http://www.kanavu-kathali.com/ கனவு காதலி : காமினி கஸ்தூரி கவிதா - பகுதி - 1

பக்கங்கள்

திங்கள், 1 ஜூன், 2020

காமினி கஸ்தூரி கவிதா - பகுதி - 1

டெல்லியில் பணிபுரிந்துக்கொண்டு இருந்த நான், விடுமுறையில் சென்னைக்கு சென்று இருந்தேன். அன்று…சென்னையில் வழக்கம் போல் கொளுத்தும் வெய்யில். நானோ வெய்யிலில் காய்ந்து போய் தாளமுடியாமல், ஒரு பெட்டிகடையில் ஒதுங்கி பெப்சி குடித்துக்கொண்டே தம் அடித்துக்கொண்டு இருந்த நேரம் அது. பாதி பெப்சியும் கால் வாசி சிகரெட்டும் முடித்து இருந்த நேரத்தில் தானா அந்த மோகினி என்னை கடக்க வேண்டும்? சென்னை வெய்யிலில் மக்கள் கறுத்து களிமண்ணாய் கிடக்க, அதற்கு மாறாக, மஞ்சள் நிற மோகினி ஒருத்தி Kinetic Hondaவில் பறந்துக்கொண்டு இருந்தாள். அவளுக்கு பின்னே, அவள் கட்டி இருந்த காட்டன் புடவையின் முத்தானை, ஒய்யாரமாய் பறந்துக்கொண்டு இருந்தது. கூலிங் கிலாஸ் அணிந்து இருந்ததால் , அவளது முகத்தை கூட சரியாக பார்க்க முடியவில்லை. ‘கண்டதும் காதல்’ என்று சொல்லுவார்களே! அது தான். அதே தான்! சிகரெட்டை தூக்கி எறிந்துவிட்டு, பெப்சியை வைத்துவிட்டு, கடைக்காரரிடம் பணத்தை அழுத்திவிட்டு (மீது சில்லரைக் கூட வாங்காமல்), என்னுடை பைக்கை உதைத்து கிளப்பி அவள் பிடிக்க விரைந்தேன்.
எனக்கு முன்னே சுமார் 500 மீட்டர் தூரத்தில் என் கண்களுக்கு தெரிந்தும் தெரியாமல் அவள் போய்க்கொண்டு இருந்தாள். தாறுமாறான சென்னை டிராபிக்கில் கொஞ்சம் கூட பயம் இல்லாமல், இப்படியும் அப்படியும் அவள் வண்டியை ஓட்டியதை பார்க்கும் போது நெஞ்சம் திக் திக் என்று அடித்துக்கொண்டது. நல்ல வேளையாக விநாயக கடவுள் வடிவத்தில் (ஆமாங்க அதே அளவுக்கு தொப்பை!) ஒரு டிராபிக் போலிஸ்காரர் தமது கையை காட்டி வாகனங்களை நிறுத்த, நான் அந்த மோகினியை ஒரு வழியாய் பிடிக்க முடிந்தது. பைக்கை அப்படியும் இப்படியும் நகர்த்தி, அவளுக்கு பக்கத்தில் போய் நிறுத்தினேன். பார்த்தாளா அந்த காதகி! ஊஹ¥ம்..! ஒரு முறைக்கூட திரும்பி பார்க்கவில்லை. ‘ரொம்ப தான் திமிர் பிடிச்சவள் போல..’ என்று உள்ளுக்குள் எண்ணிக்கொண்டேன். ‘ஒரு தடவையாது திரும்பி பார்க்கமாட்டாளா..!’ என்று நெஞ்சம் ஏங்கியது.

ஊஹூம் ..! ‘பிளீஸ் .. பிளீஸ்.. கடவுளே! அவளை ஒரு தடவையாது என்னை திரும்பி பார்க்க வைய்யேன்..’ என்று மனதுக்குள் வேண்டாத கடவுள் இல்லை. கடவுள் என்னை கை விட்டுவிட்டார். டிராபிக் போலிஸ் உடையணிந்த விநாயக கடவுள் கையை காட்ட அவள் மீண்டும் பறக்க ஆரம்பித்தாள். ‘என்ன நெஞ்சு அழுத்தம் அவளுக்கு.. இவளை விடக்கூடாது..’ என்று உள்ளுக்குள் கங்கணம் கட்டிக்கொண்டு அவளை விரட்டினேன். மேலும் சுமார் 2 கிமீ சென்றவுடன் ஒரு வங்கியின் முன்னே தனது வண்டியை நிறுத்தி விட்டு அவள் இறங்கினாள். நானும் போய் நின்றேன். ‘பார்க்கமாட்டாளா..’ என்று மீண்டும் எனது மனம் ஏங்க அவளோ என்னை சட்டை செய்யாமல் வங்கியின் உள்ளே சென்றுவிட்டாள். நான் வெளியிலேயே காத்துக்கிடந்தேன். ‘உள்ளே போகலாம்’ என்று என் மனம் சொன்னாலும், எனக்குள் இருந்த கொஞ்ச நஞ்சம் ஈகோ என்னை தடுத்து நிறுத்தியது.
பத்து நிமிடங்களுக்கு பின்னர் அந்த மோகினி திரும்பி வந்தாள். என்னை சுத்தமாக கண்டுக்கொள்ளவில்லை. ‘இவளுக்கு ஒரு வேளை கண் தெரியாதோ..’ என்று எனக்குள் காமன் சென்ஸ் இல்லாமல் கேள்வி தோன்றியது. நான் செய்வது அறியாமல் வெய்யிலில் நின்றுக்கொண்டு இருக்க, தனது வண்டியை கிளப்பிய அவள், அலட்சியமாய் ஒரு பார்வையை என் மீது வீசிவிட்டு புறப்பட்டாள்.

அவள் கூலிங் கிளாஸ் அணிந்து இருந்ததால், அவள் என்னை பார்த்தாளா அல்லது எனக்கு பக்கத்தில் போய்க்கொண்டு இருந்த அந்த சொரி நாயைப் பார்த்தாளா என்று நிச்சையமாய் என்னால் சொல்ல முடியவில்லை! ஆனால், அவ்வளவு அலட்சியம் தெரிந்தது அவளது செய்கையில். கடுப்பாகி போன நான், ‘இவளை விடக்கூடாது.. தாம் அழகுன்னு ரொம்ப தான் ராங்கி பண்ணிக்கிறா..’ என்று நினைத்த படியே அவளை பின் தொடர்ந்தேன். வந்த வழியே அவள் மீண்டும் செல்ல, நானும் விடாமல் பின்னால் தொடர்ந்தேன். ஒரு வழியாக அண்ணா நகருக்குள் நுழைந்தாள். சற்று நேரத்திற்கெல்லாம் அவள் தனது வீட்டை அடைய, நானும் பின்னால் சென்று வண்டியை நிறுத்தினேன். நான் வெளியில் காத்துக்கிடக்க, தனது வீட்டு காம்பவுண்டுக்குள் நுழைந்த அவள் வண்டியை நிறுத்தினாள். கீழே இறங்கிய அவள் தனது வீட்டுக்குள் செல்லும் முன், தான் அணிந்து இருந்த கூலிங் கிளாஸை கழற்றி விட்டு ஒரு முறை ஒரே ஒரு முறை என்னைப் பார்த்தாள். அவளது பார்வை என் நெஞ்சில் ‘சுருக்’ என்று ஈட்டியாய் பாய, நான் நிலைக்குளைந்து போனேன். “அது இருக்கட்டும். நீ யார்? நீ எதுக்கு முன்ன பின்ன தெரியாத பெண்ணுக்கு பின்னாடி நாயா அலையரே?” என்று நீங்கள் கேட்பது கேட்கிறது. அவள் ஒன்றும் முன்னே பின்னே தெரியாத பெண் இல்லை. அவள் எனது வருங்கால மனைவி ஆவாள்.

மூன்றாண்டுகளுக்கு முன்னர் அவளை ‘லவ் பண்ணுகிறேன் பேர்வழி’ என்று நான் சுற்றாத தெருவில்லை.. கோவில் இல்லை.. அவளை சுற்றுவதை விட்டுவிட்டு.. அப்படியே நேராக நடந்து இருந்தால், உலகத்தையே ஒரு முறை நடையால் சுற்றி வந்து கின்னஸ் சாதனை படைத்து இருப்பேன் (என்று இப்போது தோன்றுகிறது.) அவளைச் சுற்றி சுற்றி வந்த கதையைத் தான் இப்போது சொல்லிக்கொண்டு இருக்கிறேன்… அவள் அந்த ஒரு ‘அம்பு’ பார்வையால் என்னைக் கட்டிப்போட்டு விட்டாள். பின்னர் தினமும் அவளது வீட்டுவாசலுக்கு அருகே காத்துக்கிடப்பதே எனது வேலையாய் போனது.
அவள் எங்கே சென்றாலும், சற்று இடைவெளி விட்டு அவளை தொர்வதே எனது வேலையாய் போனது. விடுமுறையில் அதை விட்டால் வேறு என்ன வேலை? அவள் சில சமயம் என்னை அலட்சியாமாய் ஜன்னலுக்குள் இருந்து பார்ப்பாள். பல சமயம் என்னை கண்டுக்கொள்ளாமல் இருப்பாள். அப்படியே ஒரு மாதம் ஓடியது. அப்படி காத்து கிடந்ததில் எனக்கு தெரிந்தவை… அவளது குடும்பத்தினர் அப்பா, அம்மா, மற்றும் தம்பி என்று மட்டுமே தெரிந்தது. வேறு ஒன்றும் தெரியவில்லை. அப்பா பார்க்க சுமார்.. தம்பி ஓகே.. ஆனால் அவளது அம்மா வெகு ஜோர்.. சில சமயம், ‘இந்த திமிர் பிடித்தவளை விட்டுவிட்டு பேசாமல் இவளோட அம்மாவையே சைட்டு அடிக்கலாம் போல..’ என்று கூட எனக்கு தோன்றும். பொறுத்து பொறுத்து பார்த்து பொறுமையை இழந்த நான், வேறு ரூடில் போனேன்.
“அம்மா! நான் கலியாணத்துக்கு ஒத்துக்கிறேன். ஆனா ஒரு கண்டிஷன். எனக்கு புடிச்ச பொண்ணை தான் கலியாணம் பண்ணிக்குவேன்..!” என்று நான் என்னுடைய அம்மாவிடம் கூற, அவள் ஆச்சரியம் அடைந்தாள். இருக்காதே பின்னே? கடந்த 5 வருஷமாய் (வேலையில் சேர்ந்ததில் இருந்து) அவள் என்னை நச்சரிக்காத நாளே இல்லை என்று சொல்லலாம். “டேய் நிஜமா சொல்லறியா? இல்ல என்னை வெறுப்பேத்த சொல்லறியா..?” என்று அம்மா கேட்டாள்.
“இல்லம்மா நெஜமா தான் சொல்லறேன்..” என்று நான் கூற, அம்மா பச்சென்று எனக்கு முத்தம் ஒன்று தந்தாள். “யார்டா பொண்ணு! நீ தெனம் சாயங்காலம் வெளியில கிளம்பு போதே நான் நினைச்சேன்.. நல்ல வேளை! இப்பவாச்சும் ஒத்துக்கிட்டியே…” என்று அம்மா பெருமூச்சு விட்ட படியே அப்பாவை தேடினாள்.
ஒரே மகனான எனக்கு கல்யாணம் பண்ணி வைக்க காத்து இருந்தது அவளுக்கு தான் தெரியும்! இரண்டு நாட்களுக்குள் அப்பாவும் அம்மாவும் விழுந்து அடித்துக்கொண்டு ‘யார் என்ன..?’ என்று விசாரித்து விட்டு, பெண் பார்க்க ஏற்பாடு செய்தார்கள். ‘எங்கே நான் மனதை மாற்றிக்கொண்டு விடுவோனோ!’ என்று பயந்தார்கள் போலும்.
ஒரு நாள் மாலையில் பெண் பார்க்க போனோம். “வாங்க சார்.. வாங்கம்மா.. வாங்க..” என்று அவளின் அப்பா எங்களை வரவேற்றார். ஹாலில் நுழைந்ததும், “உட்காருங்க பிளீஸ்..” என்று சோபாவை காட்டிய அவர் அறிமுக படலத்தை ஆரம்பித்தார். “நான் தான் வெங்கடேசன்.. குடும்ப தலைவர்..” என்று லேசாக சிரித்துக்கொண்டே சொன்ன அவர், “இது தான் என்னுடைய ஒரே மகன். பேரு ரவி. TCSல software engineerஆ இருக்கான்..” என்று தமக்கு பக்கத்தில் இந்த அவளின் தம்பியை அறிமுகப்படுத்தினார். நான் “ஹாய்” சொன்னேன்.
எங்கே அந்த மோகினி?’ என்று நான் பார்வையால் துழாவிக்கொண்டு இருப்பதை பார்த்ததும் எனது வருங்கால மாமனார் புரிந்துக்கொண்டார், “டேய் போய் அம்மாக்கிட்ட, காமினியைக் கூட்டி வரச் சொல்லு.. சீக்கிரம்..” என்றார். ரவி உள்ளே போக, ‘ஓகோ.. ‘காமினி’யா அவளோட பேரு..!’ என்று நான் நினைத்துக்கொண்டேன். சுமார் ஐந்து நிமிடங்கள் இரண்டு நிலாக்கள் ஒரு சேர தோன்றின! காமினியை அவளது அம்மா தான் கூட்டிக்கொண்டு வந்து இருந்தாள். அம்மா – மகள் என்றே சொல்ல முடியாத அளவிற்கு, இருவரும் இருந்தனர். ஊதா நிற ஜாக்கெட், மற்றும் அதற்கு மேட்சான காட்டன் புடவையில் காமினி எளிமையாக வந்து எங்கள் எல்லாருக்கும் “வணக்கம்” என்று சொல்லிவிட்டு நின்றாள்.

ஏற்கனவே மஞ்சள் நிற அழகியான அவள், மிகைப்படாத லேசான மேக்கப் போட்டு இருந்ததால், எனது இதயத் துடிப்பு எகிறியது. அன்று வரை என்னை கொஞ்சம் கூட சட்டை செய்யாமல் இருந்த அவள், என்னைப் பார்த்து லேசாக புன்முறுவல் பூக்க, நான் கிறுக்கு பிடித்தவன் போல ஆகி, அவளையே வெறித்துப் பார்த்துக்கொண்டு இருந்தேன். 
பக்கத்தில் அவளுக்கு போட்டியாக, சந்தன நிற பட்டுபுடவையில் நின்ற அவளது அம்மாவையும் அவ்வப்போது சைட் அடித்துக்கொண்டு இருந்தேன்.
அழகை ரசிப்பதில் தவறென்ன இருக்க முடியும்?

 “இது என்னோட மனைவி, கஸ்தூரி! இது என்னோட மகள், காமினி…” என்று வெங்கடேசன் அறிமுக படுத்தினார்.

 காமினியை வெறித்துப் பார்த்துக்கொண்டு இருந்ததால், சற்று கூச்சம் அடைந்த என் அம்மா என் தொடையில் நறுக்கென்று கிள்ள, நான் அவசர அவசரமாய் என் பார்வை அகற்றினேன்.


“என் பேரு பரசுராம்.. இது என்னோட மனைவி கமலா. இது என்னோட பையன், மதன்..” என்று எனது அப்பாவும் எங்களை அறிமுக படுத்தினார். மேலே பேச பேச, எங்கள் இரண்டு குடும்பங்களுமே வசதியிலும், வழக்கத்திலும் ஏறத்தாழ ஒரே மாதிரியாக இருந்ததால், எல்லாவற்றையும் ஒரு வழியாய் பேசி முடித்தனர்.


“எங்க பையன் லீவ்ல வந்து இருக்கான். இன்னும் 15 நாளைல திரும்ப டில்லி போயிடுவான்.. டில்லி போனதும் ‘பழைய குருடி கதவை திறடி.’ன்ற மாதிரி திரும்பவம் கல்யாணம் வேணாம் அப்படி இப்படின்னு எங்க பையன் சொன்னாலும் சொல்லுவான்.. அதனாலே சட்டுப்புட்டுன்னு இப்பவே கல்யாணத்தை முடிச்சுலாங்களா..?” என்று அம்மா கேட்டாள். ‘அப்படியா சங்கதி..?’ என்பதைப் போல காமினி புருவத்தை நெரித்து என்னை ஒரு முறை முறைத்தாள்.

‘நேற்று வரை ஏறிட்டுக்கூட பார்க்காவதள், திடீரென்று எப்படி இப்படி பல நாள் பழகியது போல உரிமைக்கொண்டு இப்படி பார்வை பார்க்கிறாள்?’ என்று எனக்கு ஆச்சரியமாய் போனது. “க்கும்..க்கும்..” என்று தனது தொண்டையை செருமிய வெங்கடேசன்,


“காமினிம்மா.. தம்பியைக் கூட்டிக்கிட்டு வீட்டை சுற்றி காட்டேன்..” என்று இங்கீதத்துடன் எங்களுக்கு தனிமையைக் கொடுக்க, காமினி எழுந்தாள். உடனே நானும் அவசர அவசரமாக எழுந்திரிக்க, 

“டேய் மதன்..! மெதுவாடா.. போற வேகத்தைப் பார்த்தா.. எங்களை எல்லாம் இப்பவே மறந்துடுவ போல இருக்கே..!” என்று அம்மா நையாண்டி செய்தாள்.

நான் அசடு வழிந்த படியே, மெதுவாக சென்றேன். எனக்கு பின்னே, அம்மா எழுந்து, கஸ்தூரி ஆண்டியுடன் கிச்சனுக்கு சென்றுவிட்டாள். அந்த அறை இந்த அறை என்று காட்டிக்கொண்டு வந்த காமினி, கடைசியில், 

“இது என்னோட ரூம்..” என்று கதவை திறந்து, எனக்காக வழிவிட்டாள்.


நான் உள்ளே செல்ல, அவளும் என் பின்னாலே வந்து கதவை அடைத்தாள். எனக்கு ‘பக்’ என்றது. மனது படபட என்று அடித்துக்கொண்டது.  ஒரு பெண்ணுடன் தனியாக ஒரு அறையில் இருப்பது அது தான் முதல் தடவை. பேச நாவே எழவில்லை. காமினியும் எதுவும் பேசாமல் இருந்தாள். சுமார் ஐந்து நிமிடங்கள் கழித்து, “வெளியே.. போகலாமா..?” என்று காமினி கேட்க எனக்கு தூக்கிவாறிப்போட்டது.


‘கடவுளே! ஒன்னுமே பேசலையே..!’ எனக்கு உறைக்க, 

“இல்ல.. வேண்டாம்.. வந்து.. அது வந்து.. நான் அப்படி சொல்லலை..” என்று உளறிக்கொட்டினேன். வெள்ளி காசுகளை தரையில் கொட்டியது போல, காமினி சிரித்தாள்.


“என்ன சார்! கிட்டத்திட்ட ஒரு மாசமா என் பின்னாடி ஜேம்ஸ்பாண்ட் போல பைக்கை ஓட்டிக்கிட்டு திரிஞ்சீங்க.. இப்ப என்னடான்னா பேசவே பயப்படறீங்க..” என்று காமினி கூறி விட்டு மீண்டும் சிரித்தாள். அவள் சகஜமாக பேசியது எனக்கு கொஞ்சம் தைரியத்தைக் கொடுத்தது. என்ன இருந்தாலும் ஆம்பளை ஆச்சே! 


“ச்சே! ச்சே! அதெல்லாம் ஒன்னுமில்லை.. தெரியாத பொண்ணாச்சே.. என்ன பேசறதுன்னு யோசிச்சேன்..” என்று சாமாளித்தேன்.


“நல்லா சாமாளிக்கறீங்க..!” என்று மீண்டும் காமினி என்னை கிண்டல் செய்தாள்.


‘இவளிடம் பேசி ஜெயிக்க முடியாது’ எனபதை அறிந்த நான், 


[Image: 5c4861b784e38.jpeg] 


“காமினி! ஐ லவ் யூ சோ மச்..!” என்று பட்டென்று கூறிவிட்டு, எனக்கு பக்கத்தில் உட்கார்ந்து இருந்த அவளது கையை மெதுவாக பற்றினேன். காமினி ஷாக் அடித்தது போல் ‘கப்சிப்’ ஆனாள். அவளது தலை தானாக கவிழ்ந்துக்கொண்டது. என் கையில் பிடிப்பட்டு இருந்த தனது கையை எடுக்கவோ அல்லது விடுவிக்கவோ அவள் முயலவில்லை. 
சுமார் ஐந்து நிமிடங்கள் காமினியின் கையைப் பிடித்த படியே அமர்ந்து இருந்தேன். எதுவும் பேசவில்லை. பேசவும் அவசியம் இருக்கவில்லை. காமினியின் கை விரல்களுடன் நான் எனது விரல்களைக் கோர்க்க, அவளும் தனது விரல்களைக் கோர்த்து மெல்ல இறுக்கினாள். மெதுவாக என்னைப் பார்த்து புன்முறுவல் பூத்தாள். எனக்கு அப்படியே செத்து விடலாம் போல் இருந்தது. சொர்க்கத்தில் செத்தால் கூட சுகம் தானே! அடுத்த பத்து நாட்களுக்கு காமினியின் வீடே கதி என்று கிடந்தேன். திருமண வேலைகள் எல்லாம் தடபுடலாக நடந்துக்கொண்டு இருந்தன.

நான் பெண் பார்க்க வந்த சமயத்தில் இருந்தே ஒன்றைக் கவனித்துக்கொண்டு தான் இருந்தேன். 
காமினியின் குடும்பத்தினர் அனைவரும் நண்பர்கள் போலவே பேசியும் பழகியும் வந்தார்கள். 
குடும்பத்தில் பெரியவர்களுக்கு மதிப்பும் மரியாதையும் கொடுத்தாலும், அவர்களிடம் குறும்பும் விஷமமும்  செய்வதில் ரவியும் காமினியையும் அடித்துக்கொள்ள முடியாது. 
அதே போலவே, வெங்கடேசனும் அவரது மனைவி கஸ்தூரியும், தங்களது பிள்ளைகளின் மீது பாசமாகவும் அதே சமயத்தில் அவர்களுக்கு போட்டியாய் குறும்பும் செய்து வந்தனர்.
உதாரணத்திற்கு…

 ஒரு நாள், காமினி வெங்கடேசனின் தொப்பையை கையால் தடவிய படியே, “அப்பா இவ்வளோ பெரிய தொப்பையை வச்சுக்கிட்டு எப்படி தான் எல்லாஆஆஆ வேலையையும் செய்யறீங்களோ..! , தொப்பைய விட நீளமா வருமோ ? என்று அப்பாவியாய் கேட்பதைப் போல கேட்க

 “அடி வாங்க போற கழுதை..!” என்று அப்பா அவளின் காதைப் பிடித்து திருகினார்.

இன்னொரு முறை, கஸ்தூரி ஆண்டி கிச்சனில் வேலைச் செய்துக்கொண்டு இருந்தாள்.
 நான் ஒரு நாற்காலியில் அமர்ந்து அவர்களுடன் பேசிக்கொண்டு இருந்தேன். அப்போது சத்தம் போடாமல் உள்ளே நுழைந்த ரவி, என்னைப் பேச வேண்டாம் என்பது போல சிக்னல் காட்டினான். நான் சத்தம் வராமல் சிரித்துக்கொண்டே தலையை ஆட்ட, கஸ்தூரியை நெருங்கிய ரவி, அவர்கள் பின்னால் சென்று திடீரென்று கட்டிப்பிடித்தான்.

பின்னர் இருந்த படியே கஸ்தூரி ஆண்டியின் வயிற்றை தனது இருக்கைகளாலும் இருக்கிப் பிடித்து கிள்ளினான் . அந்த விஷமத்தில் பயந்துப் போன கஸ்தூரி ஆண்டி, ‘வீல்’ என்று அலறிய படியே கீழே சரிந்தாள். கண்கள் விரிய, முகத்தில் பயம் தெரிய, எசகு பிசகாய் ஆண்டி கீழே சரிந்ததில், ஆண்டியின் மார்பு துணி விலகி,
 அவர்களது ஜாக்கெட்டுக்குள் துள்ளிக்கொண்டு இருந்த பருத்த பப்பாளிகளைக் காட்டியது. அது போதாது என்று ஆண்டியின் சந்தன நிற வயிறும், ஆழந்த கரிய நிற தொப்புளும் (அப்போது தான் கவனித்தேன், கஸ்தூரி ஆண்டி எப்போதும் ‘லோ-ஹிப்’ தான் என்று!) லேசாக கெண்டைக்கால்  சதையும் தெரிந்தது. அடுத்த சில நொடிகளில் சுதாரித்த ஆண்டி, நான் தூரத்தில் உட்கார்ந்து இருப்பதைப் பார்த்தாள். 

பின்னர் திரும்பி, அந்த சேட்டைக்கு யார் சொந்தக்காரன் என்பதையும் அறிந்துக்கொண்டாள்.
“பொறுக்கி..! விடுடா.. என்னை..! நான் எப்படி பயந்து போயிட்டேன் தெரியுமா.. தொடாதே என்னை.. ராஸ்கல்..!” என்று ரவியின் தலையில் ஆண்டி ரெண்டு அடிக்கொடுத்தாள்.
 ரவி சத்தம் போட்டு ஊளையிட்ட படி சிரித்துக்கொண்டு இருந்தான். ஆண்டிப் போட்ட சத்தத்தில் வெங்கடேசனும் காமினியும் வந்து எட்டிப்பார்த்து என்ன நடந்து இருக்க வேண்டும் என்று ஊகித்துக்கொண்டனர். வெங்கடேசன் சிரித்துக்கொண்டே ஹாலுக்கு மீண்டும் சென்று விட, காமினி தனது அம்மாவை கிண்டல் செய்ய ஆரம்பித்தாள்

“ஏம்மா! இப்படி எதுக்கு எடுத்தாலும் வீல் வீல்ன்னு கத்தறீங்க. அப்பா கூட ரூம்ல இருக்கும் போது ஸ்ஸ்ஸ் ஹா ஹா ன்னு கத்துற ? ” என்று சளித்துக்கொண்டாள் காமினி.
“ஏய்! காமினி! நம்ம அம்மாவோட முகத்தை பார்க்கணுமே நீ அப்போ!..” என்று ரவி இன்னும் விழுந்து விழுந்து சிரித்துக்கொண்டு இருந்தான். “ச்சீ! போடா நாயே..!” என்று கஸ்தூரி ஆண்டி, எட்டி அவனை செல்லமாக ஒரு உதை விட, அவன் ஓடிப்போனான். கஸ்தூரி ஆண்டி இன்னும் லேசாக நடுங்கிக்கொண்டு இருந்தாள்.
“எதுக்கும்மா இப்படி எல்லாத்துக்கும் பயப்படறே!” என்றாள் காமினி.
“இல்லடி.. நான் வந்து மதனோட பேசிக்கிட்டு இருந்தேனா.. அப்படியே திரும்பி வேலை செய்ஞ்சுகிட்டு இருந்தேன்.. அப்போ பின்னாடி இருந்து யாரோ கட்டிப்பிடிச்சா எப்படி இருக்கும்..? நீயா இருந்தா என்ன நினைப்ப..? அதான் நான் பயந்து கத்திட்டேன்..” என்றாள் ஆண்டி. “மதன்..! பார்த்தீங்களா எங்க அம்மா சொன்னதை! நீங்க தான் அவங்களை அப்படி கட்டிப்பிடிச்சி இருப்பீங்களோன்னு பயந்துட்டாங்களாம்..!” என்று என் மீது காமினி பொய் கோபம் காண்பிக்க, “ஏய்! காமினி.. நீயும் எங்கிட்ட சரியா உதை வாங்க போற..” என்ற ஆண்டி, என்னைப் பார்த்து
“ஐயோ..! நீங்க தப்பா எடுத்துக்காதீங்க..அப்படி எல்லாம் ஒன்னும் நினைக்கலை…” என்று வெட்கப்பட்டுக்கொண்டே சொன்னாள். ஆண்டி ‘இல்லை’ என்று சொன்னாலும், காமினி சொன்ன மாதிரி அவள் ‘நான் தான் அப்படி செய்துவிட்டேன்’ என்று நினைத்திருந்தாள் என்பதில் சிறிது ஐயம் இல்லை.
மற்றொரு நாள்… காமினி தான் வங்கி வந்து இருந்த புது ஜீன்ஸ் பேண்டைப் போட்டு சரிப்பார்க்கிறேன் பேர்வழி என்று வீட்டில் வளைய வளைய வர, அங்கே வந்து சேர்ந்தான், ரவி. ஒன்று தெரியாதவன் போல காமினியின் பின்னால் சென்ற ரவி, காமினியின் ஒய்யார பின்புறத்தில் ஒரு உதை விட்டான்.
காமினி “ஓஓஓ..டேய் உன்ன என்ன பண்ணரேன்.. பாரு!” என்று கத்திக்கொண்டே விரட்ட, அவனோ, “ஏண்டி காமினி! நீ சாப்பிடறதெல்லாம்.. உன்னோட டிக்குக்கு மட்டும் தான் போகுதா..!??” என்று கத்திக்கொண்டே ஓடினான். அவனைப் பிடிக்க முடியாமல் போக காமினி தனது அம்மாவிடம் சென்று முறையிட்டாள்.
“அம்மா அந்த ரவி பையனைப் பாரும்மா..! எப்ப பார்த்தாலும் என் பின்னாடியே உதைக்கறான்..!” என்றாள்.
“டேய் ராஸ்கல்..! நீ நல்ல அடி வாங்க போற..” என்று ரவி சென்ற பக்கம் கத்திய ஆண்டி, “எங்கேடி செல்லம் அவன் உதைச்சான்..? இங்கேயா..?” என்று கரிசனம் காட்டுவதைப் போல காமினி யின் பின்புற மேடையை நக்கலாக வருட, காமினிக்கு தனது அம்மாவின் குறும்பு புரிந்து போனது.
“நீங்க ஒன்னும் செய்ய வேணாம்..!” என்று கத்திக்கொண்டே, காமினி தடார் தடார் என்று தரை அதிர அங்கிருந்து நடந்து வெளியேர, ஆண்டி கடகடவென்று சிரிக்க ஆரம்பித்தாள். இப்படியாக, காமினியின் குடும்பத்தினரின் லூட்டியை நான் ரசிக்காத நாளில்லை. எந்நேரமும் கூச்சலும் ரகளையும் சிரிப்புமாய் இருந்த காமினியின் குடும்பத்தினரை எனக்கு மிகவும் பிடித்து போனது.
எங்கள் விட்டில் ஒரே பிள்ளையாக வளர்ந்த நான், கூட பிறந்தவர்கள் யாருமில்லாததால் என்னவெல்லாம் ‘மிஸ்’ பண்ணிவிட்டேன், என்று கொஞ்சம் கொஞ்சமாக எனக்கு புரிந்தது. திருமண நாள் வருவதற்குள் நான் அந்த குடும்பத்தில் ஒருவனாகிப் போனேன்.

பத்தாவது நாள் எளிதாக கோவிலில் திருமணமும், ஒரு ஹோட்டலில் ரிசப்ஷனும் முடிந்து விட, அன்று மாலையில் நான் எனது மூட்டை முடிச்சுக்களைத் தூக்கிக்கொண்டு காமினியின் விட்டிற்கு சென்றேன்.

என்னுடைய மாமனாரும் மாமியாரும், மாஸ்டர் பெட் ரூமைக் காலி செய்துவிட்டு, காமினியின் ரூமிற்கு சென்று விட்டு இருந்தனர். மாஸ்டர் பெட் ரூம் எங்களது அறையாக மாறி விட்டு இருந்தது. கீழே ஹாலில் நான் உட்கார்ந்து இருக்க, எனது மச்சினன் ரவியும், மாமியார் கஸ்தூரியும், மாமனார் வெங்கடேசனும் என்னை விழுந்து விழுந்து கவனித்தார்கள். வீட்டிற்கு வந்து இருந்த நெருங்கிய உறவினர்களும், பெண்களும் காமினியைக் கூட்டிக்கொண்டு எங்கோ சென்று இருந்தனர். நேரம் ஆக ஆக, ஒவ்வொருவராய் கழன்று விட, இரவு சுமார் எட்டு மணிக்கு உணவு பரிமாறப்பட்டது. மிக எளிய வெஜிட்டேரியன் உணவு. நிறைய பழங்களும், ஜூஸும்! அது முடிந்த உடன், எனது மாமனாரும் மச்சானும் ஜகா வாங்கிக்கொண்டார்கள்.
மாமியார் கஸ்தூரி மட்டும் கிச்சனில் ஏதோ செய்துக்கொண்டு இருந்தார்கள்.

 “என்ன மாப்ளே! வேற ஏதாவது வேணுமா..” என்று புன் முறுவல் பூத்த மாமியார், தனது ஈரக்கையை முந்தானையில் துடைத்த படியே வினவினார்.

 “ம்ம்ம்.. இல்ல.. ஆண்டி… ஒன்னும் வேணாம்..” என்று அசடு வழிந்தேன். எனது மாமியார், நான் உட்கார்ந்து இருந்த டைனிங் டேபிலின் பக்கத்தில் இருந்த நாற்காலியில் உட்கார்ந்து, மேன் மாடியைப் பார்த்தார்கள். நானும் என் மாமியார் பார்த்த நோக்கில் பார்த்தேன். 


“அவசரப்படாதீங்க மாப்ளே! எல்லாம் இன்னும் கொஞ்ச நேரத்தில ரெடியாயிடும்..” என்று மாமியார் கிண்டலடித்தார்கள்.
எனக்கு மிகவும் வெட்கமாக போய் விட, தலையை திருப்பிக்கொண்டேன். அதற்குள் எனக்கு நெருங்கிய நண்பி ஆகிவிட்டு இருந்த கஸ்தூரி ஆண்டி, 

“மாப்ளே! நான் மேலே போய் பார்த்துட்டு வரேன்… அப்புறம் நீங்க.. கொஞ்சம் பார்த்து மெதுவா நடந்துக்குங்க.. அவளை பயப்படுத்திடாதீங்க..” என்று என்னை மீண்டும் கிண்டல் அடித்த படி, எழுந்து நடந்து சென்றாள். இறுக்கமாக கட்டப்பட்டு இருந்த கஸ்தூரி ஆண்டியின் சேலைக்குள் இழைந்தாடி அதிர்ந்த அவளது பின்புற கோளங்களை ரசிக்க நான் தவறவில்லை. அவை ஒன்றோடு ஏறி இறங்கும் அழகை ரசித்துக்கொண்டே உட்கார்ந்து இருந்தேன். 

‘இந்த கஸ்தூரி ஆண்டியே பார்க்கிறதுக்கு புதுப்பெண்ணாட்டம் அல்லவா சீவி சிங்காரித்துக்கொண்டு இருக்கிறாள்..!’ என்ற எண்ணம் எனக்குள் ஏற்பட்டது.
பத்து நிமிடங்களுக்கு பிறகு திரும்பி வந்த ஆண்டி, 

“வாங்க மாப்ளே சார்! எல்லாம் ரெடி..!” என்று விஷமத்துடன் புன்னகைத்தாள். நான் எனது மாமியாரைப் பின் தொடர, மாஸ்டர் பெட் ரூமை அடைந்தோம். 

“உள்ள போங்க..” என்று மாமியார் சற்று தள்ளி நிற்க, நான் கதவை திறக்க முற்பட்டேன். திடீரென்று, கதவு உள்ளுக்குள் இருந்து திறந்துக்கொள்ள,

 “ஓஓஓஓஓஓஓஓ” என்று கூச்சல் போட்ட படி, காமினியின் உறவுக்கார பெண்கள் ஏழு எட்டு பேர் எனது கையைப் பிடித்து உள்ளே இழுத்தார்கள். ‘பக்’ என்று எனக்கு தூக்கிவாறிப்போட்டது. ஒரு வழியாய் சமாளிப்பதற்குள் ஒரே கேளியும் கிண்டலும் ஆர்ப்பாரிக்க, நான் காதைப் பொத்திக்கொண்டு, கட்டிலில் போய் உட்கார்ந்தேன். திரைப்படங்களில் காணப்படுவதைப் போல படுக்கை அலங்கரிக்கப் பட்டு இருந்தது. மல்லிகையில் நெடியும் ரோஜாப்பூக்களின் மிதமான வாசனையும், என்னை சூழ்ந்து கிண்டலத்த பெண்களின் போதையும் என்னை ஒரு கலக்கு கலக்கியது!


“ஏய்! நேரம் என்ன ஆச்சு! எல்லாரும் எழுந்திருங்கடி.. போங்க.. எல்லாரும் வெளியே போங்க..” என்று கஸ்தூரி ஆண்டி ஒரு வழியாய் அனைவரையும் வெளி ஏற்றினாள்.

 “இருங்க.. இதோ வந்திடுவா..” என்ற படி கண் சிமிட்டிய ஆண்டி, கதவை சாத்திக்கொண்டு போனாள். அடுத்த இரு நிமிடங்களில், கதவை சன்னமாக தட்டும் ஓசைக் கேட்டது. நான் எழும் முன், கதவை திறந்துக்கொண்டு காமினி உள்ளே வந்தாள். ஒரு கையில் வெள்ளி சொம்பை பிடித்து இருந்த அவள், திரும்பி கதவை தாளிட்டு விட்டு வந்தாள். தழைய தழைய சந்தன நிற பட்டுப்புடவையில் தலை நிறைய மல்லிகைப்பூக்களுடன் மோகினியாய் காமினி பிரசன்னமானாள். என்னருகே வந்த காமினி, சொம்பை பக்கத்தில் இருந்த டீபாயில் வைத்து விட்டு, திடுதிப்பென்று எனது காலில் விழுந்தாள்.

 “ஏய்! என்ன இது..” என்று நான் சொல்லி முடிப்பதற்குள், காமினி எழுந்துவிட்டாள். 

“ஒன்னுமில்லை.. அம்மா தான் கால்ல விழ சொன்னாங்க.. மத்தப்படி ஒன்னுமில்ல..” என்றவள்,

 “இந்தாங்க இத நீங்க குடிக்கனும்மாம்.. எல்லாத்தையும் குடிச்சிடிடாதீங்க.. எனக்கு கொஞ்சம் மிச்சம் வக்கனுமாம்..” என்றாள்.

 “அது சரி.. இதெல்லாம் யார் சொல்லிக்கொடுத்தது..?” என்று கேட்டேன். “வேற யாரு! எங்க அம்மா தான்..” “ஓகோ! அப்புறம் என்னவெல்லாம் உங்க அம்மா சொல்லிக்கொடுத்தாங்க..” என்று விஷமத்துடன் நான் கேட்க, 

“ச்சீ!” என்று முகம் பொத்தியவள் கட்டிலில் கவிழ்ந்து விழுந்தாள்.
‘மிகவும் வசதியாக போய்விட்டது’ என்று எண்ணிய நான் அவளுக்கு அருகிலேயே படர்ந்தேன். ஜாக்கெட்டு மறைக்காமல் பால் போல தெரிந்த காமினியின் முதுகை நான் வருட, காமினியின் கழுத்தில் இருந்த பூனை முடிகள் எழுந்துக்கொண்டன. நான் அவளது முதகை தடவிக்கொடுத்த படியே, என் பக்கம் நோக்கி அவளைத் திருப்ப, காமினி மெதுவாக மல்லார்ந்து படுத்தாள். காமினியின் முகத்தில் இருந்து சில செண்டிமீட்டர்கள் தூரத்தில் என் முகம் இருக்க, நான் அவளது அழகை ரசித்தேன். நான் அவளைக் கண்கொட்டாமல் பார்க்க, அவளும் ‘டபக் டபக்’ என்று இமைகள் துடிக்க என்னை பார்த்துக்கொண்டு இருந்தாள்.


“என்ன பார்க்கறீங்க..ம்ம்ம்?” என்றாள்.


“ஏய்! நீ ரொம்ப அழகு..!” என்றேன்.


[Image: 5c5b1fd9699e9.jpeg] 



மெதுவாக புன்முறுவல் பூத்த அவள் எனது முகவாய் மற்றும் தாடையை வருடினாள். நான் அவள் மீது கவிழ்ந்து அவளது இதழ்களின் மேலே எனது இதழைப் பதிக்க, காமினி ஆவலுடன் எனது கழுத்தை சற்றி தனது கைப் போட்டுக்கொண்டு, பதிலுக்கு சுவைக்க ஆரம்பித்தாள். அதற்கு பிறகு, நடந்தவை எல்லாம் கனவைப் போல இருந்தது. எப்போது பிறந்த மேனியானோம்.. என்ன செய்தோம் என்றெல்லாம் சரியாக நினைவில் இல்லை. ஆனால் ஒன்று மட்டும் நினைவில் இருந்தது. முதல் இரவு அன்று என் சுண்ணியை அவள் புண்டைக்குள் நுழைக்க முடியவில்லை. மேலும் முயன்றதில் வலிக்கிறது என்றாள். அதனால் அதை கை விட்டேன்.

அன்று இரவு, காமினி தான் எனது சுண்ணியை உருவி விட்டு , கஞ்சியை வடித்தாள். மறு நாள் எங்களது அறையின் கதவு திறந்ததும், அதற்காகவே காத்துக்கிடந்ததைப் போல, பெண்கள் பட்டாளாம் காமினியைச் சூழ்ந்துக்கொண்டது. அவளை அந்த கூட்டம் அப்படியே அலேக்காக கடத்திக்கொண்டு போனது. நல்ல வேலை நான் தப்பித்தேன். எனது மாமனாரையும் ரவியையும் காணவில்லை.

நான் குளித்து முடித்து ரெடி ஆகி கீழே சென்ற போது, மாமியார் தான் காலை உணவை பரிமாற தொடங்கினார். “நீங்க சாப்பிட ஆரம்பிங்க.. காமினி இப்போ வந்திடுவா..” என்ற என் மாமியார், சுற்றும் முற்றும் பார்த்துவிட்டு,

 “என்ன சக்ஸஸா?” என்று கிசுகிசுப்பாய் கேட்டார்கள்.
பெண்களின் பரபரப்பை என்வென்பது! ‘இல்லை’ என்பதைப் போல நான் உதட்டைப் பிதுக்கி, தலையை அசைக்க, கஸ்தூரி ஆண்டியின் முகத்தில் சிறிது இரக்கம் தோன்றியது. உடனேயே அதனை தனது புன்சிரிப்பால் மறைந்த ஆண்டி, 

“எல்லாம் போக போக சரியாயிடும்..” என்று கிசுகிசுப்பாய் சொல்லிவிட்டு, காமினியைக் கூப்பிட சென்றாள். அடுத்த மூன்று நாட்களும் அதே கதைதான். மூன்றாம் நாள் எங்களை கூப்பிட்டுக்கொண்டு போக அம்மாவும் அப்பாவும் வந்து இருந்தார்கள். மணி கணக்காக பேகிங் செய்த காமினி ஒரு வழியாய் கண்ணீரும் கம்பளையுமாக அவர்களது வீட்டில் இருந்து கிளம்பினாள். அடுத்த நாளே காமினியை அவர்களது வீட்டில் கொண்டு போய் விட்டு விட்டு, டில்லி கிளம்ப நான் ஏற்பாடு செய்தேன். மேலும் இரண்டு நாட்கள் சென்ற பின்னர் நாங்கள் டில்லிக்கு பயணம் ஆனோம்.


டில்லி விமானநிலையத்தை விட்டு நாங்கள் வெளியே வந்த போது, எனது சகா ராஜேஷும் அவனது மனைவி பினுவும் எங்களை வரவேற்றார்கள்.
“ஹல்லோ மதன்! ஹௌ ஆர் யூ மேன்..!! என்று ராஜேஷ் என்னைக் கட்டிக்கொண்டான்.
பின்னர், “ஹல்லோ மேடம்.. வாழ்த்துக்கள்.. ஐ யாம் ராஜேஷ்..!” என்று தன்னைத்தானே ராஜேஷ் என் மனைவியிடம் அறிமுகப்படுத்திக்கொண்டான்.
காமினி “ஹாய்..” என்றாள்.
“ஹோ பாய்! மதன்! யூ டிஸப்பாயிண்டட் மீ..! இப்படி திடீருன்னு கல்யாணம் பண்ணிகிட்டு வந்துட்டியே..! நான் வேறு பிளான்ஸ் இல்ல போட்டு வச்சிருந்தேன்.. ஏமாத்திட்டியே..!” என்று கிண்டல் அடித்த படி பினு என்னை மெல்ல அணைத்து கன்னத்தில் லேசாக முத்தமிட்டாள்.
பின்னர், “ஹல்லோ! காமினி! ஐ ஆம் பினித்தா.. பினுன்னு என்னை கூப்பிடுவாங்க.. கன்கிராட்ஸ்.. வாவ்.. யூ ஆர் சோ பியுட்டிபுல்..” என்று காமினி யை இறுக்கி கட்டிக்கொண்டாள்.
பின்னர் பினு, “மேன்! இப்ப புரியுது! நீ எதுக்கு இப்படி திடீருன்னு கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டேன்னு.. இப்படி ஒரு அழகிய யார் மிஸ் பண்ணுவா..!” என்று உண்மையாகவே காமினியைப் புகழந்தாள். அதற்காக பினு அழகி இல்லை என்று ஆகிவிட்டாது.
காமினி ‘தாஜ் மஹால்’ என்றால், பினு ‘நயகரா நீர்வீழ்ச்சி’யைப் போல! பேசிக்கொண்டே நாங்கள் ராஜேஷின் காரை அடைந்தோம். எங்களுக்கு திருமணம் திடுதிப்பென்று ஆனதால், ராஜேஷிடம் தான் வீடு பார்க்க சொல்லி வைத்து இருந்தேன்.
“மதன்! உங்களுக்கு வீடு பார்த்தாச்சு! ஜனக் புரியில் தான். வீடு செட் பண்ணற வரைக்கும் நீங்க ரெண்டு பேரும் எங்களோட தான் தங்கறீங்க.. ஓகே!” என்ற படி ராஜேஷ் காரை செலுத்தினான்.
“இல்ல.. ராஜேஷ்.. உங்களுக்கு ஏன் சிரமம்..” என்று நான் சொல்லிக்கொண்டு இருக்கும் போதே, “கமான் மதன்.. டோன்ட் பீ ஸ்டுப்பிட்..!” என்று பினு முற்றுப்புள்ளி வைத்தாள்.
ராஜேஷின் விட்டில் நாங்கள் நான்கு நாட்கள் தங்கி இருந்தோம். காமினியின் கன்னித்திரையை துளைக்க நான் படாத பாடு பட்டேன். ஆனால் ஒன்றும் பயன் அளிக்கவில்லை. போத குறைக்கு, அந்த பினு வேறு நைட்டி, ஷார்ட்ஸ் என்று அணிந்துக்கொண்டு, வீட்டில் வளையவளைய வந்து என் வெறுப்பைக் கிளப்பிக்கொண்டு இருந்தாள். அது போதாது என்று, ராஜேஷும் பினுவும் இரவில் அடிக்கு லூட்டி.. அதாவது கட்டில் சத்தமும்.. முக்கலும் முனகலும் தாங்க முடியவில்லை.
ஐந்தாம் நாள் எங்களது வீட்டை ஒரு வழியாக செட் பண்ணிக்கொண்டு நகர்ந்தோம். நேரம் கிடைத்த போதெல்லாம், நான் முயல, காமினி ‘வலிக்கிறது’ என்று என்னைத் தள்ளிவிடுவது வழக்கமாக போனது. எனக்கு சிறிது சிறிதாக எரிச்சல் வர ஆரம்பித்தது. ஒரு நாள் மிகவும் கடுப்பாகி போய் விட, கஸ்தூரி ஆண்டிக்கு போன் செய்து ‘காமினி ஒத்துழைக்கிறதே இல்லை..’ என்று புகார் கூறினேன்.
அதற்கு பின்னர் ஆண்டி காமினியிடம் நீண்ட நேரம் பேசிக்கொண்டு இருந்தாள். காமினியும் முகத்தை தூக்கி வைத்துக்கொண்டு இருந்தாள். மேலும் இரண்டு நாட்கள் ஓடின. வழக்கம் போல அன்று, நானும் காமினியும் படுக்கை உருண்டுக்கொண்டு இருந்தோம். ஒத்தாசைக்கு ஆலிவ் ஆயிலை தடவிக்கொண்டு, மெல்ல மெல்ல இருவரும் முயற்சித்தோம்.
“மதன்.. மதன்.. மெதுவா..ஸ்ஸ்ஸ்.. வலிக்குது… பிளீஸ்.. அப்படியே இரு.. ம்ம்ம்..ஸ்ஸ்ஸ்ஸ்.. அப்பாஆஆஆ.. மெதுவா.. ம்ம்ம்ம்ம்.. மெதுவா.. ஆஆவ்வ்வ்வ்வ்வ்வ்வ்..” என்று காமினி வழக்கம் போல அனத்திக்கொண்டு இருந்தாள். நானும் எப்போதும் போல மெதுவாக உள்ளே தள்ளிய படியே இருந்தேன். காமினிக்கு உள்ளே இருக்கிறோமா அல்லது வழக்கம் போல, வழுக்கிக்கொண்டு வெளியே வந்து விட்டோமா என்று நான் பார்க்க, நான் ஆச்சரியம் அடைந்தேன். சூடாக நான் உணர்ந்தது அவளது தொடை இடுக்கு அல்ல! காமினியின் இன்பச்சுரங்கம் தான்! காமினி அரைக்கண் மூடிய படி கிடந்தாள்.
“ஏய் காமினி! நான் உள்ளேயா இருக்கேன்..?” என்று கேட்டேன். அரைக்கண் மூடிக்கிடந்தவள், “ம்ம்ம்.. ஆமா.. என் மேலே அப்படியே படுத்துக்கோ..!” என்று என்னை இழுத்துப் பிடித்துக்கொண்டாள். சிறிது நேரம் அவள் மீது கிடந்து விட்டு, காமினியின் அடிவாரத்தில் நான் அசைய ஆரம்பித்தேன். காமினியும் என் கழுத்தைக் கட்டிக்கொண்டு, தனது இடுப்பை தூக்கி தூக்கி காட்டினாள். வெகு விரைவில் இருவரும் ஒருவித தாளத்தில் செட்டில் ஆனோம். ஓரிரு நிமிடங்களுக்கு பிறகு “ஆஆஆஆஆஆஆஆ..” என்று கத்திக்கொண்டே காமினியின் மதன பீடத்தில் முதன்முறையாக நான் பால் அபிஷேகம் செய்தேன். காமினியும் தன் பங்கிற்கு எனது முதுகில் தனது நீண்ட நகங்களால் பிராண்டி வைத்து இருந்தாள். இப்படி மெதுவாக தொடங்கிய எங்களது காமகளியாட்டம் நாள்கள் செல்ல செல்ல படிப்படியாய் கியர் மாறி எங்கோ சென்றுவிட்டது.


ஆறு ஏழு மாதங்களுக்குள் நானும் காமினியும் ஒருவரை ஒருவர் போட்டிப் போட்டுக்கொண்டு ஓழ்ப்பதில் தேர்ச்சி அடைந்து இருந்தோம். அதே சமயத்தில் தான், ராஜேஷை மும்பைக்கு மாற்றல் செய்தனர். ராஜேஷும் பினுவும் மும்பைக்கு சென்று விட, எங்களுக்கு நெருங்கிய நண்பர்கள் யாருமில்லாமல் போயினர்.
நாள்கள் வாரங்கள் ஆயின. வாரங்கள் மாதங்கள் ஆயின. “என்ன மாப்ளே! விஷேஷம் ஏதாச்சும் உண்டா..?” என்று கஸ்தூரி ஆண்டி போன் செய்யும் போதெல்லாம் கேட்பாள். “ஊஹூம்! இப்ப ஒன்னும் கிடையாது..” என்று சிரித்துக்கொண்டே நானும் பதில் சொல்லி வைப்பேன்.
“எல்லாம் ‘சரி’யா நடக்குதில்லை..?” என்று மேலும் கேட்பாள். “எல்லாம் ‘ரொம்ப சரி’யா நடக்குது ..” என்று நானும் சொல்லி வைப்பேன். ஒரு நாள் நான் ஆபிஸில் இருந்து வீட்டுக்கு வந்த போது, “மதன்! அம்மா போன் பண்ணி இருந்தாங்க.. ரவிக்கு பெண் பார்த்து முடிச்சிட்டாங்களாம். அடுத்த மாதம் கல்யாணம் வச்சிக்கலாமின்னு இருக்காங்களாம்.. உங்களுக்கு லீவ் கிடைக்குமா? கிடைக்குமின்னா போன் பண்ண சொன்னாங்க..” என்றாள் காமினி.


“என்னது..! ரவிக்கு கல்யாணமா? உங்கம்மாவுக்கு என்ன பைத்தியாமா பிடிச்சு இருக்கு..? அவன் இன்னும் ஸ்கூல் பையன் போல விளையாடிக்கிட்டு இருக்கான்.. அவனுக்கு இந்த விளையாட்டெல்லாம் எப்படி தெரியும்..” என்று எட்டி நான் காமினியின் இடையைப் பிடித்து என்னிடம் இழுத்தேன். “ஐய்யோ! என்ன இது! விடுங்க.. ஆபிஸ்ல இருந்து வந்ததும் வராரததுமா..! மேலே எல்லாம் ஒரே வியர்வை நாத்தம் வேற..! உங்களுக்கு ஆபிஸ்ல இதே நினைப்பு தானா அல்லது வேலையும் பார்ப்பீங்களா..?ம்ம்ம்ம்..” என்று காமினி முனகினாள். அவளது நைட்டியை விளக்கி, அவளது பெருத்த முலைக்காம்பை நான் என் முன்னம் பற்களால் கடித்துக்கொண்டு இருந்தேன். ஒரு கையால் அவளது நைட்டியை கீழே இறக்க, காமினி அம்மணம் ஆனாள். அவளது வயிற்றை வருடியே படியே நான் மழமழ என்று மழிக்கப்பட்டு இருந்த அவளது புண்டையை தடவ, “ம்ம்ம்ம்ம்..” என்ற படி காமினி தனது கால்களை லேசாக அகட்டினாள். அவள் பதிலுக்கு எனது சட்டை மற்றும் பேண்டை உருவினாள். இரண்டு நிமிடங்களில் இருவரும் ஹாலிலேயே அம்மணம் ஆனோம். ஐந்தரை அடி உயரத்தில், அகன்ற கண்கள், சிரித்தால் குழி விழும் புசுபுசு கன்னங்கள், அழகிய கழுத்து, 34 D சைசில் திமிறும் பப்பாளி முலைகள், சற்றே பூசி மொழிகிய வயிறு, 38 இன்சு பின்புற மேடுகள், அதன் மீது தவழ்ந்து விழும் கூந்தல், அதற்கும் கீழே நெடிய உருண்ட வழவழ தொடைகள் என்று காமினி எப்போதும் ஒரு தினுசாகவே இருப்பாள். வெண்கலத்தில் வார்த்து, வெண்ணையால் பூசி மொழுகிய பழங்கால கோவில் சிற்பாமாய்! என் காது மடலைக் கடித்த படி, எனது சுண்ணியை காமினி உருவி விட்டுக்கொண்டு இருந்தாள்.



கருத்துகள் இல்லை:

கருத்துரையிடுக