வலியுறுத்துவதற்காக, மற்றும் முன்பு சத்தியம் செய்தபடியே எந்த காரணத்துக்கும் அவன் மனைவியைப் பார்க்கவோ அல்லது பின்தொடரவோ கூடாது என்று அவனுக்கு தெளிவாக எச்சரிக்கை செய்யா சரவணன் தன்னை இங்கு அழைத்து வந்திருக்கான் என்று பிரபு நினைத்தான்.
 
“நான் உனக்கு  செய்தே துரோகத்துக்கு நான் எவ்வளவு வருந்துகிறேன் என்று சொல்ல முடியாது சரவணா. எப்படி இருந்தாலும் அது மன்னிக்க முடியாத செயல் என்று எனக்குத் நல்ல தெரியும். ஆனால் நான் உன்னிடம்  சத்தியம் செய்தபடியே, நான் உன் மனைவியைச் சந்திக்க மாட்டேன் அல்லது அவளுடன் மீண்டும் எந்தவிதமான தொடர்பையும் ஏற்படுத்த முயற்சிக்க மாட்டேன். என்னை நம்பு”
 
நான் இதை பற்றி தான் பேச வந்தேன் என்று நினைச்சியா? அது சரியான யூகிப்பு இல்லை 'நண்பன்' என்று அழைக்கப்படும் ஆளே என்று சரவணன் தனுக்குள் நினைத்துக் கொண்டான். 
 
"ஹ்ம்ம் அனால் மீரா உன்னை தொடர்பு கொண்டால், நீ என்ன செய்வ?"
 
இந்த கேள்வியை கேட்டு பிரபு அதிர்ச்சியடைந்தான். பிரபு அப்படியே திடுக்கிட்டான். ஒரு கணம் என்ன சொல்வது என்று தெரியவில்லை.பின்னர் அவர் தன்னை ஓரளவு அமைதி படுத்திக்கொண்டான்.
 
"தயவுசெய்து சரவணா அவளை இனி சந்தேகபட  வேண்டாம் என்று சொன்னேன். அது அவளுடைய தவறு அல்ல. நான் தான் அவளை தொடர்ந்து பின்தொடர்ந்தேன், அவளது பலவீனத்தை, அவளை கவர்ந்திழுக்க பயன்படுத்தினேன். அவள் உன்னை மிகவும் நேசிக்கிறாள். அவள் இனிமேல் இந்த மாதிரியான விவகாரத்தில் ஈடுபட மாட்டாள்.”
 
கடைசியாக அவர்கள் சந்தித்தபோது, அவன் மன்னிப்பு கேட்கவும், அவர்களின் வாழ்க்கையில் இனி எப்போதும் குறுக்கிட மாட்டேன் என்று சத்தியம் செய்ய வந்த போது அவன் பேசிய வார்த்தைகளை பிரபு மீண்டும் எதிரொலித்தான். சரவணன் அவன் முகத்தை எதோ யோசித்துக்கொண்டு பார்த்தான்.
 
“சரி, நான் உன்னிடம் ஒன்னு கேட்கிறேன், எனக்கு ஒரு நேர்மையான பதில் வேண்டும். முன்பு போல இல்லை இப்போ நான் உன்னை நன்றாக படிக்க முடியும். நீ பொய் சொன்ன எனக்கு தெரிந்திடும். நீங இன்னும் மீராவைப் பற்றி நினைக்கிறீயா? உனக்கு இன்னும் அவள் மேல் ஆசை இருக்கா?"
 
இந்த கேள்வியை பிரபு கொஞ்சம் கூட எதிர்பார்க்கவில்லை. இந்த கேள்விக்கு அவன் தயாராக இல்லை. அவனின் அதிர்ச்சியும் முகத்தில் உணர்ச்சியின் வெளிப்பாடும் அவனை காட்டிக்கொடுத்தது. அவன்  பொய் சொல்ல முயன்றால், சரவணனுக்கு உடனே தெரியும் என்று அவருக்குத் புரிந்தது.
 
சரவணன் நான்….,” அவனுக்கு  எப்படி மேலும் செல்ல வேண்டும் என்று தெரியவில்லை.
 
“பரவாயில்லை என்னிடம் உண்மையைச் சொல்லு. இதற்கு முன்பு நீ என்  வீட்டிற்கு அடிக்கடி வந்த உன் உண்மையான நோக்கத்தை மறைத்தது போல வேண்டாம். ”
 
“நான் உன்னிடம் பொய் சொல்லமாட்டேன் சரவணா, ஆமாம், மீராவை என்னால் மறக்க முடியவில்லை, மற்றும் உண்மை தான் அவளிடம் எனக்கு இன்னும் ஆசை இருக்கு, ஆனால் நான் உறுதியளித்தபடி என் மோசமான உணர்ச்சிகள் என் செய்யலை ஆள அனுமதிக்க மாட்டேன். உன் மனைவியுடன் மீண்டும் ஒரு முறை பாலியல் உறவை ஏற்படுத்த நான் ஒருபோதும் முயற்சிக்க மாட்டேன்.”
 
“நீ என் கேள்விக்கு முழுமையாக பதிலளிக்கவில்லை. நீ விரும்பவில்லை சரி, ஆனால் மீரா உன்னை அழைத்து, உன்னிடம் பேச வேண்டும் என்று சொன்னால். அதன் காரணமாக நீங்கள் சந்திக்க நேர்த்திட்டால். அப்போது, அவள் இன்னும் உன்னை விரும்புகிறேன் என்று சொன்னால், அந்த சமயத்தில் உன் வாக்குறுதியை நீ  இன்னும் கடைப்பிடிக்க முடியுமா?”
 
“இல்லை, சரவணா இல்லை, நீ எப்போதும் அப்படி நினைக்க கூடாது. அவள் அதை ஒருபோதும் செய்ய மாட்டாள்.

நான் சத்தியம் செய்யுறன், அவள் மீண்டும் உனக்கு துரோகம் செய்ய மாட்டாள். ”

 
"நான் உனக்கு ஒன்னு சொல்லடும்மா, இப்போது கிட்டத்தட்ட மூன்று வருடங்களுக்குப் பிறகும், உன்னை மறக்க முடியாமல் அவள் கஷ்டப்படுவதை நான் கண்டிருக்கிறேன்."
 
பிரபு அவன் இதயத்தில் இதை ஏற்கனவே அறிந்திருந்தான். அவன்  தந்தையின் இறுதிச் சடங்கில் அவர்களின் கண்கள் அந்த கொஞ்ச நேரத்துக்கு சந்தித்தபோது, இருவருக்கும் ஒருவருக்கு மேல் ஒருவர் ஆசை இருப்பது பரஸ்பரமானது என்பதை அவனால் காண முடிந்தது.
 
“என்னை மன்னிச்சிரு சரவணா, இது எல்லாமே என் தவறு. எங்கள் கள்ள உறவு தொடங்கவில்லை என்றால் இந்த சிக்கல்கள் ஒருபோதும் எழுந்திருக்காது. இன்னும் காலப்போக்கில் அவள் என்னை மறந்துவிடுவாள் என்று நம்புகிறேன். நான் செய்ய கூடிய நல்ல காரியும் என்னவென்றால் இங்கே உள்ள காரியங்கள் எல்லாம் முடிந்த பின்னே நான் இனிமேல் இங்கே வாராமல் இருப்பது.”
 
“நீ  சொன்னது போல, இது கிட்டத்தட்ட மூன்று வருடங்கள் ஆகிவிட்டது, மேலும் இன்னும் எவ்வளவு நேரம் தேவைப்படும் என்று நீ நினைக்கிற. நீ  இங்கு வருவதைத் தவிர்த்தால், மீரா உன்னை மறந்துவிடுவாள் என்று நினைக்கிறீயா? எனது பழைய மீராவை மீண்டும் பெறுவேன் என்று நீ உண்மையிலேயே நம்புறீயா?”
 
பிரபுவுக்கு வார்த்தைகள் தொலைந்து போனது, என்ன சொல்வது என்று தெரியவில்லை.




கருத்துகள் இல்லை:

கருத்துரையிடுக