http://www.kanavu-kathali.com/ கனவு காதலி : ஜாதிமல்லி - பகுதி - 17

பக்கங்கள்

புதன், 27 மே, 2020

ஜாதிமல்லி - பகுதி - 17

பிரபு சரவணனை விட சைசில் பெரியவன் (ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட வழிகளில்), ஆனால் சரவணனின் முகத்தில் உள்ள நியாயமாக கோபத்தைப் பார்த்தபோது, தான் இந்த நேரத்தில் சரவணனுக்கு  எதிரே ஈடுட்டு கொடுக்க முடியாது என்று பிரபு உணர்ந்தான். இதற்கு முன்னர் அவன் சந்திக்காத சரவணனின் ஒரு அம்சம் இது. சரவணன் எப்போதுமே மிகவும் லேசான நடத்தை கொண்டவன். சரவணனுக்குள் ஒரு உறுதியான வலிமை கொண்டிருப்பதை அவன்  அறிந்திருந்தான், ஆனால் அவன் எப்போதுமே தனது தந்தை தோல்வியுற்ற இடத்தில் வெற்றிபெற வேண்டும் என்பதுக்காகவே மட்டும் இந்த மனஉறுதி இருப்பதாக நினைத்தான். மற்ற விஷயங்களில் அப்படி இல்லை என்று எண்ணினான். அது எவ்வளவு பெரிய தவறு.  உண்மையில் சரவணன் தான் அவன் கரக்ட்டர் பற்றி இவ்வளவு பெரிய தவறான எண்ணம் ஏற்படுத்த காரணமாக இருந்தான். இதே  தவறை வேறு எவரும் கூட எளிதாக செய்திருப்பார்கள் என்று பிரபு நினைத்தான்.

 
அப்படி ஒரு என்னத்துக்கு பிரபு வருவதற்கு பல கரணங்கள் இருந்தது. சரவணன் தனது சகோதரியின் திருமணத்திற்கு முன்பு, தனது வீட்டின் பின்னால் கைவிடப்பட்ட பழைய வீட்டில் அவனின் (சரவணனின்) மனைவியை தான் முத்தமிடுவதை முதலில் பார்த்தான். அவர்கள் முத்தமிட்டது மட்டுமல்லாமல், அவர்களின் பாலியல் சேட்டைகளில் இருந்து அவர்கள் கள்ள உறவின் ஆரம்ப நிலையில் இல்லை என்பதைக் காட்டி இருக்கும், அவர்கள் முன்பே முழுதாக எல்லாவற்றையும் முடித்திருப்பார்கள் என்பதைக் வெளிப்படுத்தி இருக்கும். அப்போதே சரவணன் அவர்கள் இருவரையும் நேரடியாக கையும் களவுமாக பிடித்து தண்டித்து இருக்கணும். அவன் அப்படி செய்யவில்லை என்று பிரபு நினைத்தான்.
 


சரி அது போகட்டும். சரவணன் அதைச் செய்யாததற்கு அப்போதைக்கு ஒரு தர்க்கரீதியான காரணம் இருந்திருக்கலாம், என்று  பிரபு ஊகித்தான். சரவணன் அப்போது அப்படி செய்திருந்தால், இதன் விளைவாக எல்லோருக்கும் ஒரு பெரிய அவமானம் ஏற்பட்டிருக்கும், ஏனனில் அப்போது அவனது வீட்டில் பல உறவினர்கள் மற்றும் நகர மக்கள் கூடிவந்தனர். இது இரு குடும்பங்களின் நற்பெயரையும் பாழாக்கியிருக்கும். இது அவனது சகோதரியின் திருமணத்தை நிறுத்தியதற்கு கூட காரணமாக ஆகி இருக்கலாம். மணமகளின் அன்னான் இப்படி ஒரு இழிவான செயல்ளை செய்திருக்கான், அதே குடும்பத்தில் உள்ள மணப்பெண் எப்படி பட்டவளோ என்ற சந்தேகம் வந்திருக்கலாம். ஒரு பழமை எண்ணம் நிறைத்து சமுதாயத்தில், மணமகனின் குடும்பத்துக்கு  இத்தகைய சந்தேகங்கள் எளிதில் வந்து திருமணத்தை ரத்து செய்திருக்கலாம். அப்போது மீரா மட்டும் இல்லை அவனும் தூக்கில் தொங்கி இருக்க வேண்டும் என்று பிரபுவுக்கு புரிந்தது.

 
அது ஒரு தர்க்கரீதியான காரணியாக இருந்தது என்று ஒத்துக்கொள்ளலாம், ஆனால் சரவணன் அந்த திருமணத்திற்குப் பிறகு அவனை தனிப்பட்ட முறையில் அழைத்து எச்சரித்திருக்கலாம். அது எதுவும் அவன் செய்யவில்லை. அதன்பிறகு அவன் (பிரபு) தனது (சரவணனின்) மனைவியை இரண்டு முறை அனுபவிப்பதை சரவணன் பார்த்திருக்கான். முதல் முறையாக வீட்டிற்குள் தான் மீராவை அவன் அறையில், அதுவும் அவன் கட்டிலில் ஓழ்த்துக்கொண்டு இருந்ததை பார்த்திருக்கான். அப்போது அவன் வீட்டின் உள்ளே நுழைந்தி ருக்கலாம், எல்லாற்றையும் தடுத்திருக்கலாம். அப்படி செய்யாதது தான் பிரபுவுக்கு புரியவில்லை. அல்லது அவர்கள் அந்த பழைய பாழடைந்த கோயில் மண்டபத்தில் சில நாட்கள் சந்திக்காத ஏக்கத்தில் மிருகத்தனமான புணர்ச்சியில் அவர்கள் ஈடுபடும்போது சரவணன் அவர்களை தடுக்கவில்லை. கடைசியில் அவன் தந்தையிடம் மாட்டிக்கொண்டதால் தான் அவர்கள் கள்ள உறவே நின்றது என்று பிரபு அறிந்தான். சரவணன் இரண்டு முறை மிகவும் பொறுமையாக இருந்தான்.
 
எதுவும் செய்யாமல் இருக்க சரவணன் மிகவும் சிரமப்பட்டு பெரும் முயற்சி எடுத்து தன்னை கட்டுப்படுத்தி இருக்க வேண்டும். பிரபுவுக்கு நன்கு தெரியும் மீரா தன்னுடன் நாணம் எல்லாம் மறந்து இன்பங்களை பல விதத்தில் கொடுத்தும், அனுபவித்தும், மகிழ்வதை சரவணன் பார்க்கும் போது அவனுக்கு அது இதயத்தில் பெரும் வலி உண்டாக்கியதை. இதை எல்லாம் தாங்கிக்கொள்வதுக்கு உள்ள ஒரே காரணம் சரவணன் மீரா மேல வைத்திருந்து அன்பு என்பதை பிரபு அறிந்தான். அவள் எல்லோரும் முன்பு, அல்லது சரவணன் முன்பு கூட மானம் இழந்தால் அவள் தற்கொலை சேய்துவிடுவாள் என்ற அச்சம் இருப்பதையும் அறிந்தான். 
 
அவர்கள் வாழ்க்கையில் அவன் தலையிடுவதற்கு முன்பு அவர்கள் வாழ்வது மகிழ்ச்சியாக இருந்திருக்க வேண்டும். மீரா சரவணன் கஷ்டப்படும் போது அவனுக்கு பெரும் தூணாக இருந்திருக்காள்.  அவனையும் அவர்களுடைய குழந்தைகளையும் பாசத்தோடு கவனித்துக்கொள்வதையும் மற்றும் குடும்பத்தின் நலனுக்காக தனது சொந்த ஆசைகளை எதுவும் நிறைவேறவில்லை என்பதை பற்றி  எப்போதும் சரவணனிடம் சொல்லி சலித்துக்கொண்டதில்லை என்பதை சரவணன் உணரத் தவறி இருக்க மாட்டான். அதனால் தான் மீரா வாழ்க்கையில் தப்பு செய்தபோதும் அவன் பங்கும் அதில் இருக்கு என்று எல்லாம் சகித்துக்கொண்டான்.  மிகவும் ஆழமான அன்பு இருந்தால் ஒழிய இப்படி ஒரு சகிப்பு தன்மை வந்திருக்க முடியும். அதனால் தான் சரவணனை தன் வழிக்கு கொண்டுவர பிரபுவுக்கு நம்பிக்கை இருந்தது.
 
மீரா இன்னும் பிறப்புக்கு ஏங்கிக்கொண்டிருப்பதைப் பார்த்த பிறகுதான் சரவணன் இப்படி ஒரு கடுமையான நடவடிக்கை எடுக்க முடிவு செய்து இருக்கவேண்டும். மீரா மற்றும் பிரபு இருவருடனும் நேரடியாக தான் அவர்களுக்கு கொடுக்கும் வாய்ப்புகளை முன்மொழிய சரவணன் விரும்பவில்லை, ஏனெனில் அவன் அங்கே இருந்தால் மீரா சுதந்திரமாக ஒரு முடிவு எடுக்க தயங்க கூடம். அவனுக்கு எதிரான முடிவு எடுக்க தயங்க வாய்ப்பு உண்டு. அவளுக்கு அந்த கட்டையாம் வர கூடாது என்று சரவணன் நினைத்தான். சரவணனின் நடத்தையின் இந்த அம்சம் தான், தான் திட்டமிட்டதை இறுதியில் அடைய உதவும் என்று பிரபு நம்பியிருந்ததுக்கு முக்கியமான  காரணம்.
 
அவன் நினைத்தது நடக்கவேண்டும் என்றால் முதலில் மீராவுடனான அவனது கள்ள உறவை முதலில் புதுப்பிக்க பிரபு திட்டமிட்டான். அதன் மூலம் அவர்களுடைய இன்ப உடல் கூடல் அவளுக்குத் தரும் தீவிரமான பரவசத்தை அவளுக்கு நினைவுபடுத்த வேண்டியிருந்தது. முதலில் மீரா  தனது சாக்குகலை ஏற்றுக்கொள்ளும் படி செய்யணும். அப்போது தான்  மீண்டும மீரா அவன் ஆசைகளுக்கு இணங்குவாள் என்று பிரபு நம்பினான். அவன் மனதில் இருந்த திட்டத்தில் வெற்றிபெற இது மிகவும் முக்கியமானது. அதனால் தான் சரவணனிடம் சொல்லாமல் முதல் நாள் மீராவை சந்திக்க சென்றான் பிரபு. மீரா உடனடியாக தன்னை மீண்டும் அவனுக்குக் கொடுத்தபோது பிரபு மிகவும் மகிழ்ச்சியடைந்தான். அவன் திட்டப்படி எல்லாம் நடந்தது. மீராவை நிதானமாக புணர்ந்தான். அவன் அவளை சோபாவிலும் படுக்கையிலும் மிகவும் ரசித்து அனுபவித்தான். மீறவும் அதே மனநிலையில் இருந்தாள், அவனது துடிக்கும்  சூடான ஆண்மை அவளது ஈரமான புண்டையில் ஏற்றுக்கொள்ள விரும்பினாள்.
 
அவள் உடல் பல முறை இன்பத்தில் துடிப்பது மற்றும் அந்த பரவசம் பல நிமிடங்கள் அவள் உடலில் நீடிப்பதை கண்டு பிரபு மிகவும் நம்பிக்கை கொண்டான். நிச்சயமாக மீரா அவன் தான் வேண்டும் என்று தீர்மானமாக சொல்லிவிடுவாள் என்று அவள் இன்பத்தை அனுபவிக்கும்  வித்ததை பார்த்து நம்பினான். அவன் தான் வேண்டும் என்றால் அவனுடன் வந்து வாழ விரும்பவேண்டும் என்ற பொருளில் அல்ல. மீரா தனது கணவர் மற்றும் குழந்தைகளை பிரிந்து வரும் அளவுக்கு விருப்பம் இருக்காது என்று பிரபு நம்பிக்கை கொண்டிருந்தான். வெளி உலகம் என்ன சொல்லும் என்ற அச்சம் அவளுக்கு ரொம்ப இருக்கும். மாறாக ஒரு மாதத்திற்கு இரண்டு அல்லது மூன்று முறை மட்டுமே அவனுடன் இருந்தாலும் போதும் என்று விரும்புவாள் என்று பிரபு நினைத்தான். இது அவன் திட்டத்தின் முதல் பாகம்.
 
ஆமாம், இந்த சூழ்நிலையில் அவன் வெளி தோற்றத்திற்காக மட்டுமே மீராவுடன் வாழ்வான் என்றும் அவன் மீராவை  தனது மனைவியாக கருத மாட்டான் என்றும் சரவணன் கூறியிருந்தாது பிரபு அறிவான். சரவண தன் வாழ்க்கையை அவன் குழந்தைகளின் நல்வாழ்வுக்காக அர்ப்பணிக்க போவதாக சொல்லிவிட்டான்.  அவன் வீட்டில் மீராவின் பங்கு, வீட்டை பராமரிப்பது மற்றும் குழந்தைகளை கவனித்துக்கொள்வது தவிர வேறொன்றுமில்லை என்றும் சரவணன் சொல்லிவிட்டான். சரவணனைப் பொருத்தவரை மீரா பிரபுவின் வைப்பாட்டி, அவனுக்கு இனிமேல் அவள் ஒரு வேலைக்காரி தவிர வேறொன்றுமில்லை. இங்குதான் ஒரு மாற்றத்தை செய்ய முடியும் என்று பிரபு நினைத்தான்.
 
இப்போது நீண்ட காலமாக இருந்த கோபம் வெடித்து வெளிவரும் போது  சரவணன் இவ்வாறு நினைக்கலாம், ஆனால் சரவணனுக்கு, மீராவுடன் இருக்கும்  உணர்ச்சிபூர்வமான அன்பு அவ்வளவு எளிதில் போகாது என்று பிரபு நம்பினான். தனக்கு எதுவும் இல்லாதபோது தன்னுடன் தோலோடு தோல் நின்ற மனைவியை சரவணன் இப்படி சும்மா புறக்கணிப்பது கடினம். அதுவும் ஒவ்வொரு நாளும் சரவணன் மீராவை பார்த்துக்கொண்டு தான் இருக்க போகிறான். இருவரும் ஒரே வீட்டில் தானே இருப்பார்கள். அதை பயன்படுத்தி கொள்ள பிரபு விரும்பினான். பிரபுவுக்கும், மீராவுக்கும் இடையே இருப்பது வெறும் கட்டுப்படுத்த முடியாதது (இருவராலும் தான்) பாலியல் ஆசை. வெறும் உடல் ரீதியான ஆசை என்று சரவணனை நம்ப வைக்க பிரபு எண்ணினான். மனப்பூர்வமாக மீரா வின் உண்மையான அன்பு சரவணனுக்கு தான் என்று மெல்ல மெல்லப் பேசி வலியுறுத்த வேண்டும். 
 
மீராவின் வாழ்க்கையில் சரவணனின் இடத்தை பிடிக்க முடியாது. உண்மையில் இத்தனை வருடங்கள் சரவணனுக்கு மீரா மேல் உண்மையான அன்பு இருந்திருந்தால். அவள் சந்தோஷமாக இருக்கணும் என்று நினைத்திருந்தால், அவள் தன் சொந்த மகிழ்ச்சியைப் பெற செய்த தவறை பெரிதாக எடுத்துக்கொள்ள தேவை இல்லை. அவனையும், குழந்தைகளும் அவள் எப்போதும் எந்த விதத்திலும் கவனிக்காம இருந்ததில்லை என்று மீண்டும் வலியுறுத்தி அவளுக்கு கிடைக்கும் இந்த சில நேர மகிழ்ச்சியை தடுப்பதில் நியாயம் இல்லை என்று உணரவைக்க வேண்டும். சரவணன் மட்டுமே மீராவின் மற்ற எல்லா தேவைகளை வழங்கப் முடியும். அன்பு காட்டுவது, பாசம் பகிர்ந்துகொள்வது, உணர்ச்சிவசமான எல்லா தேவைகளும் சரவணனிடம் தான் மீராவுக்கு முழுமையாக கிடைக்கும். இந்த ஏற்பாட்டை ஏற்றுக்கொண்டதன் மூலம் சரவணன் எதையும் இழக்கப் போவதில்லை என்று சரவணன் ஏற்றுக்கொள்ள வைக்க வேண்டும் என்பது தான் பிரபுவின் திட்டத்தின் இரண்டாம் பாகம்.
 
இப்படி செய்துவிட்டோம்மே என்ற குற்ற உணர்வு தான் மீராவை இந்த இடைப்பட்ட காலமாக துன்பப்படுத்தியது. வாழ்நாள் முழுவதும் தனக்காக எதையும் கேட்டிராத அவன் மனைவிக்கு, சரவணன் இந்த கடினமான நிபந்தனைகல் போடாமல் அவள் முதல் முறை விரும்பிய ஒன்றை அனுபவிக்க அனுமத்தில் தவறு இல்லை. அத்தகைய அற்புதமான மற்றும் தன் உணர்ச்சிக்கு மதிப்பு மற்றும் புரிதல் உள்ள கணவருக்கு அவள் மிகவும் நன்றியுள்ளவளாக இருப்பாள். மேலும் இப்போதைவிட  அவனை அதிகமாக நேசிப்பாள் என்று மறுபடியும் மறுபடியும் ஜாடைமாடையாக சொல்லவேண்டும்.  சரவணன் இதை முதலில் ஏற்றுக் கொள்ள மாட்டான் என்பதை பிரபு நிச்சயமாக உணர்ந்தான், ஆனால் மீரா மற்ற நேரத்தில் எப்படி அன்போடு நடந்துகொள்கிறாள் என்று சரவணன் பார்க்க பார்க்க பிரபு மற்றம் மீரா அனுபவிப்பது சாதாரணம் ஆகிவிடும் மற்றும் அந்த நிலையை ஏற்றமைவிக்க கற்றுக்கொள்வான் என்று பிரபு திட்டமிட்டான்.
 
அவன் அடைய நினைக்கும் அனைத்தும் உண்மையில் தனது சுயநலத்திற்காகவே என்று பிரபுவுக்கு தோன்றவில்லை. அவனுக்கு இருந்த கொஞ்சநஞ்ச மனசாட்சி சமாதான படுத்தும் வகையில் அவன் நண்பனை சம்மதிக்க வைக்க நினைப்பது உண்மையில் அனைவரின் நல்வாழ்விற்கானது என்று தனக்கு சொல்லிக்கொண்டான். சரவணனின் குடும்பம் சீரழிந்து போகாது. மீரா சரவணனை மிகவும் அதிகமாக அன்பாக கவனித்துக்கொள்வாள். முன்பு தானாக அவள் முன்வந்து சில காம விளையாட்டுகள் செய்தால் தன் கணவன் அவளை  மோசமான பெண் என்று நினைப்பானோ என்ற அச்சம் மறைந்து, இப்போது அவள் கணவருக்கு மறுக்க பட்ட பாலியல் இன்பங்களை கொடுத்து அவனுக்கும் அதிக காட்டில் சுகம் கொடுப்பாள். எந்த அளவு அவனுடன் இன்பங்கள் பெருகிறாளோ அதை தன் கணவனுக்கு கொடுக்க நினைப்பாள். மீராவும் இனிமேல் குற்ற உணர்வு இல்லாமல் அவனுடன் பயம் இன்றி இன்பத்தை அனுபவிப்பாள். அவன் மட்டும் மீராவை அனுபவித்து மகிழவில்லை, இதன் மூலம் எல்லோரும் இன்பங்கள் அனுபவிப்பார்கள் என்று பிரபு அவள் மோச செயலுக்கு நியாயம் கற்பித்தான். 
 
இப்போது அவன் மேல நின்று குனிந்து கோபமாக முறைத்துக்   கொண்டிருக்கும் மனிதனைப் பார்த்த போது, அவனது முகத்தில் இருந்த கோபம் கண்டு, இதுவரைக்கும் எல்லாம் அவன் நினைத்தபடி தான் நாடாகும் என்ற நம்பிக்கை குறைந்தது. அவன் நினைத்தது நடத்துக்குமா என்று மனதில் சந்தேகம் எழுந்தது. சரவணன் சும்மா பேசி பேசி அவன் வழிக்கு கொண்டுவர மனிதன் போல் இந்த நேரத்தில் அவனை பார்க்கும் போது தோன்றவில்லை. நேற்று அவன்  வீட்டிற்கு போனதை சரவணன் தெரிந்துகொள்வான் என்று பிரபு   எதிர்பார்க்கவில்லை. பிரபுவுக்கு தெரியாது அவன் ஆசையாக வாங்கி வந்த ஜாதிமல்லி தான் அவன் அகப்பட்டதுக்கு காரணம். அதை மட்டும் வாங்கி வரவில்லை என்றால் அவன் தப்பித்து இருப்பான். ஒரு வேலை அவன் திட்டமிட்டதும் எதிர்காலத்தில் நடந்திருக்கலாம்.  மாட்டிக்கொண்டது ஒன்று அனால் அதன்விளைவாக சரவணனிடம் இதுபோன்ற வன்முறையான எதிர்வினையைத் தூண்டும் என்று அவன்  நிச்சயமாக நினைக்கவில்லை.
 
பிரபு தனது பாலிய நண்பரின் மனைவியுடன் அற்புதமான உடலுறவை அனுபவித்த பின்னர் நேற்று மிகவும் மகிழ்ச்சியாக வீட்டிற்கு திரும்பி வந்தான். அவளும் முழு மனதுடன் அவனுக்கு ஒத்தொழைத்து, சில வருடங்கள் இழந்த இன்பத்தை ஈடுசெய்யும் வகையில் அவனுடன் அனுபவித்தாள். அவன் வீட்டிற்கு திரும்பிச் சென்றபோது, மதிய உணவுக்குப் பிறகு ஓய்வெடுக்கும் போது அவன் மனைவியும் அந்த மதியம் அவனை உடலுறவுக்கு அழைத்தாள். உண்மையில், அவன்  மனைவி அப்படி செய்யாமல் இருந்தால், அவன் திரும்பிச் சென்று மீராவை மீண்டும் ஒரு முறை ஓத்துவிட்டு வர ஆசைப்பட்டிருக்கலாம். அவன் தனது கணவனான கடமைகளை தன் மனையிடம்  நிறைவேற்றினான்.  சரவணனின் சொன்னதை மீராவுக்கு சொல்லும்  முன்பு அவளை முதலில் ஒரு முறை ஓழ்த்துவிட வேண்டும் என்று  மகிழ்ச்சியுடன் நினைத்துக் கொண்டிருந்தான். இப்போது எல்லாமே தலைகீழாக மாறிவிட்டது.
 
"இங்கே பாரு சரவணா நான் அதை மறைக்க விரும்பவில்லை… ”
 
பிரபு முடிப்பதற்குள் "வாயை மூடு தேவடியா பயலே," சரவணாவை கோபமாக குறுக்கிட்டான்.
 
"உன்னை போன்ற கேவலமான பொறுக்கிடம் இருந்து நான் நேர்மையாக நடப்ப என்று எதிர்பார்த்தது என் தப்பு. அருவருப்பானவான்  அருவருப்பான செயலை தான் செய்ய தெரியும்."
 
பிரபு வாய்வடைந்து போய் சரவணன் பேசுவதை கேட்டுக்கொண்டு இருந்தான்.
 
"நான் சொல்லுறத கவனமாக கேளு, உன் திருட்டுத்தனத்தை மீண்டும் செஞ்ச மவனே நீ செத்த."
 
அடுத்ததா பத்து நிமிடத்துக்கு தரையில் உட்கார்ந்தபடியே சரவணன் பேசுவதை கேட்டபடி பிரபு இருந்தான்.
 
“உனக்கு அவளுடன் 15 நிமிடங்கள் மட்டுமே இருக்கு. அதற்குள் எல்லாம் சொல்லி முடிக்க வேண்டும். நான் ரொம்ப தொலைவில் இருக்க  மாட்டேன். நான் கொடுத்த நேரத்துக்குள் நீ வரணும் என்று நான் எதிர்பார்க்கிறேன், ” என்று சரவணன் முடித்தான்.


 
பிரபு இருபது நிமிடங்கள் கழித்து தான் திரும்பி வந்தான். சரவணன் அந்த நேர வித்தியாசத்தை கவனிக்கவில்லை, ஏனென்றால் பிரபு அவன் வீட்டில் இருந்த ஒவ்வொரு நிமிடமும் ஒரு மணிநேரம் போல அவனுக்கு இருந்தது.
 
"சரி, அவளுடைய முடிவு என்ன என்று சொல்லு?" அவனுக்கு இருந்த பதற்றத்தை  அவன் முகத்தில் இருந்து  மறைக்கத் தவறிய படி சரவணன் கேட்டான். இப்போது வரும் பதில் அவன் வாழ்க்கையை தலைகீழாக மாற்றும் ஆற்றலைக் கொண்டிருந்தது.
 
பிரபுவின் முகம் வெளுத்து போய் இருந்தது. "சரவணா, நீ உள்ளே போவது நல்லது என்று நான் நினைக்கிறேன்." பிரபு வாற்றைகள் தடுமாறி வந்தது.
 
“என்ன ..” சரவணன் கேட்கத் தொடங்கினான், ஆனால் பிரபுவின் முகத்தைப் பார்த்து, மோசமான ஒன்றை எதிர்பார்த்து அவன் விரைவாக தன் வீட்டிற்குச் சென்றான்.
 
அவன் கதவின் பிடித்து திறக்கும் போது கதவு அப்படியே திறந்துகொண்டது.  சரவணன் சத்தமின்றி  தயக்கத்துடன் உள்ளே சென்றாரன். எல்லாம் மரண அமைதியாக இருந்தது. அவன் கண்கள் உள்ளே தேட, ஹாலின்  ஒரு மூலையில் தரையில் அமர்ந்திருந்த மீராவைப் பார்த்தான். அவள் கால்கள் மார்பு வரை வளைந்தது, அவள் முகம் எதிரெதிர் சுவரில் வெற்றுத்தனமாகப் பார்த்தது கொண்டிருந்தது.  அவள் எதுவும் மோசமாக செய்துகொள்ளவில்லை என்று அமைதி அடைந்தான். அவன் மெதுவாக அவளை நோக்கி நடந்தான், அவன் கால்கள் இந்த உலகின் எடையை எல்லாம் தாங்கினபோல மெல்ல நகர்ந்தது.

பிரபு வீட்டிற்கு திரும்பிச் சென்றான், அவனது கால்கள் சோம்பலாக நகர்ந்தன, நிகழ்வுகளின் திருப்பத்தை கொஞ்சம் கூட எதிர்பார்க்காமல் அவனது மனம் மிகவும் பாதிக்கப்பட்டு இருந்தது. இந்த தருணத்தில் அவன் பீல் பண்ணியது போல அவன்  இதற்க்கு முன்பு ஒருபோதும் சோகமாக உணர்ந்ததில்லை. அவன் தனது வீட்டிற்குள் செல்லும்போது அவன் மனைவி ஹாலில் அமர்ந்திருந்தாள். அவளுடைய உடையால் அவளும் சற்று முன்பு தான் வீடு திரும்பியிருப்பது போல் தோன்றியது.

 
கோமதி (பிரபுவின் மனைவி) அவனைப் பார்த்து, ”நீங்க இவ்வளவு சீக்கிரம் திரும்பி வந்துட்டிங்களா? இன்று மதியம் தானே நீங்க வீட்டிற்கு வருவீர்கள் என்று சொன்னிங்க?"
 
அவள் முகத்தை பார்க்காமலே பிரபு பதில் சொன்னான், ”ஆம், ஆனால் என் வேலை சீக்கிரம் முடிந்தது. நீயும் வெளியே சென்று வந்தது போல் தெரிகிறது.”
 
"இங்கே, பக்கத்தில் உள்ள கடைக்கு சிறிது நேரம் தான் போய்வந்தேன். சில பழங்களை வாங்க போனேன்," என்று அவள்  பதிலளித்தாள்.
 
"ஹ்ம்ம் ... சரி, நான் சிறிது நேரம் படுத்துக் கொள்ள போறேன், நேற்று வந்த களைப்பில் நான் இன்னும் கொஞ்சம் சோர்வாக இருக்கேன்."
 
“உங்க கன்னத்தில் என்ன அது, அங்கே சற்று சிவந்து இருப்பது போல தெரியுதே… அது என்ன காயமா? கோமதி நாற்காலியில் இருந்து எழுந்து தன்னை நோக்கி வந்தபடி கேட்டாள்.
என்னை குத்தியபோது சரவணனின் கை செய்த காயமாக இருக்க வேண்டும் என்று பிரபு மனதில் நினைத்துக்கொண்டான்.
 
"ஓ, அது ஒன்றும் இல்லை, நான் பிசினெஸ் வேலை பற்றி நினைச்சுகிட்டு   பாதையில் உள்ள தூணில் நான் கவனிக்காமல் இடிச்சிகிட்டேன், சின்ன வலி தான் அது ஒன்றுமில்லை."
 
"என்னங்க இப்படி கவன குறைவாக இருக்கீங்க, பார்த்து வரவேண்டாம்மா." “பாருங்க அங்கு சற்று வீக்கம் தெரியுது. நான் கொஞ்சம் ஐஸ் கட்டி  கொண்டு வரேன், ”என்று அக்கறையாக சொன்னாள்.
 
"பரவாயில்லை விடு, அது ஒன்னும் வலிக்கில," பிரபுவுக்கு கொஞ்சம் எரிச்சல் வந்தது. "நான் படுக்க போறேன்."
 
இப்போது இருந்த அவன் மனநிலைக்கு, அவன் மனைவியின் அக்கறை தான் அவனுக்கு தேவை படும் விஷயங்களில் கடைசி விஷயம். பிரபு  விரைவாக அவன் அறைக்குள் நுழைந்தான், ஒரு வேஷிட்டிக்கு மாறி விட்டு படுக்கையில் படுத்துக் கொண்டான். அவன் மகள் படுக்கையில் அவனருகில் தூங்கிக் கொண்டிருந்தாள். அவன் கண்களை மூடிக்கொண்டான், ஆனால் அவன் மனதில் இருந்த கொந்தளிப்புக்கு, அவனுக்கு உறக்கம் வராது என்று அவனுக்கு தெரியும்.
 
மீராவின் எதிர்வினை எப்படி இருக்கும் என்று எவ்வளவு மோசமமாக தப்புகனுக்கு போட்டுவிட்டான். அவள் அதிர்ச்சியடைவாள் என்று அவன் எதிர்பார்தாது தான், அனால் அவளுடைய துரோகத்தைப் பற்றி அவள் கணவனுக்கு தெரியும் என்று அறிந்தபோது அவள் நடந்துகொண்டதில் அதிர்ந்து போனான்.  சரவணன் அவள் உண்மையில் மகிழ்ச்சியாக இருக்க வேண்டும் என்று விரும்புவான், அதனால் இதை பெரிதாக எடுத்துக்கொள்ள வேண்டாம் என்று மீராவை சமாதானம் படுத்திவிடலாம் என்று நம்பி இருந்தான் அனால் அனைத்தும் தலைகீழ் ஆகிவிட்டது.
 
சரவணன் அவளுக்கு கொடுத்த சில முடிவில் அவன் விதிமுறைகள் போட்டு இருந்தாலும், (அவள் பிரபுவுடன் உள்ள தொடர்பை முடித்துக்கொள்ள விரும்பாவிட்டால்) அதாவது அவர்கள் வெளி உலகத்துக்கு மட்டும் தான் இனி கணவன் மனைவி அனால் அவர்களுக்குள் இனி எந்த பந்தமும் இல்லை என்று சொன்னது, எல்லாம் கால போக்கில் மாற்றிவிடலாம் என்று அவள் மனதை மாற்றிவிடலாம் என்று பிரபு எண்ணி இருந்தான். அவர்கள் கள்ள உறவு தொடர்ந்தாள் கூட சரவணன் மெல்ல மெல்ல அதை ஏற்றுக்கொண்டு அவளையும் ஏற்று கொள்வான் என்று சொல்லி அவளை நம்பவைக்க பார்த்திருந்தான்.  அதனால் அவர்களின் அந்த இனிதான கள்ள உறவி கவலையின்றி தொடரலாம், அனுபவிக்கும் இன்பங்களை இழக்க தேவை இல்லை என்று ஆசை காட்டினான்.
 
மீரா ஒரு புன்னகை முகத்துடன் பிரபுவை வரவேற்றாள், ஆனால் பிரபு பேசும் போது, சரவணனின் முடிவுகள் சொல்லும் போது அது விரைவில் அவளது முகத்திலிருந்து மங்கிப் போய் மறைந்தது. பிரபு அவள் ரொம்ப பாதிரி போகும் முன்னே அவன் என்னையதை வேகமாக கூறி அவளை சாந்த படுத்த நினைத்தான். சரவணனுக்கு தெரிந்தால் என்ன அவனே அவர்களுக்கு பச்சை கோடி காட்டியது போல அவர்கள் கள்ள உறவு தொடர்ந்தாலும் அவளுக்கு இன்பம் மட்டுமே, பாதிப்பு இல்லாமல் அவன் பார்த்துக்கொள்வான் என்ற எண்ணத்தை மீராவின் மனதில் ஆழ்ந்து புகுத்த நினைத்தான் பிரபு. இது நடப்பதும் பதிலாக அவன் கவனித்த விஷயம் என்னவென்றால் அவள் முகம் பெரும் அதிர்ச்சியில் உறைந்து போனது. பிரபு எதிர்பார்த்த எந்த வழியிலும் மீரா செயல்படவில்லை. அவள் உள்ளே என்ன உணர்கிறாள் என்பதற்கான ஒரே வெளிப்புற அறிகுறி அவள் கன்னங்களில் இருந்து ஓடும் கண்ணீரின் கோடுகள். அவள் அலுத்து புலம்பி கதறினாள் கூட சமாளித்து இருப்பான் அனால் அவள் மனதில் உள்ள துயரத்தை அடக்கிக்கொண்டு அவள் பேசும் போது தான் அவன் பயந்து போனான்.
 
"அவர் எப்போது முதல் முறையாக இதை கண்டுபிடித்தார்," என்று மீரா துக்கத்தை அடைகொள்ளுள் குரலில் கேட்டாள்.
 
முதலில் பொய் சொல்லலாமா என்று யோசித்தான் பிறகு, சரவணன் பல முறை அவர்களை பார்த்தும் தடுக்கவில்லை அதனால் ஒரு வகையில் அவனால் இதை ஏற்று கொள்ள முடிந்தது மற்றும் இதனால் இனியும் அவர்கள் உறவை தொடர்ந்தாலும் அவன் ஏற்றுக்கொள்ள வைக்க முடியும். அதனால் மீரா அப்படி நினைக்க வேண்டும் என்பரதுக்காக உண்மை சொல்லலாம் என்று மனதை மாத்திக்கொண்டான் பிரபு.
 
"பப்புவின் திருமணத்திற்கு முன்பு பின்னால் இருந்த அந்த பழைய வீட்டில்  நம்மை பார்த்திருந்தான்."
 
அவள் தொண்டையில் இருந்து ஒரு புலம்பல் வெடித்தது, ஆனால் அவள் அதை கட்டுப்படுதி கொண்டாள். மீரா கண்களை வேதனையில் மூடினாள். அவள் மனதில் ஓடிய முதல் விஷயம், அவளும் பிரபுவும் அங்கு என்ன செய்தார்கள் என்பது தான். அவர்கள் முத்தமிடுவது மட்டும் தான்பார்த்திருந்தாலே மிகவும் மோசமாக இருந்திருக்கும், ஆனால் அவர்கள் வெறும் முத்தத்தோடு மட்டுமா நிறுத்தினார்கள். ஐயோ, அவர் பிரபு தனது முலைகளும் பெண்மையும் தீண்டுவதை பார்த்திருப்பார்.  மேலும் மோசமான விஷயம் என்னவென்றால், அவள் பிரபுவின் முத்தங்களை எப்படி விருப்பத்துடன் ஏற்றுக்கொண்டாள். கடவுளே நான் அதோடு நிறுத்தவில்லை, நானும் பிரபு உறுப்பை பிடித்து பிசைதத்தை பார்த்திருப்பாரே.  நான் எவ்வளவு அசிங்கமாக நடந்துகொண்டேன் என்று மீராவின் மனது வேதனையில் துடித்தது.
 
எவ்வளவு வேதனை கொடுத்தாலும், அவளுக்கு அவள் செயலை நினைத்து அவமானம் வந்தாலும் எல்லாம் தெரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்று மீரா தீர்மானித்தாள்.
 
"அடுத்த முறை எப்போது?" அவள் துக்கத்தில் குரல் முறித்துக் கேட்டாள்.
 
பிரபு மெதுவாக அச்சப்பட ஆரம்பித்தான். அவன் எதிர்பார்த்தபடி விஷயங்கள் செல்லவில்லை, ஆனால் அவனால்  இனி பொய் சொல்லவும்  முடியவில்லை. எல்லாவற்றையும் அவளிடம் சொல்லத் தொடங்கினான்.
 
"சரவணன் அன்று நம்மை பார்த்த பிறகு அவன் ரொம்ப வருத்தப்பட்டான், பாபு திருமணம் முடிந்து இரண்டு நாட்களுக்குப் பிறகு அவன் காலையிலேயே வீட்டிற்கு திரும்பி வந்திருக்கான்."
பிரபு மேலும் எதுவும் சொல்ல தேவை இல்லை. அவள் இதயத்தை ஒரு கூர்மையான ஐஸ் கட்டி ஊடுருவி செல்லவது போல வலித்தது. அவளும் பிரபுவும் அவள்படுக்கையறையில் அந்த ஈன புணர்ச்சி செய்த நாள் அது, என்று நிலைகுலைந்தாள். அந்த அசிங்கத்தையும் அவர் பார்த்துவிட்டார். எப்படி அவர் துடித்து போயிருப்பார். கடவுளே என் உயிரே இப்போதே எடுத்துக்கொள்ளு என்று வேண்டினாள். இப்போது விஷயங்கள் தெளிவாகிவிட்டன. அன்று அவள் கணவர் மதிய உணவுக்கு வீட்டிற்கு வராத காரணமும், அவருடன் தங்குவதற்காக அன்று மாலை தனது தொழிலாளி மரிமுத்துவின் தாயை வீட்டிற்கு அழைத்து வந்ததற்கான காரணமும். வேதனையில் கால்கள் பலமில்லாமல் இருந்தது. இருதயம் வெடித்துவிடும்மோ என்று தோன்றியது. எப்படியோ உடலும் உள்ளமும் வேதனையில் துடிக்க நின்றுகொண்டு இருந்தாள் மீரா.
 
அவர் எங்களை ஏன் தடுக்கவில்லை… நான அவருக்கு இந்த மன்னிக்கமுடியாத துரோகம் செய்வதை கண்டபோதும், அவருடைய அன்பையும் நம்பிக்கையையும் சீரழித்ததை கண்டபோதும், அவர் என்னிடம் ஒரு கடுமையான வார்த்தை கூட பேசவில்லை. அவள் கைகள் இப்போது அவள் முகத்தை மூடின. அவள் உடல் நடுங்கிய விதத்தில் அவள் வெம்பி வெம்பி அழுகிறாள் என்று உணர்ந்தான் பிரபு.
 
"அழுத மீரா. சரவணனுக்கு தெரிந்தும் அவன் உன் சதோஷத்துக்காக எல்லாம் பொறுத்துக்கொண்டான். அது தான் அவனுக்கு முக்கியம். நீ இப்படி அழுவதை பார்க்க விரும்பமாட்டான்."
 
பிரபுவின் வார்த்தைகள் அவன் நினைத்ததுக்கு பதிலாக  எதிர் விளைவு  ஏற்படுத்தியது. அவள் செய்த துரோகத்தை ஏற்றுக்கொள்ள அவள் கணவர் கற்றுக்கொள்ள முடியும் என்றும், அவள் மகிழ்ச்சி சரவணனுக்கு முதன்மை முக்கியத்துவம் வாய்ந்தது என்றும் வலியுறுத்து நினைத்தான். அவளின் சொந்த மகிழ்ச்சியைத் தேடும் வழியில் சரவணன் நிற்க விரும்ப மாட்டான் என்றும் பிரபு காட்ட விரும்பினான். மீரா உணர்ந்தாள் அவள் கணவனான எல்லா கொடும்மையும் அவளுக்காகவே தாங்கி கொண்டான். எவ்வளவு பாசமும் அக்கறையும் அவள் மேல் இருந்தால், எல்லாம் தெரிந்தால் அவள் தன உயிரை கூட எடுத்து கொள்ள கூடம் என்ற அச்சத்தில் அவன் வேதனை எல்லாம் இப்படி பொருந்து கொண்டு இருப்பார். இதை நினைக்கும் போது அவளுக்கு அவள் இதயம் வெடித்து விடும் போல இருந்தது. இத்தனை வருட இல்லற வாழ்க்கையில் சரவணனுக்கு அவளை பற்றி நன்கு தெரியும். அவள் செய்த மோசமான செயல் வெளியே தெரிந்தால் அவள் இப்படி ஒரு முடிவுக்கு வருவாள் என்றும் அவருக்கு தெரியும் என்று மீராவுக்கு விளங்கியது. அதற் தவிப்பதும் அவர் எவ்வவலு மன கொடும்மையை பொறுத்து கொள்ள வேண்டியதாக இருந்தது.
 
அவள் உள்ளுக்குள் நொறுங்கி போயிருந்தாள். அவளால் எப்படி இன்னும் நிற்க முடிந்தது என்று அவளுக்குத் தெரியவில்லை. சரவணனுடன் அவள் கட்டியிருந்த அழகான குடும்பம் அவளது முட்டாள்தனத்தாலும் சுயநலத்தாலும் முற்றிலுமாக அழிக்கப்பட்டது. அவள் மேலே அவளுக்கு வெறுப்பு பொங்கி எழுந்தது. இனிமேல் அவள் என்ன செய்தாலும் அவளுடைய அசிங்கமான நடத்தைக்கு ஈடுசெய்ய முடியாது. ஆனாலும் மேலும் இருக்கும் என்டேரு மீராவுக்கு தெரிந்தது. அவர்கள் கள்ள உறவு அப்போதும் நிற்கவில்லை வேற எதுவோ நடந்து இருக்கணும். பிரபு அவளிடம் ஒரு வார்த்தை கூட சொல்லாமல் ஏன் இங்கிருந்து போனான் என்பதோடு இது சம்பந்தப்பட்டிருக்க வேண்டும். நேற்று அவளை சந்தித்தபோது பிரபு அவளுக்கு அளித்த விளக்கம் எல்லாம் வெறும் பொய்யாக இருக்கும்.
 
“பிரபு, இனியும் என்னிடம் பொய் சொல்லாதே. என்னிடம் ஒரு வார்த்தை கூட பேசாமல் நீ திடீரென்று போனா உண்மையான காரணத்தை சொல்லு. பழைய கோயில் மண்டபத்தில் நாம அன்று கடைசியாக  சந்தித்த அன்று ஏதோ நடந்திருக்க வேண்டும். அதன்பிறகு நீ என்னுடன்  பேசவோ தொடர்பு கொள்ளவோ இல்லை. ”
 
மீரா அவள் கேட்கப் போவதைப் பற்றி நிலைகுலைந்து பயந்தாலும் என்ன நடந்தது என்று தெரிந்து கொள்ள வேண்டியதாக இருந்தது. பிரபு தயங்கினான், ஆனால் அன்று மாலை என்ன நடந்தது என்று அவளிடம் சொல்வதைத் தவிர வேறு வழியில்லை என்று அவனுக்கு தெரியும்.
 
“நாம அங்கு வந்த கொஞ்ச நேரத்துக்கு பிறகு சரவணனும் அந்த பழைய கோயில் மண்டபத்திற்கு வந்திருகான். தற்செயலாக தான் வந்திருக்கான். கோவில் மண்டபத்திற்கு அருகில் உள்ள ஒரு நிலம் விற்பனைக்கு வருவதாக யாராவது அவனிடம் கூறியதால் அவன் அங்கு வந்திருந்தான்.”
 
மீராவின் தலை குனிந்து, அவள் கண்களில் இருந்து கண்ணீர் இப்போது தரையில் தாராளமாக விழுந்து கொண்டிருந்தது. இப்போது நல்ல காலை நேரம், வெளியில் சூரியன் பிரகாசமாக எரிந்து கொண்டிருந்தது, ஆனால் அன்று அந்த மண்டபத்தில் வரவிருக்கும் இடியும் மழையினால் வானம் எப்படி இருண்டு போயிருந்தோதோ அதே போல் அவள் மனதும் மற்றும் அவள் வீட்டில் ஹாலும்  இப்போது இருண்டு இருந்தது.
 
“சரவணா எங்களைப் பார்த்தான் …” என்று பிரபு தொடர்ந்தான்.
 
இல்லை .. இல்லை… இல்லை… அவள் தனக்குத்தானே வேதனையில்  கத்தினாள். பூமி ஏன் இப்போது என்னை விழுங்கவில்லை. என் அன்பு கணவர்… யாராலும் பொறுத்துக் கொள்ள முடியாத அதை  அவர் பார்த்தார்… மீரா மனம் வெந்து போனாள். அன்று மாலை பிரபுவுடன் அவள் எவ்வளவு அருவருப்பான செக்சில் ஈடுபட்டாள். தன் மனைவி தன்னை வேறொரு ஆணுக்கு மிகவும் விருப்பத்துடன் கொடுக்கும் கொடும்மையும் மற்றும் இன்னொரு ஆணுடன் இத்தகைய அசிங்கமான செயல்களில் ஈடுபடுவதையும் எந்தவொரு கணவனும் பார்க்கும் நிலை எப்போதும் ஏற்பட கூடாது. இதயம் தாங்க முடியாத துக்கத்தை சமாளிக்க முடியாமல் உள்ளுக்குள் கதறினாள்.
 
பிரபு அவளது முக தசைகள் வலியால் முறுக்க படுவதை கண்டான். அவன்  அவளது முகத்தை பலமுறை வலியைப் போலக் துன்பத்தில் இப்படி மாறுவதை பார்த்திருக்கான், ஆனால் அவை அனைத்தும் அவன் அவளுக்குக் கொடுக்கும் தாங்க முடியாத இன்பத்தின் வெளிப்பாடாக இருந்தன, ஆனால் இப்போது அவள் முகத்தில் உண்மையான வலி இருந்தது, இது போன்ற வலி அவள் முகத்தில் முன்பு அவன் பார்த்ததில்லை. இதைப் பார்த்த அவன் முற்றிலும் அதிர்ந்து போனான்.
 
"என் அப்பாவும் அன்று தற்செட்டாளாக அங்கே வந்து நம்மை பார்த்துவிட்டார்," என்று பிரபு மேலும் சொன்னான்.
 
மீராவின் முகம் அதிர்ச்சியில் துடித்தது, ஓ, இல்லை .. அவரும் பார்த்திட்டாரா, அவள் பெரும் துன்பம் அவள் தொண்டையை அடைத்தது. முழிச்சு வாங்க திணறினாள். எப்போதும் அழகாக ஜொலிக்கும் பெண்ணின் முகத்துக்கு பதிலாக இப்போது வேதனையில் கருகி போய் இருக்கும் முகம் தான் அங்கே தெரிந்தது.
 
"அவர் எங்களை அங்கே அப்போதே கொன்றிருப்பார், ஆனால் சரவணன் தான் அவரைத் தடுத்தான். அன்று மாலை நான் வீட்டிற்கு வந்த பிறகு பெரிய பூகம்பம் எங்கள் வீட்டில் வெடித்தது.  உன்னை இனிமேல் பார்க்க கூடாது என்று என் தந்தை கட்டளை இட்டார். எனக்கு சீக்கிரமாக கல்யாணத்தை முடித்தனர். நான் இனி இந்த ஊருக்கே வரக்கூடாது என்று என்னை விரட்டினர். மத்தது எல்லாம் உனக்கு தெரியும்மே." என்று பிரபு முடித்தான்.
 
அப்போதே, அங்கேயே நான் என் உயிரை விட்டு இருந்தால் நல்ல இருந்திருக்குமே என்று மீரா புலம்பினாள். அவர்களின் கள்ள உறவு  திடீரென முடிவுக்கு வந்ததற்கான காரணம் இப்போது அவளுக்குத் தெளிவாக தெரிந்தது. அப்படி இருந்தும் இன்னும் என் கணவர் ஒரு முறை கூட என்னிடம் எதுவும் சொல்லவில்லை. ஒருமுறை கூட என்னிடம் எந்தவிதமான வெறுப்பு காட்டியதில்லை. அவர் பார்த்த எல்லாவற்றிற்கும் பிறகும் கூட  கோபத்தை என்னிடம் அவர் காட்டியதில்லை. வேறு எந்த ஒரு மனிதராக இருந்தாலும் எதோ ஒரு விதத்தில் தங்கள் கோபத்தை எப்படியாவது வெளிப்படுத்தியிருப்பார்கள்.
 
இப்படி ஒரு கண்ணியமான மனிதனுக்கு மனைவியாக வாழ்வதும் நான் என்ன தவம் செய்திருக்க வேண்டும். இப்படிப்பட்டவரை நானேஎவ்வளவு கொடும்மையாக காயப்படுத்திவிட்டேன். எனக்கு எந்த ஜென்மத்திலும் மன்னிப்பே கிடையாது. இந்த எண்ணங்கள் அனைத்தும் அவளுக்கு மேலும் மேலும் வேதனையை ஏற்படுத்தின. பிரபுவின் தந்தை எங்களைக் கொல்ல விரும்பினார் .. மன்னிக்க முடியாத இந்த துரோகத்திற்காக நான் என் கணவரின் கைகளில் மகிழ்ச்சியுடன் இறந்திருப்பேன். இந்த வேதனையான எண்ணங்கள் அனைத்தையும் மனதில் இருந்து விரட்ட விரும்பியது போல மீரா தடுமாறியபடிய பின்னே நடந்து சென்றாள். அவள் உடல் சுவரைத் தாக்கியது, அவள் கீழே விழுந்து, தலையை முழங்காலில் புதைத்துக்கொண்டாள்.
"இங்கே பாரு மீரா, உன் மகிழ்ச்சிக்காக தானே சரவணன் அனைத்தையும் பொறுத்துக்கொண்டான். உன் சந்தோசம் அவனுக்கு முக்கியம். எதிர்காலத்தில் நாம எல்லோரும் சந்தோஷமாக இருப்பதை தான் இப்போது பார்க்கணும்."
 
மீரா பிரபுவைப் பார்த்தாள், அவளுடைய முகம் அவன் மேல் உள்ள அதிகமான வெறுப்பைக் காட்டியது. அட ச்சே, இந்த துரோகிக்கு முக்கியமான ஒரே விஷயம், என் உடல் அவனுக்கு அளிக்கும் இன்பம் மட்டுமே. இதை அறியாமல் நான் எப்படி இவ்வளவு மூர்க்கத்தனமாக  இருந்திருக்கேன். உடல் இன்பத்தின் இந்த சில நிமிடங்களுக்காக என் வாழ்க்கையில் எனக்கு இருந்த உண்மையான மகிழ்ச்சியை இழந்துவிட்டேன். எல்லாம் இழந்த பின் தான் உண்மைகளே புரியுது.
 
“அப்படியானால் என் கணவர் என்னைக் கைவிடுவது பற்றியும் நான்  அவருடன் இனி வாழும் வாழ்கை ஒரு பொய்யான வாழ்கை என்றாலும் உனக்கு கவலை இல்லை. உனக்கு வேண்டியது இந்த அழுகிப்போக கூடிய சதை மட்டுமே, ”மீரா பிரபுவை பார்த்து கத்தினாள்.
 
பிரபு அதிர்ச்சியடைந்தான். அவள் முன்பு அவனைப் பார்க்கும் போது எல்லாம் அவன், அவள் கண்களில் ஆசை இருப்பதை மட்டும் பார்த்திருக்கான். முதல் முறையாக அவன் அந்த கண்களில் வெறுப்பைக் காண்கிறான். அவள் ஒரு அருவருப்பான புழுவைப் பார்ப்பது போல் அவனைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.
 
பிரபு இன்னும் முயன்றான், ”மீரா, அவன் இப்போது வருத்தமாக இருக்கிறான், ஆனால் அவனுக்கு உன் மேல் பாசம் அதிகம் இருக்கு. அவன்  நாளடைவில் உன்னை ஏற்றுக்கொள்வான் .. நம்ம ஏற்பாட்டை ஏற்றுக்கொள்வான் .. நான் சத்தியமாக சொல்லுறேன். இது எல்லோருக்கும்  நல்லதாக முடியும் ”
 
“யாருடைய நல்லது ?? உன்னோடையதா .. நீ விரும்புவது எல்லாம் இந்த அழுகிய சதைதானே, வேறு எதுவும் உனக்கு முக்கியமில்லை. உன்னை  மட்டும் குறை சொல்லி என்ன புரயோகனும். என் புத்தி ஒழுக்கம் எங்கே போனது. நான் உன்னை இனிமேல் பார்க்க விரும்பவில்லை .. என் வாழ்க்கை இப்போதே முடிந்து விட்டது.” என்று  கதறினாள்.
 
பிரபு மிரண்டு போனான். “மீரா நீ உன்னை …” என்று தொடங்கிய அவனை நிறுத்தினாள்.
 
"பயப்புடாதே, என் சாவு உன் தலையில் விழாது. நான் ஒன்னும் தற்கொலை செய்துகொள்ள மாட்டேன். இதை நான் செய்ய கூடாது என்று தானே அந்த நல்ல மனிதன் எல்லாற்றையும் சகித்து கொண்டார்.

என் செயலால் அவர் பெயருக்கு இனிமேல் எந்த களங்கமும் வர விடமாட்டேன்."

 
மீரா பிரபுவைப் பார்த்தாள், ”இப்போது நீ வெளியே போ. உன் முகத்தை மீண்டும் பார்க்க எனக்கு விருப்பம் இல்லை. ”
 
பிரபு வெளியேறினான். மேலும் பேசுவதும் எதுவும் இல்லை. மீராவின் கடைசியாக ஒரு முறை பார்த்துவிட்டு வெளியே சென்றான். அவள் ஹாலில் ஒரு மூலையில் சரிந்து உட்கார்ந்தபடி இருந்தாள்.  நடந்ததை எண்ணி கொண்டு பிரபு அவன் வீட்டில் அறையின் உச்சவரம்பைப் அமைதி இன்றி பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.
 
எப்படி அவள் மீண்டும் அவள் கணவனின் முகத்தில் விழிப்பாள் என்று மீராவுக்கு தெரியவில்லை. அவர் முகத்தை பார்த்தால் மீதி இருக்கும் கொஞ்சம் கட்டுப்பாட்டையும் இழந்து நொறுங்கி போவாள். அவள் செய்கையின் அவமானத்தை தாங்க அவளால் முடியாது. உடல் மட்டும் இருக்கு உயிர் எதுவும் இல்லாதது போல இருந்தது. வாழ்வதுக்கே வெறுத்து போயிருந்ததது. அனால் வேறு வழி இல்லை. அவள் கணவன் முகத்தை பார்க்கணும். அவருடன் பேசணும். அந்த அருகதை அவளுக்கு இல்லை என்று வாகுக்கு தெரியும். சுவரை வெறித்து பார்த்துக்கொண்டு இருந்தாள். அவளை நோக்கி கால்நடை சத்தம் கேட்டது. அது அவள் கணவனாக தான் இருக்கும். அவள் உள்ளே செத்துக்கொண்டு இருந்தாள்.






கருத்துகள் இல்லை:

கருத்துரையிடுக