http://www.kanavu-kathali.com/ கனவு காதலி : ஜாதிமல்லி - பகுதி - 2

பக்கங்கள்

செவ்வாய், 26 மே, 2020

ஜாதிமல்லி - பகுதி - 2

என் கண்ணை என்னுள் மூழ்கடிதபடி வைக்கோல்போரின் அருகே நின்றேன் ..மீரா வீட்டை நோக்கி போவது தெரிந்தது... சிறிது இடைவெளி விட்டு பிரபுவும் வந்தான் பின் அவன் வீட்டை சுற்றியபடி முன் பக்கம் போனான்..நான் கலங்கி போய் நின்று அழுதேன்.

மீராவையும் பிரபுவையும் கையும் களவுமாக பிடித்திருக்கலாம் ....ஊர் நாறி இருக்கும்.. நாளை முதல் என் வீட்டு கதைதான் தெருவெங்கும் ஒலிக்கும்..என் அப்பாவை போல் நானும் இந்த ஊரைவிட்டு ஓட வேண்டும்..

நிச்சயம் மீரா உத்திரத்தில் தொங்கிவிடுவாள் ...
ஐயோ..... பின் என் பிள்ளைகள்...
மெளனமாக அழுதேன்..எத்தனை போராட்டத்திற்கு பின் இந்த வாழ்க்கை கிட்டியது?
மெல்ல ஒரு தெளிவுக்கு வந்தேன்... என்னால் முடியும்..என் மனைவியை மீண்டும் பழைய மீராவாக ஆக்க...
என்னவானுலும் இனி பொறுமையாக இதை கையாள்வது என்று முடிவு பண்ணினேன்.

ரெண்டு நாள் கழித்து பிரபுவின் வீடு கல்யாண கூட்டத்தை இழந்து அமைதியானது..

நான் கடையில் அவ்வளவு கவனம் செலுத்த முடியாமல் திணறினேன்..
நான் ஒரு 11 மணிக்கு வீட்டிற்கு கிளம்பினேன் ..வீட்டை என் புல்லட் நெருங்கும் பொது, வீட்டின் பின்புறமுள்ள மாந்தோப்பில் பிரபு பைக் நிற்பது தெரிந்தது நான் புல்லட்டை அணைத்துவிட்டு ஓடவிட்டேன். என் வீட்டின் முன் என் வண்டியை நிறுத்தி விட்டு ..வாசலை பார்த்தேன்.

அது அடைத்து உள் பக்கமாய் தாழிட பட்டிருந்தது...

நான் வீட்டை சுற்றிக்கொண்டு கொள்ளை பக்கமாக போனேன் கொல்லைகதவும் சாத்தியிருந்தது...
மெல்ல எங்கள் படுக்கையறை பக்கம் வந்தேன்.. சன்னல்கள் சாத்தி இருந்தது.. சற்றே உற்று கேட்கும் போது அது கேட்டது. ஒரு பெண்ணின் அதீத இன்ப முனுகல்கள், சின்ன சின்ன அலறல்கள், "மெதுவாட எரும ... இந்த குத்து குத்துற ? பாத்து டா செல்லம் "
மீராவின் குரல் தான் அது.
நான் எனக்குள் செத்து கொண்டிருந்தேன். சன்னலிலுள்ள ஓட்டையில் கண்வைத்து பார்த்தேன். இரு ஜோடி கால்கள் மட்டும் தெரிந்தன. பெண்ணின்கால்கள் ஆணின் கால்களை பின்னி இருந்தது. பெண் மல்லாந்தும் ஆண் அவள் மேல் கவிந்தும் படுத்திருப்பது தெரிந்தது. சிறிதும் நிர்வாணமாக இருந்தனர். ஆண் மும்முரமாக இயங்குவது தெரிந்தது. பெண் இன்பமாக விரகத்தில் அரற்றியபடி அவனுக்கு தோதாக இடுப்பை உயர்த்தி தந்துக் கொண்டிருந்தாள். அந்த ஆண் பிரபு,அந்த பெண் என் மனைவி என்று நன்கு அறிவேன். பிரபு உறுமியபடி மின்னல் வேகத்தில் இயங்க அவள் சுகமாக அரற்றியபடி அவன் பிட்டத்தை கைகளால் பற்றி அழுத்துவது தெரிந்தது. அந்த இடது கையில் நான் அவளுக்கு போட்ட வங்கி மோதிரம் மின்னியது. அவன் வேலையை முடித்து அவள் மேல் படுத்தான். முத்த சத்தங்கள் கேட்டது. இப்போது என் மனைவி சினுங்கி சிரிப்பது தெரிந்தது. சிறிது நேரம் கழித்து பிரபு அவசரமாக என் வீட்டை விட்டு கொள்ளை புறமாக வெளியேறினான். அவன் போகும் வரை காத்திருந்த நான் கொல்லை புறம் போய் கதவில் கை வைக்க திறந்து கொண்டது..என் வீட்டிலேயே நான் திருடன் போல் நுழைந்தது என்னை கூச செய்தது. என் படுக்கையறையை ஒட்டிய குளியலறையில் குளிக்கும் ஓசை கேட்டது..மீராதான் குளிக்கிறாள்.... உள்ளே மீரா பாடிக்கொண்டே குளித்தாள்
"தண்ணீர் கேட்கும் ஏ கண்ணே தாகம் தனிஞ்சதா
அத்தான் தேவை நான் தந்தேன் ஆசை குறஞ்சுதா

கொட்டிக்கிடக்குது ஊரளவு
இதில் வெட்டி எடுத்தது ஓரளவு

இன்று படுத்தது இதுவரைக்கும்
இனி நாளை இருப்பது இருவருக்கும்
அன்பே நீ…. அதிசய சுரங்கமடி…..

நிலா காயுது நேரம் நல்ல நேரம்
நெஞ்சில் பாயுது காமன் விடும் பானம்
தூக்கம் வரல மாமா காக்க வைக்கலாமா
ஆக்கிவச்ச சோத்த ஆறப்போடலாமா"

நான் என் படுக்கையறையில் நுழைந்தேன்...எல்லாம் தெள்ளத்தெளிவாக புரிந்தது.. மீராவின் புடவை பாவாடை ரவிக்கை மற்றும் ப்ரா தரையில் சிதறி கிடந்தது...கட்டில் மேல்விரிப்பு கசங்கி கிடந்தது...தலையணை மற்றும் கட்டிலில் ஆங்காங்கே ஜாதிமுல்லை கசங்கி சிதறியிருந்தது ... கட்டிலின் கீழ் அது என் கண்ணில் பட்டது ... கிழிக்கப்பட்ட ஒரு ஆணுறையின் அட்டை... வெட்டவெளிச்சமாக விளங்கியது...சற்று முன் என் மனைவியை நிர்வாணமாக அவன் புணர்ந்துவிட்டு போயிருக்கிறான்...இதயத்தில் இரத்தம் கசிய நான் கடைக்கு திரும்பினேன்.

இரவு வீடு திரும்பும்போது கையோட கடையில் வேலைசெய்யும் மாரிமுத்துவின் அம்மாவையும் அழைத்துவந்தேன்...
மீரா கதவை திறந்தவுடன் முதற்கேள்வியாய், "ஏன் மதியம் சாப்பிட வரல?" என்றாள்
"கடையில் வேலை ஜாஸ்தி..அதான் கடையில சாப்பிட்டேன்"
அவள் பார்வை கூட வந்த கிழவியின் மேல் நிலைத்தது..."மரிமுத்துவோட அம்மா ...நீ எவ்ளோ நாள் தான் தனியே கஷ்டபடுவ..அதான் துணைக்கு..கூட மாட வேலை செய்வாங்க..இனிமே நம்ம வீட்டோடதான் இருப்பாங்க"
மீராவின் முகத்தில் எந்த சலனமும் இல்லை... அவள் என்னையும் சோலையம்மாவையும் பார்த்தாள்..
சோலையம்மாவை பார்த்து, " உள்ள போங்க" என்றாள்.

மனம் பெரும் பாரங்கல்லாய் அழுத்த ..நானும் மீராவும் வாழ்ந்த சந்தோஷமான தருணங்களை எண்ணி என் கண்கள் நீர் சொரிந்தது..
பக்கத்தில் மீரா சலனமின்றி தூங்கினாள்..
எனக்கு ஒன்று பிடிபடவில்லை ..இத்தனை நாள் இல்லாமல் மீரா ஏன் இப்படி தறிக்கெட்டு போனாள்.?
நான் அவளுக்கு என்ன குறைவைத்தேன் .?.
என்னில் இல்லாதது எது பிரபுவிடம் கண்டாள்..?
இதனை நாள் முள்மேல் நான் நடந்து வந்தது இப்படி இவள் சொரம்போகவா ..?
இதுவரை இவளை நான் வைததுகூட இல்லை..
மனம் புழுவாய் நெளிந்தது...
கண்களில் ஈரம் காயவில்லை...அப்படியே எப்போது தூங்கினேன் என்று கூட தெரியவில்லை..

சோலையம்மாள் இருந்ததால் பிரபுவும் மீராவும் என் படுக்கையறையிலேயே சந்தித்து சல்லாபிக்கும் சந்தர்ப்பம் அறவே இல்லாமல் போனது.
மீராவும் தனியாக எங்கும் போவதை தவிர்த்திருந்தாள்.
இதை கொஞ்சம் கொஞ்சமாக தவிர்த்து மீராவை அவள் விழுந்திருக்கும் காம வலையிலிருந்து மீட்டுவிடவேண்டும்.

என் உயிர் வதைய வதைய நாட்களும் நகர்ந்தன ...
கடைக்கு வந்த மனிதர் ஒருவர் ..நிலம் ஒன்று விலைக்கு வருவதாக கூறினார்..நிலத்தை பார்க்க அவரையும் நான் அழைக்க ..தனக்கு வேலை இருப்பதாக கூறி அவர் நிலம் இருக்கும் இடத்தை கூறினார்..
நான் மாலை சாயும்காலத்திற்கு கொஞ்சம் முன் என் வண்டியை எடுத்து கொண்டு சென்றேன் ...
அந்த நிலம் கல்தூண் மண்டப கோயிலின் பின்புறமுள்ள ஏரிக்கரையை அடுத்து உள்ளது..
கல்தூன்மடபம் என்பது ஒரு காலத்தில் படைவீடாக இருந்தது..சில குற்றரசர்களின் நடுகல் உள்ள மண்டபம்..இன்று உள்ளே இருக்கும் சங்கிலி கருப்பனுக்கு மட்டும் இப்போவாவது பூசை நடக்கும்..இல்லையேல் இளந்தாரிகள் சீட்டு விளையாடவும் கள் குடிக்கவும் எதுவாக இருக்கும் அந்த மண்டபம்..பொதுவாகவே அவ்விடம் ஆளரவமற்று இருக்கும்... ஏறி வற்றியதால் அந்த நிலங்களிலும் விவசாயம் படுத்துவிட்டது..
அதனாலேயே அங்கு மக்கள் புழக்கமற்று இருக்கும்.

நான் என் வண்டியை புதர் ஒன்றின் அருகே நிறுத்திவிட்டு அந்த நிலத்தை பார்வையிட்டேன்...கரண்டு நிலம் ...வறண்ட பூமி...ஆனால் ஐந்து ஏக்கருக்கு குறையாமல் இருக்கும்...
என் பார்வை காய்ந்த வாய்க்காலுக்கு அப்பால் பத்தடி சுவற்றுடன் நின்ற கல்தூண் மண்டபத்தின் மேல் விழுந்தது..பார்க்க மதில் சுவர்போல காட்சியளிக்கும் அந்த சுவர் ..சுத்துகட்டு மண்டபம்...அதன் நடுவில் சாமியே இல்லாத கருவறை ஒன்று உள்ளது...கருவறை முழுக்க ஏதோவொரு இளைஞனின் பேரோடு ஊரிலிருக்கும் எதோ ஒரு வயது பெண்ணோடு சேர்த்து எழுதிருக்கும்...காதலை பெண்ணிடம் சொல்ல பயந்து கருவறையில் சாமிக்கிட்டேயாவது சொல்வோமே என்று எழுதி வைத்திருப்பார்கள்...அதில் கிட்டத்தட்ட எல்லா பெண்ணும் வேறோவருக்கு மனைவியாகி இருப்பாள்..இவன் தன்னை காதலித்தது தெரியாமலே....
மூன்று கல்யாணம் நடத்தக்கூடிய அளவு அந்த மண்டபம் ...மண்டப்பத்தின் சுவற்று காரை எல்லாம் உதிர்ந்து...செங்கமட்டை நிறத்தில் செங்கல்கள் மட்டும் பல்ளிளிதன.. நடுவே உள்ள கொடிகம்பம் பித்தளை நிறம் மாறி கருப்பாக காட்சியளித்தது.. என் பார்வை மண்டபத்தை தாண்டி அரசமரத்தடியில் நிலைத்தது...அது பிரபுவின் பைக் ...

நான் மெல்ல காய்ந்த வாய்க்காலை தாண்டி நடந்தேன்... நான் கல்தூண் மண்டபத்தை நெருங்க நெருங்க அது பிரபுவின் பைக் தான் என்பது உறுதியானது.. மண்டப கோயிலின் கதவு திறந்தேதான் கிடக்கும்....உள்ளே சுற்றுசுவராக தெரியும் சுத்துகட்டு மண்டபம் திண்ணை போல அமைந்திருந்தது ..தரை எங்கும் காற்று சுமந்து வந்த மண்ணும் காய்ந்த இலையும் புல்லுமாக இருந்தது ...சுத்துகட்டு வீடுகளிலுள்ள முற்றத்திற்கு பதில் நடுவே நாயகமாய் காரை கோயில் அமைந்திருந்தது..... வெள்ளை நிறம் மாமாங்கமாய் மங்கிபோய் காவி போலாகியிருந்தது.. பத்தடி உயரத்திற்கு விதானம் அமைந்து சிதிலமாடைந்தும் கம்பீரம் குறையாமலிருந்தது .. உள்ளே யாரும் இருக்கும் அரவமில்லை நான் மெல்ல சுற்றிவந்தேன் ...மூன்றாம் கட்டில் நான் நுழையும் போது..பெண்ணின் சினுங்கல் கேட்டது...நான் இரண்டு தூண் தாண்டி இருப்பேன் மண்டப திண்ணையில் அவர்களை நான் பார்த்தேன் ...மீராவும் பிரபுவும்..
மீராவின் முந்தானை அவன் கையிலிருக்க அவளும் அவன் அதை உருவிவிடாதபடி கெட்டியாக பிடித்திருந்தாள்..சினுங்கலுக்கிடையே அவனிடம் கெஞ்சிக்கொண்டிருந்தாள், "ஏய். பேசனும்தானே கூட்டிட்டு வந்தே...என்ன இது விடு பிரபு" அவன் புன்முறுவலுடன் அவளின் இன்ப அவஸ்த்தையை அனுபவித்துக்கொண்டிருந்தான்.. அவள் முந்தானையை அவன் சுண்டி இழுக்க அவள் அவன் மார்புமீது சென்று விழுந்தாள். அவளின் முந்தானை அவன் கையிலிருக்க வெறும் ரவிக்கையால் மூடிய மார்புகள் அவன் மார்பில் அழுந்த நின்றாள் மீரா... விழுந்தவளின் இடையை கைகளால் சுற்றியும் இதழை வாயால் கவ்வியபடியும் அப்படியே மீராவை தூணில் சாய்த்து இதழ் ரசம் பருகினான்..அதை ரசிப்பவள் போல மீராவும் அவன் பிடாரி மயிராய் ஒருகையால் அலைந்தபடி மற்ற கையால் முதுகில் கோலம் போட்டாள்...அவர்களின் வலிய மோதல்களில் கோயிலின் உத்திரத்தில் அண்டியிருந்த புறாக்கள் படபடத்தபடி வெளியே பறந்தன....அவளின் இதழை நொடி பொழுதும் விடாது ..அவன் கைகள் மட்டும் இருவர் உடலுக்கும் ஊடாக நுழைந்து அவளின் கலசங்களை பற்றின...முதலில் அவளின் மார்பு வனப்பை அளவெடுத்த அவன் கைகள் அதன் திண்மையும் சோதித்தன ... அதற்கு சம்மதித்தவள் போல தன இதழை அவன் வாயினுள் ஊட்டியபடி மென் கைகளால் மும்முரமாக அவளின் தின்மைகளை சோதித்துக் கொண்டிருந்த அவன் கைகளை வருடினாள்... அவர்கள் மெல்ல விலக ..அவன் அவளின் முந்தானையை பிடித்து மெல்ல உருவினான் ...அவளும் அவனுக்கு எதுவாக தி உடலை சுற்றி சுற்றி தன சேலையை அவிழ்க்க உதவினாள்... சிறிது நேரத்தில் அவளின் உடைகளை அவளுக்கு சொந்தமில்லாமல் ஆக்கினான்...

செவ்வெயில் மங்கும் அவ்வொளியில் கோயில் சிலையையோத்த தன் முழு நிர்வாணத்தை அவனுக்கு தரிசனம் தந்தபடி நின்றாள் என் மனைவி...
இருள் மேல் வானில் மண்டிக்கொண்டிருந்தது....அவர்கள் இப்போது வெறும் நிழல்களாய் தெரிந்தனர் ...
அவன் என் மனைவியின் மார்பகத்தை தன் வாயினுள் அடக்கிவிட முயற்சி செய்துக்கொண்டிருந்தான் ..அவள் அவனின் ஆண்மையை அளந்து பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள் ...
அவனை தன் மீது இழுத்தபடி படுத்து "எத்தன வாட்டி என்ன அனுபவிச்சிட்ட இன்னுமா உன் பசியடங்கல ?" என்றாள்

"உனக்கு பசியடங்கிடுச்சின்னு சொல்லு... நான் விட்டுடுறேன்" என்றான் அவளின் இதழில் முத்தமிட்டபடி

"என்னடா செஞ்ச ? அவர் இல்லாத தனிமைய வெரட்டனம்னு உன் கூட பிரெண்டா தான் பழகினே... உன்கூட படுக்க வர போவேன்னு நெனைக்கில... அவருக்கு துரோகம் செய்வேன்னு கனவுல கூட நெனச்சதில்ல... ஒன் ஆண்ம என் கற்பையே சொதிச்சிடுச்சிடா.. தனியா இருக்க ஆணும் பொன்னும் சந்திக்கவே கூடாதுடா... உனக்கும் எனக்கும் நடந்த அந்த முதல் அனுபவத்துக்கு அப்பறம் செத்து போயடுலாம்னு தான் தோணிச்சி..அவர தவிக்கவிட்டுட்டு போக மனசில்ல... உன்ன பாக்கவே கூடாதுன்னு தான் நெனச்சேன் .. ஆனா அன்னக்கி நீ எனக்கு கட்டில்ல காமிச்ச சொகம்..என் மானம் கௌரவத்த மறந்து உன் முன்னாடி திரும்ப திரும்ப நிக்கவக்கிது" என்றாள் தன் வாலிப முறுக்கில் விம்மிய மார்பை விழுங்க முயன்றுக்கொண்டிருந்தவனின் தலையை கோதியபடி ...

அவன் அவளின் மார்பை விட்டு அவள் மேல் ஏறி அவள் முகத்துக்கு நேராக வந்தான்..
"ஒவ்வொருவாட்டியும் உன்ன அனுபவிச்சிட்டு சரவணனை பாக்கும் போது..நாண்டுக்கிட்டு செத்து போயிடுலாம்னு தோனும்டீ... ஆனா உன்னோட இந்த அழகு...ச்சே... ராத்திரில நா பட்ட வேதனைங்க எனக்குதான்டீ தெரியும் ... ஒரு பக்கம் பிரெண்டு ..இன்னொரு பக்கம் நீ ... ஒவ்வொருவாட்டியும் உன் அழகுக்கு முன்னாடி பிரெண்ட்ஷிப் தோத்து போச்சுடி"

வானம் என் மனம் போலவே காட்சியளித்தது... கருமேகம் சூழ்ந்து அந்த செவந்தி மாலையை இரவாக மாற்றியிருந்தது அவர்களுக்கு தோதாக .... என் மனதில் வெட்டும் மின்னல்கள் வானில் பிரதிபலித்தன...அந்த இருட்டில் அவர்கள் என் கண் பார்வையிலிருந்து காணாமல் போய்விட்டாலும் அவ்வப்போது வெட்டும் மின்னல் அவர்களை காட்டிகொடுத்து கொண்டிருந்தது.
அவன் மல்லாந்து படுத்திருக்க ..தன் கற்பென்னும் காவலை மீறி தன் பெண்மையை சூறையாடிய அவன் புல்லாங்குழலில் என் மனைவி மோக ராகம் வாசித்துக்கொண்டிருந்தாள். அவள் தலை மேலும் கீழும் அசைந்து என் வாழ்க்கையை அசைத்து கொண்டிருந்தது. மீராவிடம் ஒரு முறை கூட நான் இதை சொல்லி கேட்டதில்லை. அசூசையாக நினைப்பாள் என்று எண்ணி இருந்தேன்.ஆனால் அவளோ மிக பிரியத்துடனும் ஆவலுடனும் செய்து கொண்டிருந்தாள். அவன் கண் மூடி லயிப்பிலிருந்தான்.

நான் கண்களை இறுக மூடினேன்... எச்சில்க்கூட்டி என் தொண்டையில் அடைத்துக்கொண்டிருந்த துக்கத்தை உள்ளே விழங்கினேன் .. அவளை அவன் மெல்ல தரையில் கிடத்தி மேலே படர, என் மனைவி தன் கால்களால் அவன் இடைக்கு மாலை இட்டாள் கைகளால் கழுத்திற்கு மாலை இட்டாள். என் மனைவி கற்பிழந்து கொண்டிருந்த காட்சியை பார்க்க முடியாமல் நான் கண் மூடியும்..காற்று என்னை விடவில்லை...அவள் தலையில் சூடியிருந்த ஜாதி மல்லியின் வாசத்தையும்...அவளின் சுக அரற்றல்களையும் ... என் நாசிக்கும் காதிற்கும் கொண்டுவந்து சேர்த்தது...
அந்த கொடுமை தாங்காமல் நான் கண்திறக்க...வானமும் கண் திறந்தது மின்னலாய்... எதை பார்க்க கூடாதோ அதை நான் பார்த்தேன்..
அவனின் வீரியமிக்க ஆண்மையிடம்..தன் முழு சம்மதத்துடன் களவு போய்க்கொண்டிருந்தாள் என் மனைவி... தாமரையையொத்த அவளின் பெண்மை அவனின் முறுக்கேறிய ஆண்மையை விழுங்கிக்கொண்டிருந்தது... அவன் வேகமும் அவசரமாகாவும் இயங்க அதற்கு இணையாக என்னவளின் உடல் குலுங்கி நடனமாடிக்கொண்டிருந்தது. தன் முழு சமத்தத்தை அவளின் இன்பவேதனை நிறைந்த முனகல்களும் சிறு சிறு செல்ல அலறல்களாலும் சொல்லிக்கொண்டிருந்தாள் மீரா. இருவரும் எல்லாம் மறந்து மிருகங்கள் போல இயங்கிக்கொண்டிருந்தார்கள். இனியும் பொறுக்காத நான் விருட்டென்று திரும்பினேன் .... அப்படியே அதிர்ச்சியில் உறைந்தேன் ....

கண்கள் ரத்த செகப்பாக பிரபுவின் அப்பா நின்றிருந்தார். அவர் எதோ சொல்ல வாயெடுக்க ... நான் அவர் வாயைப்பொத்தி ..இடிகளின் சத்தங்கள் எங்கள் காலடிகளை விழுங்க ..அவரை மண்டபத்தை விட்டு வெளியே இழுத்து வந்தேன்.

என் கையை வெறியுடன் உதறிவிட்டு, "விடுங்க தம்பி...அவங்க ரெண்டு போரையும் இங்கனயே வெட்டி போட்ருலாம்"
நான் முகத்தில் அறைந்து கொண்டு கதறினேன் .

"வெட்டி போட்டுட்டு ..? என்னன்னு சொல்லுவீங்க ஊருக்கு?...என் பொண்டாட்டி சோரம் போயிட்டானா ? இல்ல உங்க புள்ள அடுத்தவன் பொண்டாட்டிய களவாண்டுட்டானா? அவங்கள வெட்டி போடுறதால நம்ம கௌரவம் மிஞ்சாது...இன்னும் நாரி போகும்ப்பா... ரெண்டு குடும்பம் பாதிக்க படும்..நான் வெட்டிட்டு ஜெயிலுக்கு போய்டுவேன் என் புள்ளைங்க ?...நடு தெருவுல நிக்கும்... கையேந்தி பிச்சை எடுக்கும் .....நீங்க வெட்டிட்டு ஜெயிலுக்கு போய்டுவீங்க ..உங்க குடும்பம் ஆம்பாளையே இல்லாம கெடக்கும் ..காலம் பூரா ஊரு தூத்தி பேசும்... "

அவர் என் மார்பில் இரண்டு கையாலும் அறைந்தபடி அழுதார் , "எப்படிப்பா ..இம்புட்டையும் தாங்கிக்கிட்டு தூண் மாறி நிக்கிற சாமி? புள்ள வண்டி ...மண்டபகோயில்ல நிக்கிதே...கள்ளு கிள்ள குடிச்சி பாழா போயடுவானோன்னு ஓடியாந்தேன்... ஒரு குடும்பத்தையே பாழாக்கிகிட்டு இருக்கறதா பாக்கவ வந்தேன்...அய்யோ...என் கொலதெய்வமே .... என்ன வாரிக்கிட்டு போமாட்டியா?"

நான் அவர் கைகளை கண்களில் ஒற்றிக்கொண்டு அழுதேன்.. அவர் சரேலென என் கால்களில் விழுந்தார்
"அய்யா... எஞ்சாமி... அவன் இனி உன் பொஞ்சாதிய ஏறேடுத்தும் பாக்க மாட்டான்... அப்படி பாத்தா... என் தலைய அரிஞ்சி ஆடுவெட்டியான் கோயில் வாசல்ல வச்சிபுடுவேன்"

நான் முகம் கோணி அழதபடி அவரை கெஞ்சினேன், "அப்பா..எனக்கு பெத்த தகப்பனில்ல ..உங்கள தகப்பனா நெனச்சி கேக்குறேன்..என் பொண்டாட்டிக்கு நமக்கெல்லாம் இந்த அசிங்கம் தெரியும்னு தெரிய வேணாம்... நாக்கை புடுங்கிகிட்டு தொங்கிடுவா...இத்தன நாள் இப்படி இல்ல அவ ... ஏதோ வயசு கோளாறு தப்பு பண்ணிட்டா ... என் வாழ்க்கையே நரகமா ஆயிடும் .. இந்த வலிய தாங்கிக்கிட்டு வாழற தெம்பு எனக்கிருக்கு ..அவ போசுங்கிடுவாங்கய்யா.."

அவர் கண்ணீர் மல்க என்னை பார்த்தார்... அவர் அழுகை வெடித்து வந்தது, "நீ ஏன்யா ..எனக்கு புள்ளைய பொறந்திருக்க கூடாது..
அவர் விடுவிடுவென நடக்க தொடங்கினார்.
நான் வானம் என் மேல் கண்ணீர் சிந்த.. என் கண்ணீர் மழையோடு கரைந்தோட .. என் வண்டியை நோக்கி நடந்தேன்

நான் வீட்டிற்க்கு போகாமல் கடைக்கு போய்விட்டேன்...மீரா திரும்பி வரும் போது நான் வீட்டிலிருந்து சங்கடத்தை உண்டு பண்ண விரும்பவில்லை. வெகு தாமதமாகவே வீடு திரும்பினேன்..
இரவு தூக்கமும் எதிரியானது... நான் போராடிய போராட்டத்தை நினைவில் கொண்டேன் .. வாழ்க்கை எப்போதுமே பலம் மிகுந்த எதிரியாகவே இருந்தது.. ஒவ்வொரு முறையும் அதை போராடி வெற்றிக்கொல்வது அத்தனை சுலபமாக இருந்தது இல்லை...
மீரா எனக்கு மட்டுமே துரோகம் இழைத்திருந்தாள்... என் பிள்ளைகளுக்கு நல்ல அம்மாவாகவே இருந்தாள்.
மீரா சலனமின்றி அருகில் உறங்கினாள்.. அவள் கற்பிழந்ததுக்கு வெறும் அவளை மட்டும் குற்றம் சொல்ல முடியாது...
வாழ்க்கையை வெல்ல நான் ஓடிய ஓட்டத்தில் ... பேரழகை சுமந்துக்கொண்டிருந்த மனைவியை மறந்து விட்டேன் ...இதில் சரி பாதி குற்றம் என்னுடையதும்....
இனி பிரபுவை சந்தித்து இதற்கு முடிவு கட்டவேண்டும் .. பிரபுவுக்கும் மீராவுக்கும் என் மேல் மதிப்பிருந்தது எனக்கு சாதகமான விஷயம்..
இனி மீராவை தனிமையில் வாட விடுவதில்லை என்ற முடிவுக்கு வந்தேன் ... மெல்ல இரவு விடியலுக்கு வழிவிட்டது... சங்கரன் நாயக்கர் வீட்டு சேவல் விடிவெள்ளியை நோக்கி கூவியது...

நான் கடையில் மும்முரமானேன்.... என் கடையின் ஓடும் பிள்ளை ஓடியாரும் பிள்ளை ஓடி வந்தான்.."அண்ணே ! பிரபு அண்ணே உங்கள தூண் மண்டபத்துக்கு வர சொன்னாவ "
நான் சற்று மலைத்து போனேன்..கணக்கு பிள்ளையிடும் சொல்லிக்கொண்டு வண்டியை தூண் மண்டபத்துக்கு விரட்டினேன் ...

தூண் மண்டபம் எப்போதும் போல புழுதியை பூசிக்கொண்டு வெறிச்சொடி கிடந்தது...
மூன்றாம் கட்டில் நான் நுழையும் போது ... கொடிக்கம்பத்தில் சிந்து கிடந்தான் பிரபு...ஒரே நாளில் ஒரு ஆள் இப்படி ஒடிந்துபோக முடியுமா ? தலை பரட்டையாய் முகமெல்லாம் புழுதியாய் சட்டை வேர்த்தும் கசங்கியும்...ராஜ கம்பீரத்துடன் புன்னகை சிந்தும் இவனா?
அடக்கமாட்டாது ," பிரபு !" என்றேன் ...சரிந்து கிடந்தவன் மெல்ல எழுந்து அமர்ந்தான்.. முகம் அழுது வீங்கியிருந்தது ...
ஈனமாக ஒலித்தது அவன் குரல் , "சரவணா" பெருசாய் கேவி வெடித்தது அவன் குரல் ,"சர..வணா..."
பெருன்குரலெடுத்து அழுதபடி அப்படியே புழுதியில் சாய்ந்தான்..."அய்யோ சரவணா ....எல்லாம் தெரிஞ்சா ..சும்மா இருந்த..அய்யோ..அந்த அசிங்கத்த நேர்ல பாத்தும் ... ஐயோ ..கூட பொறந்தவனா இருந்தாலும் ..வெட்டி போட்ருபானே ..சரவணா.. என்ன கொன்னுடு .... சரவணா..என்ன கொன்னுடு சரவணா ... என் குடும்ப மானத்த பத்தி நீ யோசிச்சியே...நான் யோசிக்காம போய்ட்டேனே " என் காலடியில் கதறும் நண்பனை செய்வதறியாது பார்த்தேன்...
அவனை கை தாங்கலாக அழைத்து சென்று மேடையில் இருத்தினேன் ..."பிரபு! இதுல உன் தப்பும் மீரா தப்பும் மட்டுமில்ல ..நானும் சம்மந்த பட்ருக்கேன்..."
பிரபு கேவினான் , " இல்ல சரவணா..தப்பு உன் மேலையும் இல்ல மீரா மேலையும் இல்ல..அது அவ்ளோ சீக்கிரம் கெட்டு போற பொண்ணு கெடையாது ... அது அழகு என் கண்ண மறசிடுச்சி... நான் தான் விடாம தொரத்தி...அது வீக்னஸ் தெரிஞ்சி அடிச்சேன்.."
திடீரென முகம் அசூசையாய் கோணி அழுதான், " என் அப்பாரு..என் பொறப்பு மேலே..சந்தேக பட்டுட்டாரு..என் புள்ளையாடா நீ..எனக்கு முந்தி விரிச்சாடா உன் அம்மா உன்ன பெத்தான்னு..ரெண்டு பொம்பள மானத்த வாங்கிட்டு இன்னும் உசிரோட உக்காந்திருக்கேன்.."
நான் அவனையே பார்த்து கொண்டிருந்தேன் ..என்னக்கே ஆறுதல் சொல்ல ஆள் தேவை பட்டது நான் என்ன அவனுக்கு சொல்ல... அவனே தொடர்ந்தான், " என் மாமா பொண்ணுக்கும் எனக்கும் நாளைக்கு கல்யாணம் ....ஒவ்வொருத்தனும் பொறந்த மண்ல வாழ்ந்து சாவனும்னு நெனைப்பான் ...ஒனக்கு நான் செஞ்ச துரோகத்துக்கு ...நான் எனக்கே கொடுத்துகுற தண்டன ...இனி இந்த ஊர் பக்கம் கூட வரமாட்டேன்...திரும்பியும் கள்புக்கே போறேன் ... என் பொணம் கானா பொணமா போவுமேயொழிய...இந்த ஊர்க்கு வராது... "
என்னை சற்று நேரம் பார்த்தான் , " என்ன மன்னிச்சிட்டேன்னு மாத்திரம் சொல்லிடாத... அதுக்கு எனக்கு தகுதி இல்ல...உனக்கு செஞ்சதுக்கு ..என் அப்பன் ஆத்தால தொலைச்சிட்டேன்..பெத்த அப்பனே கொல்லி போடா கூட வராதேன்னு சொல்லிட்டாவ .. நான் போறேன் சரவணா..ஆனா ஒன்னு... மீரா இனியும் இப்பிடி நடக்காது ...எனக்கு தெரியும்...ஒன் மேல உசிரையே வச்சிருக்கு ... அது தடுமாறுனதுக்கு நான் தான் காரணம்... தப்பு பண்ணிட்டு எவ்ளோ மருங்குநிச்சின்னு எனக்கு தெரியும்.. அது மேல இனி சந்தேகபட்றாத...." எழுந்து விடு விடுவென போய்விட்டான்..
இரண்டு வாரம் கழித்து மீரா கேட்டாள், "உங்க கிட்ட சொல்லிகாமகூட உங்க பிரெண்டு கல்யாணம் முடிச்சிட்டு போயிட்டாரு.." என்றாள்..
"அவனுக்கு என்ன சங்கடமோ" என்றேன்
அவள் என்னையே பார்த்துக்கொண்டு நின்றாள்
"இன்னைக்கி வெள்ளிகிழம ..கொழந்தைகள கிளப்பிட்டு நீயும் கிளம்பு .. புத்தீஸ்வரர பாத்துட்டு செட்டியார் கடைல சாப்பிடுவோம்..."
என்றேன்
பூக்காரி, "அம்மா பூம்மா ..ஜாதி மல்லி இருக்கு தரட்டுமா ?" என்றாள்
வெளியே என் மனைவியின் குரல் கேட்டது, " இனி குண்டு மல்லியே குடு .. ஜாதி மல்லி வாசம் தலைய வலிக்குது "



பிரபு அவன் மாமா பெண்ணை அவசரமாக கல்யாணம் செய்து கொண்டு போன இரண்டு வருடம் மற்றும் சில மாதங்கள் கழித்து ...

 
"அம்மா பூ வாங்கிக்கிங்கொ மா ... குண்டுமல்லி இருக்கு, வசம்மான ஜாதிமல்லி இருக்கு..."
 
அந்த பூக்காரி கூவுவதை கேட்டு மீரா திரும்பி அந்த பூக்காரியை பார்த்தாள். 'வாசமான ஜாதிமல்லி' என்று அவள் சொன்னது தான் அவள் கவனத்தை ஈர்த்தது.  சற்று நேரம் அவள் கண்கள் அந்த பூக்காரி கூடையில் இருந்த ஜாதிமல்லியை பார்த்துக்கொண்டு இருந்தது. அது அவள் மனதில் அலைபோல் பழைய நினைவுகளை பாய செய்தது. இவ்வளவு காலம் கடந்தும் அந்த நினைவுகள் மறையவில்லை.
 
அவள் கணவர் வாகனத்தை பார்க் செய்ய சென்றுஇக்கார். வழக்கம் போல வெள்ளிக்கிழமை அன்று புதிஸ்வரர் கோயிலுக்கு வந்து இறுக்கர்கள்.  இங்கே தானே முதல் முறையாக பிரபுவை சந்தித்தாள். அப்போது அவள் வாழ்க்கையில் இவ்வளவு பெரிய கொந்தளிப்பை ஏற்படுத்திட்டு செல்வான் என்று தெரியாது. அந்த பாதிப்பில் இருந்து அவள் இன்னும் மீளவில்லை.
 
"என்னமா, அப்படியே பார்த்துக்கொண்டு இருக்கீங்க," என்று அவள் மகளின் குரலை கேட்டபின்பு தான் சுயநினைவுக்கு வந்தாள்.
 
வாகனத்தை பார்க் செய்துவிட்டு அவர்களை பார்த்துக்கொண்டே அவள் கணவன் சரவணன் அவர்களை பார்த்துக்கொண்டே வருவதை பார்த்து அவள் அந்த பூக்காரியிடம், "வேணாம் எனக்கு குண்டுமல்லியே கொடு," என்றாள் அவசரமாக.
 
அவள் கணவன் வந்து சேர்வதுக்கும், அவள் பூவை அவள் கூந்தலில் சூடுவதுக்கும் சரியாக இருந்தது. சரவணன் அந்த பூக்காரியிடம் பணத்தை நீட்டினான்.


 
"வாங்க கோயில் உள்ளே போவம், " என்று அவன் குடும்பத்தை உள்ளே அழைத்து சென்றான்.
 
'கடவுளே, என் குடும்பத்துக்கு பழைய முழு சந்தோஷத்தை கொடு, அவளுக்கு மனா நிம்மதியை கொடு' என்று மனதார வேண்டி நின்றான்.
 
அந்த கோயில் குருக்கள் வந்து அவர்களுக்கு பிரசாதம் கொடுத்துவிட்டு, "ஐயா நல்ல இருக்கீங்களா," என்று கேட்டார்.
 
"இருக்கேன் குறுக்கால, எல்லாம் அவன் புண்ணியத்தில்," என்றான் சரவணன்.
 
"நீங்க தாவரம்மா ஒவ்வொரு வெள்ளிக்கிழமையும் கும்பத்தோடு வரீங்க, உங்கள் கடவுள் எந்த குறையும் வைக்க மாட்டான். நீங்கள் நினைத்தது போல எல்லாம் நடக்கும்."
 
நான் நினைத்த மாதிரியா எல்லாம் நடந்து இருக்கு என்று சரவணன் மனதில் நினைத்துக் கொண்டான். அவன் வழக்கம்போல் ஒரு தூணில் செய்தபடியே உட்கார்ந்து இருந்தான். இன்று கூட மீரா, பூக்காரியின் குடையில் உள்ள ஜாதிமல்லியை தன்னை மறந்த நிலையில் பார்த்துக்கொண்டு இருந்தாள். அநேகமாக அது அவள் பிரபுவுடன் உல்லாசமாக இருந்த நாட்களை நினைவூட்டிருக்கும் என்று சரவணன் மனதில் நினைத்துக் கொண்டான்.  அதே காரணத்தால் தான் அவனுக்கு ஜாதிமுல்லை பூக்கள் பார்க்கும் போது மனதில் ஒரு வெறுப்பு உண்டாகும். நான் வருவதை பார்த்து அவள் உடனே குண்டுமல்லி பூ வாங்கி சூடிக்கொண்டாள்.
 
மீரா அவள் குழந்தைகளை கண்காணித்து இருந்தாள். ஆனாலும் அவள் கவனம் முழுதும் அவர்கள் மேலே இல்லாமல் எதோ யோசனையில் இருப்பது போல இருந்தது. அதை கவனித்த சரவணனுக்கு இது ஒன்றும் புதிதல்ல. அவள் மறைக்க எவ்வளவு முயற்சித்தாலும், அவளுக்கு பழைய நினைவுகள் அவ்வப்போது வந்து வாட்டுவதை அவன் கவனிக்க தவறவில்லை.
 
"நான் எப்படி பிரபு போன பிறகு எல்லாம் பழைய சந்தோசம்மான நிலைக்கு மாறிவிடும் என்று தப்பு கணக்கு போட்டேன்," என்று அவனுக்கு எப்போதும் வரும் கேள்வி மீண்டும் வந்தது.
 
அப்போது நடந்த நிகழ்வுகள், அவர்கள் இருவரையும் பாதித்திருக்கு. அவனுக்கு அவன் இதயத்தில் ஒருவித காயமும், அவளுக்கு வேறுவிதமான காயமும் ஏற்படுத்தி இருக்கு. அதில் இருந்து விடுபட தெரியாமல் அவர்கள் இருவரும் தவித்து இருந்தார்கள்.  திருக்குறளில் சொல்லி இருக்கு, "தீயினால் சுட்டபுண் உள்ளாறும் ஆறாதே நாவினால் சுட்ட வடு." அனால் சரவணனுக்கு பொறுத்தவரை நாவினால் மட்டும் இல்லை, கண்களால் பார்த்த காட்சிகளும் எப்போது முழுமையாக ஆறது.
 
அவனுக்கு அந்த நினைவுகள் முழுமையாக மறையவிட்டாலும் அதை மனதில் ஒரு மூலையில் புதைத்து வைக்க முடிந்தது. அனால் மீரா சில நேரத்தில் எதோ பறிகொடுத்தது போல இருக்கும் போது அந்த கசப்பான கொடிய நினைவுகள் மீண்டும் அவனை தாக்கும். அது மட்டும் இல்லாமல், அவளும் முழுதாக நிம்மதியாக இல்லாததை கண்டு அவன் மனமும் வேதனை பட்டது.  இத்தனை வருட இல்லற வாழ்க்கையில் இல்லாத ஒரு தாக்கத்தை பிரபு இங்கே இருந்த குறுகிய நாட்களில் ஏற்படுத்தி விட்டான் என்பதிலும் ஒரு வேதனை இருந்தது.
 
அவ்வளுவு நெருங்கிய உணர்ச்சி கூடல் ஏற்பட்ட பிறகு அது உடனே மறைந்துவிடும் என்று எதிர் பார்ப்பது நியாயம் இல்லை என்று அவனுக்கு தெரியும். அனால் இப்போ சில வருடங்கள் கடந்து சென்றும் அது மறையவில்லை என்பது தான் அவனுக்கு துன்பத்தை தருகிறது. ஒரு வகையில் எப்போது பிரபு நினைவு மீராவுக்கு வந்து இருக்கு என்று சரவணன் யூகித்துக்கொள்வான்.
 
பிரபு நினைவவு வரும் போது மீராவுக்கு சேர்ந்து குற்ற உணர்வும் வரும் . அதன் காரணமாக, அந்த குற்ற உணர்வை போக்க மற்றும் அதுக்கு ஈடாக அவள் சரவண்ணனை வழக்கத்துக்கு மீறி அன்பாக கவனிப்பாள். இதில் எப்படி மகிழ்ச்சி அடைவுது என்று சரவணன் நொந்து போவான், எனனின் அது பிரபு நினைவு இன்னும் இருக்கு என்று காட்டுகிறது. அவள் பிரபுவை மறக்க ரொம்ப முயற்சி எடுக்கிறாள் என்று சரவணன் உணர்ந்தான் அனால் அவளுக்கு அது இன்னும் பெரும் சவாலாக இருந்தது.
 
அதற்காக அவள் தன கவனிப்பில் சரவணனுக்கு அல்லது அவள் பிள்ளைகளுக்கு எந்த குறையும் வைத்ததில்லை. அவர்கள் எல்லா தேவைகளையும் அவள் நன்று கவனித்துக் கொள்கிறாள். ஆனாலும் சரவனுக்குள் ஒரு தாழ்வு மனப்பான்மை அவள் நிலை மெல்ல மெல்ல உருவாக்கியது. அவன் முன்பு போல இல்லாமல் அவளை தனிமையில் வாடா விடுவதில்லை.  அவள் செய்த தப்பை மனதில் வைத்து அவளிடம் எந்த வெறுப்பும் காட்டியதில்லை.  இருப்பினும் அவள் எதுக்கோ ஏங்குகிறாள். பிரபு போல அவளுக்கு உடல் சுகம் கொடுக்கமுடியவில்லை என்று சந்தேகம் அவனை வாட்டி இந்த விஷயத்தில் மெல்ல மெல்ல அந்த தாழ்வு மனப்பான்மை வந்துவிட்டது.
 
மீரா தன யோசனையில் இருந்தாள். பிள்ளைகள் கோயிலுக்கு வந்து சாமி கும்பிட்டபின் வழக்கம் போல விளையாடி கொண்டு இருந்தனர். அவர்கள் அவளது பார்வையில் முன் இருந்தாலும் அவள் நினைவுகள் எங்கேயோ இருந்தனர். இன்றைக்கு ஏனோ தெரியவில்லை பிரபுவின் ஞாபகம் வழக்கத்துக்கு மேலே அதிகமாக இருந்தது. அவனை மறக்கவேண்டும், தன் குடும்ப வாழ்க்கைக்கு வந்த பெரும் ஆபத்தில் இருந்து தப்பினோம் என்று நினைத்தாலும் அவன் நினைவு மறையவில்லை.
 
அதற்க்கு காரணமும் அவள் அரிவாள். அவனுடன் ஏற்பட்ட உறவு சாதாரண உறவு இல்லை. அவள் கணவனுக்கு மட்டும் சொந்தமான உடலை அவன் முழு உரிமை கொண்டாடிவிட்டான். இன்னும் சொல்ல போனால் அவன் அவள் கணவனைவிட அவள் உடலில் அதிகப்படியாக சலுகைகள் எடுத்துக் கொண்டான். அவன் எடுத்தது மட்டும் இல்லை நானே அவனுக்கு முழு சம்மதத்தோடு அதை கொடுத்தேன். அந்த நேரம் ஏற்பட்ட மனக்கிளிர்ச்சி, உடல் ஏக்கம் என்னை திக்குமுக்கா செய்தது என்று நினைத்துக்கொண்டு அவள் பிள்ளைகளை பார்த்துக்கொண்டு இருந்தாள். 
 
இன்று அந்த ஜாதிமல்லி பூக்கள் பார்க்கும்போது பிரபு அவளுக்கு முதல் முதலில் அவள் கூந்தலில் அவனே அதை சூடிய ஞாபகம் வந்தது.  அவன் அதை சூடிய போது அவள் உடல் நடுங்கியது, பயத்திலும் உற்சாகத்திலும் அதிர்ந்தது. அவள் இதைய துடிப்பு கணக்கில்லாத அளவுக்கு எகிறியது. அவன் சூடியபின் அவன் சூடான கைகள், பயத்தில் வேர்த்து இருந்த அவள் குளிர் உடலை, அவள் வெறும் இடுப்பில் பற்றின. அவள் உடல் சிலிர்க்க அவன் தன் முகத்தை அவள் கூந்தலில் புகுர்த்தி ஆழ்ந்த மூச்சு இழுத்தான். அவன் இழுக்க அவள் உடல் அவன் உடலில் ஒட்டிக்கொண்டது. அந்த நினைவுகள்  இப்போதும் அவள் பெண்மையில் லேசான கசிவை ஏற்படுத்தியது.  
 
"மீரா, குழந்தைகளை கூப்பிடு, வா சாப்பிட போகலாம்." அவள் கணவனின் குரல் அவள் பழைய நினைவுகலை கலைத்தது.
 
சாப்பிடும் போது கணவன் மனைவி மற்றும் குழந்தைகள்கூட இருக்கும் வழக்கமான உரையாடலில் ஈடுபட முயற்சித்தாள்.
 
"மீரா நாம வீட்டுக்கு போகம் முன்பு, போய் பிரபு அப்பாவை பார்த்திட்டு போவோம், அவருக்கு உடல் நிலை சரி இல்லையாம்."
 
பிரபு பெயரை கேட்ட போது அவள் சில வினாடிகளுக்கு உறைந்து போனாள். பிறகு சுதாரித்துக்கொண்டு, "சரிங்க," என்றாள்.
 
அவர்களது கார் பிரபுவின் வீட்டை நெருங்கும் போது அவளுடைய கண்கள் தானாகவே பயன்படுத்தப்படாத பழைய வீட்டிற்கு திரும்பின. சரவணன் அதை கவனித்தான். அங்கே தானே அவர்கள் இடையே கள்ள உறவு இருப்பது அவனுக்கு உறுதியாக தெரியவந்தது.
 
"வாங்க தம்பி, " என்று பிரபுவின் அம்மா சரவணனை அன்போடு அழைத்தாள்.
 
"வா மா," அந்த அன்பு மீராவை அலைக்கும் போது அந்த குரலில் இல்லை.
 
"அப்பா எப்படி இருக்கார்?" என்று சரவணன் விசாரித்தான்.
 
"இப்போதைக்கு தேவல, ரூமில் தான் இருக்கார், போய் பாருங்க."
 
அவர்கள் ரூம் உள்ளே நுழைந்தார்கள் அங்கே மெத்தையில் படுத்திருந்த பிரபுவின் தந்தை அருகில் பிரபுவின் தங்கை அமர்ந்து இருந்தாள்.
 
"ஏய் பாப்பு, நீ இங்கே தான் இருக்கியா?" என்றான் சரவணன்.
 
"வாங்க அண்ணா, வாங்க மதனி, ஹேய் குட்டி பசங்கள வாங்க," என்று எல்லோரையும் வரவழைத்தாள்.
 
"பாப்பு அவள் அப்பாவை பார்க்க வந்திருக்கு, நாளைக்கு அவள் புருஷன் அவளை அழைத்து செல்ல வருகிறார்," என்று பிரபுவின் அம்மா கூறினார்.
 
"எப்படி பா உடல் இப்போ இருக்கு," என்று பாசத்தோடு சரவணன் விசாரித்தான்.
 
"இப்போது பரவாயில்லை," என்று வலுவில்லாத குரலில் அவள் பதில் அளித்தார்.
 
"எப்படி இருக்கீங்க தாத்தா, " என்று கோரஸாக சரவணன் குழந்தைகள் கேட்டார்கள். அவர்களை பார்த்து பிரபுவின் தந்தை புன்னகைத்தார்.
 
அவர் தன் மனைவியை அர்த்தத்தோடு பார்க்க அவள், மீரா, பாப்பு மற்றும் குழந்தைகளை, "வாங்க எல்லோரும், ஹாலுக்கு போவோம், காப்பி போட்டு தரேன்," என்று அழைத்து சென்றார்.
 
பிரபுவின் தந்தை, சரவணனை அவர் அருகில் அமர சொன்னார். சரவணன் கைகளை பற்றிக்கொள்ள அவர் கைகள் நீட்ட சரவணன் அவர் கைகளை முதலில் பற்றிக்கொண்டான்.
 
"ஐயா, உன்னை பார்க்கும் போது எல்லாம் எனக்கு குற்றமாக இருக்கு. என் குடும்பம் உனக்கு எவ்வளவு தீங்கு செய்துவிட்டது," அவர் மெல்லிய குரலில் சொன்னார்.
 
"அப்படி சொல்லாதீங்க அப்பா, பிரபு ஒருவன் செய்த தப்புக்கு ஏன் குடும்பத்தையே தப்ப சொல்லுறீங்க. ஏன் இந்த தப்புக்கு மீராவுக்கு பங்கு இல்லையா, அல்லது என் கவனிப்பு இல்லாமையும் எந்த தப்பு உண்டானதுக்கு காரணம் இல்லையா. வேண்டாம் பழைய விஷயங்களை விடுங்க."
 
"இல்லை ஐயா உன் மேல் எந்த தப்பும் இல்லை, உன் பெரும் தன்மையில் அப்படி சொல்லுற. உன் மனைவி மேலே கொஞ்சம் தப்பு இருந்தாலும், அவளை கெடுத்த என் மகன் மேலே தான் முழுக்க முழுக்க தப்பு இருக்கு."
 
"விடுங்க அப்பா, உங்கள் உடல் இப்படி இருக்க, இப்போவாவது பிரபுவை உங்களை பார்க்க வர சொல்லுங்களேன்."
 
"வேண்டாம்," என்று கத்திய பிரபுவின் அப்பா உடனே பலமாக இரும்ப துவங்கிவிட்டார்.
 
சரவணன் அவருக்கு தண்ணி குடிக்க கொத்தான். இருப்பாளா கேட்டு பிரபுவின் அம்மா உள்ளே எட்டி பார்த்தார். அவளை தன் காய் அசைவில் பிரபுவின் அப்பா போக சொன்னார்.
 
"வேண்டாம் தம்பி, நான் அவன் முகத்தில் முழுக்க விரும்புல."
 
"எப்படி இருந்தாலும் அவன் உங்கள் மகன், உங்களுக்கு இந்த நிலை இருக்கும் போது அவன் பார்க்க விரும்புவான்."
 
அவர் சரவணன் முகத்தை கனிவோடு பார்த்தார். "ஐயா என் சாமி, அவன் உனக்கு இந்த கொடும்மை செய்த பிறகும், அவனுக்காக பேசுற. நீ ரொம்ப நல்லவன். ஆனாலும் ஒன்னு சொல்லுறேன் தம்பி, ரொம்ப நல்லவனாக இருக்க கூடாது."


 
சற்று நேரம் இன்னும் பேசிவிட்டு, சரவணன், "உடலை பார்த்துக்கீங்கோ," என்று சொல்லி விடைபெற்றான்.
 
ஹாலில் மற்றவர் எல்லோரும் பேசிக்கொண்டு இருந்தார்கள்.
 
"வா மீரா, கிளம்பலாம், அம்மா போய்ட்டுவாரேன், ஐயாவை பார்த்துக்கோங்க, பை பாப்பு."
 
"தேங்க்ஸ் அண்ணா, வந்ததுக்கு. பிரபு அண்ணா தான் வரவே மாட்டீங்கிறாரு."
 
"சும்மா இருடி, " என்று பாபுவை அவள் தாய் அதட்டினாள், "அவன் இப்போது இங்கே வரமாட்டான்." ஒரே கண்ணால் மீராவை பார்த்துக்கொண்டு.
 
பிரபு பெயர் கேட்ட மீராவின் உடல் ஓரிரு வினாடிகள் இறுக்கியது. அவர்கள் விடைபெற்று வீடு திரும்பினார்கள். அன்று இரவு மீரா தூக்கமின்றி புரண்டு புரண்டு படுப்பதை சரவணன் உணர்ந்தான்.


கருத்துகள் இல்லை:

கருத்துரையிடுக