http://www.kanavu-kathali.com/ கனவு காதலி : லட்டு பெண்கள் - பகுதி - 27

பக்கங்கள்

செவ்வாய், 16 ஜூன், 2020

லட்டு பெண்கள் - பகுதி - 27


“என்ன சொல்றதுன்னு எனக்குத் தெரியலே?....” என்றேன் நான் குழப்பத்துடன்... ஆனாலும் மனதுக்குள் ஆசையாய்த்தான் இருந்தது....

“இதிலே குழம்பறதுக்கு என்ன இருக்கு?... வந்தா வர்ஷினையையும் வளைச்சுப்போட்டுற வேண்டியதுதானே?...”

“ஏய்!.. நீ என்னடி சொல்றே?.... வர்ஷினியையா?..... அது எல்லாம் நமக்கு சரிப்படுமா?....”

“நீங்க ஏன் இவ்வளவு தயங்கறீங்கன்னு எனக்குத் தெரியலே?... வர்ஷினியும் பெண்தானே?.... எங்ககிட்டே இருக்கிறது அவ கிட்டே இருக்காதுன்னு பயப்படறீங்களா?.... இல்லை சிறிசா இருக்குன்னு தயங்கறீங்களா?...”

“ஏய்.... வாயாடி!... உன்கிட்டே பேசி ஜெயிக்கமுடியாதுடி... “ நான் பின்வாங்கினேன்..

“நீங்க மட்டும் சரின்னு சொல்லுங்க!... நான் வர்ஷினியை வேண்டுமானால் கேட்டுப்பார்க்கிறேன்.....”

“என்னன்னு?....” என்றேன் நான் கிண்டலுடன்...

“எங்கண்ணனை கல்யாணம் பண்ணிக்க சம்மதம்மான்னுதான்....”

“ஏண்டி அசடு.... நான் அவளை கல்யாணம் பண்ணிட்டு உங்ககூட எப்படிடீ சந்தோஷமா இருக்கிறது?... என்னாலே உங்க ரெண்டு பேரையும் விட்டுட்டு இருக்க முடியாது....” நான் தீர்மானமாக சொன்னேன்...

“அப்படின்னா அதையும் சொல்லி கேட்டுப்பார்க்கிறேன்....”

“என்னது?...” என்றேன் ஆச்சர்யமாய்..



“இதிலே என்ன அண்ணா தப்பு?... நானும் என் அம்மாவும் ரவி அண்ணாவோடதான் குடும்பம் நடத்துவோம்... உனக்கு சம்மதமான்னு ஓப்பனா கேட்டுட வேண்டியதுதான்...”

“குடும்பம் நடத்துவோம்னு மொட்டையா சொன்னா அவளுக்கு புரியுமோ புரியாதோ?...” நான் இழுத்தேன்..

“அவ சந்தேகம் கேட்டாளுனா... ஆமாண்டி... எங்கம்மாவும் நானும் ரவி அண்ணனோடதான் படுக்கையிலே ஒன்னா படுப்போம்.... நாங்க ரெண்டுபேரும் துணியோட இருந்தாலும் ரவி அண்ணன்விடமாட்டார்.... எங்களோட எல்லாத்துணியையும் கழட்டி எறிஞ்சுடுவார்.... அதற்கு அப்புறம் அவர் எங்களை என்ன என்னவோ பண்ணுவார்னு உண்மையை சொல்லிட வேண்டியதுதான்....”

“என்னடி இவ்வளவு பெரிய விஷயத்தை சாதாரணமா சொல்றே?...” நான் மேற்கொண்டு பேசுவதற்குள் வீடு வந்து விட்டது... வாயை மூடிக்கொண்டேன்..

வர்ஷினி எங்கிருந்து வந்தாளோ தெரியவில்லை!... என்னைப் பார்த்ததும் கண்களில் ஒரு ஒளி மின்னியது மாதிரி தெரிந்தது... அது என் மனப்பிரமையாய் இருக்கும் என்று நினைத்துக்கொண்டேன்.. 

ஆன்ட்டியையும், பத்மினியையும் கட்டிக்கொண்டு அழுதாள்.... அப்படியே அழுதுகொண்டே உள்ளே சென்றுவிட்டார்கள்.... நான் தனித்து நின்றேன்...

வீட்டை பார்த்தேன்... அக்ரஹாரத்து வீடு.... முன்னாடி பெரிய பந்தல் போடப்பட்டிருந்தது... பந்தலில் இன்னும் சில ஆண்கள் உட்கார்ந்து பேசிக்கொண்டு இருந்தார்கள்... நானும் அவர்களோடு சற்று தள்ளி அமர்ந்து கொண்டேன்...

“அம்பி யாருன்னு தெரியலையே?...” ஒரு பெரியவர் விசாரித்தார்...

எங்கிருந்தோ விச்சு வந்தார்...”நம்ம பத்மினியோட வீட்டிலே இருக்கிறவா!.... காலேஜ் படிச்சுட்டு இருக்கா!.. வர்ஷினியோட வீட்டு ஓனரையும் அவர் பொண்ணையும் இவர்தான் கூட்டிட்டு வந்திருக்கிறார்....”

வீட்டு ஒனரையும் அவர் பொண்ணையும் இவர்தான் கூட்டிட்டு வந்துருக்கிறவர்ங்கிறது எனக்கு ஓட்டிட்டு இருக்கிறார்ங்கிற மாதிரி என் காதில் கேட்டது... அது உண்மைதானே... இந்த ஒருவாரமா நான்தானே அவர்களை இரண்டு பேரையும் சக்கையா ஓட்டிட்டு இருக்கேன்.... நான் மனதுக்குள் சிரித்துக்கொண்டேன்...

                  [Image: shriya-saran-hot-stills-in-pavithra-movie-58895.jpg]

“அப்போ நாழியாறது.... காலம்பற பாக்கலாமோலியோ....” பெரிசுகள் கிளம்ப ஆயத்தமாயின....

“ஓ...பேஷா!...” சற்றே சிறிசுகள் ஆமோதித்தன....

“ஏண்டா விச்சு!... அம்பிக்கு ஏதாவது ஏற்பாடு ஆயிருக்கா?.....” ஒரு பெரிசு கேட்டது...

“பார்க்கனும் மாமா!.... இல்லேன்னா நம்ம ஆத்துலேதான் படுத்துக்கட்டும்....”

“சரி!... என்னமோ பண்ணுங்கோ!... நான் ஆத்துக்கு போயிட்டு காலம்பற வர்றேன்.... ஆத்துலே மாமி காத்துண்டிருப்பா!..”

எல்லோரும் சரின்னு சொன்னார்கள்.... அவர் யார் என்பதுபோல் நான் விஸ்வநாதனை பார்க்க... என்னை நெருங்கியவர்..

“மாமாதான் இங்கே அக்ரஹாரத்திலே பெரிய மனுஷர்... அவர் பேச்சுக்கு எதிர்ப்பேச்சு கிடையாது.... பேரு கோபாலய்யர்” என்று விளக்கம் தந்தார்.... 

“செத்தே இருங்கோ!... நான் உள்ளேபோய் பாத்துட்டு வந்துடறேன்....” விஸ்வநாதனும் உள்ளே போக நான் பேசாமல் அமர்ந்து கொண்டேன்....

பத்மினியையும் மஞ்சுளாவையும் பார்த்தும் வர்ஷினி ஒடி வந்து கட்டிக்கொண்டாள்...


மெல்ல அழுதவாறே உள்ளே போனார்கள்...... மஞ்சுளாவை வர்ஷினியின் அம்மா அழைத்துப்போக... பத்மினியை வர்ஷினி கையை பிடித்து ஒரமாக இழுத்துட்டுப்போனாள்...

“ஏய் எதுக்கடி இப்படி இழுத்துட்டு போறே?.... நாம ரெண்டுபேரும் ஊரைவிட்டா ஓடிப்போறோம்?...மெதுவாடி...” பத்மினி அடிக்குரலில் பேசினாள்...

“விட்டால் ஓடிப்போயிடலாம்க்கா!... ஆனா சமூகம் நம்மை ஒழுங்கா வாழ விடாதே!.. உட்காருங்க!... “ பத்மினியை ஒட்டியவாறே வர்ஷினியும் அமர்ந்தாள்....

“எப்படிடீ பாட்டி இறந்தாங்க!...” பத்மினி சம்பிரதமாய் பேச்சை ஆரம்பித்தாள்...

“எங்க பெரியம்மா பையன் விச்சு அண்ணாவை பார்த்தீங்கல்லே?... அவருக்கு ஒரு மாதத்துக்கு முன்னாடி குழந்தை பிறந்திருக்கு...நார்மல் டெலிவரிதான்.... வீட்டிலே யாருமில்லை... பாட்டி ஏதோ வேலையாய் வாசலுக்கு வந்தவள் நிலைப்படி தட்டிவிட்டு விழுந்துட்டா.... எல்லாம் எங்க மன்னியை கொடுமைப்படுத்தின பாவம்...... 
பகவானா பாத்து கூலி கொடுத்துட்டார்..... அங்கே மன்னிக்கு குழந்தை பிறந்து ஐந்து மணிநேரத்திலே பாட்டிக்கு நிலைப்படி தட்டிடுத்து... 
அக்கம் பக்கம் கூட ஒருவரும் இல்லே..... வாசல் வழியா போனவாதான் பாத்துட்டு ஓடி வந்து எழுப்பி ஜலம் தந்திருக்கா... அதற்கு அப்புறம்தான் பாட்டிக்கு விழிப்பு வந்திருக்கு!... 
விழிப்பு வந்த பின்னாடிதான் பாட்டிக்கே சுயநினைவே வந்திருக்கு... பாவம் விச்சு அண்ணா!.... மன்னியையும் பாத்துட்டு பாட்டியையும் பாத்துக்க சிரமப்பட்டுட்டா!... மன்னிக்கு நார்மல் டெலிவரிங்கிறதாலே மன்னியே அட்ஜஸ்ட் பண்ணிட்டா!... 
வயசுதான் நம்மைவிட குறைச்சலே தவிர... அசாத்திய நெஞ்சழுத்தம்ங்கக்கா.... பாட்டி விழுந்துட்டதால, அண்ணா எங்க ஊர் கோமுப்பாட்டியை மன்னிக்கு துணைக்கு அனுப்ச்சு வச்சுருக்கா!.. கடைசியில் கேட்டா... மன்னிதான் கோமு பாட்டிக்கும் சேர்த்து வைத்தியம் பார்த்தாளாம்....” வர்ஷினி சிரித்தாள்...

“ம்ம்.... அப்புறம்?...” பத்மினி சுவாரஸ்யமாய் கேட்டாள்...

“மூன்று நாட்களில் மன்னி திரும்பிட்டா!... இங்கே வர விடாம பாட்டி ஓரே அழிச்சாட்டியம் பண்ணியிருக்கா!.. கோபாலய்யர் மாமாதான்... புத்தி சொல்லி மன்னியை வீட்டுக்குள்ளே இருக்கச்சொல்லியிருக்கா!.... 
பாட்டிக்கு மனசே இல்லையாம்... அதற்கு பழிவாங்குகிற மாதிரி மன்னியை விரட்டி விரட்டி வேலை வாங்கியிருக்கா!.. பாவம் மன்னி... எதிர்த்து ஒரு வார்ததை கூட பேசலையாம்... எல்லாத்தையும் பூமாதேவி மாதிரி தாங்கிட்டாளாம்... குழந்தை பெத்தவள்னு கொஞ்சம் கூட இரக்கம் இல்லாம பாட்டி நடந்துண்டதுக்கு.... பகவான் மறுபடியும் தண்டனை தந்துட்டார்...

“மறுபடியும்னா?..”

“மன்னி வந்து கொஞ்சநாள் கழிச்சு பாட்டி மறுபடியும் பாத்ரூமிலே வழுக்கி விழுந்துட்டா!..கால் முறிஞ்சுடுத்து.... அப்பவும் மன்னிதான் காப்பாத்தியிருக்கா... அண்ணாதான் பாட்டியை ஹாஸ்பிட்டலில் சேர்த்திருக்கா... அன்றைக்கு நைட்தான் எங்காத்துக்கு போன் வந்துச்சு....” வர்ஷினிக்கு வெட்கம் வந்து கன்னம் சிவப்பானது...

“ஏய் என்னடி சொல்ல சொல்ல வெட்கம்....” பத்மினி சீண்டினாள்...

“போங்கக்கா!... நேக்கு வெட்கமா இருக்கு... போன் வந்தப்போதான் நார ரெண்டு பேரும் மாடியிலே விளையாடிட்டு இருந்தோமே?....” வர்ஷினிக்கு வெட்கத்தில் மூச்சு திணறியது...

“அக்கா!...” வர்ஷினியின் முகம் ஆசையில் பளபளக்க...நாசி விடைத்து.... கண்களில் காமம் மின்ன...மேற்கொண்டு பேசுவதற்குள்..”டீ வரூ.....” விஸ்வநாதனின் குரல்...

“என்ன அண்ணா?...” வர்ஷினி வாரிச்சுருட்டிக்கொண்டு எழுந்து ஓடினாள்..”இருங்க்கா!... வந்துடறேன்!..”

“வந்தவாளுக்கு என்ன ஏதுன்னு பார்த்து செய்யாம நீ ஆத்துக்குள்ளோ போய் ஒளிஞ்சுட்டியா?..”

“இல்லேண்ணா!... பத்மினி அக்காவை பார்த்து ஒரு வாரம் ஆயிடுத்துல்லே... அதனால சித்த நேரம் பேசிண்டு இருந்தேன்... என்ன அண்ணா?...யாருக்கு என்ன பண்ணனும்?...”

“அவாளோடு வந்த ரவியை இங்கேயே நிறுத்திக்கறேளா?... இல்லை எங்காத்துக்கு கூட்டிட்டு போகட்டா?..”

“இல்லேண்ணா!... இங்கேயே கூடத்திலேயே இருக்கட்டும்... நான் பாத்துக்கறேண்ணா! ... நீங்க கவலைப்படாம ஆத்துக்கு போயிட்டு காலம்பற நேரத்திலே வந்துடுங்கோ.... “

“மன்னி எப்ப போனா?....”

“நீங்க பஸ்ஸ்டாப்புக்கு போன சித்த நாழியிலேயே புறப்பட்டுட்டா!... கொழந்தை அழுதான்.... சரின்னு கிளம்பிட்டா!... ஏண்ணா?...”

“இல்லடி!... ஆத்துலே தனியா எப்படி இருப்பாளோன்னு....” விஸ்வநாதன் வழிந்தார்....


“அண்ணா!... ரொம்ப வழியாதீங்க!... சீக்கிரம் ஆத்துக்கு போங்கோ!...” வர்ஷினி சிரிப்புடன் அவரை அனுப்பி வைத்துவிட்டு ரவியை உள்ளே கூப்பிட்டு படுக்கை ஏற்பாடு செய்து தந்தாள்...

மின்னலாய் திரும்பி பத்மினியிடம் வந்தாள்....

“ஏண்டி?... நாம எங்கேடி படுக்கறது?...” பத்மினி கேட்க...

“ஆன்ட்டி, நீங்க, நான் மூன்றுபேரும் என் ரூமிலே படுத்துக்கலாம்!... ஆன்ட்டி கட்டிலிலே படுத்துக்கட்டும்.... நாம ரெண்டு பேரும் கீழே படுத்துக்கலாம்....”

மூவரும் வர்ஷினியின் ரூமில் அடைக்கலமாயினர்....சிறிது நேரம் பொதுவாய் பேசிக்கொண்டு இருந்து விட்டு அப்படியே கண்ணயர்ந்தனர்...

விடிந்தது.... எல்லோரும் எழுந்து காரியங்களை கவனிக்க ஆரம்பித்தனர்...
சமையல் காரியங்களை கவனிக்க ஒரு குழு வந்திறங்கியது.... 
வீட்டுப்பெண்களுக்கு விடுமுறை விட்டாற்போல் ஆயிற்று....
வர்ஷினியும் பத்மினியும் எப்போதும் சேர்ந்தாற்போலவே சுற்றிக்கொண்டு இருந்தனர்.... இருவரின் கண்களும் எப்போதும் ரவியை சுற்றியே வட்டமிட்டுக்கொண்டு இருந்தன.....

பத்மினிக்கு ஆசை...... வர்ஷினிக்கு ஏக்கம்.....

“அக்கா!,,, அவரிடம் தனியா கொஞ்சம் பேச வேண்டும் வாங்கக்கா!... தோட்டத்துக்கு போயிடலாம்...” வர்ஷினி பத்மினியை அழைத்துக்கொண்டு ரவியையும் கூட்டிக்கொண்டு தோட்டத்துக்கு போனாள்...


மூவரும் மௌனமாகவே நடந்தனர்...கிணற்றடியை அடைந்தனர்...

“என்னை கல்யாணம் கட்டிக்கறேளா?....” வர்ஷினி ரவியை பார்த்து திடீரென கேட்டாள்....

பத்மினியும் ரவியும் திக்குமுக்காடி விட்டனர்....

“ஏய் என்னடி.... உனக்கு ஏதாவது பைத்தியமா?...” பத்மினி சிரிப்புடன் கேட்டாள்...

“ஆமாங்கக்கா!... ரவிஅத்தான்மேல பைத்தியம்.... “ வர்ஷினி திடீரென அழ ஆரம்பித்தாள்...

“ஏய் என்னடி ஆச்சு?....” பதறிய பத்மினி வர்ஷனியை தேற்றினாள்... மூவரும் கிணற்று மேட்டில் வட்டமாய் அமர்ந்தனர்..

“என்னை பிடிச்சிருக்கா?.... என்னை கல்யாணம் கட்டிக்கறேளா?....” வர்ஷினி மீண்டும் ரவியிடம் கேட்டாள்..

“என்ன திடீருன்னு?...” ரவி திணறினான்...

“திடீருன்னு இல்லைங்க!... இந்த ஒரு வருஷமாகவே கேட்கனும்னு நினைச்சுட்டு இருந்தேன்..... சந்தர்ப்பம் இப்போதான் கிடைச்சது.....பாட்டி காலமாயிட்டாதாலே அம்மா ஏகத்துக்கு ரகளை பண்ணறா!... அண்ணாவாலே சமாளிக்க முடியலே.. அப்பா எப்பவும் போல அமைதியாய் இருக்கிறார்.... இந்த பிரச்சனையிலே என் காதல் பலியாயிடுமோன்னு நேக்கு திக்கு திக்குன்னு இருக்கு!... அதுதான் துணிஞ்சு கேட்டேன்.....ஏங்க!... நான் ஏதாவது தப்பா கேட்டுட்டேனா?..” 

பத்மினிக்கும் ரவிக்கும் என்ன பேசுவது என்றே தெரியவில்லை....

“உங்க மனுஷா எல்லாம் ஒத்துக்குவாளா?....” பத்மினி கேட்டாள்..

“அதைப் பத்தி எல்லாம் எனக்கு கவலையில்லை!... அவா ஒத்துட்டா ஊரறிய கல்யாணம்.... இல்லாட்டி ரிஜிஸ்டர் மேரேஜ்..” வர்ஷினி தீர்மானமாய் பேசினாள்...

ரவி என்ன சொல்வது என்று தெரியாமல் தடுமாறினான்... 

பத்மினிதான் அவனுக்கு உதவ வந்தாள்.... “நீங்க குளிச்சிட்டு கிளம்புங்க அண்ணா!.... நான் இவ கிட்டே எல்லாத்தையும் சொல்லி கூட்டிட்டு வர்றேன்....”

“எல்லாத்தையுமா?.” ரவி ஆச்சர்யமாய் கேட்டான்....

“ஆமாங்க அண்ணா!... எல்லாவற்றையும்தான்.....” பத்மினி ரவியை பார்த்து அழுத்தமாய் கண்ணடித்தவாறே சிரித்தாள்..


               [Image: Shriya_Saran_Rowthiram_Movie_On_Location_Stills_01.jpg]

ரவிக்கு சந்தோஷமாய் இருந்தது.... “சரி!... நீங்க ரெண்டுபேருமே இங்கே பேசிட்டு இருங்க!... நான் ஆத்துக்கே குளிக்கப்போறேன்....”

“எங்கே நம்ம ஆத்துக்கா?... அங்கே கூட்டமா இருக்குமே?...” வர்ஷினி கவலைப்பட...

“அட அசடே!... ப்ராமணாத்துபாஷையிலே அண்ணன் சொல்லலே!....சாதாரண பாஷையிலே ஆத்துக்கு போறேன்னு சொன்னா நதின்னு அர்த்தம்.... அதாவது இன்னும் கொஞ்சம் தள்ளி ஓடிக்கொண்டு இருக்கும் ஆறு..... அதாவது ரிவர்..”

“ச்சீ... போங்கக்கா!... முதல் தடவையிலேயே நேக்கு புரிஞ்சுடுத்து....” வர்ஷினி வெட்கமானாள்...

ரவி சிரித்தபடியே கிளம்பினான்.... இரு பெண்களும் அவன் போவதையே கண்கொட்டாமல் பார்த்தனர்....

“ஏண்டி!... பேசறப்பவே உனக்கும் ரவி அண்ணனுக்கும் இவ்வளவு குழப்பம் வருதே?... நாளைக்கு நீ அவரை கல்யாணம் கட்டிட்டு குடும்பம் நடத்தறப்போ இன்னும் என்ன என்ன குழப்பம் வருமோ?...”

“அதெல்லாம் ஒரு குழப்பமும் வராது.... அவர் பேசறச்சே... நான் பேசாம இருந்துட்டா சரியாயிடும்..... பேசறப்பத்தானே குழப்பம்... பேசாம இருக்கிறப்போ எல்லாம் குழப்பம் இருக்காது....”


“நீ எங்கடி பேசாம இருக்கப்போறே?... ..”

“ரெண்டு பேரும் பேசாம இருக்கிற நேரமும் இருக்குது....” வர்ஷினியின் கன்னங்களில் சிவப்பு ஏறியது....

“அடிப்பாவி... அதுக்குள்ளே நைட்டுக்கு போயிட்டியா?....” பத்மினி கிண்டலடித்தாள்..

“ஆமாக்கா!... எனக்கு படிக்கவே பிடிக்கலே!.... அவரை கல்யாணம் பண்ணிட்டு காலம்பூராவும் அவரையே சுத்தி சுத்தி வந்து குழந்தை குழந்தையா பெத்துக்கனும்போல இருக்கு!!....” வர்ஷினி வெட்கத்தால் முகத்தை மூடிக்கொண்டாள்...


ஏய்!... இந்த டயலாக்..... இந்த வெட்கம்... அப்படியே “யாரடி நீ மோகினி” யில் வர சரண்யா மோகன் சொல்ற மாதிரியே இருக்குடி....” பத்மினி சிரித்தவாறே வர்ஷினியின் கன்னத்தை வருடினாள்...

“நீங்க சொல்றதும் சரிதான்.... “ வர்ஷினி சிரித்தாள்....

“சரி!... நீ சொல்ற மாதிரியேன்னு வச்சுக்குவோம்..... நீ எத்தனை குழந்தை பெத்துக்குவே?...” பத்மினி மடக்கினாள்..

“குறைஞ்சது அஞ்சாறாவது பெத்துக்குவேன்.....எங்க வீடு எல்லாம் குழந்தையா இருக்கனும்.... எனக்கு குழந்தைகள்னா ரொம்ப ஆசைக்கா!... எப்பவும் குழந்தைகளோடவே இருந்துக்குவேன்...”

“நீ எப்பவும் குழந்தைகளோடவே இருந்துட்டா உன் புருஷனுக்கு நீ வேணும்னா தோணினா?... அவர் என்ன பண்ணுவார்?..”

“குழந்தைகளை கொஞ்சினாலும் அவரையும் ஒரு கண்ணால் பாத்துட்டேதான் இருப்பேன்.... அவருக்கு நான் தேவைப்பட்டா அதையும் நிறைவேத்தறது என் கடமை இல்லையா?... அதுலே ஒரு குறையும் வைக்கமாட்டேன்.... அவருக்கு திகட்ட திகட்ட என்னை தருவேன்.... அந்த இடத்திலே அவரு என்ன சொன்னாலும் நான் மறுக்கமாட்டேன்.... வேண்டியமட்டும் தருவேன்...அதுதான் வேதத்திலேயே சொல்லியிருக்கே?...”

“என்னன்னு?....” பத்மினி ஆச்சர்யமாய் கேட்டாள்..

“படுக்கையறையிலே பொம்மனாட்டிக வேசியாய் நடந்துக்கனுமாம்..... அப்போதான் புருஷா வேற பொம்மனாட்டிகளை தேடிப்போக மாட்டா!... நம்மளையே சுத்தி சுத்தி வருவா!...அந்த விஷயத்திலே நான் அவருக்கு எந்த குறையும் வைக்க மாட்டேன்.....” நெஞ்சை நிமிர்த்திக்கொண்டு சொன்னாள்...

“ஒருவேளை நீ அவருக்கு திகட்டிட்டியினா?...” பத்மினி சீண்டினாள்..

“எப்படி திகட்டுவேன்?.... நான்தான் அவர் சொல்றதுக்கு எல்லாம் சரின்னு சொல்றேனே?..இருபத்துநாலு மணிநேரமும் நான் அவருக்கு தேவைப்பட்டாலும் நான் ரெடி.... “

“சரிடி!.. நீ சொல்ற வேதத்தையே எடுத்துக்குவோம்.... அதிலேயே ஆம்பிள்ளைகளுக்கு இரண்டு அல்லது அதற்கு மேற்பட்ட பெண்டாட்டிகள் இருக்கறாங்களே?... அப்படின்னா முதல் பொண்டாட்டி அந்த ஆம்பிள்ளைக்கு சரியா சுகம் தரலைன்னு அர்த்தமா?....” பத்மினி சரியாய் மடக்கினாள்....வர்ஷினி விழித்தாள்..

“அதைவிடு ராமாயணத்தையே எடுத்துக்குவோம்....ராமனுக்குத்தான் ஒரே ஒரு பொண்டாட்டி... அவரோட அப்பாவுக்கு தசரத மகாராஜாவுக்கு அறுபதினாயிரம் பொண்டாட்டிகள்னு ஒரு ரூமர்... ..” ஒரு கணம் நிறுத்தியவள் “அறுபது ஆயிரம் இல்லையின்னு வச்சுட்டாலும் அபீஷியலாகவே மூன்றுபேர் பெண்டாட்டிகளா இருந்திருக்காங்க இல்லே?...”



“ஆமாம்.... அதில் என்ன தப்பு?...”

“அதைத்தான் சொல்ல வர்றேன்!.... ஒருவேளை ரவி அண்ணாவுக்கு உன்னையோட மட்டும் திருப்தியாகம வேற யாரையாவது தேடிப்போனா?....”

“நான் தடுக்கமாட்டேன்!.... அவர் இஷ்டப்படி நடந்துக்கட்டும்னு விட்டுடுவேன்.... விக்கிரமாதித்தன் கதையிலே வர்ற மாதிரி எத்தனை பொம்மனாட்டிகள் இருக்கோமோ... அவ்வளவு பேரும் நாள்கணக்கா முறை வச்சுக்க வேண்டியதுதான்....அதுதான் எனக்கு குழந்தைகள் நிறைய பிறக்குமே?... அதையெல்லாம் கொஞ்சிட்டு இருந்தா நாள் போறதே தெரியாது... என் முறை வர்றபோது வட்டியும்முதலுமா சேர்த்து வச்சு வாங்கிட வேண்டியதுதான்.... விடிய விடிய அவரை தூங்கவிடாம... தாம்பத்யம் வச்சுட்டே இருக்க வேண்டியதுதான்....”

“அடிப்பயங்கரி!....... எல்லாத்துக்கும் தயாராத்தான் இருக்கியா?....” பத்மினி வியந்தவாறே திருஷ்டி கழித்தாள்...

“இதலே பயந்துக்கறதுக்கு என்னக்கா இருக்கு?... ராமன்தான் ஏகபத்தினி விரதன்.... ஆனால் கிருஷ்ணன் அப்படியில்லையே?... அதற்காக கிருஷ்ணனை நாம வெறுக்கறாமோ?.. இல்லையே?... அதுமாதிரிதான் இதுவும்... வீர்யம் இருக்கிற ஆம்பிள்ளை எத்தனை பொண்ணுகளையும் அடக்கி ஆளலாம்... அது அவரவர் சமார்த்தியத்தை பொறுத்தது..”

“கிருஷ்ணர் மாதிரி ரவி அண்ணனும் இருந்தா ஒத்துக்குவியா?...”

“தாராளமா ஒத்துக்குவேன்.... எனக்கு அவர் சந்தோஷம்தான் முக்கியம்.... அவருக்கு எது பிடிக்குமோ அது எனக்கும் பிடிக்கும்....”

“அவருக்கு என்னை பிடிச்சா?....”” பத்மினி அதிர்வேட்டை வீசினாள்.... 

வர்ஷினி சிலையானாள்..

“என்னக்கா சொல்றீங்க?.... நாம ரெண்டுபேருமே அவருமேல ஆசைப்பட்டோம்ங்கிறது உண்மைதான்...நீங்க தான் இப்போ அவரை அண்ணா அண்ணான்னு கூப்பிடறீங்களே?.... அதுவும் இல்லாம... உங்களுக்குத்தான் சுரேஷ்மாமா இருக்கிறாறே?.. நீங்களும், சுரேஷ் மாமாவும் கல்யாணம் பண்ணிக்கலையின்னா சொத்து பூராவும் ஏதோ ஒரு விடுதிக்குப் போயிடும்னு ஆன்ட்டி சொல்லிட்டிருந்தா!.... அதெல்லாம் என்ன ஆகிறது?....” வர்ஷினி படபடத்தாள்....

“ஏய் அசடு!... படபடக்காதே?.... ரவி எனக்கு அண்ணன் ஆனது ஒரு கதை... அதையெல்லாம் பின்னாடி சொல்றேன்.. நான் ரவியை அண்ணன்னு கூப்பிடறதுல்லே நிறைய சவுகர்யம் இருக்கு!... அது எல்லாம் உனக்கு ஒரே நொடியிலே சொல்ல முடியாது... அது பெரிய கதை....அதை விட்டுத்தள்ளு!... இப்போ நான் சொல்ல வர்றது என்னன்னா.... நீ ஆசைப்படற எங்க அண்ணனுக்கு என்மேலேயும் ஆசை வந்துருச்சுன்னா?...... நீ என்ன பண்ணப்போறே?....”

“நீங்க என்ன பண்ணுவீங்க?...” வர்ஷினி, பத்மினியை எதிர்கேள்வி கேட்டுமடக்கினாள்...

“என்னடி அசடு மாதிரி பேசறே?.. உனக்கு முதல்லே தெரியும்.... நீ எப்படி ரவிஅண்ணன்மேலே ஆசைப்படறியோ... அதுக்கும் மேலேயே நானும் அவர்மேலேயே ஆசைவச்சிருக்கேன்.... சொல்லப்போனா அவரோட நான் கனவுலே குடும்பமே நடத்திட்டு இருந்தேன்.... அப்பேர்ப்பட்ட ஆண் எம்மேல ஆசைப்பட்டு என்னை கூப்பிட்டா..... நான் மறுக்கவா போறேன்... எதையும் யோசிக்காமல் அவருக்கு என்னை தருவேன்..... அது எத்தனை நேரம்னாலும் சரி.... “ பத்மினி உணர்ச்சிவசத்தில் உரக்கப் பேசினாள்..

பத்மினியுன் உணர்ச்சி வேகம் வர்ஷினியை வாயடைக்க வைத்தது...

பத்மினிதான் மீண்டும் பேசினாள்,” என்னடி?... நான் கேட்ட கேள்விக்கு பதிலே சொல்லாம, என்னையே வெறிச்சு பாத்துட்டு இருக்கே?....” வர்ஷினியை உலுக்கினாள்...

“ம்ம்.... உங்க ஆவேசம் என்னை பிரமிக்கவைக்குதுக்கா!.... “ பத்மினியின் இரண்டு கன்னங்களையும் தன் கைகளால் வழித்து திருஷ்டி கழித்தவள்.... “நான் என்னக்கா சொல்றது?.... உங்களுக்கு சம்மதம்னா.... எனக்கு ரெட்டை சந்தோஷம்.....” 

“அது என்னடி ரெட்டை சந்தோஷம்?...”

“ஒன்று அவர் எனக்கு கிடைக்கிற சந்தோஷம்... இரண்டாவது... நீங்களும் அவருக்கு இணங்கினா.... அவர் இல்லாதப்ப எல்லாம் நான் உங்களை அனுபவிப்பேனே?..... நீங்க மறுக்கமுடியாதே?....”

பத்மினிக்கு முகம் சிவந்தது.... தலையை குனிந்து கொண்டாள்.... அதைப்பார்த்த வர்ஷினிக்கு உடம்பெல்லாம் சிலிர்த்தது... சுற்றும் முற்றும் பார்த்த வர்ஷினி யாரும் இல்லையென்பதை உறுதிப்படுத்தியபின் பத்மினியின் கன்னத்தில் அழுத்தமாய் முத்தமிட்டாள்....


“ச்சீ.... எச்சில்...” பத்மினி முகம் சிவந்தாள்....

“என்னது எச்சிலா?.... பழையது எல்லாம் மறந்து போச்சாக்கா?... நாம் ரெண்டு பேருக்கும் இடையே எச்சில்னு ஒன்னு இருக்கா என்ன?.....” வர்ஷினி குறும்பாய் கேட்டாள்....

“ச்சீய்ய்ய்... போடி குறும்புக்காரி....” பத்மினி வெட்கத்தில் முணுமுணுத்தாள்....

“என் அத்தான் உங்கமேலே கண்டிப்பாய் ஆசைப்படனும்னு பெருமாளை வேண்டிக்கப்போறேன்...”

“ஏண்டி?...” என்றாள் பத்மினி மெதுவாக..

“அப்போதுதான் நீங்க எனக்கு கிடைப்பீங்க?... நாம ரெண்டுபேரும் முன்னே மாதிரியே ஜாலியா இருக்கலாம்...” வர்ஷினி சந்தோஷப்பட்டாள்...

“ஏண்டி!... நம்ம லெஸ்பியன் வாழ்க்கை கல்யாணத்துக்கு அப்புறமும் உனக்கு வேணுமா?...” என்றாள் பத்மினி ஆசையாய்..

“உங்களுக்கு வேண்டாமா?...” வர்ஷினி கண்ணை சிமிட்டினாள்....

“ச்சீ... போடி....” பெருமூச்செரிந்தாள்... “நான் சொல்வதை எல்லாம் கேட்டால் நீ என்ன சொல்வியோ எனக்குத் தெரியலையே?....”

“என்னவா இருந்தாலும் சொல்லுங்கக்கா!... எதுவா இருந்தாலும் நேக்கு பயமில்லே!... அத்தானை மட்டும் இந்த கல்யாணத்துக்கு சம்மதிக்க வச்சுடுங்க.... அதுக்காக நான் எதையும் செய்யறேன்.... ப்ளீஸ்ங்கக்கா!...ப்ளீஸ்..ப்ளீஸ்...” வர்ஷினி பத்மினியின் முகவாய் கட்டையைப்பிடித்துக்கொண்டு கொஞ்சினாள்..

“ஏண்டி?... என் அண்ணன் உன்னை கல்யாணம் பண்ணிட பின்னாடி என்மேலே ஆசைப்பட்டா உனக்கு வருத்தமா இருக்காது?... நம்ம லெஸ்பியன் உறவுக்கு அது நல்லதுதான்...... ஆனா நீ அவர் கிட்டே சண்டைப்போட்டீன்னா?...”

“நான் எதுக்குங்க அக்கா சண்டைப்போடப்போறேன்... உண்மையை சொல்லப்போனா... எனக்கே உங்கமேலே ஒரு இதுதான்.... அதுவும் முன்னாடியும் பின்னாடியும்.... பார்த்தா பாத்துட்டே இருக்கலாம்போல இருக்கு... பெண்ணான எனக்கே இவ்வளவு ஆசையா இருக்குன்னா.... ஆம்பிள்ளைகளுக்கு கேட்கவா வேண்டும்....”வர்ஷினி சிரித்தாள்..


[Image: actress-shriya-saran-latest-spicy-photos...ills-2.jpg]

இன்னும் டீப்பா சொல்லனும்னா......” வர்ஷினி இழுத்தாள்...

“என்னடி?... “ பத்மினி, ஆசையுடன் கேட்டாள்....

“ஒரு நல்ல ஆம்பிள்ளையா இருந்தா உங்கமேல மட்டும் ஆசைப்பட மாட்டான்... ஆன்ட்டியையும் சும்மா விடமாட்டான்...” பட்டென பேசிவிட்டாள்....

“ஏய்.....” பத்மினி ஆச்சர்யத்தில் கூவி விட்டாள்....

“உண்மைதாங்க அக்கா!... ஆன்ட்டி இந்த வயசுலேயும் என்னமா ஜொலிக்கறாங்க தெரியுமாக்கா?... பால்காரனில் இருந்து காய்கறிகாரன் வரைக்கும் உங்க வீட்டிலே மட்டும் எதுக்கு நின்னு காத்திருந்து வித்துட்டுப்போறாங்கன்னு நீங்க எப்பவாவது யோசிச்சிருக்கீங்களா?..... எல்லாம் ஆன்டியோட மகிமைதான்....” வர்ஷினி கண்ணைச் சிமிட்டினாள்...

“என் அத்தான்... உங்களோடு மட்டும் இல்லாமே... ஆன்ட்டிமேலேயும் கண்ணை வைக்காம இருக்கனும்னு ஆண்டவனை வேண்டிக்கோங்க...... “

“ச்சீ..போடி... வாயாடி....உனக்கு என்ன பேசறோம்னு விவஸ்தையே கிடையாது!.....” நிறுத்தியவள்..”அப்படித்தான் என் அம்மாமேலேயும் அண்ணன் ஆசைப்படறார்னு தெரிஞ்சா?....” படபடக்கும் இதயத்தோடு கேட்டாள் பத்மினி..

“அதைப்பற்றி எல்லாம் நான் கவலைப்பட மாட்டேன்... எனக்குன்னு உண்டான நேரத்திலே மட்டும் அவர் என்னோட இருந்தால் போதும்.... மற்றபடி அவர் எத்தனை பொம்மனாட்டிகளோடு இருந்தாலும் நான் கவலை இல்லை.....”பேச்சை முடிக்காமல் இழுத்தவள்...” ஏங்க அக்கா நான் ஒரு கேள்வி கேட்பேன்.... நீங்க கண்டிப்பாய் உண்மையைச் சொல்வீங்களா?..”

“கண்டிப்பாய் சொல்றேன்டி....”

“ப்ராமிஸ்....” வர்ஷினி கையை நீட்டினாள்...

“ப்ராமிஸ்....ஆனா நான் எதைச் சொன்னாலும் அதை தாங்கிக்கிற பக்குவம் உனக்கு வேணும்... நான் என்ன சொன்னாலும் நம்ம ப்ரண்ட்ஷிப் பிரியக்கூடாது...... ப்ராமிஸ்?...”” பத்மினியும் கையை நீட்டினாள்..

“காட் ப்ராமிஸ்.... என்னவா இருந்தாலும் நான் பத்மினி அக்காமேலே கோபப்படமாட்டேன்.... அவங்களோட ப்ரண்ட்ஷிப்பை முறிக்கவும் மாட்டேன்....” இருவர் கையும் இறுகியது....

“கேளுடி....” என்றாள் பத்மினி புன்முறுவலுடன்..

“நீங்க என்கிட்டே பேசுவதை பார்த்தால்.... ரவி அத்தான் ஆசைப்படற மாதிரி தெரியலே.... உங்க ரெண்டுபேருக்கும் ... அதாவது உங்களுக்கும், ஆன்டிக்கும்தான் அவர்மேல ஆசையா இருக்கிற மாதிரி தெரியுது.... இத்தனைநாளா மனதுக்குள் பூட்டி வச்சிருக்கிற ஆசையை இனிமேல் வெளியே சொல்லலாம்னு இருக்கிறமாதிரி தெரியுது.... அதுக்குள்ளே நான் இடையே வந்து கல்யாணம்ங்கிற பேர்லே தடையா இருப்பேன்னு நீங்க பயப்படற மாதிரி தெரியுது!... உண்மையச் சொல்லுங்க அக்கா!....” வர்ஷினி பளிச்சென பேசினாள்..

“ம்..ம்ம்ம்” மூச்சை ஆழ இழுத்த பத்மினி...”நான் சொல்வதை கேட்டு தப்பா நினைச்சுக்காதே!... ஒரு மகான் சொல்லியிருக்கார் .....காமத்திலே எதுவுமே தப்பில்லையின்னு....”

“அதிலே உங்களுக்கு என்ன சந்தேகம்.... காமத்திலே எதுவுமே தப்பில்லைதான்.... அதுதான் புராண கதைகளில் எல்லாம் இருக்கே?.... அதைப்பற்றி இப்போ என்ன?.... நீங்க சொல்ல வந்ததை சொல்லுங்கக்கா!... என் பொறுமை எல்லை மீறிட்டே இருக்கு!....” வர்ஷினி துடித்தாள்..

“நாம ரெண்டு பேரும் அன்றைக்கு நைட் மொட்டைமாடியிலே லெஸ்பியன் விளையாட்டு விளையாட்டி இருந்தோமே ஞாபகம் இருக்கா?...

“மறக்குமாக்கா அது.... இதோ இந்த நிமிடம் வரைக்கும் தினமும் அந்த நினைப்பு வராத நாளே கிடையாது.... அதை நினைச்சு நினைச்சு எப்படி ஏங்கியிருக்கேன் தெரியுமா?... நாம ரெண்டுபேரும் ஆடுவோமே லெஸ்பியன் ஆட்டம்... அல்லது எனக்கும் அத்தானுக்கும் கல்யாணம் ஆன பின்னாடி அவர் போடப்போற ஆட்டம் .... இந்த ரெண்டையும் தவிர... எனக்கு வேற நினைப்பே கிடையாதுக்கா!.....அதுக்கு என்ன வந்துச்சு இப்போ...” வர்ஷினி பரபரத்தாள்...

“அன்றைக்கு நாம ஆடின ஆட்டத்தை இன்னொருவரும் பாத்துட்டு இருந்திருக்கிறார்....” 

“ஹக்....” வர்ஷினிக்கு திக்கென்று மூச்சை அடைத்தது....” என்னக்கா சொல்றீங்க?.... யார் அவரு?...” ரொம்பவும் பயந்த குரலில் கேட்டாள்...

“வேற யாரு.... நம்ம ரெண்டுபேரோட கனவு நாயகன்தான்.....”

“யாரு ரவி அத்தானா?....” கண்கள் விரிய ஆச்சர்யத்துடன் கேட்டாள்...

“ஆமாண்டி... “ பத்மினிக்கு திடீரென்று வெட்கம் வந்து விட்டது...









கருத்துகள் இல்லை:

கருத்துரையிடுக