http://www.kanavu-kathali.com/ கனவு காதலி : கால் கேர்ள் ரேவதி - பகுதி - 4

பக்கங்கள்

வெள்ளி, 26 ஜூன், 2020

கால் கேர்ள் ரேவதி - பகுதி - 4

அப்பயணத்தின் போது ரேவதியின் மனநிலையறிந்து அருணும் மௌனம் சாதித்தான் .. அவன் அகத்தில் தோன்றிய நெஞ்சைப் பிழியும் துக்கம் முகத்தில் தெரிந்தாலும் இருட்டில் ரேவதி அதை பார்க்கவில்லை .. பார்க்கும் நிலையிலும் அவள் இல்லை ... அருணுக்கு அவன் தாயின் பிரிவு இத்தனை வருடங்களுக்கு பிறகும் அவ்வப்போது வறுத்தியெடுக்கும் .. 'பாவம் இவ மனசு எந்த அளவுக்கு கஷ்டப்படும்'... புற்று நோயை பற்றியும் அதனை குணப்படுத்த ஆகும் மருத்துவச் செலவுகளைப் பற்றியும் அறிந்தவன் .. 'பாவம் சம்பாதிக்கற காசெல்லாம் இதுக்கு தான் செலவு செய்றாளா?' என்று நினைத்தவன் இதற்காகத்தான் இந்த தொழிலுக்கே வந்தாள் என்று நினைக்கவில்லை.

 மருத்துவ மனையை அடைந்து அவள் தாயை அனுமதித்திருந்த வார்டுக்குள் நுழையுமுன்னரே எதிர்பட்ட நர்ஸ், "அம்மாவ ஐ.ஸீ.யுக்கு எடுத்துட்டு போயிருக்காங்க ரேவதி .. முனியம்மா கூட போயிருக்கு .. நான்தான் அந்த ஆளுக்கு ஃபோன் பண்ணினேன்" என்றதும் இருவரும் ஐ.ஸீ.யூவுக்கு விரைந்தனர்.




அங்கு வெளியில் நின்றிருந்த முனியம்மா தழ தழத்த குரலில் "அரை மணிக்கு முன்னால வரைக்கும் நல்லா தூங்கிகினு இருத்துச்சும்மா ... திடீர்னு ஏந்திரிச்சு .. வயித்த புடிச்சிகினு வாந்தியெடுச்சும்மா ...கருப்பா கருப்பா வந்துச்சு கொஞ்சூண்டு ரத்தம் கூட வந்துச்சும்மா ..

ஒடனே அந்த நர்ஸ் டூட்டி டாக்டரை கூட்டியாந்துச்சு அவரு தான் இங்க எடுத்துனு போகச் சொன்னாரு .. இங்க வந்த உள்ள கீற நர்ஸ் மொதல்ல உள்ள உடமாட்டேன்னுச்சு அப்பறம் பெரிய டாக்டரு போன்ல பேசினப்பறம் உள்ள கூட்டிகினு போச்சு" என்றாள். உள்ளிருந்து வந்த ஐ.ஸீ.யு நர்ஸ் வாயிலிருந்த மாஸ்க்கை கழட்டி அருணை ஒரு கண்ணால் நோட்டம் விட்டவாறு ரேவதியை பார்த்து "நீங்க தான் அந்த பேஷண்ட் அகிலாவோட பொண்ணா?" என்று கேட்ட பின் ரேவதி தலையசைத்ததும்

"என்னம்மா .. இவ்வளவு சீரியஸான கண்டிஷன்ல இருக்கற பேஷண்டை உங்க வேலைக் காரியை அட்டெண்டராப் போட்டுட்டு போயிட்டீங்க" என்று கடிந்தாள். குழம்பிய ரேவதி "சாயங்காலம் வார்டுல இருக்கற நர்ஸ் ஸ்டேபிளா இருக்காங்கன்னு தானே சொன்னாங்க? என்னாச்சு?" என்று தன் குழப்பத்திற்கு அந்த நர்ஸிடமே விளக்கம் கேட்டாள் .. அதற்கு மேல் தெரியாத ஐ.ஸீ.யு நர்ஸ் .. "பெரிய டாக்டரே வீட்டுல இருந்து வந்து உங்களுக்காக வெயிட் பண்ணிட்டு இருக்கார் .. நீங்க மெதுவா வர்றீங்க .." என்று ரேவதியின் குற்ற உணர்ச்சியை பன்மடங்காக்கினாள் ..

 அந்த நர்ஸின் மேல் எரிச்சலடைந்த அருண் "சரி வா டாக்டரை போய் பாக்கலாம் .. " என்று திரும்பவும் அவன் கையை அனிச்சையாகப் பிடித்து நிறுத்தி நர்ஸிடம் "அம்மாவுக்கு எப்படி இருக்கு ... பாக்கலாமா?" என்றதற்கு நர்ஸ் "ஐ.ஸீ.யுக்குள்ளெல்லாம் போக முடியாது ... செடேட்டிவ் குடுத்திருக்கு .. அன்கான்ஷஸ்ஸா இருக்காங்க" என்றாள் Gastrointestinal Oncology (வயிறு மற்றும் குடல் புற்று நோய்) மருத்துவப் பகுதியில் இருந்த பல சிறு அறைகளின் மூலையில் இருந்த பெரிய அறைக்குள் இருவரும் சென்றனர்..... நோயாளிகளின் நலத்தில் உண்மைக் கவனம் செலுத்தும் சில டாக்டர்களே ஒரு நல்ல மருத்துவமனை உருவாகுவதற்கு முக்கிய காரணம்.

அதற்கு ஒரு எடுத்துக்காட்டாக அந்த இரவிலும் சாவின் வாயிலுக்குள் ஒரு கால் எடுத்துவைத்துக் காத்துக் கொண்டிருக்கும் அகிலாவுக்காக அம்மருத்துவர் அங்கு அமர்ந்து அகிலாவின் கேஸ் ஃபைலை ஆராய்ந்து கொண்டிருந்தார் .. அருணும் ரேவதியும் அவரது அறைக்குள் நுழைந்ததும் .. அருணை ஒரு முறை பார்த்து துணுக்குற்று .. பிறகு ரேவதியிடம் .."வாம்மா .. " என்று ஒற்றை வார்த்தைக்குப் பிறகு மௌனம் சாதித்து இருவரையும் எதிரிலிருந்த நாற்காலிகளில் அமரும்படி கையசைத்தார் ..

 "அம்மாவுக்கு ..." என்று ஆரம்பித்த ரேவதியை கூர்ந்து நோக்கி "சொல்றேன் ... " என்றவாறு தொடர்ந்தார் "இந்த தடவ அட்மிட் ஆகச் சொல்லும் போது அந்த செகண்ட் எரப்ஷன் (இரண்டாவுது கட்டி) மட்டும் தான் ப்ராப்லம்ன்னு நெனைச்சேன் ..ஆனா உன்னோட அம்மாவோட நிலைம அதிவிட மோசமா இருக்கு .. வயித்துல மொதல்ல வந்த கேன்ஸரை ட்ரீட் பண்ணும்போதா இல்ல ரெண்டாவதா குடல்ல வந்ததை ட்ரீட் பண்ணும்போதான்னு தெரியலை .. சில இடங்கள்ல உன்னோட அம்மவோட குடலில சின்ன சின்ன ரப்சர் (காயங்கள்) இருக்கு ..

நார்மல் ஸ்கேன்ல அது தெரியாது .. மத்த பேஷன்ட்ஸ் மாதிரி உங்க அம்மாவுக்கு பேரியம் மீல் எக்ஸ்-ரே which is the least expensive option, எடுக்க முடியாது .. .. அதனால நான் அந்த டெஸ்டை பண்ண சொல்லல .. எப்படியும் ஆபரேஷனுக்கு முன்னால பண்ண வேண்டியிருக்கும்னு என்டோஸ்கோபியும் வாந்தி நின்னதுக்கு அப்பறம் பண்ணலாம்ன்னு இருந்தேன் .. " என்று இழுத்தார். "இப்ப என்னாச்சு டாக்டர் .. " என்று பதட்டத்துடன் கேட்டவளிடம், "அந்த சின்ன சின்ன ரப்சர்னால .. குடலச் சுத்தி இருக்கற மத்த உறுப்புக்கள், முக்கியமா அவங்க லிவரை பாதிச்சு இருக்கு ..கிட்னியையும் பாதிச்சு இருக்கு .. ஏற்கனவே கீமொ, ரேடியேஷன்னு கொடுத்ததுல இந்த உறுப்புங்க எல்லாம் கொஞ்சம் வீர்யம் கொறைஞ்ச நிலைல இருக்கும்" என்றபடி சற்று நிறுத்தி பெருமூச்செறிந்து .

"மனச தேத்திக்கம்மா .. looks like she is heading towards a muliple organ failure .." "என்ன சொல்றீங்க டாக்டர், நீங்கதான சொன்னீங்க இந்த செகண்ட் எரப்ஷனை ஆபரேட் பண்ணி எடுத்துடலாம். அப்பறம் ஒரு ஆறு மாசமாவுது தாக்கு பிடிப்பாங்கன்னு .." என்று அவள் அழுகையுடன் கேவிய போது அவளைத் தடுத்து .. "சொன்னேம்மா .. ஆன இந்த ரப்சர்ஸ் இந்த அளவுக்கு சீரியஸா இருக்கும்னு நான் எதிர்பார்கல .. " அவள் அழுகையை தொடர்ந்தபடி "சாங்காலம் கூட எங்கிட்ட நல்லா பேசிட்டு இருந்தாங்களே டாக்டர் .. " என்றதற்கு

 "கிட்னியும் லிவரும் பாதிக்க படும் போது சில மணி நேரங்களிலேயே ஒருத்தர் உயிர் பிரியக்கூடும்மா .. Its a miracle she has remained conscious so long .. which has mislead us further" என்றார். "Did'nt you suspect such ruptures considering the multiple treatments she has already undergone (நீங்கள் ஏன் இதைப் பற்றி முன் கூட்டியே சந்தேககிக்கவில்லை)?" என்று அருண் அதிகாரத்துடன் கேட்டதற்கு சற்றும் முகம் சுருங்காமல் அவன் அடுத்ததாக அப்படி சந்தேகப் பட்டிருந்தால் முதலில் அதை ட்ரீட் செய்ய ஆரம்பித்து இருக்கலாமே என்று கேட்பான் என்று நன்கு அறிந்த டாக்டர் ..

 "I did suspect .. and have been medicating her for that also .. you see young man, her body does not respond to medicines fast enough .. so only option is surgery .. and anyway we were going to operate her for the cancer .." என்று ஒரு நீளமான விளக்கத்தைக் கொடுத்தார் "so what is the current prognosis (இப்போதிய நிலையில் இதன் விளைவுகள் என்ன)" என்று வினவியவனைப் பார்த்து ரேவதியின் கண்களைத் தவிர்த்து ..

"I think we should let her rest in peace .. we will keep the life support on .. even with that she is sinking" (நாம் அவரை அமைதியாக உயிரைவிட அனுமதிக்க வேண்டும்.. இப்போது ஐ.சி.யுவில் மேற்பார்வையும் ட்ரிப்ஸ், ஆக்சிஜன் போன்றவைகளும் தொடரும்.. இருப்பினும் அவர் உயிர் பிரிந்து கொண்டு இருக்கிறது) என்றார் கட்டுப் படுத்த முடியாமல் குலுங்கி அழுத ரேவதியை தோளோடு அணைத்து எழுப்பி டாக்டரிடம் "Please allow us a moment .. If you don’t mind I would like to speak to you further ..(சிறுது நேரத்தில் வருகிறேன் டாக்டர் ..

உங்களிடம் கொஞ்சம் பேசவேண்டும்)" என்றதற்கு அவர் சரியென்று தலையசைக்க அவருக்கு கண்களால் நன்றி கூறியவாறு அவளை வெளியில் அழைத்துச் சென்றான் .. வெளியில் வந்ததும் அவன் நெஞ்சில் முகம் புதைத்து ஓவென்று குலுங்கி அழுதவளை சமாதானப் படுத்த வழியின்றி அவளை இறுக்கி அணைத்தவாறு சிறிது நேரம் சுவற்றில் சாய்ந்து நின்றிருந்தபோதுதான் தன் விழிகளிலிருந்தும் வழிவதை கவனித்தான் ..

 சில நிமிடங்களுக்கு பிறகு அவள் முகத்தை கைகளால் ஏந்தி, "ஏய் இங்க பாரு .. இப்ப என்ன செய்யறதுன்னு யோசிக்கலாம் " என்றவனிடம் .. "அதான் ஒண்ணும் பண்ண முடியாதுன்னுட்டாங்களே" என்றவாறு நிறுத்தாமல் தேம்பித் தேம்பி அழுகையை தொடர்ந்தாள் .. அந்த நோய்க்கு சென்னையில் அதைவிட பெரிய மருத்துவமனை இல்லையென்று உணர்ந்து .. வேறு டாக்டரை அணுகலாம் என்ற எண்ணத்தையும் கைவிட்டான் ..

பிறகு ஏதோ தோன்றியவனாக ரேவதியை அருகிலிருந்த முனியம்மாவின் அரவணைப்பில் விட்டு திரும்பவும் டாக்டரின் கேபினுக்குள் நுழைந்தான் "இன்னும் எவ்வளவு நாள் அவங்க இப்ப இருக்கற நிலமையில இருப்பாங்க டாக்டர்" என்றவனிடம் .. "சொல்ல முடியாது நாலஞ்சு நாள் தாங்கலாம் .. சொல்லறதுக்கு இல்ல அதுக்கு முன்னாலயும் சிங்க் ஆகலாம் ... ஆனா ஒரு வாரத்தை தாண்ட மாட்டாங்க .." என்றவ்ரிடம் "டாக்டர் நான் ஒண்ணு கேட்டா தப்பா எடுத்துக் மாட்டீங்களே?" என்று பூடகமாக தொடங்கி

"கொஞ்ச நேரமாவுது அவங்கள சுய நிலைக்கு கொண்டு வர முடியுமா?" என்றான். "நானும் நெனைச்சேன் .. we can try .. its an expensive proposition .. by temporarily stabilizing her liver and kidney with strong steroids .. and completely ignoring the ruptures or cancer allowing both her ailment and the steroids to hasten her demise" "In that case how soon will her demise be?" "She may not survive beyond 72 hours" இதை எப்படி விவரிப்பது? "பாதிக்கப் பட்ட ஈரலையும் சிறுநீரகத்தையும் மட்டும் மிக வலிமை வாய்ந்த மிக விலையுயர்ந்த ஸ்டிராயிட் மருந்துகளால் சிறிது குணப்படுத்தினால் அவருக்கு நினைவு திரும்பும் ஆனால் ஏற்கனவே இருக்கும் புற்று நோய் மற்றும் குடல் புண்களுடன் கூட அந்த மருந்துகளும் சேந்து அவர் முடிவை துரிதப்படுத்தும்" என்றார் ..

எவ்வளவு துரிதமாக என்று அருண் கேட்டதற்கு டாக்டர் அம்மருந்துகளைக் கொடுத்தால் 72 மணி நேரத்தை தாண்டாது என்றார். திரும்பவும் டாக்டரிடம் வெளியே சென்று சில நிமிடங்கள் வருவதாகக் கூறி ரேவதியைக் அவள் கூப்பிடு தூரத்தைக் கடந்து தனது மொபைல் ஃபோனில் யாரிடமோ சில நிமிடங்கள் பேசிவிட்டு டாக்டரின் கேபினுக்கு திரும்பினான். "I think both the mother and daughter deserve that .. can you please make the necessary arrangements for the medication ... never mind the expenses?" உயிர் பிரியுமுன் சுய நினைவுடன் இருக்கும் தாயுடன் ரேவதி சிறிது நேரமாவது கழிக்க வேண்டும், அதற்காகும் செலவை பொருட்படுத்தாமல் அம்மருந்துகளை டாக்டரிடம் கொடுக்கச் சொன்னான்.

 "சரி, ஸ்டார்ட் பண்ணச் சொல்றேன், அந்த மெடிஸின் வேலை செய்ய ஆரம்பிச்சு அவங்க நினைவு திரும்ப இன்னும் ஒரு 24 மணி நேரமாவுது ஆகும் .. நினைவு திரும்பி எவ்வளவு நேரம் நினைவோட இருப்பாங்கன்னு சொல்ல முடியாது. பை த வே, நீங்க யாரு?" என்றவரிடம் "ரேவதியோட ஃப்ரெண்ட், ஒரு வெல் விஷர்" என்றதும், "இவ்வளவு நாள் உங்களை நான் பாக்கலையே"


"நான் யூ.எஸ்ல இருக்கேன் .. ரெண்டு நாளைக்கு முன்னாலதான் இண்டியா வந்தேன்" என்று தனக்கும் ரேவதிக்கும் பல வருடப் பழக்கம் இருப்பது போல் விவரித்தான்.

 "ஓ, இந்த நேரத்தில நீங்க வந்தது ரொம்ப நல்லது .. பாவம் அந்த பொண்ணுக்கு யாரும் இல்லைன்னு நினைக்கறேன்.." என்றவாறு விடை கொடுத்தார். வெளியில் வந்து விசும்பிக் கொண்டிருந்த ரேவதியிடம் .. இன்னும் 24 மணி நேரத்துல மறுபடியும் நினைவு திரும்பும் என்றான் .. "எப்படி?" என்றவளிடம் "சில மருந்துகளுக்கு ஏற்பாடு பண்ணியிருக்கேன்" என்று மேற்கொண்டு ஏதும் விவரிக்காமல் "ஐ.ஸீ.யு கிட்ட போய் வெய்ட் பணணலாம் வா.." என்று அவளை அழைத்துச் சென்றான்.

 ஐ.ஸீ.யு அருகே சென்றபோது ஒருவர் அவர்களிடம் வந்து "என்னம்மா ரேவதி .. என்ன சொல்றார் டாக்டர் .." என்றவரைப் பாத்து ரேவதி, "வாங்க பாய், டாக்டர் மொதல்ல கைவிரிச்சுட்டாரு .. அப்பறம் ஏதோ மருந்து கொடுத்து நினைவு திரும்ப வைக்கறதா சொல்லியிருக்காரு .. ஆனா அம்மா என்னை விட்டு போயிடுவாங்களாம் .. " என்றாள் பீரிட்ட அழுகையுடன் .. அவளை சமாதானப் படுத்தி அவளது அழுகை சற்று அடங்கியபின் முனியம்மாவையும் அவளருகே அமர்த்தி அருண் அவரை வெளியில் வரும்படி சைகை செய்தான்.

 வெளியே வந்த அவரிடம், "நீங்க யாரு?" "என் பேரு அன்வர் சார். நான் அவங்க பக்கத்து வீட்டுல இருக்கேன் சார் .. டாக்ஸி ஓட்டறேன் .. நீங்க .." என்று இழுத்தவரிடம் நேரடியாக பதிலளிக்காமல் "சாயங்காலத்துல இருந்துதான் ரேவதியை எனக்கு தெரியும் .. " என்றான் ..அவர் "கஸ்டமரா சார்.. " என்றதற்கு அருண் தலையசைக்க அவனை ஆச்சரியத்துடன் பார்த்து "ஃபுல் நைட் இல்லாத நாள்ல நான்தான் சார் வெயிட் பண்ணி அதை வீட்டுக்கு கூட்டிட்டு போவேன். இப்ப வீட்டுக்கு போற வழில முருகேசு சொன்னான் இப்படி சீரியஸ்னு ..அதான் வந்தேன்.

நீங்க ஏதோ நல்லவரு மாதிரி இருக்கு இல்ல்ன்னா அந்த பொண்ணு கூட்டிட்டு போன பார்ட்டிகிட்ட இருந்து பாதில வரதுக்கு என்ன கஷ்டப் பட்டுருக்குமோ." அவன் மௌனம் சாதித்திருக்க அவராகவே, "பாவம் சார் அந்த பொண்ணு .. ரொம்ப நல்லா படிக்கற பொண்ணு, அம்மாவுக்காக சைடுல தொழில் பண்ண ஆரம்பிச்சுது ..." என்றதும் யாரோ அவன் தலையில் சம்மட்டியால் தாக்கியதுபோல் உணர்ந்தான் ...

"என்னது? படிச்சுட்டு இருக்காளா? என்ன படிக்கறா?" "பீ.ஈ கம்ப்யூடர் சயன்ஸ் சார் .. மூணு வருஷம் முடிச்சு இப்ப நாலாவுது வருஷம் தொடங்கியிருக்கு ... இந்த வியாதி ஒரு வருஷம் கழிச்சு வந்திருந்துச்சுன்னா நல்ல வேலைல சேந்துட்டு அம்மாவ நல்லா பாத்திட்டு இருப்பேன் எல்லாம் தன் தலவிதின்னு சொல்லி எங்கிட்ட சொல்லி அழுதிச்சு சார் ... அந்த முருகேசு சொல்லித்தான் தொழில்ல எறங்கிருக்கு சார் .. மொதல்ல தெரிஞ்சு இருந்துனா நான் இதல்லாம் வேணாம்னு இருப்பேன் .. எல்லாம் நம்ம கைல என்ன சார் இருக்கு .. இப்ப பாருங்க வாழ்கையையும் பாழடிச்சுட்டு அம்மாவும் சாவப் போறா .." என்று அன்வர் சொல்லி முடிக்க முடிக்க அவன் அவ்விடத்தைவிட்டு வேகமாக நகர்ந்து தனிமையை நாடி காருக்குள் சென்று ஸ்டீரிங்க் வீலுக்குள் முகம் புதைத்துக் குலுங்கி அழுதான் ...

 மறுநாள் இரவுவரை அருண் ஐ.ஸீ.யுவுக்கு எதிரே இருந்த நாற்காலிகளில் ரேவதியுடன் கழித்தான் .. சாப்பாடு மற்றும் சிற்றுண்டி நேரத்தில் அவளை வலுக்கட்டாயமாக சென்று அருகே இருக்கும் உணவு விடுதிக்கு அழைத்துச் சென்று தன்னுடன் அவளை சாப்பிட வைத்தான். அருணின் கோரிக்கைக்கு இணங்கி அகிலாவை ஐ.ஸீ.யு பிரிவுக்குள் இருக்கும் ஒரு தனியறைக்கு மாற்றியிருந்தார்கள் ..

அதற்கான பணத்தை செலுத்த கைப்பையை நாடிய ரேவதியை தடுத்து அருண் அப்பணத்தை கட்டினான் ... பிரமை பிடித்தவள் போல் பேசா மடந்தையாக அவ்வப்போது அருணின் தோளில் சாய்ந்தவாறு ரேவதி அமர்ந்திருந்தாள். முந்தைய இரவு அகிலாவின் உடல் நிலையைப் பற்றியும் அவளுக்கு கொடுக்கப்போகும் ஸ்டிராய்ட் மருந்தைப் பற்றியும் அவன் ஆலோசனை கேட்ட ஒரு பிரபல கைனகாலஜிஸ்ட்டான அவனது அத்தை அவனை ஃபோனில் அழைத்து "டேய் அருண், ராத்திரியே நான் உங்கிட்ட பேசணும்னு சொன்னேன் இல்ல, எப்ப வர்றே வீட்டுக்கு?" என்று கேட்டதற்கு "இன்னும் ரெண்டு நாள் கழிச்சு வர்றேன் அத்தே...பை" என்று கட் செய்தான்.

 முன்னிரவில் ரேவதியை அழைத்துச் சென்று உணவருந்திய பின் "வா .. உங்கிட்ட கொஞ்சம் பேசணும் .. " என்றவாறு அவளை அழைத்துக் கொண்டு நிலவொளியில் நடந்து அருகிலிருந்த ஒரு சிறு பூங்காவை அடைந்து அங்கிருந்த இருக்கையில் அவளை அமர்த்தி அருகில் அமர்ந்தான் .. 'என்ன பேசப் போற்ர்ரு.. என்னப் பத்திக் கேக்கப் போறாரா .. இல்ல அவருக்கு வேற வேல இருக்கு போகணும்னு சொல்லப் போறாரா .. ' என்று எண்ணியவாறு அவன் முகத்தை நோக்கிய ரேவதியை அவன் சொற்கள் நெகிழ வைத்தன ...

 "இங்க பாரு, எப்படியும் இன்னும் கொஞ்ச் நேரத்துல அவங்களுக்கு நினைவு வந்துடும். அதுக்கப்பறம் எவ்வளவு நேரம் நினைவோட இருப்பாங்கன்னு சொல்ல முடியாது. ஒன்ஸ், நினைவு போச்சுன்னா திரும்ப நினைவு வருமாங்கறது சந்தேகம் .. சோ, ஆயுசுல கடைசியா உங்கிட்ட பேசப் போறாங்க .. அதை அவங்களுக்கு தெரியப் படுத்தக் கூடாது .. சிரிச்ச் முகத்தோட பேசணும் .. உன்னப் பாத்து சந்தோஷப்பட்டு அவங்க ரொம்ப நேரம் கூட நினைவு தவறாம இருக்கலாம் .. டாக்டர் சொன்ன மாதிரி மிராக்குலஸ்ஸா ரிகவர்கூட ஆகலாம். அதனால எக்காரணத்தைக் கொண்டும் நீ அவுங்க முன்னால அழக் கூடாது .. " முருகேசனிடம் ஃபோனில் பேசிய அக்கணத்திற்கு முன்னர்

அவள் மனம் முழுதும் நிறைந்து இருந்தவன் அவளது தாயின் நிலைமை அறிந்ததும் அவனைப் பற்றி துளியும் நினைக்காதிருந்த மனதில் மறுபடி ஒரு கணிசமான இடத்தை நிரப்பத் தொடங்கியிருந்தான். தாயின் நிலைமையை பற்றிய துக்கம் மட்டும் இல்லாமலிருந்தால் அவள் இன்னேரம் அவன் மடிமேல் ஏறி அமர்ந்து இருப்பாள். "ம்ம்ம் ..சரி" என்று தழ தழத்த தொண்டையில் ஒப்புதல் அளித்தவளிடம் தொடர்ந்து, "இப்ப நான் உங்கிட்ட ஒண்ணு கேக்கணும் .. வாழ்க்கையில உன்னோட லட்சியம் என்ன .. இல்ல, உங்க அம்மாவுக்கு ஒடம்பு சரியில்லாம போறதுக்கு முன்னால் .. என்ன அச்சீவ் பண்ணனும்னு நீ இருந்தெ? என்ன பண்ணப் போறதா உங்க அம்மாகிட்ட சொல்லியிருந்தே?" என்றவனிடம் கண்களை விரித்து அக்கண்களாலே மேலும் வரும் கண்ணீரை விழுங்கியவாறு "பீ.ஈ முடிச்சதும் ஏதாவது ஒரு நல்ல கம்பெனில சேந்து அப்ராட்ல அம்மா கூட செட்டிலாகலாம்னு இருந்தேன்"

என்ற பிறகு தொடர்ந்து "இப்ப அந்த நம்பிக்கையெல்லாம் எனக்கு இல்ல" என்றாள். "ஏன் இல்ல?" "ஆறாவுது செமஸ்டர்ல மூணு அரியர்ஸ் ...அரியர்ஸ் இருக்கறவங்களை கேம்பஸ் ரெக்ரூட்மென்ட் வர்ற கம்பெனி எல்லாம் எடுக்க மாட்டாங்க .. எங்க காலேஜ்லயே சீ.வீ ஃபார்வர்ட் பண்ண மாட்டாங்க ..." "அதனால என்ன, வெளியில இருந்து ட்ரை பண்ணலாம்" "காம்பஸ்ல எடுத்தாதான் நல்ல பொஸிஷன் சீக்கரம் ஆன்-சைட் அசைன்மென்ட் எல்லாம் கெடைக்கும் .. இல்லாட்டி மொதல்ல கால் செண்டர்ல இல்ல எதாவுது சப்போர்ட் சென்டர்ல தான் போடுவாங்க .."

 "சரி அத அப்பறம் பாக்கலாம் .. நீ இப்ப நினைவு வந்ததும் உங்க அம்மாகிட்ட உன்னோட லட்சியப் படியே எல்லாம் நடக்கும்னு நம்பிக்கை கொடுக்கணும் ..போகும்போது அவங்க மகளுக்கு ஒரு நல்ல வாழ்வு அமையப்போகுதுன்னு நெனைச்சுட்டு போகணும் .. அப்ப தான் அவங்களுக்கு ஓரளவாவுது மன நிம்மதி கிடைக்கும் .. it will help her pass away in peace .." என்று அவன் சொல்ல சொல்ல ரேவதி உதட்டைக் பிதுக்கி அவன் மடிமேல் முகம் புதைத்துக் குலுங்கி அழுதாள் ... அவளை எழுப்பி நெஞ்சோடு சேர்த்தணைத்தவாறு "என்னம்மா இது, இப்பத் தான சொன்னேன் ..

சிரிச்சுட்டு இருக்கணும்னு .. இங்க ஒக்காந்து அழுதுட்டு ஐ.ஸீ.யுல கூப்பிட்ட ஒடனே சிரிப்ப வரவெச்சுட்டு போனேன்னா ஒரு செகண்டுல உங்க அம்மா கண்டுபிடிச்சுடுவாங்க .. அவங்களும் சேந்து அழுவாங்க .. கம் ஆன் ... கன்டரோல் யுவர்ஸேல்ஃப் .." அவன் மார்பில் புதைந்து சிறிது நேரம் விசும்பிய பின் ரேவதி முகத்தை நிமித்தி நன்றியுடன் அவனைப் பார்த்து கண்களை அழுத்தித் துடைத்து "சரி .. " என்ற பின் மனதுக்குள் அருண் சொன்னது போல் அதிர்ஷ்டவசமாகவேனும் தன் தாய் குணமாக வேண்டும் என்று கடவுளை வேண்டினாள். இருவரும் திரும்பவும் ஐ.ஸீ.யுவுக்கு வரும்போது அகிலாவுக்கு நினைவு திரும்பத் தொடங்கியிருந்தது .. பெரிய டாக்டரிடம் தகவல் தெரிவிக்க அவர் தான் வருவதாகவும் அதற்கு முன்னரே ரேவதியையும் அருணையும் அகிலாவைப் பார்க்க ஏற்பாடுகள் செய்யச் சொன்னார் ..

நர்ஸ் வந்து அழைத்ததும் ரேவதியிடம் எழுந்து உள்ளே செல்லச் சொன்ன அருணின் கையைப் பற்றி "நீங்களும் வறீங்களா ?" என்றவளை ஆறுதலுடன் பார்த்து ஒரு கணம் யோசித்து "சரி, நான் யாருன்னு கேட்டா, உன்னோட காலேஜ்ல படிச்ச சீனியர் இப்ப அமெரிக்காவுல இருக்கேன் .. உனக்கு அங்க வேலைக்கு ஏற்பாடு பண்ணப் போறேன்னு சொல்லணும் என்ன?" என்றவாறு எழுந்து அவளுடன் ஐ.ஸீ.யுவுக்குள் நுழைந்தான்.


மகளைப் பார்த்ததும் அகிலாவின் கண்கள் பனித்தன.

அவள் உடல மரணத்தின் வசற்படிகளில் வேகமாக ஏறத் தொடங்கியிருந்தாலும் கொடுக்கப் பட்ட ஸ்டிராய்ட்ஸ் மருந்துகளினால் ஈரலும் சிறுநீரகமும் சிறிது விழித்துக் கொண்டு செயல் பட, அவை சுத்திகரித்த ரத்தத்துடன் ஸ்டிராய்ட்ஸுடன் செலுத்தப் பட்ட மூளைக்கு சக்தி கொடுக்கும் மருந்தும் கலந்து மூளைக்குள் பரவ அகிலாவின் முகத்தில் ஒரு அதீத தெளிவு இருந்தது .. இன்னும் ஒரு நாளுக்குள் தன்னடி சேரவிருக்கும் அவளுக்கு அந்த இறைவன் அளித்ததோ?

 "அம்மா, இப்ப எப்படிம்மா இருக்கு? ராத்திரி உனக்கு வாந்தி வந்ததும் பெரிய டாக்டர்தான் இந்த வார்டுல இருந்தா சீக்கரம் குணமாவேன்னு இங்க மாத்திட்டாரு" என்று ஒரு பொய்யுடன் தன் உரையாடலைத் தொடங்கினாள் தெளிவுடன் இருந்த அகிலாவோ, "ஃபுல் நைட்டுக்கு தான போனே? எப்படி திரும்பி வரமுடிஞ்சுது?" என்று கிசு கிசுத்ததற்கு "இல்லம்மா அந்த பார்டி வரலைன்னு வேற ஒரு பார்டிகிட்ட ஒரு மணிவரைக்கும் போனேன்" என்று மெல்லில குரலில் பொய் சொன்னவாறு அருணைக் காண்பித்து

"இவர் பேர் அருண். என்னோட காலேஜ்ல சீனியர். இப்ப அமெரிக்காவுல ஒரு பெரிய கம்ப்யூடர் கம்பெனில பெரிய வேலைல இருக்கார். காலைல பாத்தேன். அவருகிட்ட பேசிட்டு இருந்தப்போ பீ.ஈ முடிச்சதும் எனக்கு அவர் கம்பெனிலியே வேலைக்கு ஏற்பாடு பண்ணறதா சொல்லியிருக்கார்" என்று அவன் சற்றுமுன் கூறியதை அவள் முழுமனதாக உண்மை என நம்பி விளம்பினாள்.



இவ கிட்ட நான் பெரிய கம்ப்யூடர் கம்பெனில இருக்கறதா சொல்லவே இல்லயே! சரி, சரி, கம்ப்யூடர் படிக்கற பொண்ணுக்கு கம்ப்யூடர் கம்பெனில இருக்கறவன் வேலைக்கு ஏற்பாடு பண்ணறதா சொன்னாத்தான நம்பும்படியா இருக்கும்னு சொல்லி இருக்கா' என்று அவள் சமயோசிதத்தை பாராட்டியவாறு அகிலாவைப் பார்த்து புன்முறுவலளித்தான்.

கைகூப்ப கைகளை மேலெடுக்கப் போவதை உணர்ந்த அருண் அவளது ஒரு கையை தன் இரு கைகளாலும் பற்றி "நீங்க சிரமப் படுத்திக்க கூடாது .." என்றதும் அகிலாவின் முகத்தில் ஒர் ஆனந்தம் பரவியது ... தொடர்ந்து ரேவதி அகிலாவுக்கு ஒன்றுமே நடக்காதது போல் பேசுவதைத் தொடர்ந்தாள், "அப்பறம் இன்னோரு ஃப்ரெண்டுகிட்ட கேட்டேன், ஃபெயில்னு வந்திருக்கற அந்த மூணு பேப்பருக்கும் மறுபடி திருத்தறதுக்கு காலேஜுக்கு எழுதிப் போட்டா எல்லாத்துலயும் பாசானாலும் ஆகுமாம்.

அவளுக்கும் அப்படி ஒரு தடவை ஆச்சாம்" "டாக்டர் சொன்னாரும்மா, நீ மனச போட்டு ரொம்ப குழப்பிட்டு இருந்தா மறுபடி மறுபடி வாந்தி வந்து ஆபரேஷன் தள்ளிட்டே போகும்ன்னார் ..."


"எங்கடி, நான் ராத்திரி தூங்கிட்டுத் தானெ இருந்தேன் .. அப்படியும் வாந்தி வந்துதே" "இல்லம்மா அவங்க தூக்க மருந்து குடுத்தாதான் உனக்கு தூக்கம் வருது .. அந்த தூக்க மருந்துனால கூட வாந்தி வரலாமாம் அப்படீனனார். நீ எதப் பத்தியும் நினைக்காம இருந்தேன்னா தன்னால் தூக்கம் வரும் .. அப்படி ஒண்ணு ரெண்ண்டு நாள் தூங்கினா ..

அடுத்த நாள் ஆபரேஷன்" என்று மனதுக்குள் அழுதவாறு அவள் கதையளக்கும் போது உள் நுழைந்த டாக்டர் ரேவதியின் பேச்சை சற்று ரசித்து அருணிடம் வெளியில் வருமாறு சைகை செய்தார் வெளியில் அருணிடம், "நானே அந்தப் பொண்ணுகிட்ட சொல்லணும்னு நெனச்சேன் .. நல்ல சந்தோஷமாப் பேசச்சொல்லி .. ஐ திங்க் நீங்க சொல்லியிருக்கீங்க இல்லன்னா அந்த பொண்ணு இருந்த மனநிலைல இப்படி பேசத் தோணியிருக்காது .. " என்று அவனை பாராட்டினார்

 "Its the least I could do doctor .." என்றபிறகு "டாக்டர், அவங்களுக்கு குடிக்க ஏதாவுது குடுக்கலாமா" என்று சாவிற்கு முன் கடைசியாக் வாயில் ரேவதியின் கையால் அகிலாவுக்கு ஏதாவது புகட்டமுடியுமா என்பதை மறைமுகமாகக் கேட்டான் .. "வை நாட் .. " என்று அவனைப் பார்த்து ஒரு சோகப் புன்னகைவிடுத்து, "இப்ப அவங்க வயிறு குடல் எல்லாம் கைமீறிப் போன விஷயம் .. கொஞ்சம் தண்ணி குடுக்க சொல்லுங்க .. வாந்தியெல்லாம் வராது .. " என்றவாறு அறைக்குள் நுழைய தண்ணீர் எடுத்து வர அருண் வெளியில் சென்றான் ..

 டாக்டரும் ரேவதியுடன் சேர்ந்து அகிலாவிடம் பேசிக் கொண்டிருக்கையில் அருண் ஒரு பாட்டில் மற்றும் ஒர் ப்ளாஸ்டிக் டம்ப்ளர் சகிதம் வந்தான் .. டாக்டர் ரேவதியிடம் "அம்மவுக்கு தொண்டை வரண்டிருக்கும் .. தண்ணி கொஞ்சம் குடும்மா .." அவர் சொன்னதை சொன்னதின் உள் அர்த்தத்தைப் புரிந்து அருண் கொடுத்த தண்ணீர் டம்ப்ளரிலிருந்து அகிலாவுக்கு கடைசித் தண்ணீர் புகட்டினாள். துக்கத்தை அடக்க முடியாமல் எங்கே அழுதுவிடுவோமோ என்று "ஒரு நிமிஷம் " என்று வெளியில் ஓடினாள். வெளியில் நின்று கதறி அழுதாள்.

குறிப்பறிந்து அருண் அகிலாவின் அருகில் நின்றிருந்தான். சிறிது நேரத்தில் அழுத கண்களை அழுந்தத் துடைத்தபின் அறைக்குள் நுழைநத ரேவதி "தும்மல் வந்துச்சும்மா .. அதனால தான் வெளில போயிட்டேன்" என்று மறுபடி தன் தாயருகே இருந்த ஒற்றை நாற்காலியில் அமர்ந்து அவள் கைகளைப் பற்றியவாறு அமர்ந்தாள். அனிச்சையாக ரேவதியின் தோள்மீது அருணின் கை படர்ந்து இருப்பதையும் அவன் அவ்வப்போது ரேவதியை பார்க்கும் விதத்தையும் கண்ட அகிலா, "என்னால அவ படிப்பையும் வாழ்வையும் பாழடிச்சுட்டு இருக்கா தம்பி.

எப்படியாவுது அவளுக்கு ஒரு நல்ல வேல வாங்கிக் கொடுத்து " அவன் கண்களை கூர்ந்து நோக்கி "ஒரு வாழ்க்கையை அமைச்சு கொடுத்துருங்க தம்பி" என்றதை புரிந்த அருண் மனதுக்குள் 'அவளை மணந்து' என்று பிறகு தொடர்ந்து, "அவளை ஒரு நல்ல நெலமைக்கு கொண்டு வர்றது என் பொறுப்பு" என்று வாக்குறுதியளித்தான். ஏறக்குறைய இரண்டு மணி நேரம் நல்ல சுய நினைவோடு இருந்த அகிலா கண்ணயர்ந்து மயக்கமுற்றாள் .. அருகே இருந்த டாக்டர் அவள் நாடித் துடிப்பை பார்த்து சைகையால் இருவரையும் வெளியிலிருக்கப் பணித்தார். வெளியில் வர வர ரேவதியின் கண்கள் குளங்களாகின ஐ.ஸீ.யூவுக்கு வெளியே வந்து சுவற்றில் சாய்ந்து நின்ற அருணை ஏறெடுத்துப் பார்த்தவள் அவன் கண்களிலிருந்தும் வழிந்த நீரைப் பார்த்து அவன் மார்பில் முகம் புதைத்து தேம்பினாள்.

 வெளியில் வந்த டாக்டர் அவர்களருகே வரவும் ரேவதியை சற்றே விலக்கி தோளில் சாய்த்தபடி "சொல்லுங்க டாக்டர் .." என்றவனிடம் தமிழைத் தவிர்த்து "I think she has started sinking finally .. its a matter of hours .. " என்று கூறி ரேவதியிடம் "ஐ அம் சொ சாரிம்மா .." என்றார். இருவரும் ஒரு சேர "தேங்க் யூ டாக்டர் .." என்றதும் நர்ஸிடம் ஏதோ கூறியபடி விடை பெற்றார். நர்ஸ் அவர்களிடம் வந்து "இங்கயே வெயிட் பண்ணுங்க " என்ற பிறகு எதைச் சொல்லப் போகிறாள் என்பதை சொல்லாமல் "சொல்றேன்" என்றாள்

 நெருங்கிய உறவினரின் சாவு நிச்சயம் என்று அறிந்தபின் ஐ.ஸீ.யுவுக்கு முன்னால் காத்திருப்பதை விடக் கொடுமை இந்த உலகத்தில் வேறேதுமில்லை .. அப்போது வரும் உணர்ச்சிகள் விவரிக்க வொண்ணாதவை .. எவர் மனமும் மேலிருக்கும் பரம்பொருளின் செயலை எண்ணாமல் தனது இயலாமையையே எண்ணிக் குமுறும் .. ரேவதியின் மனம் அதற்கு விதிவிலக்கல்ல .. ஆனால், சில மணி நேரக் குமுறலுக்குப் பின் அவள் கண்களில் நீர் வற்றியது, சோகம் பரிதவிப்பு இவ்விரண்டையும் விடுத்து அவள் கண்கள் வெறுமையை வெறிக்கத் தொடங்கின ...கல்லாய்ச் சமைந்திருந்தாள் ... காலை ஏழு மணியளவில் நர்ஸ் வெளியில் வந்து "கீழ போய் வெய்ட் பண்ணுங்க " என்று அகிலாவின் மறைவை அறிவித்தாள் ..

ஆம் .. இத்தகைய நோயாளிகளின் மரணம் இப்படித்தான் அறிவிக்கப் படும் .. ஐ.ஸீ.யுவுக்கு முன்னால் உயிர் பிழைப்புக்காக பலர் காத்திருக்கும் இடத்தில் சாவை அறிவிப்பதை தவிர்பதற்காக இத்தகைய அறிவிப்பு .. அவர்கள் கீழே என்று குறிப்பிடுவது இறந்த பிறகு இறப்புச் சான்றிதழுடன் சடலத்தை ஒப்படைக்கும் மார்ச்சுவரி .. ரேவதிக்கு இது பற்றித் தெரியாதோ என்று எண்ணி அவளை கைத்தாங்கலாக அழைத்து வெளியில் சென்று அவளிடம் சொல்லலாம் என்று அவளை அழைத்தவனைப் பார்த்து இறுக்கமான் முகத்துடன் "எல்லாம் முடிஞ்சுதா .. ?" என்றவாறு எழுந்து அவனுடன் நடந்தாள். அருண் மறுபடியும் அவனது அத்தையின் உதவியை நாடி மின்சாரச் சுடுகாட்டில் அகிலாவின் சடலத்தின் தகனத்திற்கான ஏற்பாடுகளைச் செய்து, அன்வர் பாய் மூலம் அவன காரை எடுத்துவர ஏற்பாடு செய்து ரேவதியுடன் அகிலாவின் சடலத்தையேந்திய கருப்பு நிற ஊர்தியில் இடுகாட்டை அடைந்து, விவரமறிந்து அங்கேயே நேராக வந்திருந்த அகிலாவிற்கு அறிந்தவர் சிலருடன் இறுதிச் சடங்குகள் செய்து அகிலாவின் சடலத்தை மின்சாரத்தீக்கு இரையக்கினான்.

 இன்னும் ரேவதி கல்லாய்ச் சமைந்திருந்தாள். காரில் ரேவதியையும் முனியம்மாவையும் அழைத்துக் கொண்டு ரேவதியின் வீட்டிற்குச் சென்று இருவரும் குளித்தனர். முனியம்மா அகிலாவின் புகைப்படம் ஒன்றை முன் அறையில் தரையில் கிழக்கு நோக்கி சுவற்றில் சாய்த்து வைத்து அதற்கெதிரே ஒரு விளக்கையும் ஏற்றி வைத்தாள். அதன் முன் அமர்ந்த ரேவதி இன்னும் கல்லாய்ச் சமைந்திருந்தாள். பிறகு அருண் ரேவதியிடம் .. "உங்கள்ல என்னல்லாம் சடங்கு பண்ணுவீங்க .. "என்று கேட்ட அருணுக்கு "அதான் எல்லாம் முடிஞ்சுருச்சே ".. என்று விட்டேர்த்தியாக பதிலளித்த ரேவதியிடம் முனியம்மா "அப்படி இல்லம்மா செத்தவங்க ஆவி சாந்தியடையணூன்னா மூணாம் நாள் அவங்க அஸ்தியை கொண்டுபோய் கடல்ல கரைச்சுட்டு பூஜை பண்ணனும்" என்றாள். அருண் ரேவதியிடம் "சரி, கிரிமெட்டோரியத்துல இருந்து சாயங்காலமா அஸ்தியை வாங்கிட்டு வர்றேன். அப்பறம் நாளன்னைக்கு காலைல போய் கடல்ல கரைச்சுட்டு பண்ண வேண்டிய காரியத்துக்கு ஒரு ப்ரோகிதரையும் பிக்ஸ் பண்ணிடறேன்” என்றான்.

அவன் சொன்னது எதுவும் அவள் காதில் விழுந்ததா என்று அருணுக்கு பெரும் சந்தேகம். இன்னும் கல்லாய்ச் சமைந்திருந்தாள். தன் வீட்டில் சமைத்து அன்வர் பாய் ரேவதிக்கும் அருணுக்கும் சாப்பாடு கொண்டு வந்தார்.. சாப்பிட மறுத்த ரேவதியை வற்புறுத்தி சிறிது சாப்பிட வைத்தான். அவள் முகம் இன்னும் உணர்ச்சியற்று இறுகி இருந்தது. மாலை வரை அங்கு இருந்துவிட்டு தன அறைக்கு வந்தான். யாரிடமும் பேசப் பிடிக்காமல் அவனது செல் போனை சைலெண்டில் வைத்து கண்மூடி தூங்காமல் படுத்து இருந்தான்.

 அடுத்த நாள் காலை மறுபடியும் ரேவதியின் வீட்டை அடைந்த போது முருகேசு அங்கு இருந்தான். அவனை தனியே அழைத்துப் போய் “அந்த பொண்ணு இனிமேல் தொழிலுக்கு வராது” என்று அறிவிக்கவும் முருகேசு சற்று அதிர்ச்சியுடன் “அத அந்த பொண்ணுகிட்ட பேசி முடுவு பண்ணிக்கறேன் சார் நீங்க உங்க வேலையை பாத்துட்டு போங்க சார்” என்றதும் “அவங்க அம்மா சாகறதுக்கு முன்னால இவள நல்லா படிக்க வெச்சு ஒரு நல்ல நெலமைக்கு கொண்டு வருவேன்னு வாக்கு குடுத்திருக்கேன் இதப் பத்தி அவங்க அம்மா கிட்டையே பேசியாச்சு .. சும்மா ஒரு வார்த்தை உன்கிட்ட சொன்னேன்.

அவ மேல உண்மையா அக்கறை இருக்கறவன்னா இரு இல்லாட்டி நடையக்கட்டு” “அப்ப நான் போட்ட பணத்துக்கு பதில் சொல்லுங்க சார் ...” “யோவ, இதென்ன வியாபாரமா மொதல் போடறதுக்கு?” “ஆமா சார் இன்னித் தேதிக்கு என் பணம் இருவது ஆயிரத்துக்கு மேல அதுக்கு குடுத்திருக்கேன் ... அதுக்கு வட்டி எல்லா ... “ என்று இழுத்தான்




“கடன் குடுத்திருக்கேன்னு சொல்லு .. “ என்ற பிறகு ரேவதியை அழைத்து “இவரு கிட்ட எவ்வளவு பணம் வாங்கியிருக்கே ...” என்றதற்கு அவள் வெறித்த கண்களுடன் “தெரியல ...” என்றவாறு முருகேசனையே பார்த்து “எவ்வளவு வாங்கி இருக்கேன்?” என்றதும் அவள் அப்படிக் முருகேசனிடமே கேட்டதில் கோபமடைந்து

அவளை முறைத்தபடி “சரி, நீ உள்ள போ ... “ என்று அனுப்பியப்பின் முருகேசனிடம் “நீயே சொல்லுப்பா .. அவ இப்ப இருக்க நெலமைல அவளுக்கு ஒண்ணும் தெரியாது .. “ என்றான் முருகேசன் தன் குரலை உயர்த்தி, “இன்ன சார் நேத்து வந்துட்டு என்னவோ கட்டுன புருசன் மாதிரி பேசறீங்க. நான் இல்லேன்னா இந்நேரம் அம்மாவும் பொண்ணும் நடுத்தெருவுக்கு வந்திருப்பாங்க. உங்குளுக்கு எதுக்கு சார் இந்த வேலையெல்லாம் இப்ப இப்படி இருக்குது நாளைக்கு சரியாயிட்டு தொழிலுக்கு போவும் .. “ என்க அடுத்த வீட்டிலிருந்த அன்வர் பாய் அருணின் உதவிக்கு வந்து “முருகேசு, அந்த பொண்ண தொழில்ல விட்டு பாழடிச்சது போதும் ... எதோ அதோட அதிர்ஷ்டம் இவரு அவளை படிக்க வெச்சு நல்ல நெலமைக்கு கொண்டுவரனும்னு இருக்காரு .. ஏம்பா அதை கெடுக்க பாக்கறே?” என்றார் முருகேசு

“பாய் இந்த காலத்துல யாரையும் நம்ப முடியாது படிக்க வெக்கறேன்னு பம்பாய் டெல்லின்னு எங்கயாவுது அவளை அஞ்சு பத்து லட்சத்துக்கு வித்துட்டு போவ மாட்டாருன்னு இன்னா கியாரெண்டி?” கடும் கோவத்தில் அருண் “யோவ், வார்த்தைய அளந்து பேசு. இல்லேன்னா நான் சும்மா பேசிட்டு இருக்க மாட்டேன் ..." என்று மிரட்டவும் ஒரு சிறு கைகலப்பு ஏற்பட இருந்த சூழலில் முனியம்மா அருகிலிருந்த சில மகளிர் சகிதம் “டேய் கம்மனாட்டி உன்னைப் பத்தியும் இங்க எல்லாருக்கும் தெரியும் ..” என்றவாறு அருணிடம் “நீ இன்னா சார் அவன்கிட்ட எவ்வளவு காசு வேணும்னு கேட்டுகினு கீரே .. கஸ்டமர் கொடுக்கற காசுல கமிஷனுக்கு மேல அடிச்சுட்டுத்தான் இவன் குடுப்பான் அந்த பொண்ணு ஏன்னு கேட்டா ரவுடிங்களுக்கு கொடுக்கணும் போலிஸுக்கு கொடுக்கணும் பொய் சொல்லி அந்த பொண்ணு வயித்தில அடிச்ச கபோதிசார் இவன் .. “ என்று முருகேசனை வழியனுப்பி வைத்தனர்.

 “இனிமே இவ இங்க தனியா இருக்கறது பாதுகாப்பு இல்ல" என்ற அருணிடம் “ஆமா சார், இவனையெல்லாம் நம்ப முடியாது .. சீக்கரம் அதை எதாவுது ஹாஸ்டல்ல சேத்து உட்டுடு சார் ...” என்றாள் “நாளைக்கு காரியத்துக்கு அப்பறம் நான் ஹாஸ்டல பத்தி விசாரிச்சுட்டு வர்றேன்” என்று வாக்களித்தான். முதலில் அவளை கூடிய விரைவில் மணமுடித்து தன்னுடன் அழைத்துச் செல்லவிருந்த அருண் அகிலாவின் கடைசி மூச்சிருக்கும்போது ரேவதி அவளுக்கு அளித்த வாக்கை உண்மையாக்க விரும்பினான்.

மேற்கொண்டு செய்ய வேண்டியதை சில நாட்களுக்குப் ரேவதியுடன் கலந்து ஆலோசித்த பிறகு முடிவு செய்ய விரும்பினான். ஆனால் ரேவதி இருக்கும் நிலை அவனுக்கு பயமளித்த்து. அடுத்த நாள் அதிகாலையில் ரேவதியை அழைத்துக் கொண்டு கடலில் அவன் அத்தை ஏற்பாடு செய்திருந்த ப்ரோகித்ர் மூலம் அகிலாவின் அஸ்தியை கரைத்து மற்ற சடங்குகளை முடித்துவிட்டு மதியம் அவளுடன் ஒரு ரெஸ்டாரண்டில் உணவருந்தி அவளை வீட்டில் விட்டு அவளது கல்லுரியின் ஹாஸ்டலில சேர்வதற்கான வழிமுறைகளை விசாரிக்க சென்றான்.

 அவளை விட்டு சென்ற ஒரு மணி நேரத்தில் அன்வர் பாய் அவனை அவன் மொபைலில் அழைத்து, “சார், இந்த பொண்ணு ரேவதி எதோ வெஷம் குடிச்சுட்டு பேச்சு மூச்சில்லாம கெடக்குது ... வாயெல்லாம் நுரையா தள்ளி இருக்கு சார் ..” என்று அலறினார். அன்வர் பாய் அவன் மொபைலில் அழைத்து “சார், இந்த பொண்ணு ரேவதி எதோ வெஷம் குடிச்சுட்டு பேச்சு மூச்சில்லாம கெடக்குது ... வாயெல்லாம் நுரையா தள்ளி இருக்கு சார் ..” என்று அலறினார். அருண் ஒரு கணம் தன் உயிர் தன்னை விட்டுப் போனது போல் உணர்ந்தான்.

 "என்ன சொல்றீங்க .. இப்ப ஒரு மணி நேரத்துக்கு முன்னால தான அவளை வீட்டுல விட்டுட்டு வ்ந்தேன்?" என்று பதறினான் "ஆமா சார், கதவத் தாப்பா போட்டுகிட்டு ரூமுக்குள்ள இருக்குன்னு முனிம்மா கூப்புட்டுச்சு. கதவத்தட்டுனா திறக்கல . அப்பறம் நான் கதவை ஒடச்சிட்டு வந்து பாத்தா இப்படி கெடக்குது சார் .. " என்று அவர் நீளமாக சொல்லி முடிக்குமுன் ஒரு கணம் க்ல்லாய் உறைந்தவன் சுதாரித்து "அவளுக்கு நாடித் துடிப்பு இருக்குதான்னு கழுத்துக் கீழ தொட்டுப் பாத்து சொல்லுங்க" என்றவனிடம் உடனே அன்வர் பாய் "உயிர் இருக்கு சார் .. பாத்தேன் .." என்றதும் அவன் மனம் பெரிதும் ஆருதலடைந்தது .. 'வேதனைப் படுவதற்கு இது நேரமில்லை உன் ரேவதி இன்னும் உயிருடன் தான் இருக்கிறாள்.

அவளை காப்பாற்றும் வழியைப் பார் ..' என்று அவன் மனம் தூண்டியதும் தலையை உதறிக் கொண்டு, "பாய், அவளை நீங்க உங்க வண்டிக்கு எடுத்துட்டு போங்க, ஒரு ரெண்டு நிமிஷம் விட்டு நான் மறுபடி கூப்படறேன் .. இருங்க ..எப்படி விஷம் குடிச்சிருக்கான்னு உங்களுக்கு தெரிஞ்சுது?" என்றதும் பாய் "பெட்டுக்கு கீழ ஒரு பாட்டில் உருண்டு கெடக்கு சார் ... அதப் பாத்தா ஏதோ பூச்சி மருந்து மாதிரி இருக்கு" என்றார். "அப்படியா, அந்த மருந்து பாட்டிலையும் கையோட எடுத்துக்குங்க .. சரி, நான் கூப்படறேன் .." என்று அவ்விணைப்பினை துண்டித்தான். மறுகணம் தன் அத்தையை ஃபோனில் அழைத்தான்,

 "அத்தே, ஒரு எமர்ஜன்ஸி .. அன்னைக்கு உங்ககிட்ட ஒரு பொண்ணோட அம்மாவைப் பத்தி கேட்டேன் இல்ல? அந்த பொண்ணு ஏதோ பாய்ஸன் சாப்பிட்டுருச்சு இப்ப மூச்சு பேச்சு இல்லாம இருக்கு .. நான் அவளைக் கூட்டிட்டு வரச் சொல்லியிருக்கேன் I need emergency care on her arrival எங்க கொண்டு வரச்சொல்றது" ..."சரி .." .... "நான் அவகூட இப்ப இல்ல பட் நானும் இப்ப கிளம்பி நேரா அங்க வந்துடுவேன்" .... "அந்த பொண்ணு பேரு ரேவதி .. அன்வர் பாய்ன்னு ஒருத்தர் கூட்டிட்டு வருவார்.. " ... "சரி .." என்று பேசி முடித்த அடுத்த கணத்தில் பாயை அழைக்க "சொல்லுங்க சார் .. " என்றவரிடம் ஒரு பிரபலமான பெரிய மருத்துவ மனையின் பேயரைச் சொல்லி அங்கு போகச் சொன்னான். தொடர்ந்து அவரிடம் "முனியம்மாட கிட்ட அவளை ஒருக்களிச்ச மாதிரி படுக்க வைக்க சொல்லுங்க .. வாந்தி எதாவுது வந்தா மூச்சு அடைக்க கூடாது .. " என்றதும் அவர்


"தண்ணி கொஞ்சம் குடுக்கச் சொல்லுட்டுமா சார் .." என்றதற்கு,

முதலில் சரியென்று சொல்ல நினைத்தவன் சில விஷங்களுக்கு தண்ணீரை முதலுதவியாக கொடுத்தால் அது மேலும் பாதிக்கும் என்று எங்கோ படித்ததை நினைவு கூர்ந்து "வேண்டாம் .. எதுவும் குடுக்காதீங்க .. இன்னும் எவ்வளவு நேரம் ஆகும் நீங்க அங்க போய் சேரதுக்கு?" "இன்னும் அரை மணிக்குள்ள போயிடலாம் சார் .. " "சரி அங்க நேரா எமர்ஜன்ஸின்னு போட்டுருக்கற எடத்துக்கு போங்க ... போன உடனே விசாலாக்ஷி டாக்டர் அனுப்பி இருக்கற பேஷ்ண்டுன்னு சொல்லுங்க .. யாராவுது உங்களுக்காக வெய்ட் பண்ணிட்டு இருப்பாங்க ரேவதி பேரையும் உங்க பேரையும் அவங்களுக்கு சொல்லியிருக்கேன் .." "சார் நீங்க .. " "நான் வந்துட்டே இருக்கேன் .. ஆனா நான் அங்க வந்து சேர இன்னும் ஒரு மணி நேரத்துக்கும் மேல ஆகும் போல இருக்கு ..." என்று தன் பரிதவிப்பை அறிவித்தான்.

 கண்களில் வழிந்ததை புறங்கையால் துடைத்தபடி காரை ஓட்டிக் கொண்டே மனதுக்குள் குமுறினான். 'இந்த ரெண்டு நாளா அவ நடந்துகிட்ட விதத்தைப் பாத்து எனக்கு தோணியிருக்கணும்' என்று தன் தலையில் அடித்துக் கொண்டான். பிறகு தான் இதுவரை தன் காதலைக் கூறவில்லை என்பதை நினைவு கூர்ந்து தன்னை நொந்து கொண்டான். 'அனாதையா தனக்கு யாரும் இல்லைன்னு இந்த முடிவ எடுத்து இருக்கா .. ' என்று நினைத்தான். அவளது மன உளைச்சல்களும் அவளுக்கு முன்பே இருந்த மனநிலையுடன் அவள் தாயின் பிரிவும் சேர்ந்து ஏற்படுத்திய பாதிப்புகளும் அருணுக்கு புரிந்திருக்கவில்லை அருண் ஹாஸ்பிடலை அடைந்து ரேவதி அனுமதிக்கப் பட்ட ட்ராமா கேர் (trauma care) பிரிவுக்கு செல்ல அங்கு ஓர் அறையின் வாசலில் அன்வர் பாயும் முனியம்மாவும் காத்து இருந்தனர்.

அறைக்குள் ரேவதிக்கு ஒரு இளம் பெண் டாக்டரும் இரு நர்ஸ்களும் மருத்துவம் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்கள். கதவின் சிறு கண்ணாடி வழியே பார்த்த அருணுக்கு மயக்க நிலையில் ரேவதிக்கு மருத்துவம் நடப்பது தெரிந்தது. அவள் கையில் ஒரு ட்ரிப் ஏற்றப் பட்டிருந்தது அவள் இடுப்புக்கு அடியிலிருந்து ஒரு சன்னமான ரப்பர் குழாய் தலை உயரத்தில் மாட்டி வைக்கப்பட்டிருந்த பால்காரர்கள் பால் அளந்து கொடுக்கும் அளவை வடிவிலிருந்த ஒரு கேனுக்கு பொருத்தப் பட்டிருந்தது. உற்று நோக்கியதில் ரேவதிக்கு மூச்சு இருப்பது தெரிந்தது ..

அவளருகே ஒரு இளம் பெண் டாக்டர் கண்ணும் கருத்துமாக அவளது நாடித் துடிப்பை அவ்வப்போது பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். அவ்வப்போது மூடியிருந்த அவளது கண்களின் இமைகளை விரலால் அகற்றி அவளது கண்ணைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். பெருமூச்செறிந்த அருண் முனியம்மாவிடம்,
"என்னங்க ஆச்சு?" என்றதும் அவள் மடை திறந்த வெள்ளம் போல்

 "நீங்க கூட்டியாந்து உட்டுட்டு போனீங்கல்ல சார், கொஞ்ச நேரம் முன்னால கீர ரூம்புல குந்திகினு அம்மா போட்டோவையே வெறிச்சு பாத்துகுனு இருந்துச்சி .. அப்பறம் இன்னா தோணுச்சோ உள் ரூம்புக்குள்ள போய் தாப்பா போட்டுக்கிச்சி .. படிக்கறப்பல்லாம் அந்த மாரி தாப்பா போட்டுக்கும் .. நானும் உட்டுட்டேன் .. அப்பறமா எனக்கு இன்னமோ தோணிச்சி .. கதவத் தட்டுனா பத்லேல்லே...பாயெ கூட்டியாந்தேன். பாய் கதவ ஒடச்சுகுனு உள்ள போனாரு .. பெட்டுல பேச்சு மூச்சிலாம கெடந்துச்சி .. அப்பறமா உங்குளுக்கு போன் போட்டு பேசுனாரு .. " என்ற முடித்த முனியம்மா "பொயச்சிக்கும் இல்ல சார் .. " என்று தழு தழுத்த குரலில் கேட்டாள்.

 வேகமாக இமைத்துக் கண்களில் வழிந்த கண்ணீரை விலக்கியவாறு ஆமென்று தலையசைத்தான் .. அன்வர் பாய், "நீங்க இல்லேன்னா இன்னேரம் அந்தப் போண்ணும் அவ அம்மாகூட சேந்து அல்லாகிட்ட போயிருக்கும் சார் .. இந்த மாதிரி ஆஸ்பத்திரில எல்லாம் உடனே எங்க சார் வைத்தியம் பாக்கறாங்க .. அங்க போ அந்த பாரம் ஃபில்லப் பண்ணு அது இதுன்னு தொரத்து வாங்க ... " பிறகு அருகில் வந்து மெல்லிய குரலில் "சூசைட் கேசுன்னா மொதல்ல போலீசுக்கு சொல்ல சொல்லுவாங்க சார் .. நீங்க சொன்ன விசாலாக்ஷி டாக்டர் எதோ ரொம்ப பெரிய டாக்டர் மாதிரி இருக்கு சார் .. ஒரு கேள்வியும் கேக்கல .. கார்ல இருந்து எறக்க எறக்க ஸ்டெச்சர் ரெடியா கொண்டாந்து இங்க கொண்டு வந்துட்டாங்க சார் .."


அருணின் அரை மணி நேரத் தவிப்பிற்குப் பிறகு வெளியில் வந்த டாக்டர் சுற்றும் முற்றும் பார்த்து

பிறகு அருணிடம் வந்து சிறு புன்சிரிப்புடன் "நீங்கதானெ மிஸ்டர் அருணா?" ... அவன் ஆமென்ற தலையசைப்புக்குப் பிறகு, "ஐ அம் டாக்டர் வந்தனா .. இன்னிக்கு எமெர்ஜஸி கேர் ட்யூட்டி எனக்கு .. டைமுக்கு கொண்டாந்ததுல எந்த பாதிப்பும் இல்லாம் காப்பாத்த முடிஞ்சுது .. இல்லன்னா டைஜஸ்டிவ் சிஸ்டமோ (வயிறு மற்றும் குடலொ), நெர்வஸ் சிஸ்டமோ (மூளை மற்றும் நரம்புகளோ) நிச்சயம் அஃபெக்ட் ஆயிருக்கும் .. இப்ப ஸ்டேபிளா இருக்காங்க .. லிவர் ஃபங்க்ஷன் அப்பறம் மத்த வைட்டல்ஸ் எல்லாம் டெஸ்ட் பண்ண ப்ளட் ஸாம்பிள் அனுப்பியிருக்கேன் .. பட் ஐ அம் கான்ஃபிடென்ட் நத்திங்க் இஸ் அஃபெக்டட் (வேறு எந்த உறுப்புக்கும் எவ்வித பாதகமும் இல்லை என்பதில் எனக்கு முழு நம்பிக்கை இருக்கிறது)" என்று தொடர்ந்து

"டாக்டர் விசாலாக்ஷி ஓ.பீல இருக்காங்க இன்னும் கொஞ்ச நேரத்துல வர்றேன்னாங்க ..." என்றவாறு விடை பெற்று தன் அறைக்குச் சென்றார். சிறிது நேரத்தில் காரிடோரிலிருந்து சில ஜூனியர் டாக்டர்கள் புடைசூழ் டாக்டர் விசாலாக்ஷி வந்தார். ஒரு நர்ஸ் அவரது வருகையை அறிவிக்க தன் அறையிலிருந்து வெளி வந்த டாக்டர் வந்தனா அவரை அணுகி ரெவதியின் நிலைமையை விவரிக்க ரேவதி இருந்த அறையை நோக்கி சென்று கொண்டே வந்தனாவிடம் ஏதோ கேட்க அவர் அருணை நோக்கி கை காட்டினார்.

எதிரே ஜன்னல் வழியே வெளியே பார்த்தபடி துடைக்கத் துடைக்க கண்கள் மறுபடி குளமாவதை மறைக்க முதுகைக் காட்டி நின்றிருந்த அருணைப் பார்த்த வண்ணம் டாக்டர் விசாலாக்ஷி அறைக்குள் நுழைந்தார். அன்வர் பாய் அவன் தோளைத் தட்டிக் கூப்பிட திரும்பிய அருண் என்னவென்று கணணசைவில் வினவ அன்வர் பாய் "பெரிய டாக்டர் .. உள்ள போயிருக்காங்க " என்றார் சில நிமிடங்கள் காத்திருந்த பின் அருணின் தந்தை, பெரியப்பா, சித்தப்பா இவர்களின் ஒரே செல்லத் தங்கையும் அருணின் ஒவ்வொரு முன்னேற்றத்தையும் உலகிற்கே பறைசாற்றும், அருணின் பெரியப்பா மற்றும் சித்தப்பா சொல்வது போல் அருணை தலையில் தூக்கி வைத்து கொண்டாடும், இல்லாத அம்மாவைப் போல் அவன் பாவிக்கும் டாக்டர் விசாலாக்ஷி தண்டபாணி வெளியே வந்தார்.

 வந்தவர் முதலில் அவனைப் பார்த்து முகத்தில் கடு கடுப்பை காட்ட முற்பட்டாலும் ஒரு கணம் அவன் முகத்தில் வழிந்த சோகத்தைக் கண்டு தடுமாறி "டோன்ட் வொர்ரி ... ஷீ வில் சர்வைவ் (கவலைப் படாதே அவள் பிழைத்துவிடுவாள்).." என்றவாறு அவன் தோளில் தட்டினார். பிறகு,"வீ நீட் டு டாக் அ லாட் (உன்னிடம் நிறைய பேச வேண்டும்).. வீட்டுப் பக்கம் வர்றதா இருக்கயா .. அய்யாகிட்ட அப்பாயின்மென்ட் எதாவுது மொதல்லயே வாங்கணுமா?" என்று அவனை சகஜ நிலைக்கு கொண்டு வர முயற்ச்சித்தார் ... "இல்லத்தெ நான் நாளைக்கு வர்றேன் .. " மறுபடி அவனை செல்லமாக முறைத்து,

"ஏன் அய்யாவுக்கு இப்ப ஏதாவுது எங்கேஜ்மென்ட் இருக்கா? அந்தப் பொண்ணுகூட யாரும் இருக்க வேண்டிய அவசியம் இல்லை .. அவளை இன்னும் கொஞ்ச நேரத்துல வேற தனி ரூமுக்கு ஷிஃப்ட் பண்ண சொல்லியிருக்கேன் .. இன்னும் 72 மணி நேரம் அவ அப்ஸ்ர்வேஷன்ல தான் இருப்பா .. நீ இங்க இருக்க வேண்டிய அவசியம் இல்ல" என்றதும் அவர் வீட்டிற்கு சென்றால் கோவையில் நடந்தவைகளைப் பற்றி நடக்கப் போகும் வாக்கு வாதங்களுக்கும் அவன் கொடுக்க வேண்டிய விளக்கங்களூக்கும் அருண் தன்னை தயார் படுத்திக் கொள்ள அவகாசம் தேவையாயிருந்தது. மேலும் அவன் அத்தையிடம் ரேவதியைப் பற்றியும் பேசி மேலும் சில உதவிகளை கேட்க விரும்பினான்.

இப்போதைய மனநிலையில் அவன் எவரிடமும் பேசத் தயாராக இல்லை. அவன் செல்ல அத்தை உட்பட. "இல்லத்தே .. நான் நாளைக்கு காலைல வர்றேன் " என்றதும் சற்று இறுகிய முகத்துடன் அவனை சிறிது நேரம் கூர்ந்து நோக்கி பெருமூச்செறிந்து "சரி, வீட்டுக்கு ப்ரேக் ஃபஸ்டுக்கு வந்துரு .. நான் மார்னிங்க் கன்ஸல்டெஷன் எதுக்கும் போகல .. " என்று தனது வேலைகள் அனைத்தையும் அவனுக்காக ஒதுக்கி வைப்பதைக் கூறியவாறு திரும்பவும் தள்ளி நின்று கொண்டிருந்த ஜூனியர் டாக்டர்கள் புடை சூழ அங்கிருந்து சென்றார். அவனுடன் உணவருந்தி சிறிது நேரம் உரையாட வரும் பல ஆயிர வருமானத்தை ஒரு பொருட்டாக மதிக்காமல் தன் காலை ஆலோசனை நேரத்தை அவனுக்காக ஒதுக்கும் அன்பு அத்தையையும் அவரது ஆசை மருமகனையும் வியப்புடன் பார்த்துக் கொண்டிருந்த டாக்டர் வந்தனா அவனைப் பார்த்து புன்முறுவலளித்தபின் தனது அறைக்குச் சென்றார்.

 தாங்கள் பார்த்துக் கொள்கிறோம் என்ற அன்வர் பாய் மற்றும் முனியம்மாவிடம் விடை பெற்ற அருண் நேராக தன் ஹோட்டல் பார் லௌஞ்சை நாடிச் சென்றான்.. அடுத்த நாள் அதிகாலை தன் அத்தை வீட்டிற்கு செல்லுமுன் அருண் ஹாஸ்பிடலுக்கு சென்றான் ... அன்வர் பாய், முனியம்மா இருவரும் அங்கு இன்னும் வரவில்லை ..

டாக்டர் வந்தனாவும் அங்கு இல்லை ரேவதியை ஜெனரல் வார்டில் ஒரு அறைக்கு மாற்றியிருந்தார்கள் அவன் முன் தினம் டாக்டர் விசாலாக்ஷியுடன் பேசிக் கொண்டிருந்ததை பார்த்திருந்த ஒரு நர்ஸ் அவனை ரேவதி இருந்த அறைக்கு அழைத்துச் சென்றார் .. கையில் ட்ரிப்ஸ் ஊசியேற்றப்பட்டு சலனமற்று படுத்து இருந்தாள் ரேவதி.




கடந்த மூன்று நாட்களில் அவள் உடல் இளைத்து இருந்தது ..

ஏற்கனவே அவள் கண்களை சுற்றி ஃபேஸ் பௌடரால் மறைக்கக்கூடியவாறு இருந்த கருவளையங்கள் மஸ்காராவுக்கும் மறையுமா என்று சந்தேகப் படும்படி ஆகியிருந்தன. ஒடுங்கிப் போயிருந்த அவள் வயிறு மூச்சு விடுகையில் இன்னும் உள்ளே போய் வந்தது ... அருகில் சென்று அவள் நெற்றியைத் தொட்டு தடவி அவளது சலனமற்ற முகத்தைப் பார்த்தவாறு சிறிது நேரம் அவளருகே அமர்ந்திருந்தான்

 மனதுக்குள் அவள் தன்னை காதலிக்கிறாள் என்று தோன்றினாலும் தான் இதுவரை தான் தன் காதலை சொல்லாததால் அவளெடுத்த முடிவு இது என்று நினைத்து மிகவும் வருந்தினான். அவள் கண்விழித்ததும் தன் காதலைச் சொல்லி அவளை சந்தித்த போதிலிருந்து அவள் தாய் உயிர் பிரியும் வரை அவளுக்கு தன்னிடம் இருந்த அந்த அன்னியோனியம் அவளுக்குள் திரும்ப வரவைக்க வேண்டும் என்று மனதுக்குள் உறுதிமொழி எடுத்தான்.








கருத்துகள் இல்லை:

கருத்துரையிடுக