http://www.kanavu-kathali.com/ கனவு காதலி : மஞ்சுவும் அவள் அம்மாவும் - பகுதி - 3

பக்கங்கள்

வெள்ளி, 28 ஆகஸ்ட், 2020

மஞ்சுவும் அவள் அம்மாவும் - பகுதி - 3

அதிகாலையிலேயே அமுதாவுக்கு விழிப்பு வந்து விட்டது.. எழுந்து கடிகாரத்தை பார்த்தாள்... மணி நாலரை ஆகி இருந்தது. இன்னும் ஒரு மணி நேரத்தில் ரகுராமன் வந்து விடுவான் என்று அவளுக்கு தெரியும்....வழக்கமாக இந்த நேரத்தில்தான் வருவான்.... ஆகவே படுக்கையில் இருந்து எழுந்த அமுதா ஸீரோ வாட்ஸ் விளக்கின் நீல நிற வெளிச்சத்தில் அருகே உறங்கிக் கொண்டிருந்த மஞ்சுவைப் பார்த்தாள். அவள் நல்ல அயர்ந்து உறங்கிக் கொண்டிருந்தாள். அருகே உறங்கிக் கொண்டிருந்த குழந்தையை அணைத்தபடி உறங்கிக் கொண்டிருந்த மஞ்சுவை பார்த்த அமுதாவுக்கு தன்னுடைய மகளின் அழகை பார்க்க பார்க்க பெருமையாக இருந்தது. 
என் மகள்தான் எத்தனை அழகு....பாவம் இந்த அழகை ஆராதிக்க உரிமையுள்ளவன் அருகில் இல்லையே....அதனால்தானே இவள் அந்த சுகத்துக்காக இப்படி அலையத் தொடங்கி விட்டாள்? பாவம்.,.,. என்ற யோசனையோடு அந்த அறையை விட்டு வெளியே வந்தவள் வீட்டின் பின்புறத்துக்கு சென்று டாஇலெட் போய் விட்டு வழக்கத்துக்கு மாறாக மிகவும் நிதானமாக சோப்பு போட்டு மஞ்சள் தேய்த்து குளித்து முடித்து ... கண்ணாடி முன்னால் நின்று தனக்கு தானே பார்த்து ரசித்து .. பின்னர் நன்கு வளர்ந்து தொங்கிய தலை முடியை லூசாக விட்டபடி... ஒரு நல்ல புடவையை உடுத்திக் கொண்டு வீட்டின் முன்வாசலுக்கு வந்து கதவை திறந்து வாசல் தெளித்து சின்னதாக ஒரு கோலம் போட்டு விட்டு.உள்ளே வந்தாள். ..மருமகன் வரும்போது வாசலில் இருந்தே எல்லாம் நன்றாக இருக்க வேண்டும் என்று அப்படி செய்த அவளுக்கு தனக்குள்ளேயே சிரிப்பு வந்தது....என்ன இது....இத்தனை வயதில் இப்படி ஒரு கிளுகிளுப்பு.....எல்லாம் இந்த மஞ்சு கழுதையால்தான்....
அவள் இந்த முறை இங்கே வந்து இப்படி தீ மூட்டி விடாமல் இருந்து இருந்தால் தனக்கு இந்த மாதிரியான கிளுகிளுப்பெல்லாம் ஏற்பட்டிருக்காது....


ஆனாலும் இத்தனை நாள் இந்த மாதிரி சுகத்தை தவற விட்டுக்கிரோமே என்ற ஏக்கமும் ஒரே சமயத்தில் வந்தது.... எது எப்படியோ...இன்று மஞ்சு என்னை சும்மா விட மாட்டாள்....எண்ணிக் கொண்டே....உள்ளே போய் மஞ்சுவை எழுப்பினாள்...
அமுதா எழுப்பியவுடனேயே விழித்துக் கொண்ட மஞ்சு தன்னருகே நின்ற அமுதாவை பார்த்து.....ஐயோ....என் அம்மாவா இது....நம்பவே முடியல....என்று கிண்டல் செய்தபடியே எழுந்தவள் .....அத்தான் வர இன்னும் நேரமாகுமாம்மா..என்று கேட்டாள்.
ஆமாடி...வழக்கமா அஞ்சரை மணிக்கெல்லாம் வந்துருவார்...'
'அப்போ இப்போ மணி என்ன?'
'அஞ்சே கால்....போ....போயி குளிச்சுட்டு வா....'
'எதுக்கும்மா....நான் அப்புறமா குளிச்சுக்கிறேன்....'
'அத்தான் வரும்போது குளிக்காமலா இருக்கப் போறே....?'
'அதனால என்னம்மா.....நான் அப்புறமா குளிச்சுக்கிறேன்...'
மஞ்சு ஒரு விஷயம் சொன்னால் அதை மாற்றிக் கொள்ள மாட்டாள் என்பது அமுதாவுக்கு தெரியும் என்பதால் அதற்கு மேல் ஒன்றும் பேசாமல்....
'சரி...உன் இஷ்டம்....' என்று சொல்லி விட்டு திரும்பப் போனவளை....மஞ்சுவின் குரல் தடுத்தது. 
'அம்மா....திரும்பவும் சொல்றேன்....அத்தான்கிட்ட நான் எப்படி நடந்துகிட்டாலும் நீ கண்டுக்கக் கூடாது...சரியா...?'
'சரி..சரி...அதான் நேத்தே சரின்னு சொல்லிட்டேனே....? எனக்கு உன்னோட சந்தோசம்தான் முக்கியம்.....ஆனா ஒண்ணு,...உன் அக்காவுக்கு தெரிஞ்சிராம பாத்துக்கோ....'
'அதெல்லாம் நான் பாத்துக்கிறேன்மா...'
'அது சரி....நீ ஏதாவது மாப்பிள்ளைகிட்ட அந்த மாதிரி விஷமம் செய்யப் போயி அது அவருக்கு பிடிக்காம போயிட்டுதுன்னா என்ன செய்வேடி?.
'நீ என்னம்மா பேசுற......அதெல்லாம் அப்படி எதுவும் ஆகாது....'
சரி...சரி....எது செஞ்சாலும் கவனமா பாத்துக்கோ....' என்று சொல்லிக் கொண்டே மீண்டும் மஞ்சுவை நெருங்கி அவள் கன்னத்தில் செல்லமாக ஒரு தட்டு தட்டி விட்டு '...இரு..காப்பி போட்டு கொண்டு வர்றேன்...' என்று சொல்லி விட்டு அந்த அறையை விட்டு வெளியே வந்தாள்.


ரகுராமனுக்கு மஞ்சுவின் மீது ஈர்ப்பு உண்டு என்பது அமுதாவுக்கு தெரியாததால் அவளுக்கு கொஞ்சம் கவலையாகத்தான் இருந்தது. மஞ்சு ஏதாவது அவனிடம் ஏடாகூடமாக செய்யபோய் அது அவனுக்கு பிடிக்காமல் போய்விட்டால் ....ஏதாவது பிரச்சினை ஆகி விடக் கூடாதே என்று ஒரு கவலை அவளுக்கு இருந்தது. காரணம் மூத்த மகளும் ரகுராமனும் குழந்தையும் விடுமுறையின்போது இங்கு வந்து தங்கி இருக்கும் போது அவர்கள் இருவருக்கும் இடையே உள்ள அன்னியோன்னியத்தை அமுதா கவனித்து இருக்கிறாள். மாமியார் வீடு என்று கவலை படாமல் இரவு நேரங்களில் கதவை சாத்திக் கொண்டு தனியறையில் அவர்கள் போடும் ஆட்டமெல்லாம் அமுதாவுக்கு தெரியும்....அதுவும் சிலநேரம் உச்சகட்ட தருணங்களில் இன்பவேதனையில் அஞ்சலி வாய்விட்டு முனகுவது அமுதாவுக்கு தெளிவாக கேட்கும்...அதை கேட்டு அமுதா சிரித்துக் கொள்வாள்...தனது மகளும் மருமகனும் எத்தனை ஆனந்தமான வாழ்க்கை நடத்துகிறார்கள் என்று எண்ணி பெருமை பட்டுக் கொள்வாள். அத்தனை அன்னியோன்னியமாக இருக்கும் பட்சத்தில் தனது மருமகன் இளைய மகளிடம் மயங்குவானா என்று சந்தேகமாக இருந்தது. ஆனாலும் மஞ்சுவின் அழகில் எந்த ஆணாக இருந்தாலும் மயங்கி விடுவான் என்றும் தோன்றியது. அதுவும் அவளாகவே காதல் கணைகள் தொடுக்க தயாராக இருக்கும்போது ரகுராமன் மயங்குவதற்கு வாய்ப்பு இருக்கிறது என்று எண்ணிக் கொண்டே காப்பி போடத் தொடங்கினாள். 
அவள் காப்பி போட்டுக் கொண்டு வெளியே வரவும் செல்போன் சிணுங்கவும் சரியாக இருந்தது. அது கண்டிப்பாக ரகுராமன்தான் என்று அமுதாவுக்கு தெரியும்....ரயில்வே ஸ்டேஷனுக்கு வந்து இறங்கியதும் பொன் செய்வது வழக்கம்...
ஹாலில் இருந்த செல்போன் சிணுங்கும் சப்தம் கேட்டு அமுதா அதை எடுக்கப் போகும் முன்பே அறையில் இருந்து மஞ்சு வெளியே வந்து அந்த செல்போனை எடுத்து அமுதாவை நோக்கி கையமர்த்தி விட்டு போனை ஆன் செய்தாள். ரகுராமன்தான். 
மறுமுனையில் இருந்து....அத்தை....என்று சப்தம் கேட்டதுமே....மஞ்சு....அத்தான்...நான் உங்க அத்தை இல்லை...மஞ்சு என்று பதில் சொல்ல....
அவன்....ஏய்....மஞ்சு...எப்படி இருக்கே....என்று கேட்டு விட்டு இன்னும் கால்மணி நேரத்தில் வீட்டுக்கு வந்து விடுவேன்...என்று சொல்ல....மஞ்சு போனை வைக்காமல் .... வாங்க வாங்க அத்தான்....ஆனால் எனக்கு என்ன வாங்கிட்டு வந்து இருக்கீங்க....என்று கேட்க....அய்யய்யோ...அங்கெ இருந்து எதுவும் வாங்கிட்டு வரலை...உனக்கு என்ன வேணும் சொல்லு...வாங்கிட்டு வர்றேன்...ஆனா இந்த நேரத்துல எந்த கடையும் திறந்து இருக்காதே....என்று வருத்தப்படுவதை போல சொல்ல.....அதெல்லாம் பெருசா ஒன்னும் வேண்டாம் அத்தான்....வரும்போது எங்களுக்கு பூ வாங்கிட்டு வாங்க ...அது போதும்....என்று சொல்ல.... ஆகா...இவள் இப்போது ஆரம்பித்து விட்டாள் என்று அமுதா எண்ண...மறுமுனையில் ...பூ மட்டும் போதுமா....வேற ஏதாவது வாங்கிட்டு வரணுமா.....என்று குறும்பாக கேட்க.....மஞ்சுவும் அதே குறும்போடு....ம்ம்....வேணும்னா கொஞ்சம் அல்வா வாங்கிட்டு வாங்க....என்று சொல்லி விட்டு...சரி அத்தான் சீக்கிரம் வாங்க...என்று சாதாரணமாக பேசுவதை போல பேசி விட்டு போனை வைத்தாள்.


மஞ்சு பேசியதை எல்லாம் கேட்டுக் கொண்டிருந்த அமுதா சிரித்துக் கொண்டே மஞ்சுவை நோக்கி வந்து ஒரு டம்ளரை அவளிடம் நீட்டிக் கொண்டே....
'வந்து இறங்கினதுமே ஆரம்பிச்சுட்டியா....?' என்று கேட்க......
'ஆமா...இப்பவே ஆரம்பிச்சாதானே மத்ததெல்லாம் சரியா வரும்....அத்தான் வேற இன்னிக்கு ராத்திரியே ஊருக்கு கிளம்பப் போறார்....அதுக்குள்ளே...நம்ம ப்ளான் படி எல்லாம் சரியா நடக்கனுமே .. அதான்....' என்றாள். 
'நம்ம பளான்னு எதுக்கு சொல்ற....உன்னோட பளான்னு சொல்லு....என்னை எதுக்கு சும்மா சும்மா வம்புக்கு இழுக்குற...?'
'பாத்தியா....அப்பப்போ உனக்கு இதுல இஷ்டம் இல்லாத மாதிரியே பேசுற...?'
'நிஜமாத்தாண்டி சொல்றேன்.....அவரு எனக்கு மருமகன்டி....நான் எப்படி அவர்கிட்ட அந்த மாதிரில்லாம் நடக்க முடியும்....?'
'அதெல்லாம் முடியும்....அதெல்லாம் நான் பாத்துக்கிறேன்....நான் சொல்றபடி மட்டும் நீ நடந்துகிட்டா போதும்....'
'போ..போ...என்னவோ சொல்ற...'
'அது சரி....நான் சொன்னதை செஞ்சியா....?'
'நீ என்ன சொல்லி நான் செய்யலை...?'
'அதாம்மா....அங்கே ஷேவ் பண்ணிட்டியா...?'
'போடி...இவளே...அதெல்லாம் முடியாது.....அதெல்லாம் ஒன்னும் வேண்டாம்...'
'ஐயோ...அம்மா....நீ எதுக்கு அடம் பிடிக்கிற....அதான் நாம எல்லாத்தையும் வெளிப்படையா பேசியாச்சே...அப்புறம் எனன...?'
'போடி....அதெல்லாம் ஒண்ணும் வேண்டாம்....'
'சரி...உன் இஷ்டம்....ஒருவேளை....உனக்கு அங்கே அத்தான் கையால ஷேவ் பண்ணினாதான் பிடிக்கும் போல ....'
'ஏய்....ஏய்.....சும்மா இருடி....' என்று சொல்லி விட்டு அவளும் காபியை குடிக்க தொடங்கினாள்.


ரகுராமன் சொன்னதை போலவே....மிக சரியாக கால்மணி நேரத்தில் வந்து விட்டான். 
வெளிக்கேட்டின் அருகே ஆட்டோ சத்தம் கேட்டவுடனேயே மஞ்சுவுக்கும் அமுதாவுக்கும் ரகுராமன் வந்து விட்டது தெரிய.....அமுதா நடந்து சென்று வாசல் கதவை திறந்து வெளியே சென்று வெளிக்கேட்டின் பூட்டை திறந்து விட்டு....வாங்க மாப்பிள்ளை....என்று அழைக்க....'என்ன அத்தை ...சுகமா இருக்கீங்களா...?' என்று கேட்டுக் கொண்டே கையில் ஒரு சிறிய லக்கேஜ் பேக்குடன் உள்ளே வந்தான்.. உள்ளே வந்ததும் கேட்டை மீண்டும் அடைத்து விட்டு அவனை தொடர்ந்து அமுதாவும் வீட்டை நோக்கி நடந்து வர....வாசல் கதவுக்கு பக்கத்திலேயே நின்ற மஞ்சு....'வாங்க....வாங்க...அத்தான்....' என்று சொல்ல.....அவளை பார்த்து....'மஞ்சு...எப்படி இருக்கே....உன்னை ஒரு ஆறு மாசம் முன்னாடி பார்த்தது........கொஞ்சம் இளைச்சு போயிட்டியே....ஏன்....?' என்று கேட்டுக் கொண்டே வீட்டுக்குள் நுழைந்தான். 
'அப்படியா தெரியுது.....?'
'ஆமா மஞ்சு....நீ முன்னை விட இப்போ கொஞ்சம் இளைச்சு போய்ட்டா மாதிரிதான் தெரியுது.....என்று சொல்லிக் கொண்டே தனக்கு பின்னால் வீட்டுக்குள் நுழைந்து கொண்டிருந்த அமுதாவை பார்த்து....'என்ன அத்தை...நான் சொல்றது சரிதானே...' என்று கேட்க.....
அமுதா பதிலுக்கு அவனை பார்த்து சிரித்துக் கொண்டே....'அப்படில்லாம் இல்லியே மாப்பிள்ளை....உங்களுக்குத்தான் அப்படி தெரியுது போல...' என்றாள். மஞ்சு எந்த ஒரு சிறிய சந்தர்ப்பத்தையும் தவற விட தயாராக இல்லை என்பதால்....
'சரி...அதனால்தான் உங்ககிட்ட கேட்டேன்...எனக்கு என்ன வாங்கிட்டு வந்து இருக்கீங்கன்னு கேட்டேன் ...' என்று கேட்க....அதை கண்டு அமுதா
'ஏண்டி...அவர் இப்பதாண்டி வந்து இருக்கார்....அதுக்குள்ளே எதுக்கு வளவளன்னு பேசிகிட்டு இருக்குற....அவரே ஏற்கனவே களைப்பா இருப்பார்...' என்று சொல்ல...மஞ்சு அவளிடம்....'நானும் அத்தானும் பேசிகிட்டு இருக்கும்போது...நீ எதுக்கும்மா தேவை இல்லாம மூக்கை நுழைக்கிற...நான் என் அத்தான்கிட்ட பேசாம வேறு யார்கிட்ட பேசுறதாம்...?' என்று சொல்ல....அமுதா ரகுராமனிடம் திரும்பி.....
'இவளுக்கு வேற வேலையில்லை மாப்பிள்ளை....போங்க...நீங்க அந்த ரூமுக்கு பொய் கொஞ்ச நேர ரெஸ்ட் எடுங்க...நான் உங்களுக்கு சூடா காப்பி போட்டு எடுத்துட்டு வர்றேன்...' என்று சொன்னாள். 
ரகுராமன் அதை கேட்டு விட்டு புன்னகைத்தபடியே பக்கவாட்டில் இருந்த அறைக்கு போனான். வழக்கமாக இங்கே வரும்போதெல்லாம் அந்த அறையில்தான் தங்குவான்... அமுதா அந்த அறையை எப்போதுமே மருமகனுக்காக மிகவும் சுத்தமாக வைத்து இருப்பாள். 
ரகுராமன் உள்ளே போனதும் மஞ்சுவும் தங்கள் அறைக்கு சென்று படுக்கையில் உட்கார்ந்து குழைந்தையை எடுத்து மடியில் போட்டுக் கொண்டு அடுத்து என்ன செய்யலாம் என்று யோசிக்கத் துவங்கினாள். 
அங்கே ரகுராமனுக்கும் மிகவும் சந்தோசமாக இருந்தது. மஞ்சு இத்தனை கலகலப்பாக பேசியதில் அவனுக்கு அளவில்லாத மகிழ்ச்சி...
இதற்கு முன்பெல்லாம் அவளும் அவனும் இப்படி பேசிக்கொள்ளும் படியான சூழ்நிலை வாய்க்கவில்லை.. இப்போது மாமியார் மட்டும் இருந்ததால் அவள் இத்தனை ப்ரீயாக பேசுகிறாள் என்பது அவனுக்கு புரிந்தது. 
பேசும்போதே அவன் அவளை பார்த்து உள்ளுக்குள் கிறங்கினான் என்பதுதான் உண்மை... காரணம்...அதிகாலையில் உறக்கம் முழுமையாக கலையாமல் கலைந்த தலைமுடி மற்றும் நைட்டியில் அவளை பார்க்க..ஒரு வித போதையூட்டும் வகையில் இருந்தது. 
அதுவும் குழைந்தைக்கு பாலூட்டிக் கொண்டிருப்பதால் நைட்டியை முட்டிக் கொண்டு தெரிந்த அவளுடைய முலை மேடுகள் இரண்டும் அவனை சற்று நிலை தடுமாறும்படி செய்தது. 
அஞ்சலிக்கும் நல்ல பெரிய முலைகள்தான் என்றாலும் மஞ்சுவுக்கு அதை விட நல்ல பெரிய சைசாக இருக்கும் போல அவனுக்கு தெரிந்தது. இந்த குடும்பத்துல உள்ள பொம்பளைகளுக்கு இப்படித்தான் இருக்கும் போல என்று சிந்தனை செய்தபடியே அங்கே இருந்த கட்டில் மெத்தையில் உட்கார்ந்தான். வழக்கமாக இங்கே வீட்டுக்கு வந்து அரை மணி நேரமாவது ஒரு குட்டி தூக்கம் போட்டு விட்டுத்தான் பின்னர் ரெடியாகி அலுவலகம் செல்வான். 
ஆகவே லேக்கேஜ் பேக்கை தள்ளி வைத்து விட்டு அந்த மெத்தையில் சாயப் போகும் போதே அமுதா ஏற்கனவே தயாராக்கி வைத்து இருந்த காப்பியை கோப்பையில் ஊற்றி கொண்டு அறையின் வாசலுக்கு வந்து....
'காப்பி ரெடி....குடிக்கிறீங்களா...?' என்று சத்தம் கொடுக்க ... 'டக்கென்று எழுந்து உட்கார்ந்த ரகுராமன்.....'கொண்டு வாங்க அத்தை....இங்கே வச்சுட்டு போங்க...நான் ப்ரெஷ் பண்ணிட்டு வந்து குடிச்சுக்கிறேன்...' என்று சொல்ல...அமுதா உள்ளே வந்து அருகில் இருந்த மேஜையில் காப்பி கோப்பையை வைத்து விட்டு ...சரி...நீங்க கொஞ்ச நேரம் ரெஸ்ட் எடுங்க...காலையில இடியாப்பம் செய்யப் போறேன்...என்று சொல்லி விட்டு வெளியே சென்றாள். .
அவனுக்கு இடியாப்பம்தான் ரொம்பப் பிடிக்கும் என்பது அவளுக்கு தெரியும்....அதோடு தேங்காய் சட்டினி என்றால் ரொம்ப விரும்பி சாப்பிடுவான். 
அவன் அறையில் இருந்து வெளியே வந்த அமுதா மஞ்சு இருந்த அறைக்குள் போக.... அங்கே மஞ்சு குழந்தையை மறியல் வைத்தபடி..சாய்ந்து உட்கார்ந்து இருந்தாள். 
இன்னும் சூரியன் உதிக்க வில்லை என்பதால் வெளியே இருளாகவே இருந்தது. இன்னும் விடிவதற்கு அரை மணி நேரமாவது ஆகும் என்பதால்....கட்டிலை சுற்றிக் கொண்டு மறுபுறம் வந்த அமுதா அந்த கட்டிலில் உட்கார்ந்து அப்படியே தலையணையில் தலையை வைத்து சாய்ந்து படுத்தாள். 
'என்னம்மா.....குளிச்சுட்டு வந்துட்டு திரும்பவும் படுத்துட்ட....?'
'அதுக்கென்னடி...இன்னும் விடியறதுக்கு நேரமாகும்....இப்பவே எழுந்து என்ன செய்யப் போறேன்....மாப்பிள்ளை வர்றார்றேன்னு குளிச்சேன்....கொஞ்ச நேரம் படுத்திட்டு அப்புறமா பொய் சமையலை ஆரம்பிக்கணும்....'என்று சொல்லி விட்டு கண்ணை மூட...மஞ்சுவும் அதற்கு மேல் அவளை தொந்தரவு செய்யாமல் விட்டு விட்டாள்.</ span>



மணி ஏழே முக்கால் ஆகியிருக்க....அமுதா கிச்சனில் பிசியாக இருக்க....ரகுராமன் எழுந்து போய் குளித்துக் கொண்டிருந்தான்... மஞ்சு குழந்தையை தூக்கிக் கொண்டு சமையல் அறைக்கு வந்து அமுதா என்ன செய்கிறாள் என்று பார்த்து விட்டு மீண்டும் ஹாலுக்கு வந்து அங்கே ஜன்னல் ஓரமாக கிடந்த கட்டிலில் அமர்ந்து நைட்டியின் ஜிப்பை இறக்கி ஒரு புறமாக துணியை விலக்கி குழைந்தைக்கு பால் கொடுக்கத் துவங்கினாள். அவள் பால் கொடுக்க துவங்கிய கொஞ்ச நேரத்தில் சமைய்ஹல் அறையில் இருந்து வெளியே வந்த அமுதா மஞ்சு அங்கே உட்கார்ந்து குழைந்தைக்கு பால் கொடுத்துக் கொண்டிருக்கும் கோலத்தை பார்த்தவள் அவளுக்கு எதிரே இருந்த ரகுராமன் அறையையும் பார்த்து விட்டு ....
'ஏய்....என்னடி இப்படி உட்கார்ந்துட்டு....பால் குடுத்துட்டு இருக்கே...?' என்று புருவத்தை உயர்த்தி கேட்க....மஞ்சு சாதாரணமாக என்ன என்று கேட்டாள்.
'ஏய்....அத்தான் அந்த ரூமுலதாண்டி இருக்காரு....கதவை திறந்தா நீ பால் குடுக்கிறது அப்படியே தெரியும்....அதுவும் தொழில் துண்டு ஏதாவது போட்டுக்கிட்டு இருக்கலாம்ல....இந்த பக்கத்துல அப்படியே தெரியுதுடி....'
'அதனால என்னம்மா....?'
அவள் அப்படி சாதாரணமாக கேட்டதும்தான் அமுதாவுக்கு புரிந்தது. மஞ்சு தற்செயலாக ஒன்றும் அப்படி உட்கார்ந்திருக்க வில்லை...காரணத்தோடுதான் உட்கார்ந்திருக்கிறாள் என்று புரிந்தது. அவள் சொன்னபடியே காய் நகர்த்த தொடங்கி விட்டால் என்பது புரிந்து போனதால் அவளை பார்த்து ஒரு சிரிப்பு சிரித்து விட்டு மீண்டும் கிச்சனுக்குள் போனாள். 
கிச்சனுக்குள் போய் சமையலை கவனித்துக் கொண்டிருந்தாலும் ரகுராமன் அறைக்கதவு திறக்கப் போகும் சத்தத்திற்காக காத்திருந்தாள். 
அவள் எதிர்பார்த்த மாதிரியே கொஞ்ச நேரத்தில் ரகுராமன் கதவை திறந்து கொண்டு வெளியே வர... அந்த சத்தத்தை கேட்டு விட்டு வெளியே என்ன நடக்கப் போகிறது என்று கவனிக்கும் வகையில் செவியை கூர்மையாக வைத்துக் கொண்டாள். 
வெளியே வந்த ரகுராமன் அந்த காலை நேரத்தில் எதிரே கண்ட காட்ச்சியில் ஒரு வினாடி திக்குமுக்காடிப் போய்....உடனே சுதாரித்துக் கொண்டு...
'குட் மார்னிங் மஞ்சு....' என்று சொல்ல....பதிலுக்கு மஞ்சுவும்....குட் மார்னிங் சொல்வது அமுதாவுக்கு கேட்டது. 
தாய்ப்பால் கொடுக்கும் பெண்கள் வீட்டினுள் இருக்கும்போது இந்த மாதிரி சற்று தாராளமாக நடந்து கொள்வார்கள் என்று ரகுராமனுக்கு தெரியும் என்பதால் .. மஞ்சுவும் அப்படிதான் சாதாரணமாக அந்த மாதிரி இருந்து கொண்டு பால் கொடுத்துக் கொண்டிருக்கிறாள் என்று நினைத்துக் கொண்டான். 
மஞ்சு அவனுக்குக்காகத்தான் அந்த மாதிரி ஒரு பக்க முலையை வெளியே தெரியும்படி இருந்து கொண்டு பால் கொடுக்கிறாள் என்பது அவனுக்கு புரியவில்லை.... காரணம் மஞ்சு எந்த மாதிரி மனனியாளியில் இருக்கிறாள் என்பது அவனுக்கு புரியவில்லை... மேலும் கணவன் இல்லாமல் தனியீக இருக்கும் மஞ்சுவை ஏதாவது செய்து வழிக்கு கொண்டு வரலாமா என்று அவன் நினைத்துக் கொண்டிருந்ததால் அவளுடைய மன ஓட்டம் அவனுக்கு பிடிபடவில்லை... ஒருவருக்கொருவர் தெரியாமல் ஒருவரை ஒருவர் வீழ்த்த பிரயத்தனப் பட்டுக் கொண்டிருந்தார்கள். 
இப்போது சமையல் அறையில் இருந்து தற்செயலாக வெளியே வருவதை போல வந்த அமுதா அப்போதுதான் ரகுராமனையும் மஞ்சுவையும் பார்ப்பதை போல பார்த்து விட்டு....மஞ்சுவுக்கு அருகே போய் ரகுராமனுக்கு கேட்கும் படி....;ஏய்...என்னடி...இந்த மாதிரி உட்கார்ந்து பிள்ளைக்கு பால் குடுத்துட்டு இருக்கே....இந்தா இந்த துண்டை தோள்ல போட்டுக்கோ...'என்று மஞ்சுவிடம் தான் கையோடு கொண்டு வந்த துண்டை கொடுக்க....அதை கேட்டு நிமிர்ந்து பார்த்த மஞ்சு....ரகுராமனை ஒரு பார்வை பார்த்து விட்டு அமுதாவிடம் திரும்பி....
'எதுக்குமா இப்படி சத்தம் போடுற....இங்க நம்மைத்தானே இருக்கோம்....'என்று சாதாரணமாக கேட்க....
'அறிவு கெட்டவளே...அத்தான் முன்னால இப்படித்தான் இருந்துட்டு பால் குடுப்பியா....ஒரு மரியாதை வேண்டாம்...?' என்று சற்று கடுமையாக கேட்பதை போல கேட்க....
'இதுல என்னம்மா மரியாதை குறைஞ்சு போயிரும்....என் அத்தான் முன்னாடிதானே இப்படி இருக்கேன்....வேற யாரு முன்னாடியுமா இருக்கேன்...?' என்று பதிலுக்கு கேட்டாள். 
இருவரும் பேசுவதை கேட்ட ரகுராமன் இருவரையும் சமாதானப் படுத்துவதை போல.....'விடுங்க அத்தை ... இதுல என்ன இருக்கு....விடுங்க...' என்றான்.
'அப்படி சொல்லுங்க அத்தான்...இந்த அம்மாவுக்கு வேற வேலையே இல்லை...'
என்னதான் இருந்தாலும் தன்னுடைய மகளை சந்தோசமாக வைத்துக் கொள்ள வேண்டும் என்று எண்ணிய அமுதா....
'சரி....என்னமோ செய்...' என்று சொல்லி விட்டு மீண்டும் சமையல் அறைக்கு போய் நின்று கொண்டாள். 
அமுதா உள்ளே சென்றவுடன்....மஞ்சு கட்டிலுக்கு எதிரே நின்ற ரகுராமனை பார்த்து நன்றாக திரும்பி உட்கார்ந்த மஞ்சு....
'அத்தான்....என் பையன் எப்படி இருக்கான்னு நீங்க சொல்லவே இல்லியே....'என்று ஒரு மாதிரி சிரித்தபடி கேட்டாள். 
அதை கண்ட ரகுராமனுக்கு சந்தோசம் தாளவில்லை...என்ன இது...மஞ்சு இத்தனை வசதியாக நமக்கு காட்டுகிறாள் என்று உள்ளுக்குள் சந்தோசபட்டுக் கொண்டே அவளுக்கு பதில் சொன்னான். 
'உன்னோட பையன் எப்படி இருப்பான்...அழகாத்தான் இருப்பான்....நான் காலைல வந்தவுடனேயே உன் பையனை பாக்கலாம்னுதான் வந்தேன். ஆனா அந்த நேரத்துல உறங்கிக்கிட்டு இருப்பாநேன்னுதான் கேக்கலை ..'என்று சொல்ல...
'அதான் இப்போ முழிச்சுகிட்டு இருக்கனே....பாருங்க...'என்று மஞ்சு அவனை பார்த்து சொல்ல...
அவள் எதை பார்க்கச் சொல்கிறாள் என்று புரியாமல் .....அவளருகே சென்ற ரகுராமன் அவள் குழைந்தையின் காலை பிடித்து செல்லமாக தடவி விட...மஞ்சுவின் முலையில் வாய் வைத்து பால் குடித்துக் கொண்டிருந்த குழைந்தை அந்த ஸ்பரிசத்தை உணர்ந்தது அங்கே இருந்து வாயை எடுத்து அவனை பார்த்து சிரித்தது. அப்போது மஞ்சுவின் ஒரு பக்க முலை அப்படியே முழுமையாக அவனுக்கு காட்சி அளித்தது. 
என்னதான் குழைந்தையின் முகத்தை பார்த்து பதிலுக்கு சிரித்தாலும் ரகுராமனின் பார்வை மஞ்சுவின் திறந்திருந்த முலையிலேயே நிலைத்தது. அவனை நிமிர்ந்து பார்த்த மஞ்சு அவன் அங்கே பார்ப்பதை பார்த்து விட்டு சும்மா பாவனைக்காக நைட்டியை லேசாக இழுத்து விடுவதை போல செய்து விட்டு ....'எப்படி இருக்கு அத்தான்...?' என்று பொதுவாக கேட்க....அவனும்....ரொம்ப அழகா இருக்கு மஞ்சு....'என்று பொதுவாக சொன்னான்.


ரகுராமன் சொன்னதை கேட்டு விட்டு அவனை நிமிர்ந்து பார்த்த மஞ்சு ஒரு நமுட்டு சிரிப்புடன்.....
'நிஜமாவா சொல்றீங்க.....?' என்று கேட்க....'ஆமா மஞ்சு....ரொம்ப அழகா இருக்கு....'என்று சொல்லிக் கொண்டே மீண்டும் அவன் அவளுடைய முலையை பார்க்க....அதை அவளும் பார்த்து விட்டு....'போங்க அத்தான்....எனக்கு வெட்கமா இருக்கு....'என்று செல்லமாக சிணுங்க...
'மஞ்சு....நான் உன் பையனைதானே அழகான்னு சொன்னேன்....இதுக்கு எதுக்கு வெட்கப் படுற....?' என்று கேட்டான்.
'நிஜம்மா பையனை பாத்துதான் சொன்னீங்களா...?'
'ஆமா மஞ்சு....நீ என்ன நினைச்சே...?'
'இல்ல....சும்ம்மாதான் ....ஒண்ணுமில்ல...'
அதற்குள் கிச்சனில் இருந்து வெளியே வந்த அமுதா....
'மாப்பிள்ளை சாப்புட்டுரீங்களா...டிபன் ரெடி...' என்று சொல்ல...அத்தை குரலை கேட்டு திரும்பிய ரகுராமன் சற்று மெல்லிய பதட்டத்தோடு 
'சரி அத்தை.....'என்று சொல்ல....'அத்தான் மணி எட்டுதான் ஆகுது....'என்று மஞ்சு சொல்ல...அதற்கு அமுதா அவளைப் பார்த்து சொன்னாள். 
'ஏய்....அவர் ஆபீசுக்கு போக வேண்டாமா....இப்பவே சாப்பிட்டுட்டு கிளம்பினாத்தான் அவரு ஆபீஸ் போக சரியா இருக்கும்...'
'அப்பிடியா அத்தான்.....அப்போ சாப்பிடுங்க...'
'மஞ்சு நீ சாப்பிடுலியா...?'
'இல்ல அத்தான்.....குழைந்தை இன்னும் பால் குடிச்சு முடிக்கலை....நீங்க சாப்பிடுங்க...நான் அப்புறமா சாப்பிட்டுக்கிறேன்...'
'சரி....அத்தை எனக்கு டிபன் எடுத்துட்டு வாங்க....'என்று சொல்லி விட்டு அங்கே கிச்சனுக்கு பக்கத்தில் ஹாலில் கிடந்த சிறிய டேபிளில் போய் ரகுராமன் உட்கார்ந்தான்... 
'மஞ்சு....அவரு வழக்கமா அங்கதாண்டி உட்கார்ந்து சாப்பிடுவாரு.....நீ வேணும்னா கொஞ்சம் எழுந்து அவருக்கு இடம் குடு...நீ இங்க வா...'
'எதுக்கு அத்தான் அங்கெ போறீங்க....சும்மா இங்கியே உட்காருங்க.....அதான் இங்க நல்லா இடம் இருக்கே....நான் வேணும்னா எழுந்துரட்டுமா...?'
'வேண்டாம்...வேண்டாம் மஞ்சு....நீ இங்கியே இரு....நானும் இங்கியே உட்கார்ந்துக்கிறேன்...'
ரகுராமன் அத்தையை ஒரு முறை பார்த்து விட்டு மஞ்சு உட்கார்ந்திருந்த அந்த கட்டிலில் மஞ்சுவுக்கு எதிராக உட்கார அமுதா ப்ளேட்டையும் டம்ளரையும் சட்னியையும் கொண்டு வைக்க....ரகுராமன் சாப்பிடத் தொடங்கினான்.

 

மஞ்சுவும் அவனையும் அமுதாவையும் பார்த்துக் கொண்டு குழைந்தைக்கு பால் கொடுப்பதை தொடர....அதை பார்த்த அமுதா....மனதளவில் மகளுக்கு சப்போர்ட் செய்ய வேண்டி.....மஞ்சுவை பார்த்து சொன்னாள். 
'எத்தனை தடவை சொல்றதுடி....ஒரே பக்கமாவே வச்சு பால் கொடுக்காதேன்னு....ரெண்டு பக்கமும் குடிக்க குடு....இல்லன்னா இதே பழக்கமா போயிடும்....'என்று சொல்ல.....அமுதா எதற்காக இப்படி சொல்கிறாள் என்பது மஞ்சுவுக்கு புரியா....தாய்க்கு மனதினுள்ளே நன்றி சொல்லியபடி....'
'சரிம்மா சரி....கத்தாதே...'என்று போலியாக அம்மாவுக்கு பயப்படுவதை போல பாவனை செய்து கொண்டு....
ஏற்கனவே பால் கொடுத்துக் கொண்டிருந்த முலையை மறைக்காமல் மறுபக்கத்து முலையையும் வெளியே எடுத்து குழைந்தையை பக்கம் மாற்றி படுக்க வைத்து பாலூட்ட....எதிரே அமர்ந்து இருந்த ரகுராமன் அதை பார்த்துக் கொண்டே மெதுவாக சாப்பிட்டு முடித்தான்...
என்ன இது....மஞ்சு இந்த அளவுக்கு தனக்கு முன்னால் ப்ரீயாக இருக்கிறாள்...என்று வியந்தபடியே ...சந்தோசமாக சாப்பிட்டு முடித்தான். 
அமுதா அனைத்தையும் கவனித்தாள்....நிச்சயமாக இன்று அவர் ஊருக்கு திரும்பி போவதற்குள் மஞ்சு அவனை வழிக்கு கொண்டு வந்து விடுவாள் என்பது அவளுக்கு ஊர்ஜிதமாகியது.



கருத்துகள் இல்லை:

கருத்துரையிடுக