http://www.kanavu-kathali.com/ கனவு காதலி : ஜாதிமல்லி - பகுதி - 7

பக்கங்கள்

செவ்வாய், 26 மே, 2020

ஜாதிமல்லி - பகுதி - 7

ஒரு மாலை நேரம் மீரா தனது பிள்ளகைளுடன் கோவிலில் இருந்து வீடு திரும்பும் போது தான் முதல் முறையாக அந்த இடத்க்தில் பிரபுவை பார்த்தாள். அவன் தனது மோட்டார்பைக் ஒரு மரத்தின் கீழ் பார்க் செய்து அதில் சாய்ந்து நின்றுகொண்டு இருந்தான். அவள் அவனை நோக்கி வருவதை கண்டு அவள் கையில் இருந்த சிகரெட்டை கீழே எரிந்து அதை அவன் காலால் மிதித்து அணைத்தான். அவன் அங்கே நின்றுகொண்டு இருப்பதை பார்த்து ஆசிரியப்பட்டாள். இன்று காலை தானே அவன் அவள் வீட்டுக்கு வந்தான். அவர்கள் பொதுவாக பேசிக்கொண்டார்கள் குறிப்பாக, படங்களை பதியும் அதில் சம்மந்தப்பட்ட கிசுகிசுக்கள். அவனுக்கு தெரியும் மீராவுக்கு சினி படங்களில் நிறைய ஆர்வம் இருக்கு என்பது. அவள் கணவனுக்கு அதில் எந்த இன்டெரெஸ்ட்டும் இல்லை. அவர் கவனம் எல்லாம், செய்திகள் மற்றும் அவர் வியாபாரம் சம்மந்தப்பட்ட விஷயங்கள். அவலோடிய ஆர்வங்கள் மற்றும் பொழுதுபோக்குகள் பற்றி பகிர்ந்துகொள்ள அவளுக்கு யாரும் இல்லை ஏனனில் அவள் பெரும்பாலும் வீட்டிலேயே இருப்பவள்.

 
"ஏய், நீ இங்கே என்ன பண்ணுறா?," என்று கேட்டாள். அவன் என்னை தான் பார்க்க வந்திருக்கணும், நான் வீட்டில் இல்லை என்று தெரிந்ததும் எனக்காக இங்கே காத்துகொண்டு இருக்கான் என்று மனதில் நினைத்தாள்.
 
அவள் கவனிக்கவில்லை என்று அவன் நினைத்து அவளை பார்க்கும் விதத்தில் இருந்து அவள் அவனை கவர்ந்து இருக்காள் என்று அவளுக்கு தெரியும். அவளுக்கு இது புதிதல்ல. அவள் அழகாக இருக்கிறாள் என்று தெரிந்த அவளுக்கு, அவளை பொறுத்தவரை பல ஆண்கள் ஜொள்ளு பார்ட்டி என்று தெரியும். அதில் இவனும் ஒருவன். அதில் அவளுக்கு நேரடியாக எந்த பாதிப்பும் ஏற்படவில்லை, அதில் எந்தத் தீங்கும் இல்லை என்று கருதி அதை சாதாரணமாக எடுத்து கொண்டாள். சொல்ல போனால் அதில் அவளுக்கு கொஞ்சம் மகிழ்ச்சி இருந்தது, அவள் அழகில் அவளுக்கு சற்று கருவம் இருந்தது.
 
பிரபுவை பார்த்து ஆனந்தமாய் அவள் பிள்ளைகள் அவனிடம் சுற்றி கொண்டார்கள்.

இவன் தானே அவர்களுக்கு எப்போதும் இனிப்பும், சொக்கோலேட் வாங்கி வரும் 'அங்கிள்'. அவளுக்கு நன்றாக தெரியும் அவன் உண்மையான நோக்கோம் ஆவலுடன் இனிக்க இனிக்க பேசுவது என்று. ஆவலுடன் இளையவன் அவளை பார்த்து இப்படி வலியுறுத்து அவளுக்கு வேடிக்கையாக இருந்தது. அவன் முயற்சிகள் எல்லாம் அவளை ஒன்னும் செய்யாது என்று தவறாக நினைத்து இருந்தாள். அவள் தான் அவள் கணவனை அவ்வளவு நேசிக்கிறாள் அல்லவா.

 
"வாங்க அங்கிள், எப்படி இருக்கீங்க," என்று ஜோடியாக கேட்டார்கள், "நீங்க எங்க வீட்டுக்கு வரிக்கிலா." அனால் அவர்கள் ஆர்வம் அவன் எப்பதும் அவர்களுக்கு வாங்கி வரும் பொருள்கள் இருக்குதா என்பது தான்.
 
"இல்ல பசங்கள, நான் சும்மா கொஞ்ச நேரம் தனியா இருக்க வந்தேன். பள்ளி காலத்தில் இருந்து இது தான் என் இடம். உங்க அப்பா கூட எங்க பள்ளி காலத்தில் இங்கே என்னுடன் சில சமையும் வருவாரு."
 
அவர்களுக்கு வேண்டிய இனிப்புகள், சாக்லேட் இல்லை என்பது ஏமார்ந்து போனார்கள். உடனே," சரி அங்கிள், நாங்க பிரமிளா அக்கா வீட்டுக்கு விளையாட போகிறோம், அவர்கள் அம்மாவை பார்த்து கெஞ்சலாக," நாங்க போகலாம் இல்லையா மா."
 
"சரி அனால் சீக்கிரமாக வந்துடுங்க, உங்கள் இருவருக்கும் வீட்டு படம் செய்ய இருக்கு."
 
"சரிங்க மா, வந்துடுறோம்," என்றபடி குஷியாக ஓடி போனார்கள்.
 
அவர்கள் கண் பார்வையில் இருந்து அந்த இரு சிறுவர்கள் மறையும் வரை மீறவும், பிரபுவின் புன்னகையோடு அவர்களை பார்த்தார்கள். இருந்தாலும் மீராவுக்கு ஒன்னு புரியவில்லை. அவன் தன்னை பார்க்க வரவில்லை என்றும், சும்மா தான் இங்கே வந்திருக்கான் என்றும் தெரிந்த போது ஒரு வித ஏமாற்ற உணர்வு ஏன் வந்தது? ஒருவர் தன்னை விரும்புகிறார், ரசிக்கிறார் என்ற எண்ணம் ஒரு உள்ளத்தில் மகிழ் உணர்வு இயற்கையில் ஏற்படும் என்பது அவளுக்கு தெரியாது.   ஒருவர் தன்னை, ரசித்து சரசமாடும் முயற்சிகளில் ஈடுபடும் போது தன் முலையில் ஒரு வித இரசாயன (dopamine) இயற்கையில் வெளியாகும் என்ற தெரியும் அளவுக்கு அவள் கல்வி நிலை இல்லை. அந்த மகிழ்ச்சி நிலையை மறுபடியும் மறுபடியும் அனுபவிக்க ஆசை படுவார்கள்.
 
அவள் தரையில் நசுங்கி கிடக்கும் இரு சிகரெட் மொட்டுகள் பார்த்தாள். "இங்கே தான் நிம்மதியாக புகை பிடிக்க வருவார்களோ. இந்த ஆண்களுக்கு இந்த சிகரெட்டில் என்ன தான் இருக்கு என்று புரிஞ்சிக்க முடியில. நான் அவரை பல முறை இதை நிறுத்த சொல்லி இருக்கேன், கேட்க மாட்டிங்குறாரு," என்று கவலையாக சொன்னாள்.
 
"இந்த பழக்கம் எங்களுக்கு பள்ளி காலத்தில் வந்துவிட்டது, இப்போ விட சிரமம்மாக இருக்கு. நான் பல முறை இத விட முயற்சித்தேன் அனால் முடியில."
 
"நீங்க, ஆண்கள் எல்லாம் உண்மையில் மனா உறுதி இல்லாதவர்கள். இதை கூட உங்களால் விட முடியவில்லை,"என்று மீரா அலட்சியமாக சொன்னாள்.
 
"இதை ஏன் நீங்க இவ்வளோ எதிர்க்குறீங்க?" மீரா கவனித்தாள், அவள் கணவன் இல்லாத போது அவளை மதனி என்று அழைப்பதில்லை.
 
"எனக்கு அந்த நற்றம்மே பிடிக்காது, என் கணவரை பல் துலக்கியா பிறகு தான் என் கிட்ட வர அனுமதிப்பேன்," என்று மீரா சிரித்தாள்.
 
"அப்படினா நான் இன்றைக்கே இந்த பழக்கத்தை விட்டுவிடுகிறேன்."
 
மீரா அதிர்ச்சி ஆனாள். இவன் என்ன சொல்ல வருகிறான். என்னை நெருங்குவதற்க இந்த பழக்கத்தை விடுறானா, இல்லை எனக்கு புகி பிடிப்பது பிடிக்காது இன்பத்துக்காக விடுரென்ன. இல்லை இல்லை, புகை பிடிப்பது நல்லதில்லை இன்பத்துக்காக தான் விடுகிறேன் என்கிறான். அவள் மனதில் அதிக நம்பிக்கை இல்லாமல் தனக்குத்தானே சொன்னாள்.
 
மீரா அதை வேடிக்கையான கேலிப்பேச்சு ஆகா மற்ற முயற்சித்தாள். "இந்த விஷயத்தில் ஆண்கள் செய்யும் சாதியம் நான் நம்ப மாட்டேன். அந்த கோர்னெர் திரும்பியவுடன் புகை பிடிக்க துவங்கிவிடுவீர்கள்," என்றாள் சிரித்தபடி.
 
"நான் உண்மையிலேயே சொல்லுறேன்," பிரபு அவன் பாக்கெட்டில் இருந்து ஒரு சிகிரெட் பெக்கெட் எடுத்து நசுக்கி வீசி எறிந்தான்.
 
மீரா சற்று திடுக்கிட்டு பார்த்தாள் ஆனாலும் அவளுக்கு பிடிக்கவில்லை என்று இப்படி உறுதியாக சொல்கிறான் என்பது அவளுக்கு பிடித்திருந்தது.  பிறகு சுதாரித்துக்கொண்டு, அதே வேடிக்கை பேச்சாக," அநேகமாக தில் ஒன்னும்மே இருந்திருக்காது, அவ்வளவு சுலபமாக அதை நசுங்கின."
 
பிரபு அவளை நாண மிகுதியாக பார்த்தான். அவனின் அத பார்வை மீராவுக்கு பிடித்திருந்தது, அவனிடம் எப்போதும் இருக்கும் அதிக தன்னம்பிக்கியான பார்வை இல்லை. "உண்மையில் அதில் இன்னும் இரண்டு சிகிரெட் இருந்தது," என்றான் கொஞ்சம் தலை குனிந்தலாக.
 
"ஹா ஹா, அதனை பார்த்தேன், வெறும் இரண்டு தானே இருந்தது, அதனால் தான் உடனே தூக்கி ஏறிய முடிந்தது, " மீரா மென்மையான கேலி செய்யும் தொனியில் கூறினாள்.
 
"நான் உண்மையாக சொல்கிறேன்," என்றவன் அவள் கையை பிடித்து சாதியம் பண்ணும் விதமாக அவன் உள்ளங்கையை அவள் உள்ளங்கைமேல் வைத்தான். அப்புறம் அவன் என்ன செய்கிறான் என்று அவனுக்கு திடிரென்று உணர்வு வருவது போல அவள் கையை படுக்கென்று விட்டுவிட்டான். 
 
மீரா அதிர்ந்தாள், இவன் இவ்வளவு தைரியமாக என் கையை பிடித்துவிட்டானே. அவள் அதிர்ச்சியை பார்த்து உடனே பிரபு மன்னிப்பு கேட்க துவங்கினான்.
 
"சாரி, என்னை மன்னிச்சிடுங்க, நான் சிந்திக்காமல் இப்படி செஞ்சிட்டேன்." அவர்கள் வசிக்கும் அந்த சிறிய நகரத்தில் அதுவும் இந்த சம்பவம் நடக்கும் ஆயிரத்து தொளாயிரத்து எண்பதுகளில் இப்படி ஆண்கள் செய்வதை ரொம்ப தவறாக நினைப்பார்கள். அதுவும் ஒரு கல்யாணம் ஆனா பெண்ணின் கையை.
 
மீரா தனது அதிர்ச்சியிலிருந்து மீண்டபோது என்ன செய்வது என்று குழப்பமடைந்தாள். இதற்க்கு ரொம்ப கோப படுவதா இல்லை பெருசு படுத்தாமல் அவன் மானிப்பாய் ஏற்றுக்கொள்வதா? அவன் செய்ததைப் பற்றி அவன் வருத்தப்படுறதாகத் தோன்றியது. அவள் தானே அவனை சீண்டினாள், நீ செய்யும் சாதியம் எல்லாம் சும்மா என்று. ஆனாள் என்ன அவளை நிலைகலங்க செய்தது என்றாள், அவன் தன் கையை  பிடிக்கும் போது அவள் இதயத்தில் ஒரு குலுங்கல் ஏற்பட்டது. அந்த குலுங்கல்  பரபரப்பூட்டும் அச்சம் என்பதாலா இல்லை இதயப்பேரொலி என்பதால. அவளுக்கு இருக்க வேண்டிய கோபமும் இல்லை என்பதும் அவளை நிலைகலங்க செய்தது. 
 
"பிரபு என்ன இது, என்ன செய்யிற," அவள் எரிச்சலடைந்தாள் என்று கட்ட வேண்டிய அவசியமாவது இருந்தது.
 
"நான் உண்மையிலே வருத்தப்புகிறேன். நான் இன்னும் கட்டுப்பாட்டாக இருந்திருக்கணும். நான் பொய்யான சத்தியம் செய்பவன் இல்லை. நீ நம்பலே என்றதும் என்னை அறியாமலே அப்படி செய்துவிட்டேன்."
 
இங்கே பிரபு பொய் சொன்னான். அவன் வேணுமென்று அப்படி செய்தான். அவளின் எதிர்வினை எப்படி இருக்கும் என்று பார்க்க ஆசை பட்டான். அவள் ரொம்ப கோபமும், எரிச்சலும் படுவாளா அல்லது அவன் கேட்கும் மன்னிப்பை ஏற்றுக்கொள்வாளா? அவள் அதிக கோபப்பட்டால், அவள் தன்னை ஒரு அந்நியன் என்றும் அவள் புருஷனுக்காக அவன் வருகையை சகித்து கொள்கிறாள் என்று தெரியும். ஆனாள் அவள் கோரும் மன்னிப்பில் அவள் சந்தம் அடைந்தாள் என்றாள் அவளுக்கும் தன்னை உள்ளுக்குள் பிடிக்க துவங்கிவிட்டது என்று அவனுக்கு தெரிந்துவிடும். அதை அவள் இன்னும் அறிவாள இல்லையா என்று தெரியாது.
 
அவள் அதிக கோபப்பட்டால் அவன் நோக்கம் அடைய இன்னும் வெகு தூறும் இருக்குது என்று விளங்கிவிடும். அவன் இன்னும் மிகுதியாக மன்னிப்பு கேட்கணும், அவனுக்கு எந்த கேட்ட எண்ணமும் இல்லை என்றும் அது அக்கணத்தில் நடந்தது என்று சாதியம் செய்யணும். அவன் சொல்வது பொய் என்று நிச்சயமாக அவளால் சொல்ல முடியாது. ஒரே விஷயம் என்னவென்றால் அவன் நண்பனின் இந்த அழகு மனைவியை அடையும் அவன் நோக்கத்துக்கு பெரிய, சொல்ல போனால், சரி செய்ய முடியாத பங்கம் ஏற்படும். ஆனாள் அவன் அந்த ரிஸ்க் எடுக்க வேண்டியதாக இருந்தது, ஆனாள் அது ஒரு கணக்கிடப்பட்ட ஆபத்து.
 
இந்தனை நாட்கள் அவள் வீடு சென்று அவளிடம் பழகிய பிறகு அவளுக்கும் அவன் மேல் ஒரு நற்புணர்வு, ஒரு வித பாசம் இருப்பதாக நினைத்தான். அவர்கள் முக்கியமற்ற, பொழுதுபோக்கு விஷயங்கள் பற்றி பேசுவார்கள். அது சுவாரசியமாகவும், மகிழ்ச்சி கொடுக்கும் விஷயங்கள் ஆகா இருக்கும். அவள் புருஷனுடன், அவன் கடையில் இருந்து வந்த பிறகு கிடைக்கும் அந்த சிறிய நேரத்தில், முக்கியமான விஷயங்கள், பிள்ளைகளின் படிப்பு, வீட்டு விஷயங்கள் போன்ற முக்கியமான விஷயங்கள் பத்தி மட்டுமே பேசுவார்கள். சிறு வயதில் இருந்து பெரும் பொறுப்பு அவள் கணவன் தோள்களில் சுமக்க பட்டது. அதனால் அவனுக்கு முக்கியம் இல்லாத விஷயங்களில் நாட்டமும் இல்லை, முக்கியத்துவம் கொடுப்பதும் இல்லை. மீரா ரொம்ப கோபம் கொள்ளவில்லை என்று பிரபு மகிழ்ந்தான். அநேகமாக இந்த சம்பவத்தை அவள் கணவனிடம் இருந்து மறைப்பாள். இந்த தசையின்ப மகிழ்வு கொடுக்கும் இல்லத்தரசியை அடையும் அவன் நோக்கும் வெற்றிகரமான பாதையில் போய்க்கொண்டு இருக்கு. இப்போது அவளுக்குள் புதைந்து இருக்கும் இந்த பாச உணர்வை, ஆசையாக மாற்றானும்.
 
"சரி பிரபு, நேரமாகுது, நான் வீட்டுக்கு போனும்."
 
"சரி, மீரா, சரவணன் வீட்டுக்கு வந்த பிறகு நான் வருகிறேன்."
 
அவள் வீட்டுக்கு நடந்து செல்லும் போது அவளை 'மீரா' என்று அவன் அழைத்த வார்த்தைகள் தான் அவள் காதில் ஒளிந்துகொண்டு இருந்தது. முதல் முறையாக மதனி என்று அழைக்காமல் அவள் பெயர் சொல்லி மீரா என்று அழைத்திருக்கான். இதில் என்ன மோசம் என்றாள் அவளுக்கு அது பிடித்தது. அவள் வயதானவளாக இல்லை என்பது போல உணர்வை ஏற்படுத்தியது.
 
அன்று மாலை சரவணன் வீடு திரும்பிய பிறகும் கூட பிரபு வரவில்லை. மணி இப்போது 8 .30 ஆகிவிட்டது இன்னும் பிரபுவை காணும். மோட்டார்பைக் சத்தம் அவர்கள் வீட்டை தண்டி செல்லும் போது தற்செயலாக மீனாவின் கண்கள் அவள் முன் கதவை நோக்கி செல்லும்.
 
"வரேன் என்று சொன்னானே, ஏன் இன்னும் காணும்?" பிறகு  அவளை திட்டிக்கொள்வாள், நீ ஏன் அவன் வரவில்லை என்று பதற்றம் அடையிற.
 
முட்டாள், முட்டாள், அவன் வருகைக்கு ஏன் அவளாக இருக்க, அவன் வெறும் ஒரு நண்பன் தான், இந்த முட்டாள்தனத்தை நிறுத்து என்று தன்னை கடிந்து கொண்டாள். கடைசியில் அவள் வீட்டுக்கு முன்பு ஒரு மோட்டார்பைக் நிறுத்தும் சத்தம் கேட்டது. அவளை அறியாமலே அவள் ஆர்வத்தோடு அவள் முன் கதவுக்கு நடந்து சென்றாள். நல்ல வேலை அந்த நேரம் சரவணன் பாத்ரூமில் இருந்ததால் அவன் மனைவியின் இந்த வித்தியாச நடத்தையை அவன் பார்க்கவில்லை. மீரா முன் கதவை திறக்கும் போது அப்போது தான் சரவணனின் ஹால் வந்து அடைந்தான். பிரபு உள்ளே நுழைய அவன் இருக்கும் கோலம் கண்டு இருவரும் அதிர்ச்சி அடைந்தார்கள். அவன் ஷிர்ட்டும், பேண்டும் கொஞ்சம் கிழிஞ்சி இருந்தது. அவை அங்கும் இங்கும் அழுக்கு மற்றும் மண்ணால் கறைபட்டு இருந்தது.
 
"கடவுளே, உன்னை பாரு, என்னடா நடந்தது, எக்சிடெண்ட்டா? என்று சரவணன் கேட்டான்.
 
மீரா முகத்தில் தெரிந்த அக்கறையும் கவலையும் பிரபு கவனிக்க தவறவில்லை. அவன் நினைத்தது சரி தான் அவளுக்கு அவனை பிடிக்க துவங்கிவிட்டது. அவன் வேணுமென்று தான் இன்றைக்கு தாமதமாக வந்தான். அவனுக்கு எக்சிடெண்ட் எதுவும் கிடையாது. அவன் நடித்தான். அவனே அவன் ஆடைகளை கொஞ்சம் கிளித்தட்டு, அதில் மண்ணும், அழுக்கும் பூசிக்கொண்டான். அவன் மேல் அனுதாபம் உருவாக்க வேண்டியதாக இருந்தது. இது இன்று மாலை நடந்த சம்பவத்தை முற்றிலும் மீரா மனதில் இருந்து காணாமல் போக செய்யும். பெண்களுக்கு எப்போதும் அனுதாப உணர்வு எளிதில் வரும். அந்த உணர்வைவேறு விதமான உணர்வாக மாற்றுவதும் சற்று சுலபம்.
 
"பைக் சேற்றில் சறுக்கி கீழே விழுந்துட்டேன். நேற்று மலை பேய்ந்ததில்லையா, ரோடு சேர்றாக இருந்தது."
 
"உங்களுக்கு ஒன்னும் ஆகளையே, ஆதி எதுவும் பட்டதா?" அக்கறையுடன் மீரா கேட்டாள்.
 
"சிறிய வலி தான், பெரிதாக எதுவும் இல்லை, என் உடலை விட என் கெளரவத்துக்கு தான் ஆதி அதிகம்." பிரபு அவள் அக்கரையில் மனம் குளிர்ந்து புன்னகைத்தான்.
 
வகை மாதிரிக்குரிய  ஆண் போல சரவணன் கேட்டான்," பைக்குக்கு ஒன்னும் ஆகளையே/"
 
மீரா அவள் கணவனை பார்த்து முறைத்தாள். ஒருத்தன் ஆதி பட்டு வந்திருக்கான், எப்படி அக்கறை இல்லாமல் கேட்குறார். சரவணன் கவனம் பிரபு மேல் இருக்க அவன் மனைவி அவனை முறைப்பதை கவனிக்கவில்லை.
 
"நல்ல வேலை ஒன்னும் ஆகல, இங்கும் அங்கும் சிறு கீறல் தான்."
 
"ஆண்கள் நீங்க ரொம்ப மோசம், ஆளை பத்தி கவலை படமால், வாகனத்தை பத்தி கவலை படுரிங்கா." இவர்கள் எல்லாம் என்ன செய்வது என்பது போல தலை அசைத்தாள்.
 
இருவரும் ஈ என்று இளித்தார்கள்.
 
பெண்களுக்கு இந்த விஷயம் எல்லாம் புரியாதது என்பது போல ஒருவரை ஒருவர் பார்த்து புன்னகைத்தாள்.
 
அவர்கள் பரிமாறிக்கொள்ளும் இந்த பார்வையை பார்த்து மீராவுக்கு இன்னும் கோபம் வந்தது. "முதலில் போய் உங்களை சுத்தம் செஞ்சிக்கிங்க," என்றாள் பிரவுவிடம். "சுத்தமான ஆடை எடுத்திட்டு வாங்க," என்றாள் அவள் கணவனிடம்.
 
பிரபு சமையல் அறை தாண்டி இருக்கும் பாத்ரூம் நோக்கி நடந்தான். அவனுடன் சேர்ந்து மீறவும் சென்றாள். அவன் வலி இருப்பது போல கொஞ்சம் நொண்டி நடந்தான். உண்மையில் அவனுக்கு எந்த வழியும் இல்லை. சரவணன் ஆடைகள் எடுக்க அவன் அறைக்கு சென்றான்.
 
"ரொம்ப வலிக்குதா?" என்று மீரா கேட்டாள்.
 
"அப்படி எல்லாம் இல்லை," என்று கூறியவன் முகம் சுளித்தான், அவன் படும் உண்மை வலி அவளிடம் இருந்து மறைப்பது போல.
 
"கவனமா இருக்க வேண்டாம்மா, ஏன் வண்டியை வேகமாக ஓட்ட வேண்டும்."
 
"இல்லை லேட் ஆகிவிட்டது, உன்...கலை பார்க்க வேண்டும் என்று இருந்தது." 'உன்' னுக்கும் 'கலை' க்கும் ஒரு சிறிய இடைவேளை விட்டான்.
 
மீரா அதை கவனிப்பால் என்று எதிர்பார்த்தான். அவன் யாரை பார்க்க அவளாக வந்தான் என்று அவளுக்கு புரியும்.
 
பிரபு பாத்ரூம் செல்ல அவள் சமயலறையில் நின்று காத்திருந்தாள். தண்ணி ஊக்கம் சத்தம் கேட்டது. சரவணன் கையில், டீ ஷர்ட், பேண்ட் மற்றும் துண்டுடன் உள்ளே வந்தான்.
 
"பிரபு பாத்ரூமில் இருக்கார்." என்றாள்.
 
சரவணன் பாத்ரூமுக்கு சென்றான். சற்று நேரத்துக்கு பிறகு தண்ணி ஊத்தும் சத்தம் நின்றது. சரவணன், பிரபு பேண்ட் கையில் வயித்தபடி வெளியே வந்தான்.
 
"அவன் ரொம்ப பெருசு என் பேண்ட் பத்தாது, நான் போய் ஒரு லுங்கி எடுத்திட்டு வரேன். இதோ அவன் பேண்ட் கொஞ்சம் ஐயன் பண்ணு, அப்போதாவது கொஞ்சம் காஞ்சி இருக்கும்."
 
என்னது அவன் ரொம்ப பெருசா, சே அவர் அவன் உடல் சைஸ் சொல்லுறார். வேற எண்ணம் ஏன் என் மனதில் வந்தது என்று மீரா வெட்கப்பட்டாள்.
 
பிரபு பேண்ட் சில இடங்களில் மட்டும் தான் ஈரமாக இருந்தது. பிரபு பாத்ரூமில் இருந்து சமையலறை வந்தான். அவன் இடுப்பில் அந்த துண்டை கட்டி இருந்தான். அந்த ஈர துண்டு அவள் வலிமையான தொடைகளில் ஒட்டிக்கொண்டு இருந்தது.
 
"என் ஷிர்ட்டும் ஐயன் பண்ண முடியும்மா, சரவணன் டீ ஷர்ட் எனக்கு ப்லோஸ் மாதிரி இருக்கு." 
 
உண்மையில் அவள் கணவன் டீ ஷர்ட் அவன் கட்டுறுதி வாய்ந்த உடலில் ப்லோஸ் மாதிரி தான் இருந்தது. அதை பார்த்த போது அவளுக்கு சிரிப்பு வந்தது, ப்லோஸ் போல இருந்தாலும் அவன் ஆண்மை உடலை தெளிவாக வெளிக்காட்டியது.
 
"அதையும் கொடு நான் இரண்டையும் ஐயன் பண்ணுறேன்," அவன் கைகளில் இருந்து அவன் ஷிர்ட்டை எடுத்தாள்.
 
தேவைக்கு அதிகமான நேரத்துக்கு அவள் கண்கள் அவன் உடலை பார்த்தது. ஏய் மீரா, அவன் உடலை ரசிப்பதை நிறுத்து. நீ கல்யாணம் ஆனா பெண் என்று மறந்துடாதே, என்று தன்னை திட்டினாள்.
 
அவன் கையில் இருந்து அந்த துணியை எடுக்கும் போது அவர்கள் கைகள் லேசாக உரசியது. "தேங்க்ஸ்," என்றான் பிரபு.
 
அவன் வேணுமென்றே கையை உரசினானா இல்லை தற்செயலாக அது நடந்ததா? அவன் திகம்மாக உரிமை எடுக்குறானா, நான் ஏன் அதை அனுமதிக்கிறேன்.
 
அன்று இரவு மீரா தூங்க முயற்சிக்கும் போது, அவள் உணர்வுகளையும், மனநிலையும் பற்றிய குழப்பமும், அச்சமும் அவளுக்கு இருந்தது.

மீரா அவசர அவசமாய் அவள் கணவனுக்கு சமையல் செய்துகொண்டு இருந்தாள். பிரபு அப்பா நல்லபடியா பலனடைந்து வருணும் என்று எப்போது போல் மலையில் கோவிலுக்கு போகாமல் கலையிலையே போய்விட்டு வந்தாள். அவள் வீட்டின் பின்பக்கம் உள்ள மங்கா தொப்பை கடந்து செல்லும் போது அவள் பழைய நினைவுகள் மீண்டும் தூண்டப்பட்டு, அவள் எப்படி பாலியல் ஒழுக்கக்கேடெனும் பாதையில் நிலை மாறி போனால் என்ற யொட்ச்சனையில் மூழ்கினாள். அப்போது தானே அந்த சீரழிவு உண்மையில் தகுவாங்கியது என்ற யோசனையில் அவள் வேலைகைகை செய்ய வேண்டிய நேரத்தில் செய்யவில்லை. நல்லவேளை அவள் சமையல் முடித்து கல்லில் உள்ள சோபாவில் அமரும் போது அவள் கணவனின் வண்டி சத்தம் வீட்டின் முன் வந்து நிற்பது கேட்டது.



 
அவள் கணவனுக்கு மத்திய உணவு பரிமாற்ற இப்போது பிரபுவின் தந்தையின் உடல்நலம் எப்படி இருக்கு என்று விசாரிக்கலாமா வேண்டாமா என்று யோசித்தாள். உண்மையில் அந்த முதியவர் நலன் அடைய வேண்டும் என்று விரும்பினாலும் அவளுக்கு பிரபு எப்போது இங்கே வந்து சேர எதிர்பார்க்க படுகிறது என்று தெரிந்த கொள்ள ஆசை அதிகம். அவன் தந்தை நலனை பற்றிய பேச்சு எடுத்தால் தான் அவள் அவளாக தெரிந்து கொள்ள விரும்பம் பிரபுவை பற்றிய தகவலும் இயல்பாக வெளி வரும் என்று கருதினாள். அவன் இங்கே வந்தாலும் அது எப்படி இங்கு உள்ள நிலைமையை மாற்றும். அவன் தன் மனைவியுடன் வருவான், அவனுக்கு என்னை வந்து பார்க்க வேண்டிய விருப்பம் கூட இருக்காமல் இருக்கலாம்.
அவனுக்கு தான் அவளிடம் இருந்த்து வேண்டிய எல்லாம் கிடைத்துவிட்டதே. அவன் அவள் உடலில் உள்ள ஒவ்வொரு அங்கமும் ருசித்துவிட்டான். அவன் ஆசைப்பட்ட ஒவ்வொரு விதத்தலையும் என்ன அனுபவிச்சிட்டான். என் பங்குக்கு என் புருஷனுக்கு கூட கொடுக்காத இன்பங்கள் எல்லாம் அவனுக்கு ஆசை ஆசையாக கொடுத்துவிட்டேன். இன்னும் மேலும் என்ன இருக்கு அவனுக்கு. அவன் ஆசைகள் எல்லாம் நிறைவேற்றிவிட்டேண்ணே என்று யோசித்தாள் கவலையோடு.
 
என் உடலை அவன் ஆசைக்கு பவித்துக் கொண்டான் என்று அவனை மட்டும் குற்றம் சொல்வது நியாயம் இல்லை. என் புத்தி எங்கே போனது. என் குற்றமும் சரி பங்கு அதில் இருந்தது. எல்லாம் விருப்பத்தோடு தானே செய்தேன். நான் செய்யும் பெரும் பாவத்தை என் காமம் மறைத்துவிட்டது. என்னால் அவனை நிறுத்திருக்க முடியும், நிறுத்திருக்க வேண்டும். முதல் முறை எதோ ஒரு பலவீனமமான நேரத்தில் தப்பு செய்துவிட்டேன் என்று விட்டிருந்தாலும் அதற்கு பிறகு நான் என் அன்பு கணவர் என் மேல் வைத்திருந்த நம்பிக்கைக்கு பெரும் துரோகம் செய்கிறேன் என்று சிந்திருக்க வேண்டும்.
 
அவன் இனிமேல் என்னை தனியாக இருக்கும் போது பார்க்க வர கூடாது என்று கட்டளையிட்டு இருக்க வேண்டும். (அவன் இனி வீட்டுக்கு வர கூடாது என்று தடுத்திருக்க முடியாது. அவள் ஏன் இப்போது எல்லாம் வீட்டுக்கு அவரை அவன் பார்க்க வரவில்லை என்ற அனவிசயமான சந்தேகம் வரும்). அனால் நான் அவனிடம் அனுபவித்த அந்த கள்ள இன்பத்துக்கு அடிமை ஆனேன். இது வரை பழக்க படத்தை காம முன் விளையாட்டுகள், விதவிதமான புணர்ச்சி முறை எல்லாம் என்னை அற்புதமான காம உணர்ச்சி மிகு நிலையில் மூழ்க செய்தது. என் எல்லா எதிர்ப்புகளும் அது சுக்குநூறாக உடைத்தது. இருந்தாலும் நான் அவனை சந்திக்க வேண்டும். என்ன நடந்தது என்று தெரிய வேண்டும். ஒரு வார்த்தை கூட சொல்லாமல் ஏன் சென்றான் என்று தெரியவேண்டும். நான் அவன் பின்னால் போகலையே, அவன் தானே என்னை விரட்டி விரட்டி மயக்குநான்.
 
இந்த கேள்வி தான் அவளுக்கு உண்மையில் பெரும் அச்சத்தை கொடுத்தது. இதற்க்கு ஒரு சில கரணங்கள் இருக்கலாமோ என்று யோசிக்கும் போது அவள் சிதையில் ஜில்லென்று அச்சம் எழுந்தது. அனால் இதுவரை எந்த மோசமான பின்விளைவுகளும் நடக்காமல் இருக்க அவள் பயந்தது போல எதுவும் இருக்காது என்று நம்பினாள். இருந்தாலும் பயம் போகாமல் அதை யோசிப்பதை தவிர்த்தாள். இருந்தாலும் அவளுக்கு இருக்கும் சந்தேகங்கள் எல்லாவற்றிக்கும் பதில் பிரபுவிடம் இருந்து கிடைக்கும் என்று நம்பினாள். அதனாலே தான் பிரபுவை மீண்டும் சந்திப்பது அவசியம், அவர்கள் கள்ள உறவை புதுப்பிப்பதுக்கு இல்லை என்று அவளுக்கு தானே சமாதானம் சொன்னாள்.
 
அவன் கணவன் தட்டில் மேலும் அவள் சமைத்த காய்கறிகள் பரிமாறிக்கொண்டு மீரா கேட்டாள்," பிரபு தந்தையின் நிலை இப்போது எப்படி இருக்கு?"
 
"அவருக்கு அதிகம் மன உறுதி இருக்கு, டாக்டர்களே வியப்படையுறார்கள். எப்படியோ உயிருக்கு இன்னும் போராடிக்கொண்டு இருக்கார்."
 
"ஓ அப்படியா, ரொம்ப நல்லது." அவள் முகத்தில் எந்த உணர்ச்சி வெளிப்பாடும் இல்லை.
 
சரவணன் நேற்று தனது மருத்துவமனை விஜயத்தை பத்தி  திரும்ப நினைத்தான். அவனை பார்த்தவுடன் பிரபுவின் அம்மா அவனை நோக்கி அழுதுகொண்டே வந்தாங்க. அவனை, கணீர் அவுங்க கன்னத்தில் வழிய ஒரு ஓரத்துக்கு இழுத்துக்கொண்டு சென்று பேசினாங்க.
 
"என்னை மன்னிச்சிடுங்க தம்பி, எனக்கு தெரியும் என் கணவர் பிரபு இங்கே வரக்கூடாது என்று தடை செய்துவிட்டார் அனால் நான் அவனை தொடர்பு கொள்ள முயற்சிக்கிறேன். கடைசியாக ஒரு முறையாவது அவர் உயிரோடு இருக்கும் போது அவன் அவரை வந்து பார்த்துவிடட்டும்." இதை சொன்ன பிரபுவின் தாய் இன்னும் அதிகமாக ஆலா துவங்கினாள்.
 
அந்த வயதான பெண் வேதனையில் கதறுவதை கண்டா போது அவன் உள்ளம் உருகியது. அவள் கணவனை இழக்க போகிறேன் என்ற வேதனையோடு அவர்கள் ஒரே மகன் கூட இந்த மிக சோகமான  நிலையம் இங்கே இருக்க முடியவில்லை என்று அந்த முதிய வயதில் அந்த பெண் படும் வேதனை கண்டு கண் கலங்கினான்.
 
"ஏன் மா இதுக்கெல்லாம் மன்னிப்பு கேட்குறீங்க, நான் என்ன அவ்வளவு கொடும்மை காரன்ன இதுக்கு கோப பருவத்துக்கு. அனால் நம்பிக்கை இலக்காதிங்க, அப்பா பிழைத்துவிடுவார், அவருக்கு அதிகம் மனஉறுதி இருக்கு," என்று ஆறுதல் சொன்னான்.
 
அவள் வயற்றில் பிறந்தவன் மன்னிக்கமுடியாத பெரும் தவறு இழைத்த இந்த மனிதனின் கனிவான முகத்தை பார்த்தாள். தன் குடும்பத்துக்கு பெரும் வேதனையும் சீலையும் ஏற்படுத்திய இன்னொரு குடம்பத்தின் மேல் இந்த அனுதாபம் வேற எந்த மனிதனுக்கு வரும். நீ மனிதன் இல்லையா தெய்வம் என்று மனதில் நினைத்துக்கொண்டாள். 
 
அவள் உணர்ச்சிகள் போங்க அவள் முகத்தை அவன் கைகளில் புதைத்துக்கொண்டாள். சோகத்திலும் நன்றியுடன் வரும் அவள் கண்ணீர் அவன் கைகளை நனைத்தது. மெல்லமாக அவன் முகத்தை நிமிர்ந்து பார்த்தாள்
 
"பிரபுவின் தந்தை அவனை மோசமாக கண்டபடி திட்டினார் அன்று அவன் உன் மனை..." இதற்க்கு மேலே அவளால் பேசமுடியவில்லை. அந்த நாளை நினைத்து அவள் வேதனை பட்டு அண்ட் வேதனையான நிகழ்வை சரவணனுக்கு நினைவு படுத்த விரும்பவில்லை.
 
"அவன் தந்தை மிகவும் கண்ணியமாகவும் நேர்மையானயும் உள்ள மனிதன், அவர் மகன் இப்படி கேவலமாக, மோசமாக நடந்துகொண்டான் என்று அவரால் ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை.."
 
அவள் சற்று நேரம் நிறுத்திவிட்டு தொடர்ந்தாள். "அவர் ஒரே மகனை இந்த ஊரைவிட்டே விரட்டிவிட்டார். இனி இங்கே ஏகாரணத்துக்கும் வர கூடாது என்று கட்டளை இட்டார். அனால் அவர் அதற்க்கு பிறகு உடைந்து போனது எனக்கு தான் தெரியும். மெல்ல மெல்ல அவர் உடல் நலம் மோசமாகி கொண்டே போனது."
சரவணன் யோசித்தான், பிரபு செயல்கள் என்னை மட்டும் பாதிக்கவில்லை, அவன் குடபத்தையும் மோசமாக பாதித்தது. அவர் இயல்பாக இருக்க வேண்டிய காலத்துக்கு முன்பே அவன் தந்தையை அவர் மரணத்துக்கு தள்ளிவிட்டது.
 
"சரவணா தம்பி இதை ஏன் இப்போ சொல்லுறேன்னா, அவன் தந்தை வரக்கூடாது என்று அவனை தடுத்து இருந்தாலும், இப்போது சித்த பேதலிப்பில் அவன் பெயரை புலம்பிக்கொண்டு இருக்கார். அவர் உள்மனதில் அவனை பார்க்க வேண்டும் என்ற ஆசை இருக்கு. டார்கள் அவன் வந்தால் நல்லது என்று அபிப்ராயம் சொன்னார்கள்."
 
இன்னும் சற்று அதிக நேரம் அங்கேயே இருந்துவிட்டு விடு திரும்பினான்.
 
சரவணன் அன்று மத்திய உணவை சாப்பிட்டுவிட்டு கடைக்கு போன பிறகு அவன் சொந்த சிந்தனைகளில் மூழ்கி இருந்தான். பிரபு மறுபடியும் இங்கே வந்தால் என்ன தான் நடக்க போகுது. அவன் சத்தியம் செய்தது போல அவன் மீராவை சந்திக்க முயற்சிக்க மாட்டான் என்று நம்பினான். முன்பு எனக்கு அவனுக்கும் என் மனைவிக்கும் இருக்கும் கள்ள தொடர்பு எனக்கு தெரியாது என்று கவலை இல்லாமல் அவளை சந்தித்தான் அனால் இப்போது அந்த நிலை இல்லை. எனக்கும் அவன் குடும்பத்துக்கும் அவன் செய்கை உண்டுபண்ணிய நாசத்தை நினைத்து உண்மையில் வருந்தினான் என்று தான் தோன்றியது அதனால் அவன் சத்தியத்தை மீரா மாட்டான். அவன் குடும்பத்துக்கு இருக்கும் இந்த இக்கட்டான நிலைமையின்,அதுவும் அவன் மனைவி அவனுடன் இருக்கும் போது, செக்ஸ் பத்திய சிந்தனை எங்கே வர போகுது.
 
என் நிலைமை என்ன என்று யோசித்தான் சரவணன், நான் என்ன செய்ய போகிறேன்? அதில் அவனுக்கு தெளிவில்லை. மீரா அவள் கள்ள உறவை மறக்க முடியாமல் படும் கஷ்டங்களை அவன் பார்த்துக்கொண்டு தான் இருக்கிறான். நான் நினைத்தது தவறு, பிரபு இங்கே இல்லை என்றால் என் பிரச்சனைகள் எல்லாம் தீர்ந்துவிடும் என்ற என் அனுமானம் தவறு என்று ஒப்புக்கொண்டான். சந்தோசம் இல்லாத நிலையை வற்புறுத்தி மீரா மேல் திணிக்க விரும்பவில்லை.
 
இப்போ கேள்வி என்னவென்றால் மீராவுக்கு என்ன தான், விருப்பம், என்ன தான் வேண்டும். அதற்கும் மிக முக்கியமாக அதை நான் தெரிந்துகொண்டால் நான் என்ன செய்ய போகிறேன். என் முடிவு தான் என்ன? ஏதோ சில  தெளிவற்ற யோசனைகள் இல்லை அதை எப்படி மனதில் நிலையான உருப்பெறு இன்னும் முயற்சிக்கவில்லை.
 
அவள் கணவன் வேலைக்கு சென்ற பிறகு முகந்து யோசனையுடன் மத்திய உணவை சாப்பிட்டாள். அவள் வாழ்க்கை மறுபடியும் ஒரு குழப்பமான நிலைக்கு விரைவாக போய்க்கொண்டு இருந்தது. அவளுக்குள் என்னை எதிர்த்தனை ஏற்படும் அவள் எப்படி அதை மேற்கொள்ளுவாள் என்ற குழப்பத்தில் இருந்தாள். அவள் சோபாவில் அமர்ந்து டிவி போடலாம் என்று முடிவெடுத்தாள். அப்போதாவது அவள் சிந்தனைகள் கொஞ்ச நேரம் வேற எதோ ஒரு விஷயத்தில் இருக்கும் என்று தீர்மானித்தாள். அப்போது தான் அவள் முன் இருக்கும் மேஜையில் அந்த சினிமா பருவ இதழ் அவள் கண்களில் பட்டது.
 
(2 ½ ஆண்டுகளுக்கு முன்பு சற்று மேல்)
 
பிரபு கவலையற்றவனாக போல அவள் வீட்டு உள்ளே வந்தான். அவன் நடக்கும் போது நொண்டுதல் எதுவும் இல்லை.
 
"என்ன ஆச்சி, சாரை இரண்டு நாளாக காணும்," இதை கேட்ட மீரா முகத்தில் ஒரு பிரகாசமான புன்னகை இருந்தது. அவனை கன்னடத்தும் அவள் ரொம்ப மகிழ்ச்சி அடைகிறாள் என்று அது காட்டியது.
 
அவள் முகத்தில் இருந்த அவள் புன்னகையை கண்டு பிரபு உள்ளுக்குள் மகிழ்ந்தான். அவன் வேணுமென்று தான் இரண்டு நாளாக வரவில்லை. அவள் இல்லை என்று அவள் அவன் இல்லாக்குறை உணரணும். கலைகளில் அவள் இல்லாத போது நேரம் போகாமல் அவளுக்கு போர் அடிக்கணும். 
 
"நான் எங்கும் போக கூடாது என்று என் அம்மா தடை செய்திட்டாங்க. அந்த சின்ன விபத்துக்கே ரொம்ப பைந்துட்டாங்க," அவன் புன்னகையும் மீரா புன்னகை போல சம அளவு இருந்தது.
 
"அப்போ எப்படி தப்பித்து வந்தே, வீட்டுக்கு தெரியாமல் திருட்டுத்தனமாக வந்திட்டியா?"
 
"நான் நல்ல பையன், திருட்டுத்தனம் எதுவும் தெரியாது," அவன் எல்லா பற்களும் அவன் பெரிய புன்னகையில் தெரிந்தது. அம்மாவை கெஞ்சி கூத்தாடி வெளியே வந்தேன். இனிமேல் ரொம்ப பத்திரமாக பைக் ஓட்டுவேன் என்று சத்தியம் எல்லாம் செய்ய வேண்டியதாக இருந்தது."
 
"ஆமாம் ஆமாம், ரொம்ப நல்ல பையன்," அவள் சொல்லுவது என்னமோ நீயா நல்ல பையன் என்பது போல இருந்தது.
 
அவன் நேராக வந்து அவள் அமர்ந்து இருக்கும் நீட்டு சோபாவில் அமர்ந்தான். அவன் கவனித்தால் அவன் எப்போதும் உட்காரும் சிங்கள் சோபாவில் உட்காரவில்லை.
 
"காலு நல்ல ஆயிருச்சு போல, நீ நடக்கும் போது நோண்டலா."
 
"வலி ஒரு நாளில் மறஞ்சி போச்சி. வீட்டில ரொம்ப போர் அடித்தது. அது வேற நேரத்தை போக்க புகை பிடிக்க கூட முடியாதே."
 
அவன் சும்மா சத்தியம் பண்ணுறவன் இல்லை, அவளிடம் சொன்னது போல அவன் புகை பிடிப்பதை நிறுத்திவிட்டான் என்று அவளுக்கு நினவுடிகிறான் என்று மீரா முடிவு செய்தாள். இன்னும் அவனை சீண்டணும் என்று நினைத்தாள்.
 
"ஏன் வீட்டுக்கு பின் புறம் திருட்டுத்தனமாக போய் புகை பிடிக்க வேண்டியது தானே," அவள் முகத்தில் ஒரு குறும்புத்தனமான புன்னகை இருந்தது.
 
"என்ன விலையுதிரிய. உன்னிடம் நான் சத்தியம் செய்தேன் அல்லவா. உன்னிடம் செய்த சத்தியத்தை நான் மீரா முடியும்மா?" அவன் அவளை அப்போது பார்க்கும் பார்வைக்கு அவளால் அர்த்தம் கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை. அது என்ன, நாற்ப, பாசமா அல்லது அதற்க்கு மேலேயா? அந்த பார்வை அவள் உள்ளே ஒரு சலனத்தை ஏற்படுத்தியது.
 
இப்போது இருந்த மூட் உடைப்பதும்," அது என்ன கையில," என்று கேட்டாள்.
 
"இதுவா, இது சினிமா இதழ், இன்றைக்கு தான் வாங்கினேன்," என்றான் பிரபு.
 
இதை கேட்டு மீரா ஆர்வம் ஆனாள்," அப்படியா, எங்கே காட்டு," என்றாள் உற்சாகமா.
 
அவள் அதை திறந்து பார்த்துக்கொண்டு இருக்கும் போது அவள் திடிரென்று உணர்ந்தாள் அவனும் அவள் பக்கத்தில் வந்துவிட்டு ஆவலுடன் சேர்ந்த அந்த இதழை பார்க்கிறான் என்று. இங்கே இருந்து நகரலாம் வேண்டாமா என்று யோசித்தாள். அவன் பக்கத்தில் இருப்பது ஒரு மாதிரியாக இருந்தது. ஆனாள் எதோ ஒரு மகிழ்வளிக்கிற உணர்வாக தான் இருந்தது. அவன் திடிரென்று கையை நீட்டி சில பக்கங்களை திருப்பி ஒரு பேஜ் வந்தவுடன் நிறுத்தினான்.
 
"இதை பார்த்தாள் யாரு மாறி இருக்கு," என்றான்.
 
அந்த பக்கத்தில் நடிகை அம்பிகாவின் பெரிய புகைப்படம் இருந்தது. அவளுக்கு நினைவு வந்தது முன்பு ஒரு முறை அவளுக்கும் அம்பிகாவுக்கும் ஒப்பனை இருக்கு என்று அவன் சொன்னது. அது மட்டும் இல்லை நடிகையை அவனுக்கு அம்பிகா தான் பிடிக்கும் என்று சொன்னான்.
 
மீரா ஒன்றும் தெரியாதது போல," யாரு, தெரியலையா."
 
பிரபுவுக்கு தெரியும் அவள் அவனை வேண்டுமென்றே சீண்டுகிறாள். அது மட்டும் இல்லை இயல்பாகவே பெண்களுக்கு மற்றவர்கள் அவர்கள் எவ்வளவு அழகாக இருக்குறீங்கள் என்று சொல்லி கேட்ப்பது தான் பிடிக்கும். சரி நீ சீண்டினால், நானும் சீண்டுகிறேன் என்று பிரபு நினைத்தான்.
 
"இது கவிதா மாதிரியே இருக்கு," என்றான்.
 
"என்னது, கவிதா?? யார் அது?" மீரா முகத்தில் அப்போது ஊக்கமிழப்பு தெளிவாக தெரிந்தது.
 
"என் வீட்டுக்கும் இரண்டு வீடு தள்ளி இருக்கும் வீட்டின் பெண்."
 
"ஓ அந்த பெண் ரொம்ப அழகா?" பிரபுவுக்கு அவள் முகத்தில் உள்ள ஏமாற்றத்தை (கொஞ்சம் பொறாமை கூட தெரிந்தது) பார்க்கும் போது வெடிக்கியாக இருந்தது.
 
அவள் மேல் அவனுக்கு ஈர்ப்பு இருப்பது அவளுக்கு தெரியும் என்பதை அவனுக்கும் தெரியும். அதை அவள் பெரிதாக எடுத்து கொள்ளவில்லை. அது அவளை எந்த விதத்திலும் பாதிக்காது என்று நினைத்தாள். மற்ற ஆண்கள் அவளை ரசிக்கிறார்கள் என்ற ஒரு அகங்காரம் கூட இருக்கலாம், யார் கண்டா. பெண்களுக்கு பொதுவாவே அழகு என்று வந்துவிட்டால் ஓர் போட்டி உணர்வு வரும். இது வரைக்கும் பிரபு அவள் அழகில் மயங்கி இருக்கான் என்று அலச்சியமாக இருந்தாள். ஆனாள் அவளை விட அவனுக்கு இன்னொரு பெண் அழகாக தோன்றுகிறாள் என்றவுடன் அவள் அறியாமல் பொறாமை உணர்வு வந்துவிட்டது.
 
"ஆமாம் ஒரு 11 வயதுக்கு ரொம்ப அழகான சிறுமி, அம்பிகா அந்த வயதில் அப்படி தான் இருந்திருப்பாள்."
 
"என்னது, பதினோரு வயது சிறுமியா?" மீரா முகத்தில் இருந்த சந்தோசம் தெளிவாக தெரிந்தது. அவள் உணர்ச்சிகளை இப்படி வெளிக்காட்டுகிறாள் என்று அவள் உணரவில்லை.
 
"ஆமாம், ஆனாள் எனக்கு இன்னொரு நபர் தெரியும், என்னை பொறுத்தவரை அவர் அம்பிகாவை விட இன்னும் அழகு," என்றான். அவள் குரலில் மருட்சித்திறம் இருந்தது.
 
"யார்," என்றாள் மீரா மெதுவாக.
 
"என் அருகில் உட்கார்ந்து இருக்கும் பெண்"
 
மீராவுக்கு பிரபுவை திரும்பி பார்க்க பயம். "நீ இப்போ என்னை கிண்டல் செய்யுற, அவளை பாரு, " அம்பிகா படத்தை காண்பித்து சொன்னாள்," எவ்வளவு அழகாக இருக்கிறாள்."
 
"அது மேக் அப் போட்டதால். மேக் அப் இல்லாமலே நீ அவள் அளவுக்கு அழகு, மேக் அப் போட்டால் அவள் தோத்துவிடுவாள்."
 
பிரபு வார்த்தைகள் மீராவின் இதயத்தில் உற்சாகம் எழுப்பியது ஆனாள் அதை காட்டி கொள்ள விரும்வில்லை.
 
"உன் கண்களில் கோளாறு இருக்கு, நீ நல்ல கண் டாக்டர் போய் பாரு."
 
"என் கண் பார்வையில் எந்த க்ளாரும் இல்லை, உன் அழகை பற்றி உனக்கு தான் தெரியல."
 
இப்போது வா போ என்று தாராளமாக பேசினார்கள். அவர்கள் இடையே இருந்த பேச்சி தானாகவே மெல்ல மெல்ல இப்படி மாறிவிட்டது.
 
"நிச்சயமாக சரவணன் இதை ஏற்கனவே உன்னிடம் சொல்லி இருப்பானே?"
 
கல்யாணம் ஆனா புதுதில் இந்த பாராட்டுகள் இருந்தன, அது நின்று ரொம்ப நாள் ஆகுது. அப்போது கூட அவள் அம்பிகா போல இருக்காள் என்று சொன்னதில்லை.
 
"அவருக்கு படத்தில் எல்லாம் அவ்வளவு ஆர்வம் கிடையாது. என்னை அழைத்து செல்வத்துக்கு தான் படத்துக்கே வருவாரு."
 
பிரபு அம்பிகா படத்தையும் அவளை மாறி மாறி பார்த்தான். இதை கவனித்த மீரா,"என்ன அப்படி பார்க்கிற?' என்றாள்.
 
"கோவிசிக்காதே, இந்த மாதிரி மாடர்ன் ஆடைகள் உனக்கு எப்படி இருக்கும் என்று நினைத்து பார்த்தேன்."
 
"ச்சீ பிதற்றாதே, அவள் நடிகை அப்படி உடுத்தலாம், குடும்ப பெண் அப்படி உடுத்த முடியும்மா."
 
"உண்மை தான், அப்படி உடுத்தின அப்புறம் நகரத்தில் உள்ள எல்லோரும் உன்னை பத்தி தான் பேசுவார்கள் ஆனாள் புடவையில் மட்டும் தான் உன்னை பார்த்திருக்கேன். சுரிதார் கூட இல்லை."
 
"சின்ன வயதில் பாவாடை தாவணி போடுவேன், இப்போது புடவை மட்டும் தான். எங்க குடும்பத்தில் பெண்கள் வேற எந்த அடையும் அணிய மாட்டார்கள்."
 
அது அவள் பழமை பண்புடன் வளர்க்க பட்டத்தை பிரதிபலித்தது.  இப்படி பழமை பண்புள்ள பெண் கட்டுப்பாடற்ற காம விளையாட்டுகளில் ஈடு பட்டால் எப்படி இருக்கும் என்று யோசித்தான். அந்த போல அவள் நிச்சயமாக அவள் புருஷனுடன் செய்ய மாட்டாள். பண்புகளும், கட்டுப்பட்டு ஊட்டி ஒட்டி வளைக்கப்பட்ட பெண்ணுக்கு கவனிடம் அதை காப்பதே வேண்டும் என்று நினைப்பாள். ஆனாள் கள்ள காதலனுடன் அப்படி இருக்க தேவை இல்லையே. அதை தான் அவன் கூடிய சீக்கிரம் கண்டு உணர நினைத்தான்.
 
"மீரா நீ எந்த ஆடை அணிந்தாலும் அழகாக இருப்ப என்று எனக்கு தெரியும், ஆனாள் அழகுக்கு அழகு ஊட்ட புடவையை மிஞ்சியது எதுவும் கிடையாது, அதை சரியாக அணிந்தால்."
 
அவன் என்ன சொல்ல வருகிறான் என்று புரிந்தது, லோ ஹிக்ஸ், கைகள் வயறு, முதுகை தெரிய கவர்ச்சியாக உடுத்தினால். பெரிய நகரங்களில் அது சகஜமாக இருக்கலாம், வால் வசிக்கும் சிறு நகரத்தில் அது சரி வரத்து. அது மட்டும் இல்லை அப்படி உடுத்துவது அவளுக்கே சங்கடமாக இருக்கும்.
 
"மீரா உன் முடியை லூசா விட்டு பாரேன், அதை வெட்ட கூட வேண்டாம், அப்புறம் சரவணன் எப்படி உன்னை பார்க்கிறான் என்று பாரேன். உன்னை சுற்றி சுற்றி வருவான்," என்றான் சிரித்தபடி.
 
அவன் ரொம்ப தான் சலுகை எடுத்துகிறான், அவளும் அவனை அனுமதிக்கிறராலே. எப்போதும் ஜடி பின்னிதான் வைத்திருப்பாள்.

அவன் சொன்னது போல லூசா விடுவதில் என்ன தப்பு??

 
அவன் இம்முன் கொஞ்ச நேரம் பேசிவிட்டு கிளம்பினான். அவன் அவளை எப்படி ரசித்து பார்த்தான் என்று மீண்டும் நினைத்துப் பார்த்தாள். பாவம் பையன் ரொம்ப ஏங்குறான் என்று அவளுக்குள்ளே சிரித்துக்கொண்டாள். இந்த வியாதி அவனுக்கு கல்யாணம் ஆனாள் குணம் அடைந்திடும். அப்புறம் பூனை போல அவன் மனைவி கால்களை சுற்றி சுற்றி வருவான்.
 
அவன் வந்து பேசுவது சுவாரசியமாக, மகிழ்ச்சியாக இருந்தது, அவளுக்கு பேச்சு துணை இருந்து பொழுது போனது, அதற்க்கு மேலே எதுவும் இல்லை என்றும், அவளுக்கு வேற எந்த எண்ணமும் இல்லை என்றும் கருதினாள்.
 
மீராவுக்கு உடல் வேர்த்து இருந்தது போல இருந்தது. வேலை எல்லாம் முடிந்தது, இன்னும் அவள் கணவன் மத்திய உணவுக்கு சாப்பிட வர கிட்டத்தட்ட ஒரு மணி நேரம் இருந்தது. முதல் குளித்துவிடலாம் என்று முடிவெடுத்தாள்.குளிக்கும் போது அவள் யோனியை சுத்தம் செய்யும் போது அது பிசுபிசுப்பாக இருப்பதை கண்டு அதிர்ந்தாள். கடவுளை இது எப்படி நடந்தது. அவள் அறியாமலே அவள் காமம் தூண்ட பட்டிருந்திருக்கு. அவள் மனதில் இது சஞ்சலம் உண்டாக்கியது.
 
மீரா அவள் முன்பே இருந்த இதழை பார்த்துக்கொண்டு இருக்க அவள் நினைவுகள் இரண்டரை வருடத்துக்கு முன்பு இருந்து நிகழ் காலத்துக்கு வந்தது. இப்போது தெரிந்தவை எல்லாம் அப்போதே தெரிந்து இருந்ததால். ஒரு ஆணும் பெண்ணும் தனியாக நேரம் செலவிடுவது எப்படி ஆபத்தானது என்று தெரிந்திருக்கும். குறிப்பாக அந்த ஆன் சுவரசியுமாகவும் , நகைச்சுவையாகவும் பேச தெரிந்தவண்ணக இருந்ததால்.




கருத்துகள் இல்லை:

கருத்துரையிடுக