http://www.kanavu-kathali.com/ கனவு காதலி : ஜாதிமல்லி - பகுதி - 9

பக்கங்கள்

செவ்வாய், 26 மே, 2020

ஜாதிமல்லி - பகுதி - 9

மீரா கடைசியில் கற்பிழந்தது

 
பிரபுவின் வருகைகள் அடிக்கடி நிகழ்ந்தன, அதனால் அவன் ஒரு நாள் காணவில்லை என்றால் மீரா ஏதோ மிஸ் பண்ணுவது போல உணருவாள். வீட்டில் கணவர் மற்றும் குழந்தைகள் இல்லாமல் காலையில் போர் அடிக்குது அதனால், பிரபு இருந்தால் காலை பொழுது போகுது மற்றபடி வேற ஒன்னும் இல்லை என்று அவளை சமாதானம் செய்துகொள்வாள். அவன் அவளுடன் சரசமாடுகிறான் என்பது அவளுக்கு தெளிவாக தெரிந்தது, ஆனால் அவனை ஒரு நண்பன் விட அவளுக்கு வேறு ஒன்றும் இல்லை என்று அவள் மனஉறுதியுடன் இருக்கிறாள் என்று அதை அவள் பெரிதாக எடுக்கவில்லை. வயசு கோளாறா அப்படி தான் நடத்துக்குவாங்க என்று அலட்சியமாக இருந்தாள்.
 
“ஒன்றும் செய்யாமல் இந்த சிறிய நகரத்தில் தங்கியிருப்பது உனக்கு சலிப்பை ஏற்படுத்தவில்லையா? என்று மீரா ஒரு நாள் அவனிடம் கேட்டாள்.
 
"ஹ்ம்ம் நான் ஒருகாலத்தை வீணாகக் கழிப்பவன் என்று சொல்லாமல் சொல்கிறீர்கள், இந்த பாராட்டுக்கு மேடத்திற்கு மிக்க நன்றி." என்றான் பிரபு புன்னகைத்தபடி.
 
மீரா சிரித்தபடி, “அது அப்படியல்ல, ஆனால் நீ மீண்டும் வேலைக்குச் செல்ல வேண்டும் தானே?”
 
"நான் இங்கே நாட்களை சந்தோஷமாக கழிக்கும் போது அந்த சோக  நாளை எனக்கு நினைவூட்ட வேண்டாம்." ‘இங்கே’ என்ற வார்த்தைக்கு சிறிது அளித்து சொன்னான்

.

 
மீரா அதைக் கவனித்தாள் , ஆனால் கவனிக்காதது போல பாசாங்கு செய்தாள். "ஏன், நீ இந்த நகரத்தை விட்டு மறுபடியும் போகோவே விரும்பவில்லையா?"
 
"நான் தினமும் பிரமாதமான அழகைக் காணும் இடமாக இங்கே  இருக்கும்போது நான் ஏன் எல்லாத்தயும் விட்டிட்டு போக நினைப்பேன் ." இதை கூறிய பிரபுவின் கண்கள் மீராவை மேல் இருந்து கால்விரல்கள் வரை உரசியது.
 
ராஸ்கல், நாங்கள் புதிதாக திருமணம் முடிந்த போது என் கணவர் என்னை எப்படிப் பார்த்தார் என்பது போல் இப்போ இவனும் என்னைப் பார்க்கும் விதத்தைப் பாரேன். ரொம்ப மோசம். அவனின் அந்த மோகங்கொண்டுள்ள பார்வை அவள் உடலில் சிலிர்ப்பை ஏற்படுத்தியது. உன்னை கட்டுப்படுத்திக்க பெண்ணே, அவன் சும்மா உன்னை மயக்க பார்க்கிறான், அவள் தன்னைத் திட்டிக் கொண்டாள், ஆனால் அவன் பிரமாதமான அழகு என்று அவளை தான் குறிப்பிடுகிறான் என்று அறிந்த போது  அவளால் மகிழ்ச்சியின் உணர்வை தள்ளிவிட முடியவில்லை.
 
அவனால அதை நேரடியாக என்னிடம் சொல்ல முடியாது. எதை பிரமாதமான அழகு என்று சொல்கிறான் என்று நேரடியாக கேட்டுவிடுவோம் என்று முடிவெடுத்தாள். அவன் அதை எப்படி சாமளிக்கிறான் என்று தெரிந்துகொள்ள ஆசை.  
 
“பிரமாதமான அழகு ?? நீ எதை சொல்லுறா?”
 
"எனக்கு கண்கள் இருக்கு தானே. இந்த இயற்கை சூழல்கள், மரங்கள், நதி, அமைதியான தன்மை இதை விட என்ன நல்ல இருக்க முடியும். இயற்கை அழகை எதுவும் வெல்ல முடியாது.”
 
இயற்கையான அழகு என்று அவன் சொன்னபோது மீண்டும் அவன் கண்கள் அவளைப் பார்த்தன. நீராடியுமாக சொல்லாமல் அவளை தான் குறிப்பிடுகுரான் என்று அவன் கண்கள் சொன்னது. நான் அவனது நண்பரின் மனைவி என்பதை அறிந்தும்,  நான் வேறு ஒருவருக்கு சொந்தம் என்று அவனுக்குத் தெரிந்திருந்தாலும் இன்னும் விளையாட்டுக்காதல் பேச்சில் ஈடுபடுறான்.
 
சரி, அது இந்த இளைஞர்களின் இயல்பு. அவர்களால் அதை தவிர்க்க முடியவில்லை. பாவம் அவனுக்கு ஏமாற்றம் தான் மிஞ்ச போகுது என்று மீரா தனக்குள் சிரித்துக்கொண்டாள். மீரா இன்னும் அவனை ஒரு விளையாட்டு இளைஞனாக பார்த்தாள், அது மட்டும் இல்லாமல் அவன் அவளை விட மூன்று வயது இளையவன், அவனோடேயே வசீகரிப்பு செய்யும் முயற்சிக்கு அவள் தடுப்பாற்றல் கொண்டவள் என்று அவள் நம்பினாள்.
 
"எப்படி இருந்தாலும் நினைவு இருக்கட்டும் ஒரு ஆணுக்கு வேலைக்கு போவது தான் புருஷலச்சனம்," மீரா புன்னைகைத்து கொண்டு கூறினாள். 
 
"என்னை ஏன் விரட்ட மிகவும் ஆர்வமாக இருக்கிற, நான் பாவம் தெரியும்மா," பிரபு ஒரு இடத்தை விட்டு காணமால் போன  நாய்க்குட்டி போல அவன் கண்களை பேரித்தம் போல வைத்திருந்தான்.
 
இதைப் பார்த்து மீராவுக்கு சிரிப்பு வந்தது, அதை அடக்கி கொண்டாள். அந்தக் கண்களைப் பாரேன், மிகவும் அப்பாவி, எங்கோ ஆள் தொலைந்து போனது போல. அவன் தனது தாய்மை உள்ளுணர்வை வெற்றிகரமாக எழுப்பி விட்டான்  என்பதை மீரா உணரவில்லை.  அவனுக்கான அவளது விருப்பம் அவள் உணராமல் ஒரு படி மேலே போனது.
 
“சரி, உனக்கு இந்த இடத்தை விட்டு போக விரும்பவில்லை என்றால், நீ ஏன் இங்கு வேலை தேடக்கூடாது அல்லது ஒரு தொழிலைத் தொடங்கக்கூடாது,” என்று மீரா நகைச்சுவையாக கூறினாள்.
 
பிரபுவின் முகம் உடனடியாக பிரகாசமாகிறது. "இது ஒரு சிறந்த யோசனை ஆச்சே, ஒருவேளை நான் ஏதாவது தொடங்கி சரவணனுக்கு போட்டியாகிவிடுவேனோ? அவன் குறும்பாக சிரித்தான். ஹ்ம், சரவணனுக்கு போட்டியாக இருக்கும் எண்ணம் எனக்கு பிடிச்சி இருக்கு," என்று பிரபு, முகத்தில் ஒரு பரந்த புன்னகையுடன் கூறினான்.
 
ஆமாம், உன் காமகாதலை பெற நான் உன் கணவரின் போட்டியாளராக இருப்பேன், இந்த கவர்ச்சியான, அழகான மனைவியின் மிகுந்த சிற்றின்பகரமான உடல் காமத்திலும் கட்டுப்பாடற்ற ஆர்வத்திலும் என் உடலின் கீழ் துடிக்கும் நாளை எதிர்பார்த்து கொண்டு இருக்கேன், என்று  புன்னகையுடன் யோசித்துக்கொண்டான் பிரபு.
 
அவன் என்ன அர்த்தத்தில் கூறுகிறான் என்று மீராவுக்கு உறுதியாக தெரியவில்லை. அவன் தனது கணவரைப் போல ஒரு துணிக்கடையைத் தொடங்குவான் என்று சொல்லுறான அல்லது அவன் தன்னை அடைய  தனது கணவரின் போட்டியாளராக இருக்க போகிறான் என்று கூறுறானா?
 
அவனது முகத்தில் உள்ள கள்ளப்புன்முறுவல் பார்த்தால் அது நிச்சயமாக என்னை பற்றி தான் இருக்க வேண்டும். இருந்தாலும் இந்த ஆளுக்கு ரொம்ப தைரியம் தான், அனால் அவளுக்கு கோபம் வரவில்லை மார்க்க கொஞ்சம் மகிழ்ச்சி அடைந்தாள் என்று குழப்பமும் அச்சமும் வந்தது.  
 
மீரா புரியாதது போலவும், அவன் போட்டியாக கடை திறக்க போகிறான் என்ற அர்த்தம் தான் அவள் புரிந்துகொண்டாள் என்று காட்டுவதற்கு, "என் கணவருக்கு  போட்டியியாக ஒரு கடை திறந்தாள் அடி வாங்குவ," என்று கேலி செய்து கையை உயர்த்தினாள்.
 
பிரபு அவள் மெல்லிய நேர்த்தியான விரல்களை மோகத்துடன் பார்த்து, இந்த விரல்கள் என் உடலை ஆசையுடன் தழுவும் நாளுக்காக காத்திருக்கிறேன் என்று யோசித்தான். பிரபு அவள் கையை நீண்ட நேரம் பார்த்ததைப் பார்த்த மீரா அவன் ஏதோ குறும்புத்தனமாக யோசிக்கிறான் என்று யூகித்து உடனடியாக அவள் கையை கீழே இறக்கினாள், ஆனால்  அதற்குள் லேசான நடுக்கம் அவள் உடலில் ஓடியது.
 
"சரவணன் உன்னிடமிருந்து நிறைய அடி வாங்கி இருக்க வேண்டும் என்று தோன்றுகிறது," என்று பிரபு அவளை கேலி செய்தான், ஆனால் எனக்கும்  உன்னைப் போல அழகாக ஒரு மனைவியைப் அமைந்தால், ஒவ்வொரு நாளும் அடி வாங்குவதுக்கு நான் தயார்."
 
"என்ன தைரியம் இருந்தாள் என் கணவரை பற்றி அப்படி சொல்லுவா, அவர் என் கண்ணு," என்று அவள் கோபமாக சொல்லுவது போல இருந்தாலும், அவள் உதடுகளில் அரும்பிய சிறு புன்னகை மற்றும் அவள் கண்களை மின்னிய குறும்புத்தனம், அவள் நகைச்சுவையாக சொல்கிறாள் என்று காட்டியது.
 
மீரா தனது நீண்ட சோபாவில் அமர்ந்திருந்தாள், அவளுடன் பேசும்போது பிரபு நின்று கொண்டிருந்தான். அவன் கடைசி பிட் காபியை குடித்துவிட்டு, வெற்று டம்ளரை சோபாவின் அருகில் இருந்த பக்க  மேசையில் வைத்தான். அவன் சோபாவின் ஆர்ம்ரெஸ்டில் அமர்ந்து ஒரு காலை தரையிலும், மற்றொன்று காலின் கெண்டைக்கால் பகுதி  சோபாவில் சாய்ந்த படி வைத்தான். அவளுடன் அவன் மிக நெருக்கமாக இருப்பது அவளுக்கு அச்சம் மற்றும் ஒரு வினோத களிப்பூட்டியது. அவள் இதயம் கொஞ்சம் வேகமாக துடிப்பதை உணர்ந்தாள்.
 
பிரபு தொடர்ந்து பேசினான் அனால் இப்போது அவன் குரல் கொஞ்சம் பொதுவானது. அவன் மயக்கும் தொனியில் பேசினான். "கவலை படாதே உன் கணவனுக்கு போட்டியாக கடை திறக்க மாட்டேன்," அனால் அவன் சொல்லாமல் இருந்தது, நான் உன் கணவனுக்கு உன்னுடன் கட்டிலில் போட்டியாக வருவேன்.
 
மீரா வெறும் புன்னகை மட்டும் செய்தாள் அவன் மேலும் எதோ சொல்லப்போறேன் என்று தெரிந்தது.
 
"பிசினெஸ் எனக்கு ஒத்துவராது. என்னை கண்காணிக்க எனக்கு ஒரு பாஸ் தேவை."
 
கேள்வி குறியுடன் அவனை பார்த்தாள்," ஏன்?" என்று மீரா கேட்டாள்.
 
"நான் சரவணன் நிலையில் இருந்தால் ஒரு வருடத்துக்கு குள்ளே கடை திவால் ஆகிவிடும்."
 
"நீ பிசினஸில் அவ்வளவு மோசம்மா?" என்றாள் சிறப்புடன்.
 
"அப்படி இல்லை, நான் என்ன சொன்னேன், நான் சரவணன் நிலையில் இருந்தால். அதாவது எனக்கும் ஒரு பேரழகி மனைவியாக இருந்தால் பிசினெஸ் அவ்வளவு தான்."
 
"ஏன் அழகான மனைவி இருந்தால் வியாபாரம் எப்படி கேட்டு போகும். இப்போ அவர் இல்லையா, நல்ல தானே வியாபாரம் போகுது."
 
"எனக்கு சரவணன் போல கட்டுப்பாடு இல்லை. பாதி நேரம் கடையில் இல்லாமல் மனைவியே சுற்றி வந்தால் எப்படி பிசினெஸ் உருப்படும். அதனால் தான் சொன்னேன், எனக்கு பாஸ் தேவை," என்று கூறி இளித்தான் பிரபு.
 
அவளுக்கு உள்ளுக்குள் மகிழ்ச்சியாக இருந்தது அனால் அவள் அதை காட்டிக்கொள்ளவில்லை. "நீ ரொம்ப ஓவர்ரா பேசுற. குடும்ப நலன், பணம் என்று வந்துவிட்டால் எந்த ஆணும் பொறுப்பு இல்லாமல் இருக்க மாட்டார்கள்."


 
"உன்னைமாய சொல்லுறேன், நான் பிசினெஸ்ஸை புறக்கணிப்பேன் ஒழிய உன்னை போல் அழகான மனைவி எனக்கு இருந்தால் புறக்கணிக்க மாட்டேன். "
 
வேறு ஒரு ஆணை அவளை புகழ்ந்து, சரசமாக பேச அனுபவிக்கிறாள், இது ரொம்ப அபாயம் என்று அவளுக்கு தெரிந்தது ஆனாலும் அந்த பேச்சை ரசித்தாள்.
 
பிரபு இன்னும் கொஞ்ச நேரம் அன்று பேசிவிட்டு கிளம்பினான். அவன் போன பிறகும் அவள் இதயத்தில் ஒரு பரபரப்பு இருந்தது.
 
இப்போது எல்லாம் தற்செயலாக நடப்பது போல அவள் உடலை லேசாக உரசுரான். காபி எடுக்கும் போது அல்லது மாற்றத்தை எதுவும் எடுக்கும் போது அவர்கள் விரல்கள் லேசாக மோதின. சில நேரத்தில் அந்த உரசல் சற்று அழுத்தமாக இருந்தால் அவள் உடனே மன்னிப்பு கேட்க முதிக்குவான். அனால் எல்லாற்றையும் வேணும் என்றே தான் செய்த்தான்.
அவன் சினிமா வார இதழ் மாத இதழ் கொண்டு வந்தால் அவள் பக்கத்திலேயே உட்கார்ந்து ஆவலுடன் சேர்ந்து அந்த இதழை பார்ப்பான். நடிகை நடிகர் பற்றி கிசுகிசுப்பாய் பற்றி பார்த்துக்கொண்டு சொல்லுவான். முதலில் அவன் பக்கத்தில் உட்கார்ந்து இருப்பது ஒரு மாதிரி இருந்தாலும் நாளடைவில் அது பழகி போனது.
 
ஒரு நாள் பேசிக்கொண்டு இருக்கும் போது கேட்டான்," உனக்கு சினிமாவை தவிர வேற என்ன பிடிக்கும்?"
 
மீரா பதில் சொல்லாமல்," உனக்கு என்ன பிடிக்கும்," என்று கேட்டாள்.
 
"புது இடங்கள் போவது, புது புது உணவகம் எப்படி இருக்கு என்று ருசித்து, சில நேரத்தில் ஒன்னும் செய்யாமல் நீண்ட வாக் போவது பிடிக்கும், உனக்கு?"
 
"எனக்கு அப்படி எதுவும் கிடையாது. நான் பள்ளி முடித்தவுடன் வீட்டில் தான் இருந்தேன். என் பெற்றோர் மேலும் படிக்க விடவில்லை. நான் வெளியே தனியாக போகவும் விட மாட்டார்கள். ரொம்ப கண்டிப்பானவர்கள்."
 
அதனால் தான் இப்போ சுதந்திரத்துக்கு நீ ஏங்குற, என்று மனதில் நினைத்துக் கொண்டான்.
 
"உன் பழைய பள்ளி தோழிகளுடன் கூட போனது கிடையாதா?"
 
"அத்தி பூதப்பலா எப்போதாவது ஒரு முறை, அதுவும் சீக்கிரம் சென்று சீக்கிரம் வீட்டுக்கு வரவேண்டும்."
 
"நான் கேள்வி பாட்டன் உங்கள் இருவருக்கும் 23 வயது இருக்கும் போது கல்யாணம் நடந்தது என்று."
 
"ஆமாம், அவரும் என் மாமியாரும் என்னை பெண் பார்க்க வந்தார்கள், என் பெற்றோர் இந்த சமந்தத்துக்கு ஒத்து கொண்டார்கள்."
 
அப்படி என்றாள் இது உன் பெற்றோர் முடிவு, உன் முடிவு அல்ல. நல்ல சொற்படி நடக்கும் பெண்ணாக சரவணனை கட்டிக்கொண்ட என்று பிரபு மனதில் நினைத்து சந்தோஷப்பட்டான். 
 
"அப்போ கல்யாணம் முடிந்த பின்பு வெளியே போக வாய்ப்பு இருந்திருக்குமே?"
 
பழைய நினைவுகள் மீண்டும் நினைவுக்கு வர மீராவின் முகத்தில் லேசான வருத்த  உணர்வு தெரிந்தது. "போனோம் அனால் அவர் அம்மா ரொம்ப சீக்க இருந்தாங்க. அவுங்க இறக்கும் வரை அவங்களை பரத்துக்கு வேண்டியதாக இருந்தது."
 
"ஆமாம் கேள்வி பாட்டன். பாவம் அவங்க ரொம்ப கஷ்டப்படாமல் இருந்திவிட்டாங்க. அதற்க்கு அப்புறமாவது உனக்கு சுதந்திரமாக போக வாய்ப்பு இருந்திருக்குமே?"
 
மீரா சற்று நேரம் யோசித்தபிறகு பதில் சொன்னாள். அவனிடம் எனக்கு உள்ள வருத்தம் எல்லாம் சொல்லலாமா? இதை யாரிடமும் நான் பகிர்ந்துகொள்ளவில்லை. அவள் கணவன் காசு சேமிக்க அப்போது பல வேலைகளை செய்யும் நேரம். அவர் அப்படி கடும்மையாக உழைக்கும் போது அவள் ஆசைகளை சொல்லி அவருக்கு சுமை மேலும் ஏற்ற அவள் விரும்பவில்லை. அவள் விருப்பு, வெறுப்பை பற்றி கேட்கும் முதல் ஆள் பிரபு, அவனிடம் பகிர்ந்து கொள்வதில் என்ன பிரச்சனை.
 
"அப்போது என் மகள் பிறந்துவிட்டாள், அவளையும் வீட்டறையும் கவனிக்கணும். அவர் கடும்மையாக உழைக்கும் நேரம். அவர் லட்சியம்  நிறைவேற்ற இரவும் பகலுமாக வேலை செய்தார். நான் அவருக்கு துணையாக இருக்க வேண்டும் அப்போது."
 
உன் கனவுகள் என்ன ஆனது என்று பிரபு நினைத்தான். அவள் இளமை காலம் அவள் பெரிதாக ஒன்னும் அனுபவிக்காமல் போய்விட்டது. அவளுக்கு இப்போது 30 வயது ஆகிவிட்டது. இளமை காலம் வீணாகிவிட்டதே என்ற வருத்தம் நிச்சயமாக இருக்கும். மீதி இருக்கும் இளமையும் வேகமாக போய்க்கொண்டு இருந்தது. அவள் மிகவும் ஏதுநிலையில் இருக்கும் பெண்.
 
"நான் வெளிநாட்டில் வேலை செய்திருக்கேன். பல இடங்கள் போய்வந்திருக்கேன். இருப்பினும் இப்போது 27 வயது ஆகிவிட்டதே இன்னும் வாழ்கை ஜாலியாக அனுபவிக்கனும் என்ற ஆசை இருக்கு."
 
அவளுக்கு 30 வயதில் அவள் இளமையும் அழகும் இன்னும் ரொம்ப நாளுக்கு இருக்காது என்று அவளுக்கு புரியவேண்டும் என்பதுக்காக பிரபு அதை கூறினான். அவள் ஆழ்ந்து யோசிக்க துவங்குவதை பார்த்து மகிழ்ந்தான். நல்லது அவள் சிந்திக்க துவங்கிவிட்டாள்.
 
"வாழ்கை இப்போதோ குறிகிய காலம், நான் அதை வீணடித்து பிறகு வறுத்த பட விரும்பவில்லை." நிலைமையை வலியுறுத்த மேலும் பிரபு இவ்வாறு சொன்னான்.

அன்று பிரபு சென்றபின் மீரா விசாரமுள்ள மனநிலையில் இருந்தாள். நான் மகிழ்ச்சியாக இருக்க எனக்கென்று நான் இதுவரைக்கும் என்ன செய்து இருக்கேன். ஒரு நல்ல மனைவி மற்றும் தாயாக இருந்து என் குடுபத்தை நல்லபடியாக கவனித்தேன். என் வாழ்க்கையே என் கணவர் மற்றும் குழந்தைகளை சுற்றி தான் இருந்தது. இபோது நான் வசதியான நிலையில் இருக்கேன் அனால் வாழ்கை என்றால் இது மட்டும் தானா? சமைப்பது, வீட்டை பராமிப்பது, கணவர் மற்றும் பிள்ளைகளின் தேவைகளை கவனித்துக் கொள்வது. சமுதாயம், இதுதானே ஒரு இல்லத்தரசியின் பொறுப்பு என்று சொல்லும். 

 
எப்போது நான் கடைசியாக எனக்கு பிடித்ததை செய்து மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் சிரித்திருக்கேன் என்று யோசித்தாள். ஆனாலும் என் கணவர் என்னை ரொம்ப அன்போடு பார்த்துக்குறார். கணவன் மனைவி இடையே சின்ன சின்ன சண்டைகள் வருவது சகஜம் அனால் எங்கள் இடையே அது கூட மிகவும் குறைவு. என்னை கோபம் கொண்டு அவர் திட்டியது கூட கிடையாது. நான் ஆசைப்பட்டதை வாங்கி கொடுத்திருக்கார். எனக்கு இரண்டு அழகான குழந்தைகள் இறுக்கர்கள். சமுதாயத்தில் பெரும் மதிப்பு இருக்கு. இதற்க்கு மேல என்ன வேணும் என்று தன்னை கேட்டுக்கொண்டாள்? இருந்தபோதிலும் ஒரு இன்மை உணர்வு இருந்தது. அதை உதறி தள்ள முடியவில்லை மீராவுக்கு.
 
அன்று மாலை வழக்கம் போல மீரா கோவிலுக்கு சென்று சாமி தரிசனம் முடித்துவிட்டு வீட்டுக்கு வந்துகொண்டு இருந்தாள். அவள் பிள்ளைகளுக்கு அன்று கூடுதல் டிவிஷன் இருந்ததால் அவர்கள் அவளுடுன் வரவில்லை. அவள் அன்று கோவிலுக்கு போவது அவளுக்கு அவசியமாக இருந்தது. அவள் மனதை உறுதிகொண்டு இருக்கும் சஞ்சலத்தை சாந்த படுத்த வேண்டும். அவள் அடக்கி வைத்திருந்த அல்லது அழ மனதில் அவளுக்கே தெரியாமல் புதைந்தகிருந்த வருத்தங்கள் இப்போது உணர துவங்கிவிட்டாள்.
 
அவள் வீட்டுக்கு நெருங்க அங்கே பிரபு அந்த மங்க தோப்பில் அவன் பைக் மேல் சாய்த்துக்கொண்டு இருப்பதை பார்த்து ஆச்சிரியம் அடைந்தாள். மீரா முதலில் பார்த்தது பிரபு கையில் சிகுரெட் இருக்குதா என்பதை தான். அப்படி எதுவும் இல்லை என்று பார்த்த போது மகிழ்ச்சி அடைந்தாள். அவளுக்கு செய்த சத்தியம் அவன் மீறவில்லை.
 
"உன்னாலே கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை தானே, இங்கே புகை பிடிக்கத்தான் வந்த," என்று மீற சிரித்தபடி அவனை சீண்டினாள்.
 
பிரபு பதிலுக்கு புன்னகைத்தான் அனால் அவன் எதோ ஒரு சிந்தனையில் இருப்பது போல இருந்தது. இதை கவனித்த மீற, அக்கறையுடன் கேட்டாள்," நீ எதோ ஒரு கலக்கத்தில் இருப்பது போல இருக்கு, என்ன அது?"
 
பிரபு ஒன்னும் இல்லை என்று காட்டிக் கொள்வதுக்காக புன்னகைத்து போல மீராவுக்கு தோன்றியது," ஒன்னும் இல்லை, நல்ல தான் இருக்கேன்," என்றான்.
 
மீரா அவனை விடப்போவதில்லை," சும்மா சொல்லாத, உன் முகம்மெ உன்னை காட்டி கொடுக்குது, என்ன விஷயம்?"
 
"இல்லை, உண்மையில், ஒன்னும் இல்லை," ஒரு வற்புறுத்தலான புன்னகை வீசினான்.
 
"நாம நண்பர்கள் என்று நினைத்தேன், நீ பகிர்ந்துகொள்ள விரும்பாலான பரவாயில்லை, சரி எனக்கு வேலை இருக்கு," என்று அங்கே இருந்து மீரா கிளம்பினாள்.
 
மீரா எரிச்சல் அடைந்தாள் என்று பிரபுவுக்கு விளங்கியது," கோப படாதே மீரா, இரு, நான் சொல்லுறேன்," என்று கூறி அவளை தடுத்தான்.
 
மீரா திரும்பி அவனை நெருங்கி வந்து நின்றாள். அவன் தன் அந்தரங்க விஷயத்தை தன்னுடன் பகிர்ந்துகொள்ளும் அளவு அவளை நம்புகிறான் என்று அவளுக்கு மகிழ்ச்சி. "சொல்லு, ஏன் உன் மூஞ்சி யாரிடம்மொ உன் பணத்தை எல்லாம் பறிகொடுத்தது போல இருக்கு," அவன் மூடை லேசாக்கும் வகையில் புன்னகைத்துக் கொண்டு கேட்டாள்.
 
பிரபு அவன் வாலெட் வெளியே எடுத்தான். மீரா உடனே," காசு பறிபோகலா, எல்லாம் இருக்கு என்று நீ காட்ட தேவை இல்லை," என்று சிரித்தாள்.
 
மீரா அப்படி சொன்னபோது பிரபுவும் உண்மையில் சிரித்துவிட்டான். அவள் சிறிய ஜோக் அவனை சிரிக்க வைத்துவிட்டது என்று மகிழ்ந்தாள். அவன் வாலெட் உள்ளே சொருகி இருந்த ஒரு போட்டோ எடுத்து அவளிடம் காண்பித்தான். என்ன போட்டோ அது என்று அறிய ஆவல் கொண்டு அதை எடுத்து பார்த்தாள், பார்த்ததுதான் அதிர்ச்சி அடைந்தாள்.
 
அந்த போட்டோவில் பிரபுவும் ஒரு வெள்ளை காராச்சியும் இருந்தார்கள். அவர்கள் இருவரும் மற்றவரின் இடையை கையில் சுற்றி வளைத்து பிடித்து பாஸ் கொடுத்திருந்தார்கள். அவள் பற்பத்துக்கு நல்ல தான் இருந்தாள். மீராவுக்கு ஒரு பொறாமை உணர்வு அவள் இதயத்தை குத்தியது.
 
"யார் இது?"
 
"என் கேர்ள்பிரென்ட்  ... இல்லை பழைய கேர்ள்பிரென்ட். "
 
 அவளை தனது பழைய கேர்ள்பிரென்ட் என்று அவன் கூறும் போது ஏன் மகிழ்ச்சி அடைந்தாள் என்று மீராவுக்கு புரியவில்லை.
 
:சரி, என்ன ஆச்சி என்று சொல்லு."
 
"இன்றைக்கு தான் அவளும் நானும் பிரிந்து ஒரு வருஷம் ஆகுது. எனக்கு எதோ கவலையாக இருந்தது, இங்கே தான் கவலை படும் போது வருவேன். இப்போ கொடும்மை என்னவென்றால் ஆறுதலுக்கு புகை பிடிக்க கூட முடியாது," என்று கூறிய பிரபுவின் முகத்தில் தன்னம்பிக்கையற்ற புன்னகை இருந்தது.
 
"சாரி பிரபு, நீங்க ரொம்ப நெருக்கமாக இருந்தீர்களா, ஏன் பிரிந்தீர்கள்? அவள் உன்னுடன் சந்தோஷமாக இல்லையா?"
 
"அப்படி இல்லை, நாம சந்தோஷமாக தான் இருந்தோம். என்னுடன் இருப்பது அவளுக்கு ரொம்ப திருப்த்தி என்று கூறுவாள்."
 
எப்படி இருந்தீங்க? அதுவும் ரொம்ப திருப்த்தி என்று சொல்லி இருக்காள். வெள்ளை கராச்சி ஆச்சே, அதுவா இருக்குமோ? மனதில் நினைத்துக்கொண்டாள். மீண்டும் ஒரு பொறாமை உணர்வு.
 
"அப்போ ஏன் பிரிஞ்சீங்க?"
 
"நாம மகிழ்ச்சியாக இருந்தோம், என்னுடன் இருப்பது அவளுக்கு மகிழ்ச்சி தந்தது அனால் அவள் இந்தியா வந்து தங்க முடியாதாம், நான் அவள் நாட்டுக்கு போகனும்மாம்."
 
"ஏன், வசதியான வெளிநாட்டில் உனக்கு தங்க விருப்பம் இல்லையா?"
 
பிரபு சோகமாக கூறினான்," நான் வீட்டில் ஒரே மகன், என் பெற்றோரின் வயதான காலத்தில் நான் இங்கே அவர்களுக்காக இருக்க விரும்புகிறேன்."
 
"அப்போ ஏன் பிரிஞ்சீங்க?"
 
ஐயோ பாவம்மே, அவன் பெற்றோருக்காக அவன் காதலை தியாகம் பண்ணி இருக்கான். "அவள் மனதை உன்னால் மற்ற முடியில்லையா?"
 
"இல்லை, அவள் அந்த விஷயத்தில் ரொம்ப பிடிவாதமாக இருந்தாள், அது போகட்டும், இப்போது அதை எல்லாம் மீறி வந்துட்டேன்." அனால் அவனை பார்க்கும் போது அப்பசி தோன்றலா.
 
மீரா அனுதாபத்தோடு அவன் தோள்கள் மேல் அவள் கையை வைத்தாள். முதல் முறையாக அவன் மேல் அவள் கைகள் படுது. 
 
"ப்ருயில்லை, முடிந்தது முடிஞ்சி போச்சி. கவலை படாதே. உன்னை போற்றும் ஒரு பெண் உனக்கு நிச்சயமாக கிடைக்கும்."
 
அந்த பெண்ணு நீயாகத்தான் இருக்க போற என்று பிரபு மனதில் நினைத்தான். அவன் தன் காதலி என்று கூறிய அந்த வெள்ளைகாரச்சி, உண்மையான காதலி எதுவும் கிடையாது. இருவரும் ஒரே பெரிய காம்ப்ளெக்ஸில் வேலை செய்தார்கள். அவளுக்கு பிரபு ஒரு நல்ல செக்ஸ் துணை, அவ்வளவு தான்.
 
அவர்கள் பழகிய சில மாதங்களுக்கு பிறகு அவள் தனது சொந்த ஊருக்கு போய்விட்டாள். அதோடு அவர்கள் உறவும் முடிந்தது. மீராவுக்கு அவன் மேல் அனுதாபம் வரவேண்டும் என்று அப்படி நடித்தான். மேலும் அவனுக்கு காதலி இருந்தாள் என்று தெரிந்த போது அவளிடம் என்ன எதிர்வினை வரும் என்று காண ஆவல். அவள் அந்த உணர்வை அவள் முகத்திலிருந்து மறைக்கும் முன்பு அவளுக்கு பொறாமை உணர்வு வந்ததை பார்த்து பிறப்புக்கு கழிமகிழ்தவுக்குரிய உணர்வு உண்டானது.
 
மீரா கள்ள உறவில் தன்னை இழக்க கனிந்த தயார் நிலையில் இருந்தாள். அவளுக்கு தான் அது இன்னும் புரியவில்லை. அவர்கள் இடையே வெகு நாட்கள் கடந்துவிட்டது. அவன் அடுத்த படி எடுக்க வேண்டும். அதை அவன் செய்யும் போது மீரா தன்னை அவனிடம் முழுதாக கொடுத்துவிட வேண்டும். அந்த இறுதி முயற்சியின் துவக்கம் தான் இது.
 
இப்போதுதான் ரொம்ப அபாயமான நேரம். அவள் தன்னை அறியாமல் கொடுக்கும் சிக்னல் அவன் தவறாக புரிந்து இருந்தான் என்றால் பெரும் பிரச்சனையில் முடியும். அனால் அவன் நோக்கை அடைவான் என்று நம்பிக்கையுடன் இருந்தான். மீராவை அவனுடன் முதல் முறையாக படுக்க வைப்பது தான் மிக முக்கியமானது. அப்படி நடந்துவிட்டால் பிரபுவுக்கு நம்பிக்கை இருந்தது, அவன் அப்போது கொடுக்கும் இன்பத்துக்கு அவள் தன்னை கட்டுப்படுத்த முடியாமல் அவர்கள் கள்ள உறவை தொடர்வாள். அன்று அங்கே இருந்து கிளம்பும் போது, அவன் கூடிய சீக்கிரம் அடைய போகும் வெற்றியில் அவன் உள்ளம் ஆனந்தத்தில் மிதந்தது.

இனி தாமதிக்க முடியாது என்று பிரபு நினைத்தான், இதுதான் மேக் அல்லது பிரேக் பாயிண்ட். நான் அந்த பரலோக இன்பம் கொடுக்கக்கூடிய  உடலைப் பெறப் போகிறேனா அல்லது நான் கடுமையாக திட்டு அல்லது அடி வாங்கபோறேன்னா? ரிஸ்க் எடுக்காவிட்டால் பலன் கிடைக்க போவதில்லை. இங்கே பலன் என்னவென்றால் அவன் பல வாரங்களுக்கு கனவு கண்டா ஏங்கி கிடக்கும் அந்த அழகி அவனுக்கு இன்ப விருந்து கொடுப்பாள். அவன் சரியான மதிப்பிடு செய்திருக்கான் என்று அவன்னுக்கு பெருமளவு  நம்பிக்கை இருந்தது. 

 
அவள் கள்ள சுகம் அனுபவிக்க தயாராக இருக்கிறாள், ஆனால் அவளுக்கே அது தெரியாது, அது மட்டும் இல்லை, அவளாக அவள் எந்த நடவடிக்கையும் எடுக்க மாட்டாள். அவன் தான்  அதை செய்ய வேண்டியிருந்தது. அவன் அவளை பாலியல் சிற்றின்பத்தோய்வின் விளிம்புக்கு  தள்ள வேண்டும். அந்த மனத் தடையைத் தாண்டிவிட்டால், மீராவுக்கு அதிக அளவு பாலுணர்ச்சியின் உந்துதல் இருப்பதாக பிரபு நம்பினான். அது சரியான நபரின் தூண்டுதல் இல்லாமல் செயலற்ற நிலையில் இப்போது உள்ளது. இப்போது மற்றவர்கள் பார்க்கும் அவளது பத்தினித்தனமான உருவத்தை பொய்யாக்கி, தற்சமயம் அவளுள் உணர்ச்சிகளின் அடங்கிய உட்கொதிப்பு, காமத்தின் எரிமலையாக எழுப்பப் போவது அவன்தான்.
 
அவன் இரண்டு நாளுக்கு மீரா வீட்டுக்கு போகவில்லை. அவனுக்கு என்ன ஆச்சு என்று மீரா யோசிக்க துவங்கினாள். அவளுக்கு என்ன செய்வது என்று தெரியவில்லை. என்ன ஆகிவிட்டது என்று மீராவுக்கு தெரிய ஆவல் அனால் பிரபு கூப்பிட்டாலோ, அல்லது அங்கே வந்தால் தான் மீராவால் அதை தெரிந்துகொள்ள முடியும்.  அவளால் பிரபுவை அழைக்க முடியாது அனால் எந்த தகவலும் இல்லை என்பதால் வேறு வழி இல்லாமல் அவன் வீட்டுக்கு போன் செய்ய முடிவெடுத்தாள்.
 
அவன் தங்கை அல்லது பெற்றோர் போன் எடுத்தால் எதுவும் பேசாமல் வைத்துவிடலாம் என்று முடிவு செய்தாள். அப்போதும் கூட அவன் வீட்டை அழைக்க அவளுக்கு நிறைய தைரியம் தேவைப்பட்டது. அவள் பல முறை ரிசீவரை தன் கைகளில் எடுத்து அவனை அழைக்காமல் திருப்பி வைத்தாள். தனக்குள்ளேயே ஒரு பெரிய விவாதத்திற்குப் பிறகு அவள் இறுதியாக நடுங்கும் விரல்களுடன் பிரபு வீட்டுக்கு போன் செய்தாள்.
 
வெள்ளைக்கார பெண்ணுடன் அவனது உடைந்த காதல் விவகாரம் குறித்து அவன் இன்னும் வருத்தப்படுகிறான் என்று அவள் சந்தேகித்தாள். அந்தப் பெண் நினைவவு இப்படி பட்ட பிடி பிரபு மனதில் உண்டாகியது நினைத்து அவள் உண்மையில் கொஞ்சம் பொறாமைப்பட்டாள்.  சரியாக ஒரு வருடம் ஆகிவிட்டது என்று அவர்கள் பிரிந்த நாளைப் பற்றி பிரபு நினைவுக்கு வந்ததால் அவனுடைய பழைய உணர்வுகளை அவனுக்குள் மீண்டும் தூண்டிவிட்டிருக்க வேண்டும்.
அவன் இங்கே இருந்தபோது அவன் மிகவும் மகிழ்ச்சியாக தானே இருப்பதுபோல தெரிந்தது. உண்மையில், என் கணவர் அவனை எனக்கு அறிமுகப்படுத்திய காலத்திலிருந்தே அவன் எப்போதும் அப்படித்தானே இருந்தான். ஏன் இந்த திடீர் மனநிலை மாற்றம். அவன்னது இழந்த காதலுக்கு இந்த திடீர் ஏக்கம் ஏன்? இது மீராவை பெரிதும் குழப்பமடையச் செய்தது. வேறு ஏதோ இதைத் தூண்டியிருக்க வேண்டும், ஆனால் அவள் என்ன என்று தெரியாமல் குழப்பத்தில் இருந்தாள்.
 
மீரா போன் செய்ய யாரும் அதை எடுக்காமல் சிறிது நேரம் தொலைபேசி ஒலித்தது. அப்படி யாரும் எடுக்காமல் தொலைபேசி ஒலிக்கையில் அவள் இதயம் பதற்றத்தில் துடிப்பு எகிறியது. அவளுடைய தைரியம்  இழந்து தொலைபேசியை கேட் செய்ய நினைத்த போது, யாரோ ஒருவர் ரிசீவரை மறுபக்கத்தில் எடுப்பது தெரிந்தது. 
 
"ஹலோ, யெஸ்?"
 
அது அவனது குரல் தான், அவள் இதயத்தில் கொஞ்சம் உணர்ச்சிகளின் எழுச்சி இருந்தது. "ஹலோ. நான்தான்."
 
அவன் அவள் குரலை உடனே அடையாளம் கண்டுகொண்டான். அவன் மிகவும் உற்சாகமும் சந்தோஷமும் அடைந்தான். . அவள் அவனுக்கு  கிடைக்க போகிறாள் என்பது அவனுக்கு உறுதியானது.  இப்போது அதைப் பற்றி எந்த சந்தேகமும் இல்லை.
 
"ஹலோ, மீரா, நீ என்னை இங்கே அழைத்தது எனக்கு ரொம்ப ஆச்சரியமாக இருக்கு," அவன் மகிழ்ச்சியடைந்தாலும் அவன் குரலை சோர்வாக வைத்திருந்தான்.
 
“ஏய், பிரபு, என்ன நடந்தது? இரண்டு நாள்ல ஆளையே காணும். நீ நல்ல இருக்கியா? ”
 
"உண்மையில் நான் மிகவும் வருத்தமாகவும் சோகமாகவும் பீல் பண்ணுறேன். நான் எங்கும் போகும் மனநிலையில் இல்லை. ”
 
இது உன் பழைய காதலியின் காரணமாக இல்லையா? எனக்கு தெரியும். தனியாக உட்கார்ந்து கவலை போட்டுக்கிட்டு இருக்காதே. குறைந்தபட்சம் வந்து என்னிடம் பேசு…. அல்லது உன் நண்பரோடு பேசு, ”தன கணவனுடன் தானே முதலில் பேச சொல்லணும் என்று பிறகு தான் உணர்ந்து அவ்வாறு கூறினாள்.
 
இதைத்தான் பிரபு விரும்பினான். "எனக்குத் தெரியல மீரா ... எனக்கு மிகவும் சோகமாக இருக்குது, நான் தனியாக இருக்க விரும்புறேன்."
 
அது நல்லதல்ல. நீ இங்கு வருவது தான் நல்லது, நீ என்னுடன் உன் சோகத்தை பகிர்ந்துகொண்டாள் உனக்கு சற்று ஆறுதலாக இருக்கும், நான் சொல்லுறத கேளு, நீ இங்கே வர. ”மீரா உறுதியாக கூறினாள்.
 
மிகவும் தயக்கம் காட்டுவது போல் அவன் சரி என்று கூறினான். “எனது பெற்றோரும் தங்கையும் அவள் ஜாதகத்துடன் பொருத்தம் பார்க்க  வெளியே போயிருக்கார்கள், அவர்கள் திரும்பி வந்தவுடன் நான் வருவேன். அவர்கள் இப்போது எப்போது வேண்டுமானாலும் திரும்பி வர நேரம் ஆகிருச்சு.”
 
பிரபு தொலைபேசியை வைத்த பிறகு தனக்குத்தானே சிரித்தான். இது எதிர்பாராதது. அவன் அவளைப் பார்க்கச் செல்வதற்கு மூன்று நாட்கள் காத்திருந்த பிறகு போகலாம் என்று நினைத்தான், ஆனால் அவள் ஒருபோதும் அழைப்பாள் என்று அவன் எதிர்பார்க்கவில்லை. பெரிய நகரங்களில் இது ஒரு பெரிய விஷயமாக இருக்காது, ஆனால் இது போன்ற ஒரு இடத்தில் ஒரு பெண்ணுக்கு, அதுவும் கல்யாணம் ஆனா பெண்ணுக்கு இப்படி வேற ஆணை அழைத்து பேசுவது மிகவும் அசாதாரணமானது. அவனுக்கு இப்போது இருந்த கொஞ்சம் சந்தேகமும் தீர்ந்து அவளை வெற்றிகரமாக அவள் கற்பை சூறையாட போகிறான்  என்பது உறுதியானது.
 
மீரா தனக்குத்தானே நினைத்துக் கொண்டாள், பாவம் அவன், அவனது காதல் முறிந்து விட்டது என்று ரொம்ப வருத்தப்படுகிறான். இது அவனுக்கு முதல் காதலாக இருந்திருக்க வேண்டும். நான் கல்யாணம் செய்வதுக்கு முன்பு  நான் யாரையும் காதலிக்கவில்லை, அதனால் அந்த உணர்வு எனக்குத் தெரியாது அல்லது அந்த காதல் முறிந்தால் அந்த உணர்வு எப்படி இருக்கும் என்றும் தெரியாது, என்று அவள் நினைத்தாள். இது உண்மையில் மிகவும் வேதனையாக இருக்க வேண்டும், நான் அவனை ஆறுதல்படுத்த முயற்சிக்க வேண்டும். நண்பர்கள் என்றால் இதை தானே செய்யவேண்டும். அவனை அழைத்த ஒரே காரணம் நட்புரீதியான அக்கறை என்று அவள் தன்னை தானே நம்ப வைக்க முயன்றாள்.
 
அவள் வீட்டின் முன் பிரபுவின் மோட்டார் சைக்கிளை நிறுத்தும் சத்தம் கேட்டது. அவள் ஆவலுடன் சென்று கதவைத் திறந்தாள். அவன் முகத்தில் மிகவும் சோகமான தோற்றத்துடன் உள்ளே நடந்து வந்தான். அவனது முகத்தில் வழக்கமான மகிழ்ச்சி இல்லை. இது ஒரு வித்தியாசமான பிரபுவை மீரா பார்க்கிறாள்.
 
“உள்ளே வா, உள்ளே வா” அவள் அவனை தன் வீட்டிற்குள் வரவேற்றாள்.
 
அவன் மெதுவாக நடந்து சோபாவில் அமர்ந்தான்.
 
“உனக்கு ஒரு கப் காபி வேண்டுமா?” என்று அவனிடம் கேட்டாள்.
 
"சரி," அவள் அவனுக்கு காபி கொடுக்கும் போதெல்லாம் இருக்கும்  வழக்கமான உற்சாகம் இல்லாமல் சொன்னான்.
 
நான் அவன் கவலையை மறக்க செய்ய வேண்டும், என்று  சமையலறைக்குள் நுழைந்தபோது அவள் நினைத்தாள். அவள் பத்து நிமிடங்களில் ஒரு சூடான டம்ளர் காபியுடன் திரும்பி வந்து அவனிடம் கொடுத்தாள். அவன் அதை கையில் எடுத்துக் கொண்டான் (வழக்கமான விரல்கள் உரசல் கூட இல்லை), ஆனால் அதை குடிக்காமல் மேஜையில் வைத்திருந்தான்.
 
"ஹேய் காபி குடி. இப்போ என்ன பெரிய விஷயம் ஆகிவிட்டது, ஏன் இப்படி இருக்குற, சீக்கிரம் காப்பியை குடி. ”
 
“இல்லை, அது சூடாக இருக்குது. நான் கொஞ்ச நேரத்தில் குடிக்கிறேன்," என்று அவன் உயிரற்ற தொனியில் கூறினான்.
 
அவள் சோபாவில் அவனருகில் அமர்ந்து அவனிடம் மென்மையாகப் பேசினாள், அவனை ஆறுதல்படுத்த முயன்றாள்.
 
“நீ இன்னும் அந்த வெள்ளைகாரச்சியை பற்றி நினைச்சுகிட்டு இருக்கியா? உன்  காதல் அவளுக்கு புரியவில்லை. இப்போது ஒரு வருடத்திற்கு மேலாகிவிட்டது, நீ ஏன் அவளைப் பற்றி இன்னும் நினைத்து சோகமாக இருக்க வேண்டும். அவளை மறக்க முயற்சி செய்யு.”
 
பிரபு அவளைப் பார்த்து, ”இது என் முன்னாள் காதலனின் காரணம் என்று உங்களுக்கு எப்படித் தெரியும்?” என்றான்.
 
"அதுவா?, உன் மூஞ்சை பார்த்தாலே தெளிவா தெரியுதே, ஆனால் ஒரு விஷயத்தை சொல்லு, எனக்கு அது புரியவில்லை."
 
"என்ன?"
 
"எனக்கு உன்னை தெரிந்த நாளில் இருந்து இப்படி ஒரு விஷயம் இருக்கோ அல்லது நீ எதோ இழந்து சோகமாக இருப்பது போல இல்லையே அப்புறம் ஏன் இந்த திடீர் மாற்றம். எனக்கு புரியவில்லை. ”
 
“மீரா, நாங்கள் எவ்வளவு நெருக்கமாக இருந்தோம் என்பது உனக்கு தெரியாது. என்னை தப்ப நினைக்காதே, ஆனால் நாங்கள் அங்கே கணவன், மனைவி போல வாழ்ந்தோம். என்னைப் பொறுத்தவரை அப்படி இருப்பது பழக்கம் இல்லை என்றாலும், ஆனால் அவளது  கலாச்சாரத்திற்கு அது தப்பு இல்லை. அவள் என் மனைவியாக போகிறாள் என்று நான் நினைத்ததால் நானும் அவள் விரும்பியபடி நடந்து கொண்டேன்.”
 
மீரா நினைத்தாள், நான் நினைத்தது சரி தான். அவன் அவளுடன் பாலியல் உறவு வைத்துள்ளான். அவள் சந்தேகம்  உறுதிப்பட்டதுனால அது  மீண்டும் அவள் பொறாமை உணர்வைத் தூண்டியது, ஆனால் அந்த உணர்வு அதுவென்று அவள் மனதில் ஏற்றுக்கொள்ள மறுத்தாள்.
 
"உங்கள் இடையே உடலுறவு இருந்ததால் தான் உன்னால் அவளை மறக்க முடியவில்லை."
 
"இல்லை, அது இல்லை, நான் அவளை உண்மையாக நேசித்தேன்."
 
"ஆனால் நீ இங்கே இருந்தபோது ..  என்னைப் பார்க்க வரும்போதும் ... எங்களைப் பார்க்க வரும் போது  நீ அவளைத் மிஸ் பண்ணியது போல தெரியவில்லை?"
 
"இது என் மனதின் பின்புறத்தில் இருந்தது, ஆனால் நான் அதைக் காட்டவில்லை. உன்னுடன் இங்கே நேரத்தை செலவிடுவது எனக்கு அவள் நினைப்பு வரமால் இருக்க உதவியது, ஆனால் அவள் ஒரு நாள் மனம் மாறி என்னை அழைப்பாள் என்று நான் எப்போதும் நினைத்தேன் ஆனால்… .. ”
 
இனி பேச முடியாமல் பிரபுவின் முகம் தரை பார்த்து குனிந்து..
 
"அனால்??? இப்போது என்ன மாறியது, ”மீரா மீண்டும் ஒரு அனுதாப சைகையில் அவன் தோளில் கை வைத்தாள்.
 
இப்போது… என் நண்பர் என்னை அழைத்தான் , அவள்  இன்னும் இரண்டு நாட்களில் அவள் நாட்டில் சேர்ந்த ஒருவனை திருமணம் செய்து கொள்ளப்போவதை என்னிடம் கூறினான். அவள் என்னை அழைத்து சொல்ல விரும்பினாள், ஆனால் இங்கே என் எண் அவளுக்கு தெரியவில்லை. என் நண்பனும் அவளுக்கு அதை கொடுக்கவில்லை. ”
 
“ஆகவே இதுதான் இந்த சோகத்திற்கு காரணம்மா? வாழ்க்கை பாட்டுக்கு போகும், நீ இந்த துன்பத்தையும் மீறி வழ முடியும். "அவன் தலையை அவள் கைகளால் உயர்த்தி," நாங்கள் உனக்கு இங்கே இருக்கிறோம், கவலைப்பட வேண்டாம், கால போக்கில் எல்லாம் சரியாகிவிடும். "
 
பிரபு அவளைப் பார்த்து, "உண்மையில் உன்னுடன் நேரத்தை செலவிடுவது என்னை மெதுவாக அவளை மறக்கச் செய்தது, அவள் திருமணம் செய்துகொண்டதைக் கேட்டது எனக்குள் சில பழைய உணர்வுகளைத் தூண்டியது.

"

 
மீராவுக்கு இதற்கு என்ன சொல்வது என்று தெரியவில்லை அதனால் அமைதியாக இருந்தாள்.
 
பிரபு தொடர்ந்தான், ”இப்போது நான் ஏன் இவ்வளவு முட்டாள் தனமாக இருக்கிறேன் என்று நினைக்கிறேன். நான் இப்போது உன்னைப் பார்க்கும்போது அவள் எனக்கு முக்கியமாகவே தெரியவில்லை  என்று தோன்றுகிறது. நீ அவள் உருவத்தை என் மனதில்  இருந்து அகற்றிவிட்டே."
 
பிரபு கை மெதுவாக அவளை தோள்களால் பிடித்துக் கொண்டது, அவனது கண்கள் சில கணங்கள் அவளை சந்தித்தன," இப்போது நீ அங்கே இருக்குற."
 
 அவள் சுதாரித்துக்கொள்வதற்கு முன் , அவன் முகம் அவள் முகத்தை நோக்கி வந்தது. அவன் உதடுகள் அவள் உதடுகளுடன் ஒட்டின. முரட்டு  உதடுகள் மென்மையான உதடுகளுடன் தேய்த்துக் கொண்டிருந்தன.
 
பிரபு  சில விநாடிகள் முத்தமிடுவதை நிறுத்தி, "நீ தான் இப்போது எனக்கு முக்கியம் ஆகிவிட்ட, எல்லாவற்றையும் மறக்கச் செய்துவிட்ட."
 
அவன் உதடுகள் அவளது உதடுகளுடன்  மீண்டும் சந்தித்தன. உணர்ச்சியுடன் பிரபு மீராவை முத்தமிட்டான். அவள் ஒரு சில கணங்கள் தன்னை மறந்து அவன் அவளை முத்தமிட அனுமதித்தாள்.





கருத்துகள் இல்லை:

கருத்துரையிடுக