http://www.kanavu-kathali.com/ கனவு காதலி : பாண்டி நாட்டு பைங்கிளி - பகுதி - 4

பக்கங்கள்

வெள்ளி, 7 ஆகஸ்ட், 2020

பாண்டி நாட்டு பைங்கிளி - பகுதி - 4

ஒரு முறையே அவளது இடையில் இருந்த உடையைக் களைய அவனுக்கு தருணம் கிடைத்திருந்தாலும், அந்தச் சில கணங்களில் அந்த முடிச்சு எப்படிப் பட்டது என்பதை தெள்ளத் தெளிய அறிந்திருந்த பல்லவன், இப்போது அந்தப் பயிற்சியின் அடிப்படியில் தனது கைவிரல்களை அவளது அல்லிக் கொடியிடையில் படர விட்டு அந்த முல்லைக் கொடியாளின் இடையில் இருந்த துகிலை உரியாமல் சற்றே தளர்த்தி விட்டான். தனது கரங்களுக்கு இப்போது பூரணமாக அங்கு உலவ இடம் கிடைத்த உவகையுடன் அவளது அடி வயிற்றை நோக்கி அவனது திண்மையான விரல்கள் படை எடுக்க, அந்தப் பூங்கொடியாள் முற்றிலும் செயலிழந்த நிலையில் அவனது தாக்குதல்களுக்கு தன்னை முற்றிலும் அர்ப்பணித்த வண்ணம் கண்கள் செருக கனவுலகில் சஞ்சரித்தவண்ணம் அந்தக் காட்டுப் பகுதிக்குள் புரவியைச் செலுத்திக் கொண்டிருந்தாள்

பல்லவனது கைவிரல்கள் தனது தேன் பெட்டகத்தை அடையவும், நந்தினி உணர்ச்சிப் பிரவாகத்தால் நெளின்ந்தாலும் வேறு எதிர்ப்பு ஒன்றும் தெரிவிக்காமல், புரவியின் அசைவில் அவனது கைவிரல்களின் நுனி அவளது முல்லை மொட்டு மேல் உரசி அவளை இன்பக்கடலில் மூழ்க வைத்துக் கொண்டிருந்தன. அவனது ஆண்மையின் எழுச்சி அவளது மிருதுவான பின்புறத்தை மெல்ல மெல்ல வருட, அவளது பெண்மை கசிவு பெருவதையும் அவள் உணர்ந்தாள். அவன் மார்பின் மீது இன்னும் நன்றாகவே சாய்ந்து கொண்டு குதிரையைச் செலுத்துவதில் கவனம் செலுத்தினாள்.

புரவிகள் இரண்டும் அடர்த்தியான காட்டுப்பகுதிக்குள் குளம்பொலியுடன் செல்ல, முன்னால் சென்று கொண்டிருந்த கபிலனின் புரவி தனது வேகத்தைக் குறைப்பதை உணர்ந்த பல்லவன், நந்தினியின் பவளமேனியின் மீது தனது விரல்கள் நடத்திக் கொண்டிருந்த இன்பத் தாக்குதலை தற்காலிகமாக நிறுத்தி வைத்துக் கொண்டு, குதிரையின் கடிவாளத்தின் வாரைத் தனது கைகளில் எடுத்துக் கொண்டு, அவளது உடைகளை சீர் செய்து கொள்ளுமாறு அவளது செவியில் கிசு கிசுத்தான்.


அவளும் அதைச் செய்து முடிக்கும் தருவாயில் புரவிகள் இரண்டும் இயற்கை அன்னையின் கண் கொள்ளாக் காட்சி மிகுந்த சோலைவனம் போன்ற ஒரு இடத்தை அடைந்தனர். மதுரையில் அவர்கள் பிரிந்த பொன்னி நதியாள் எங்கெங்கோ வளைந்து நெளிந்து காட்டு வழியாக கடலை அடைய முற்படும் நோக்கத்தில் அந்த காட்டுக்குள்ளும் அழகாக சல சலப்புடன் ஓடும் ஒலியைக் கேட்ட நால்வரும் பரவசத்துடன் அங்கு பார்க்க, அந்த காவிரி நதி ஓரம் வசந்தம் மிகுந்த மலர்கள் பூத்துக் குலுங்கும் ஒரு சோலை இருக்கும் என்று யாரும் நினைத்துக் கூடப் பார்க்க மாட்டார்கள். சுற்றிலும் அடர்த்தியான மரங்கள் சுழ்ந்த அந்த மறைவிடத்தைக் கண்டு பிடித்திருந்த கபிலன், வெகு புத்திசாலிதான் என்று பல்லவன் மனதுக்குள் அவனைப் பாராட்டிக் கொண்டே, அங்கு இரண்டு குதிரைகளையும் நிறுத்தினர். ஆனாலும் யாரும் புரவியில் இருந்து இறங்கவில்லை.

கபிலன், "மன்னவா! நீங்கள் இருவரும் இங்கு சில நாழிகள் நிம்மதியாக இளைப்பாறுங்கள். நானும் பூங்கோதையும், இங்கிருந்து சற்று தொலைவில் வேறு ஒரு இடம் இருக்கிறது. அங்கு நாங்கள் செல்லுகிறோம். கதிரவன் சாயும் நேரம் நாம் திரும்பச் செல்ல வேண்டும். பூங்கோதை குரல் கொடுப்பதில் வல்லவள். அவள் சமிக்ஞை செய்யும் போது செல்லத் தயார் ஆகி விடுங்கள்...." என்று கூறியவாறே, தனது புரவியின் பின் பகுதியில் வைத்திருந்த ஒரு மூட்டையை எடுத்து தரையில் போட்டு, "இதில் பட்டுக் கம்பளமும் புசிப்பதற்கு கனிகளும் உள்ளன....... நாங்கள் வருகிறோம் இளவரசே!! நேரத்தை விரயம் செய்ய வேண்டாம். இங்கு மனித நடமாட்டம் சற்றும் ஆகிடையாது. மிருகங்களும் நதியின் அந்தப் பக்கத்தில்தான்,,,,, அதனால் ஒரு தொல்லையும் கிடையாது....... " என்று புன்னகையுடன் கூறி தனது புரவியைச் செலுத்த சிறிது நேரத்தின் அதன் குளம்பொலி மறைந்து அங்கு நதியில் ஓசை மட்டும் மேலொங்கி நின்றது.

பல்லவன் தங்களது புரவியை சற்று தூரத்தில் இருந்த ஒரு மரத்தின் அடியில் நிறுத்தி இருவரும் இறங்கினர். குதிரையை மரத்தில் கட்டி விட்டு, மீண்டும் அந்த அழகு பொலிவுடன் திகழ்ந்த சோலைக்குள் இருவரும் வந்து இயற்கையில் ஒயிலை ரசித்தவாறே சிறிது நேரம் நின்றனர். "தேவி, நமது முதல் இரவு இங்குதான் நாளை இரவு நடக்கப் போகிறது. ...... இன்று அதற்குகொஞ்சம் ஒத்திகை பார்க்க வேண்டாமா???" என்று வினவ நந்தினியின் முகம் நாணத்தால் குங்குமமாகச் சிவந்தது. மனமோ உவகையுடன் "இன்றே நடந்தாலும் நான் தயார்" என்று கூறினாலும், அந்த ஆண் மகன் ஒரு திட்டத்துடன் தான் எந்தச் செயலையும் செய்கிறான் என்ற உண்மையையும் செவ்வனே உணர்ந்திருந்தாள். ஒத்திகைக்கு ஏதுவாக அவள் கபிலன் விட்டுச் சென்றிருந்த பட்டுக் கம்பளத்தை எடுத்து அங்கு விரித்தாள்.

பல்லவனோ, நேரத்தை வீணாக்க வேண்டாம் என்ற நண்பனின் அறிவுரையை அமலாக்க வேண்டும் என்ற அவசரத்தில் அவளைத் தனது அணைப்பில் பிணைத்தவாறே அந்தப் பட்டுக் கம்பளத்தில் இருவரும் சாய்ந்தனர். அவளது கொவ்வை இதழ்களைச் சுவைத்து அவளது மேனி மீது படர்ந்தவாறே, அவளது மான்விழிகளுடன் தனது கண்களைக் கலந்தவாறு "நந்தினி, உன்னைப் பூரணமாகப் பார்க்க வேண்டும்....." என்ற வேண்டுகோளை உதிர்த்தான். குப் என்று முகம் சிவந்த அந்த அல்லிக் கொடியாள், "அதுதான் நேற்று இரவு ஆசை தீரப் பார்த்தீர்களே??.." என்று குழைய, "தேவி, நீ எனக்கு தினமும் புத்தம் புதிய புத்தகம்..... உன்னை தினமும் நான் படிக்க வேண்டாமா?" என்று பதில் கேள்வியைத் தொடுத்தான். நாணம் தடுக்க முயன்றாலும் ஆசை அவளை ஆட்கொள்ள நந்தினி தேவி இன்று இவருக்கு நல்ல விருந்து கொடுக்க வேண்டும் என்ற எண்ணத்துடன், தானே துகில் உரிய முற்பட்டாள்.

பல்லவன் அந்த பூஞ்சோலையில் அந்தப் பஞ்சவர்ணக்கிளி இயற்கை நிலையை எய்தும் அழகைக் கண்டு ரசித்தவாறே சாய்ந்த நிலையில் புன்முறுவலுடன் அவளை நோக்க பாண்டிய இளவரசி தனது மார்புக் கச்சையை அவிழ்த்து தரையில் சரிய விட்டாள். உள் கச்சையும் அவளது பவள மேனியில் இருந்து மெல்ல இழைந்து தரையைத் தழுவ, அந்த திரண்ட எழுச்சிகளில் அழகைக் கண்ட பல்லவ லிங்கம் அவனது உடைகளுக்குள் இருந்து ஆர்ப்பாட்டத்துடன் கூடாரம் போட்டுத் தனது ஆர்வத்தைத் தெரிவித்தது. கடைக் கண்களால் அந்த மீன் விழியாள் தனது அழகு அவனுக்கு ஏற்படுத்திக் கொண்டிருந்த பாதிப்பைத் தனது கூரிய விழிகளால் கவனிக்கத் தவறவில்லை. இன்னும் ஒரு வசீகரப்புன்னகையை அவன் மீது வீசி விட்டு தனது இடையில் இருந்த உடைக்கும் விடை கொடுக்க விழைந்தாள் அந்தப் பொன் மயிலாள். கடைசியாக இருந்த அந்த உள்ளாடையையும் விலக்க பிறந்த மேனியாக நின்ற அந்தப் பைங்கிளியின் அழகை பகல் வெளிச்சத்தில் கண்ட பல்லவன் தான் காணுவது கனவா? நனவா? என்று தன்னையே நம்ப முடியாமல் பரவசத்துடன் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.

"ஒரு பெண்ணைத் துகில் உரியும் இன்பமே இன்பம். அந்த பெண் மயில் தானே துகில் உரிந்து தோகை விரித்து ஆடும் அழகு - அந்த அழகே தனி அழகுதான். " என்று ரசித்தவண்ணம் பார்த்த பல்லவன், நந்தினியின் அழகில் மனதைப் பறி கொடுத்தவாறு. அவனது நாகம் சீறிக் கொண்டு நிற்பதையும் உணர்ந்தான்.

தங்கம் போல திளங்கிய அந்தச் சிலை ஒயிலுடன் பிறந்த மேனியாக நின்ற கோலத்தைக் கண்டு பரவசத்துடன் கண் குளிர பார்த்துக் கொண்டிருந்தான் இளயபல்லவன். பட்டப் பகலில் எழில் மிகும் சோலையில் தனது கட்டழகை வெட்ட வெளியாக்கி நின்ற தன் அழகைக் கண்டு மலைத்து நின்ற அந்த மாவீரனைக் கண்டு பெருமிதம் கொண்டாலும் நந்தினி, தான் மட்டும் துகிலுரிந்து நிர்வாண நிலையில் நிற்கும்போது அவன் கூடாரம் அடித்த நிலையில் உடையுடன் நிற்பதைக் கண்டு சினம் கொண்டு வெகுண்டு அவன் மீது உஷ்ணம் மிகுந்த பார்வையைத் தன் வேல் விழிகளால் வீச, அப்போதுதான் அவளது கோபத்துக்குக் காரணத்தை உணர்ந்த பல்லவன், தானும் அந்நிலையை எய்துவதே சாலச் சிறந்தது என்று கருதி, தனது ஆடைகளைக் களைந்தவாறு அந்த பெண்மயிலின் அண்மையில் வந்து அவளது தோள்களைப் பற்றினான்.

தென்றல் காற்று மிதந்து வந்து இருவரையும் தழுவிச் செல்ல, நந்தினிதேவி அவன் மார்பில் முகம் புதைத்தாள். அந்த மங்கையிம் திரண்ட கொங்கைகள் இரண்டும் அவனது தேக்கு மரம் போன்ற திண்மை மிகுந்த மார்பில் சாய்ந்து அவனை இம்சைக்குள்ளாக்க அவளது கைகள் மாலையாகி அவனை வளைத்து அணைத்தன. வலிமை மிக்க அவனது கரங்கள் அவள் மேனியை இறுக்கத் தழுவி சேர்த்து அணைக்க, காம நீர் சுரக்கத்தொடங்கிய அவனது வேலாயுதம் அவளது அடி வயிற்றில் இடித்து நின்று ஈரமாக்கி அவளை பெரும் சங்கடத்திற்ற்கு உள்ளாக்க, நெளிந்து வளைந்தவாறே, தனது மலர்க் கரத்தில் அதனை ஏந்தி சிறைப் படுத்தினாள். அவனது கரும்பை விரும்பி திரும்பத் திரும்ப உறிஞ்சிச் சுவைக்க வேண்டும் என்ற ஆவல் அவள் மனத்தில் அரும்ப, அவன் முன் மண்டியிட்டு தனது செவ்வாய் அதரங்களில் சுவைத்தவாறு அவனை இன்பத்தில் ஆழ்த்தினாள்.

ஆனாலும் அவளது மனதின் அடித்தளத்தில் இப்படி சப்பிச் சப்பியே காலத்தைத் தள்ளிக் கொண்டிருக்கிறோமே? இந்தத் திண்மை மிகுந்த ஆண்மையின் சின்னத்தைத் தனது மடிக்குள் குடியேற்றி துடிதுடிக்க வைத்து அவரை மனம் உவக்கச் செய்ய நாளை இரவு முழு நிலா வானத்தின் உச்சியில் வரும்வரை காத்திருக்க வேண்டுமே என்ற ஆதங்கம் மேலோங்கியே நின்றது . அவளது இதழ்களின் அசைவில் புதுப் புது இசையும் ராகங்களும் ரீங்காரமிட, பல்லவனுக்குத் தனது குரு நாதர் கூறியிருந்த காமக் குறள் ஞாபகத்துக்கு வந்தது:

குழல் இனிது யாழ் இனிது என்பார் தத்தம் துணைவியின்
இதழ் அறியாதவர்.

இளையபல்லவன் ஆய கலைகள் அறுபத்தி நான்கினையும் கற்றிருந்தாலும், "அறுபத்தி ஒன்பதின்" மகிமையையும் நன்றாகவே அறிந்திருந்ததால், அவளை அணைத்தவாறே சாய்த்து வளைத்து தானும் திரும்பிய நிலையை அடைந்து அவளது இன்பப் பெட்டகத்தின் அருகில் தனது முகத்தைக் கொண்டு சென்று அவளது பெண்மையின் அழகை அண்மையில் இருந்து பருகியவாறே, அந்த அமுத சுரபியில் இருந்து சுரந்து வந்த தேனைச் சுவைக்க முற்பட்ட அவனது அதரங்கள் அவளது இதழ்களின் துடிப்பை ரசித்தவாறு அதனுடன் ஒன்றிணைய, நந்தினியும் தனது கால்களை இன்னும் நன்றாக விரித்து வைத்து புன்னகைக்கும் அந்த பொக்கை வாய் அழகை காண்பிக்க, பல்லவன் தலையை சற்றே உயர்த்தி அதன் வசீகரத்தைக் கண்டு ரசித்தவாறே, தானும் ஒரு குரள் இயற்றி அதை அவள் கேட்கும்படி உதிர்த்தான்.

சந்து பொந்தெல்லாம் பொந்தல்ல என்
நந்தினியின் பொந்தே பொந்து.

எனக் கூறக் கேட்ட அந்தப் பூங்குயில் 'க்ளுக்" என்று மணி நாதம் எழுப்பி நகைக்க அவளது மணிச்செப்பு அந்த அதிர்வுகளுக்கு ஏற்பட அசைந்த அழகையும் ரசித்தவாறே, பல்லவன் மீண்டும் தனது நாக்கால் அவளது தேன்கூட்டின்மீது தனது தாக்குதலைத் தொடர்ந்து பாண்டி நாட்டு இளவரசியை திக்குமுக்காட வைத்தான்.

"அண்ணலும் சப்பினாள், அவளும் சப்பினாள்" என இருவரும் ஒருவரை ஒருவர், சுவைத்து மகிழ்ந்து அந்த இன்ப நாடகத்தைத் தொடர, பல்லவன் ஒரு புதிய யுக்தியைக் கையாள முனைந்தான். "வல்லவனுக்குப் புல்லும் ஆயுதம்' - ஆனால் பல்லவனுக்கோ மூக்கும் ஓர் ஆயுதம். எதிரிப் படையை போரில் வீழ்த்த குதிரைப் படை மட்டும் போதாது யானைப் படையும் மாற்றி மாற்றித் தாக்குதல் நடத்தினால் எதிரி அயர்ந்து விடுவான் என்பதை அனுபவ ஞானத்தில் உணர்ந்திருந்த பல்லவன், தனது காதலியை இன்பத்தில் ஆழ்ந்த நாக்குத் தாக்குதலோடு மூக்குத் தாக்குதலையும் தொடங்கினான். மூக்கையும் வைத்து அவளது முல்லை மொட்டில் உரசி, அந்த மன்மத மேடையைப் போர்க்களம் ஆக்க அந்தப் பொன் மயிலின் பிளவில் இருந்து ஊறி வந்த காம வெள்ளம் பெருக்கெடுத்து வந்தது.

முந்தைய தினம்தான் இரவு தனது பள்ளியறைக்கு வந்து தன்னை இன்பத்தின் உச்சிக்குக் கொண்டு சென்ற பல்லவன் மீது அவள் அபார மதிப்பு வைத்திருந்தாள். ஆனால் இன்றோ அவன் அது ஒரு உச்சியின் எல்லை அல்ல என்றும் அங்கு பல பல சிகரங்கள் இருப்பதையும் அங்கு புதுப் புது சிகரங்களைத் தனது தாக்குதல்களால் அவளை எய்த வைத்துக் கொண்டிருந்ததையும் கண்கள் செருக செவ்வாயை நிறைத்திருந்த செவ்வாழையின் துடிப்புடன் முனக, அவன் மீதிருந்த மதிப்பும் மையலும் பன்மடங்கானது. அவனது விரல்களோ வேறொரு இடத்தில் புதிய தாக்குதலைத் தொடங்க முனைந்து அவளது பின் கோட்டையின் ஓட்டையில் மீது உரச அவர்களது இன்பப் போரின் வீரியம் இன்னும் கடுமையானது. தானும் அவனுக்குச் சற்றும் தளைத்தவள் அல்ல என்று நிரூபிக்க வேண்டும் என்று மனதுக்குள் கறுவிக்கொண்டாள் நந்தினி.

பாண்டி நாட்டு மீன் கொடியை நிலை நாட்டுவதற்காக அந்த மீன் விழியாள், புல்லாங்குழல் மீட்டுவதைத் தொடர்ந்தவாறே, தானும் அவனது தாக்குதல்களுக்கு பதில் கொடுக்க முனைந்து அவளது பட்டு விரல்களை அவனது பின் கோட்டையின் வாசல்மீது உலவ விட, அவளது வாய்க்குள் சிறைப்பட்டிருந்த பல்லவ லிங்கம் துடிப்பது அதிகமாவதை உணரவே செய்தாள். தனது தாக்குதலுக்கு பலன் இருக்கவே செய்கிறது என்பதை அறிந்த நந்தினி, தானும் பன்முனைத் தாக்குதலைச் செய்வதே நலம் என்று கருதி, அவனது ஓட்டையை ஒரு விரலால் உரசிக் கொண்டே, அடுத்த பூங்கரத்தில் அவனது கொட்டைகளைச் சிறைப்படுத்தினாள். இதழ்கள் மகுடியை புதுப் புது சுருதியில் வாசிக்க கொட்டைகளை மிருதுவாகப் பிசைந்து அவனைத் திக்கு முக்காட வைப்பதில் அலாதி இன்பம் கண்டவள், அவன் தனது இன்ப வெள்ளம் அணை பாய்ந்து விடாமல் கட்டுப் பாட்டிற்குள் வைப்பதற்காக தனது மலத்துவாரத்தின் தசைகளை இறுக்கிப் பிடிக்கிறான் என்ற ரகசியத்தை அந்தக் கோட்டை வாசலில் ஒற்றன் போல் உலவிக்கொண்டிருந்த தனது விரல் நுனியின் செய்தியிலிருந்து கண்டு பிடித்தாள் பாண்டி நாட்டு இளவரசி!!

பல்லவன் அவளது பதில் தாக்குதலை எதிர்பார்க்கவில்லை. ஆனாலும் தனக்கு வாய்க்கப் போகிறவள் தனக்குச் சமமாகவே காமப் போரில் ஈடுபடுகிறாள் என்பதை உணர்ந்த அந்த இளம் காளை, அவ்விதத்தில் தான் மிகவும் கொடுத்து வைத்தவனே என்ற பெருமிதத்துடன் புன்னகையுடன். அவள் இன்பத்தின் ஆறு சிகரங்களை ஏற்கனவே கடந்து விட்டிருந்தாள் என்பதைத் தனது நாவினுள்ளில் தென்பட்ட துடிப்புகளின் மூலமாகத் துல்லியமாக அறிந்திருந்ததால், ஏழு மலைகளைக் கடந்தவுடன் அவளை இன்பத்தின் பாற்கடலில் ஆழ்த்தி விடலாம் என்ற திட்டத்தை அமலாக்குவதில் தீவிரமாக ஈடுபட்டபோது, அவனது கடைக்கண் வழியாக அந்தச் சோலையின் ஒருபக்கம் கை எட்டும் தூரத்தில் ஒரு துளசிச் செடி தென்பட்டது. தனது கையை மெல்ல நீட்டி அந்தத் துளசியின் இரண்டு இலைகளைப் பறித்து தனது வாயில் இட்டு மென்றவாறு, தற்போதைக்கு கைகளால் அவளது பெட்டகத்தை மீட்டுவதைத் தொடர்ந்தான்.

அவனது நாக்கு - மூக்கு தாக்குதல்களால் இன்பத் தேனில் இட்ட எறும்பு போல தத்தளித்துக் கொண்டிருந்த நந்தினி, அவனது தாக்குதல்கள் சற்றே குறைவதை உணர்ந்து பல்லவர் அயர்ந்து விட்டார்போலும் என்று கொக்கரித்தவாறு எண்ணிக் கொண்டு அவளது அவளது அவளது இதழ்களைக்கீழே இறக்கி கொட்டைகள் மீது சுதந்திரமாக நாக்கை உலவ விட்டாள். அவளுக்குத் தெரியுமா என்ன புலி பதுங்கினால் அது ஒரு பயங்கரத் தாக்குதலுக்கு யத்தமாகிதது என்று? ஏற்கனவே காமத் தீயில் வெந்து துடித்துக் கொண்டிருந்த அவளது தேன் பெட்டகம், மீண்டும் அவனது நாக்கினால் தாக்கப் படுவதை உணர்ந்த அவள், இப்போது அங்கு ஒரு புதிய சூடு பரவுவதை உணர்ந்தாள். துளசி இலையை மென்றிருந்த அவனது நாவு அவளது மன்மத பீடத்தை வெப்பத்தின் உச்சிக்குக் கொண்டு செல்ல இப்போது இதுவரை காணாத ஒரு புதிய சிகரத்துக்குத் தூக்கி எறியப் படுகிறோம் என்பதை மட்டுமே அறிய முடிந்தது அந்தப் பைங்களிக்கு! அவன் கையாண்ட யுக்தி என்ன என்று அறிய வேண்டிமானால் அவள் எழுந்து பார்க்க வேண்டும் - அவள் வெந்து கொண்டிருந்த நிலையில் அவளால் அது முடியாது என்பதையும் அவள் அறிந்திருந்தாள்.

அவனது நாவு அவளது முல்லை மொட்டையும் விரிந்திருந்த ரோஜா மலர் இதழ்களையும் பதம் பார்க்க துளசியில் கலந்த உமிழ் நீர் வடிந்து அவளது பின் ஓட்டைமீதும் பரவ, கப கப என்று எரியும் சொர்க்கம் அவளை மயங்க வைத்தது. மின்னலும் இடியும் ஒன்றாக அவள் மீது தாக்கியது போல் அவள் மேனியெங்கும் சிலிர்க்க அவள் கைகள் அவனது தொடைகளைக் கெட்டியாகப் பிடித்துக் கொண்டன. அவளது விரல் நகங்கள் அவனது கால்களில் சிராய்ப்புகளை ஏற்படுத்தின. அவளது செவ்வாய் மீண்டும் அவனது செங்கோலைச் சிறைப்படுத்த, பல்லவன் அவள் ஏழாவது சிகரத்தை எய்திவிட்டாள் என்பதை உணர்ந்து தானும் இனி பிடித்து வைத்திருப்பதில் பலன் இல்லை, என்று தன் கட்டுப்பாட்டைத் தளர்த்த, அவனது அணை உடையத் தொடங்கியது. அலை அலையாக இன்பம் அவளைத் தாக்க, நந்தினி அவனது தொடைகளை இறுகப் பிடித்தவாறே சத்தமாகவே முனகத் தொடங்கினாள். அவளது இதழ்களுக்குள் இருந்த திண்மை இன்னும் விறைப்படைவதை உணர்ந்த அவள் அவனது இன்ப வெள்ளம் மீண்டும் தனது செவ்வாயில் பாய்ச்சப்படப் போகிறது என்று நினைத்தபோதே சீறிக் கொண்டு வந்த பால் வெள்ளம் அவளது தொண்டையில் பீறிட்டுக் கொண்டு பாய்ந்தது. இப்போது தனது நிதானத்தை முற்றிலும் கைவிட்டு அவளது மடிக்குள் தனது முகத்தைப் புதைத்தவாறே தனது வாய்க்குள் அவளது யோனித் துடிப்பதை ரசித்தவாறே சத்தமாகவே முனக, இருவரது முனகல்களும் அந்தச் சோலையை நிறைத்தன.

ஒரு விதமாக அவர்களது வன வாசம் "அண்ணலும் பாய்ச்சினாள், அவளும் காய்ச்சினாள்" என்று சிறப்பாகவே முடிந்தது. சிறிது நேரம் மயங்கிய நிலையிலேயே துயில் கொண்ட இருவரும் தூரத்தில் புரவியின் குளம்பொலி கேட்க எழுந்து கொண்டனர். சற்று நேரத்தில் குளம்பொலி நின்று தோழி பூங்கோதையின் "குயில்" ஒலி கேட்க, புன்னகையுடன் ஆடைகளை அணிந்து சீர் செய்து கொண்டனர். மீண்டும் இருவரும் அணைத்த நிலையில் நின்றவாறே அதரங்களைப் பகிர்ந்து கொள்ள, இப்போது குளம்பொலி திரும்ப எழும்பி அவர்களை நோக்கி அணுகுவதை உணர்ந்து விலகினர். நால்வரும் மதுரை நகர் நோக்கி திரும்பினர், வெற்றிக் களிப்போடும், சற்றே இன்பக் களைப்போடும்!!!


ஒரு விதமாக வன வாசத்தை முடித்துக் கொண்டு நகர் திரும்பினாலும் அன்று இரவும் அவர்களின் நீண்ட அத்தியாயத்தின் இன்னொரு பாகம் அரங்கேரத்தான் வேண்டும் என்பதை நால்வரும் அறிந்தே இருந்தனர். பாண்டிய மன்னர் சுந்தர பாண்டியனார் அரசாங்க அலுவல்களில் முற்றிலும் மூழ்கி விட்டதால் அவரைக் காண்பதே மிகவும் அரிதாகி விட்டது. அதுவும் ஒரு விதத்தில் நன்றே என்பதை அந்த இரு ஜோடிப் புறாக்களும் நினைக்கவே செய்தன. நீண்ட நேர புரவிப் பிரயாணத்திலும் வனவாச க்¡மக் களியாட்டங்களின் களைப்பு மேற்கொண்டாலும் அவரவர் அறைகளில் சென்று சற்றே இளைப்பாறி நீராடி புத்துணர்வு பெற்று இரவு உணவு நேரத்திற்கு போஜன அறையை நால்வரும் அடைந்தனர். அங்கு சென்று தத்தம் இருக்கைகளில் அமர்ந்து மன்னரின் வரவை எதிர்பார்த்துக் கொண்டிருந்தபோது சேவகன் ஒருவன் அங்கு வந்து வணங்கி "இளவரசி!! மன்னர் வரத் தாமதமாகும் என்று செய்தி அனுப்பியிருக்கிறார். விருந்தினர் இருக்கும்போது வராமல் இருந்ததற்குத் தனது வருத்தத்தையும் தனது சார்பாக தெரிவிக்கும்படி உங்களிடம் கூறச்சொல்லி ஆணை!!" என்று தனது கடமையை நிறைவேற்றி வெளியேறினான்.

தோழி பூங்கோதைதான் அவர்கள் நால்வரைத் தவிர அங்கு வேறு யாரும் இல்லை என்று தெரிந்தவுடன் கல கல வென்று நகைத்தவாறே "தேவி! இன்று இரவு வருத்தத்தை தெரிவிக்க புதிய வழி ஏதாவது இருக்கிறதா என்று ஆராயுங்கள்" என்று குறும்பு ததும்ப நந்தினியில் செவியில் கிசு கிசுக்க, எதிர்ப்புரம் அமர்ந்திருந்த இளையபல்லவன் புன்முறுவலுடன் "என்ன .... " என்ற தொனியில் கேட்க, பாண்டி நாட்டு இளவரசி அவசர அவசரமாக "ஒன்றுமில்லை ... இவளுக்கு கொஞ்சம் கொழுப்பு அதிகம் ஆகிக் கொண்டிருக்கிறது ... ஏதாவது செய்ய வேண்டும் ......" என்று இழுக்க, கபிலன் விஷமம் ததும்பும் குரலில் "தேவி, அவளைப் பற்றி கவலைப் படாதீர்கள் .. அவள் கொழுப்பு அடங்க நான் வேண்டிய அளவு மருந்து கொடுக்க முயன்று கொண்டே இருக்கிறேன் .. நீங்கள் "மற்ற" காரியங்கள் எப்படி நடக்க வேண்டும் என்று திட்டமிடுவதில் தங்களின் கவனத்தை செலுத்துமாறு தாழ்மையுடன் கேட்டுக் கொள்கிறேன்" என்று கூற நால்வரும் 'கொல்' என ஒலி எழுப்பி நகைத்து ஒருவிதமாக அங்கிருந்து விடை பெற்றனர்.

அன்று இரவு நடு நிசி வேளையில், அடுத்த தினம் பௌர்ணமியன்று இரவு நடக்கப் போகும் நாடகத்தின் உச்சக்கட்டத்தின் கடைசி ஒத்திகை இன்று இரவு நடக்கும் என்று அவர்கள் அறிந்திருந்தனர். அன்று இரவும் சுரங்கப் பாதை வழியாக பல்லவ இளவல் நந்தினியின் அந்தப்புர பள்ளியறைக்கு வருகை தருவார் என்று தோழி இளவரசிக்கு ரகசியமாகக் கூறினாள். இருவரும் அந்தப்புரத்திற்குச் சென்றனர் - "தேவி! தாங்கள் ஓய்வு எடுத்துக் கொள்ளுங்கள்.." என்று கூறிச் சென்ற தோழி, இளவரசி சில நாழிகள் இளைப்பாறி ஓய்வு எடுத்தபிறகு அங்கு ஒரு வெள்ளித் தட்டில் ஒரு கோப்பையில் பழ ரசமும் சில கிண்ணங்களும் ஏந்தி வந்து அவள் துயில் கொண்டிருந்த தமது இளவரசியை மெதுவாகத் தோள்களைத் தட்டி எழுப்பினாள்.

தூக்கக் கலக்கத்துடன் கண்விழித்த நந்தினி மலங்க மலங்க முழித்தவாறு நின்றதைப் பார்த்த பூங்கோதை கல கலவென்று சிரித்தவாறே "கனவு கண்டது போதும் தேவி!! நடு நிசி ஆகும் நேரம் கி விட்டது..... பல்லவ இளவல் சற்று நேரத்தில் வந்து விடுவார்...... முகம் கழுவி புத்துணர்வு பெறுங்கள். உடை மாற்ற வேண்டும் என்ற் அவசியம் இல்லை. .. ஏன் தெரியுமா?? என்ன உடை அணிந்தாலும் பல்லவர் வந்தவுடன் அவைகளுக்கு விடை கொடுக்க வேண்டும் அல்லவா???" என்று கூற, நந்தினி "போதுமடி உனது கொட்டம்!!" என்று செல்லமாகக் கடிந்தவாறே, தன்னை தயார் நிலைக்குக் கொண்டு வர முனைந்தாள்.

ஒரு விதமாக அவள் எழிலுடன் திகழ்ந்து திரும்ப வந்தபோது அந்தப்புர அறையின் வெளியில் காலடி ஓசை கேட்க, அவள் மனம் அவர் மீண்டும் அவளை நெருங்கி வருகிறார் என்ற நினைப்பிலேயே பட படவென்று அடித்துக் கொள்ள அவளது மான் விழிகள் மருட்சியுடன் தோழியை நோக்கின. பஞ்சணையின் அருகில் தோழி வெள்ளித் தட்டில் என்னென்னவோ வைத்திருப்பதை அவள் கண்டு, வில்லாக வளைந்த தனது புருவத்தின் அடியில் மின்னும் விழியில் ஒரு கேள்விக் குறியை அம்பாகத் தொடுத்து தோழி மீது வீச, பூங்கொடியோ ஒய்யாரப் புன்னகையுடன் "அச்சம் வேண்டாம் தேவி!! இன்று மதியம் வனவாசத்தின் போது ஏதோ ஒரு மந்திரத்தைக் கையாண்டு தங்களைக் காமத் தீயில் வெந்து வேக வைத்து விட்டார் என்று கூறினீர்கள் அல்லவா? அதற்குப் பதிலடி கொடுக்கத்தான் சில உபகரணங்களை வைத்திருக்கிறேன்...... மேலும் உங்களை இன்பத்தில் தோய்த்தெடுத்து நாளை இரவின் 'சலவை'க்கு ஏதுவாக பல்லவர் என்னென்னவோ செய்து கொண்டிருக்கிறார் என்றே என் உள்மனம் கூறுகிறது; இவை அவருக்கும் பயன்படட்டுமே!! " என்று பரந்த மனத்துடன் விளக்கி விட்டு, தனது வண்டு விழிகள் பள பளக்க "தேவி...... ஆனால் பல்லவ நாட்டுக்கு பாண்டி நாடு சற்றும் சளைத்ததல்ல என்று தாங்கள் நிலை நாட்டுவீர்கள் என்ற பூரண நம்பிக்கை எனக்கு உண்டு" என்று போர்த் தொனியில் சவால் விட்டுக் கொண்டிருந்த அந்த வீராங்கனை, திடீர் என்று அந்தப் பள்ளியறையின் வாசல் திறக்கப் பட்டு கம்பீரத்துடன் பல்லவ இளவல் நுழைந்ததும், அமைதியாகத்தலை வணங்கி ஓசை இல்லாமல் பின்வாங்கி வாசலை அடைத்தவாறு வெளியே சென்றாள்.

சில நாழிகளுக்கு முன்புதான் காட்டுப்புற வசந்தச் சோலையில் ஒரு காமப் போரில் ஈடுபட்டு இருவரின் மேனியும் சற்றே களைப்படைந்திருந்தாலும் விழிகள் கலந்து மௌன மொழியில் பல்லாயிரம் கருத்துக்களை பரிமாறத் தொடங்கியவுடன், மனமும் உடலும் புத்துணர்வு பெற தீப்பொறி பரவத் தொடங்கின. தங்க மயிலின் ஒயில் மேனியை மெல்ல தோள் தொட்டு அணைத்தவுடன் மேனி சிலிர்த்த அந்த அந்தப்புரத்து ராணி, அந்தஆண் சிங்கத்தின் மார்பில் சாய்ந்தாள். இருவரின் மனமும் உடலும் உறவாடத் தொடங்க அவகாசம் கடந்த இரு நாட்களில் கிடைத்திருந்ததால் அதிகம் முன்னுரை அவசியம் இருக்கவில்லை. ஆனாலும் இந்த நாடகத்தின் முடிவுரை எய்த இன்னும் ஒரு நாள் முழுவதும் காத்திருக்க வேண்டுமே என்ற ஏக்கமும் ஆதங்கமும் இருவரையும் தாக்க, அந்தப் பெருமூச்சின் உஷ்ணத்தில் இருவரும் வெந்து கொண்டிருந்த அந்தக் காமத் தீ இருவரையும் இன்னும் மேற்கொண்டது.

இந்த சந்தன மேனி கொண்ட 'மடக் கொடியாளோடு மந்தணம் கொள்ள' ஆவல் கொண்டாலும் இந்தக் கணம் அதற்குத் தகுந்ததல்ல .... அதற்காகவே குறிக்கப் பட்ட முழு நிலவு காயப் போகும் நாளை இரவு பொன்னித் தாயின் மடியில் நடக்கபோகும் கந்தர்வ மணம் நடக்கும் வரை பொறுத்துத் தான் ஆக வேண்டும், என்று நினத்தவாறே அவளை இறுகத் தழுவினான்.

அதரங்கள் மீண்டும் இணைந்து காதல் மொழிகளைப் பரிமாறிக் கொள்ள, கரங்கள் தத்தம் கடமைகளை மெல்லவே செய்ய முனைய இருவரின் உடைகளும் தடையாய் இருப்பது பெரும் தவறு என்று புரிந்த பாணியில் விடை பெற்றுக் கொண்டு இடையில் இருந்து சரிந்து விழ இருவரும் பிறந்த மேனியாகி ஒருவரை ஒருவர் பரவசத்துடன் பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர்.

கன்னத்தில் முத்தமிட்டு அவளை இன்பத் தேனில் மீண்டும் திளைக்க வைக்க முற்பட்ட பல்லவன், தனது ஒரு கையால் அவளது நெஞ்சத்தைக் கிள்ளி கிளு கிளுக்க வைக்க, அவனது கலங்கரை விளக்கம் கம்பீரமாக எழுந்து நின்று அவனது ஆசையை பறை சாற்றியது. அவளது கால்களுக்கு நடுவே புன்னகை அரசியாக விரிந்து கொண்டிருந்த அந்த இன்பப் பெட்டகம், அவனை நோக்கி வசீகரப் புன்னகையுடன் 'உத்தரவின்றி உள்ளே வா!!" என்று பச்சைக் கொடி காட்டினாலும் மனதின் கட்டுப் பாட்டை நிலை நிறுத்திக் கொண்டு, அந்த எல்லைக் கோட்டைத் தவிர்த்து அவளது கோட்டை வாயிலின் ஓட்டைமீது மட்டுமே இன்றும் தொடர்ந்து தாக்குதல் நடத்த முடியும், ஊடுருவல் நாளைதான் என்ற திட்டத்தில் தீவிரமாக இருந்ததால், அவளது கொடியிடையில் காய்த்திருந்த காய்களைப் பறிக்கும் பாணியில் கனிய வைக்க முனைந்தான் இளைய பல்லவன்.

அவளது செவியின் மடல்களிலும் முத்தமிட்டு நனைத்த பல்லவனின் கூரிய பார்வையில் அங்கு ஒரு ஓரம் வீற்றிருந்த ஒரு கரிய நிற மச்சம் தென்பட்டது. தனது குரு நாதர் கூறியிருந்த அறிவுரை அவனது செவிகளில் ரீங்காரமிட்டது. "பல்லவா!! தனது துணைவியின் தளிர் மேனியில் எத்தனை மச்சங்கள் இருக்கிறது என்று எண்ண முயலாத மானுடன் மகா மூடன் .........." என்று கூறியது அவனது மனத்தின் அடித்தளத்தில் பசு மரத்தாணி போல் படர்ந்திருந்தது. அவர் ஆனால் அர்த்தமுள்ள புனகையுடன் தொடர்ந்ததும் ஞாபகத்தில் இருக்கவே செய்தது "ஆனால் அதை எண்ணுவதே தனது பூரண செய்கையாகக் கொண்டு அதில் வெற்றி பெருபவனும் முட்டாளே!!" என்று கூறி நகைப்பார் அந்த மகா புருஷன், என்று நினைத்தவாறே, அவள் கழுத்தில் முகம் புதைத்து அடுத்த மச்சத்தை எண்ண முனைந்து "தேவி! உன் பளிங்கு மேனியில் உள்ள மச்சங்களை எண்ணப் போகிறேன்..! என்று மந்தரித்தான் அந்த ராஜ தந்திரியான இளையபல்லவன்.

பாண்டிய ராஜ குமாரி திகைத்து விட்டாள். என்னென்னவோ வித்தைகள் காண்பித்து இரண்டு நாட்களாக அவளை புதுப் புது அனுபவங்களையும் இன்பத்தின் உச்ச அலைகளையும் அனுபவிக்க வைத்து அவளை தோய்த்தெடுத்திருந்த பல்லவன், அடுத்த கட்டமாக மச்சங்களை எண்ணப் போகிறேன் என்று கூறியதும் வியப்பெய்தி பார்க்கும் முன்பே அவன் அவளது உதடுகளின் கீழே ஒரு மச்சத்தைக் கண்டு பிடித்து "இரண்டு" என்று கூறி கழுத்தில் முகம் புதைத்து "மூன்று" என்று கூறி இன்னும் கொஞ்சம் கீழே சென்றான். மச்சம் எண்ணும் படலத்தை சற்றே அச்சத்துடன் கண்டு கொண்டிருந்த அந்த பச்சைக் கிளி, அவளது முலைக் கச்சைகள் சிறிது முன்பு மறைத்திருந்த திரட்சிஒன்றின் மீது இருந்த ஒரு மச்சத்தை அவனது கண்கள் இச்சையுடன் நிலைத்து நின்றவுடன் இதற்கு மேல் எண்ணுவது நடக்காது என்ற களிப்புடன் நகைக்க அவளது முலைகளின் அதிர்வுகளில் நிலை குலைந்த இளையபல்லவன், தனது முகத்தை அந்த மென் குடங்களின் மீது சாய்த்து ஒரு கையில் அவளது கொங்கை ஒன்றைப் பற்றி பிசையவும் செய்தான். மங்கையின் மேனி மீண்டும் சிலிர்க்க அவளது மலர்க்கரம் அவனது தோள்களை வளைந்து மாலையாகி வரவேற்றன.

சிறிது நேரம் முலைகளை பிழிந்த அவன் பஞ்சணையின் பக்கத்தில் ஒரு வெள்ளித் தட்டில் பழங்களும் சில கிண்ணங்களும் வைத்திருப்பதைக் கவனித்த அவன், ஒரு பழத்தை எடுத்து அவளது முலைகளின் மீது பிழிந்து அந்த இனிய சாறு அவள் மேனி மீது ஊற, ஒவ்வொரு இடமாக சுவைக்கத் தொடங்கினான். நந்தினியின் விழிகள் மயங்க பஞ்சணையில் சாய்ந்து அவனுக்கு ஏதுவாக மல்லாக்காகப் படுத்துகொண்டாள். ஒரு கிண்ணத்தில் இருந்து பழரசத்தை எடுத்து அவளது பனியிதழ்களில் ஊட்டி அவளைப் பருகச் செய்து பெருகி கன்னம் வழியே வழிந்ததை தனது உதடுகளால் சுவைக்க, அவள் மேனிமீது படும் பழரசம் இன்னும் இனிமை பெருகிறது என்ற பேரதிசயத்தை அனுபவத்தால் உணர்ந்தான்.

நந்தினியோ அவனது சுவைப்பில் மயங்கி மேனி சிலிர்க்க இன்ப ஆற்றில் மிதந்து கொண்டிருந்தாள். அப்போது பல்லவனின் பார்வையில் தென்பட்டது அடுத்த வெள்ளிக் கிண்ணத்தில் இருந்த பால். அவள்பால் இருந்த அன்பால், அவள் மேனி மீது பிழிந்தெடுத்த பழச்சாற்றின் இனிமை தந்த தென்பால், இன்னும் புத்துணர்வு பெற்ற ராஜ குமாரன், பாலுக்கும் இனிமை கூடுமா என்று பார்த்து விடுவோமே என்ற அவா அவன் மனத்தின் அடித் தளத்தில் அழுத்த, அதையும் செயலாக்கும் பாணியில் அந்த பால் கிண்ணத்தை எடுத்தான். அவளது பால்மேனி மீது பால் ஊற்றினால் அது ஒரு இடத்தில் நிற்காது என்பதை முற்றிலும் உணர்ந்தவன், அவளது நாபியை பாலினால் நிரப்ப, அவளது மேனி சிலிர்ப்பில் அந்தச் சின்னஞ்சிறு பொய்கை அவளது சிலிர்ப்பில் அலைகளை எழுப்புவதை ரசித்து சிறிது நேரம் கண்டு களித்தவன், பின்பு அந்தப் பொய்கையில் தனது தாகத்தைத் தணிப்பதற்காகத் தலையைத் தாழ்த்தி, அந்தப் பொய்கையில் நாக்கை விட்டு சுழற்றி சுவைக்க நந்தினிக்கு உலகமே சுற்றுவது போன்ற உணர்வு ஏற்பட்டது. அந்தக் கிண்ணத்தில் இருந்த பாலை முழுவதும் மீண்டும் மீண்டும் அவளது நாபியை நிறைத்து உண்ட அவன் உவகையுடன் அடுத்த கிண்ணத்தில் என்ன உள்ளது என்ற கேள்விக் குறியுடன் நோக்க - அவன் கண்ட கிண்ணம் நிறைய சுத்தமான மலைத்தேன்!!!

பாண்டி நாட்டவரின் சாதுரியத்தை மனதுக்குள் மெச்சியவாறே மலைப்புடன் அந்தக் கிண்ணத்தை கையில் எடுத்ததைக் கடைவிழிகளால் கண்ட இளவரசி, அந்த ஆண்மகன் தனது தேன்பெட்டகத்தை சுவைத்தது மட்டுமல்லாமல் இப்போது தேன் அபிஷேகமும் செய்யப் போகிறான் என்ற உணர்வினால் தாக்கப்பட புளகாங்கிதம் அடைந்தாள்.

ஆனால் எதைத்தான் இந்தப் பல்லவன் வேகமாகச் செய்திருக்கிறான்?? வெகு நிதானத்துடன் முதலில் அடி வயிற்றில் சில துளிகளைச் சிந்தி, அது சிந்து நதியாக மெல்ல வழிந்ததை மெதுவாகக் கவனித்து மெல்ல மெல்ல சுவைத்தான். இன்னும் சில துளிகள் அவளது மன்மத மேடையின் முக்கோணத்தில் ஓரங்களில் வழிய, அவளைத் தவிக்க விட்டு இன்பச் சித்திரவதை செய்து அவள் துடிப்பதை புன்முறுவலுடன் ரசித்தான்.


நந்தினியால் அவன் நக்குவதில் பெற்றிருந்த நிபுணத்துவத்தை உணரவே முடிந்தது. எதையும் ஒரு கலையாகப் பயின்றிருந்த பல்லவன் நாக்கு தன் மேனி முழுவதும் தவழ்ந்து அவளைத் துடிக்க வைத்து கடைசியில்தான் அந்த ராணியின் யோனியை அடைந்தது. இதுபோல் ஒரு செயலில் ஈடுபடும்போது அதன் விளைவுகளையும் பற்றி சிந்திக்கவே வேண்டும். பழரசமும் பாலும் தேனும் சிந்திய ஒரு மேனி எறும்பினைப் பற்றி கவலை கொள்வது நியாயமே!! ஆனால் பல்லவன் போன்ற தேறிய கலைஞனிடம் சிக்கினால், இதைப் பற்றி கவலையே வேண்டாம் என்பதைக் கண்கூடாகக் கண்டாள் நந்தினி. "எவ்வளவு நேர்த்தியாக நக்குகிறார்....? இவருக்கு நக்கீரர் என்றே பெயர் வைத்திருக்கலாம் ..." என்று மனதுக்குள் நகைத்தவாறே நினைத்துக்கொண்டாள் அந்தப் பூங்கொடியாள். மாமல்லபுரத்து அரண்மனை அடியாட்கள் கூட ரகசியமாக அவர்களுக்குள்ளேயே கூறிக் கொள்ளுவர் "இளவரசர் போஜனம் செய்து முடித்தால், அந்த வெள்ளித் தட்டு கழுவக்கூட அவசியம் இல்லை. அவ்வளவு சுத்தமாகப் பிரகாசிக்கும்".

இளைய பல்லவன், அவளது மனதில் ஓடிய எண்ண ஓட்டங்களைப் புரிந்து கொண்டது போல், "ஆனாலும் தான் 'பல்'லவன் தான்" என்று நிரூபிக்கும் வண்ணம் அவளது பூரிப்பு மிக்க மன்மத மேடையின் ஒரு புரத்தைத் தனது பல் பதிய மெல்லக் கடித்தான் . அவள் அவனது தலை முடியைத் தனது அல்லிக் கரங்களால் பிடித்து " ஸ் ... ஸ்ஸ்" என்று முனகினாள். நாக்கும் பல்லும் தங்கள் தாக்குதல்களை அந்த மேடையின் பல பகுதிகளிலும் நடத்தி, பின்பு அவளது யோனிக் குழியிலும் இறங்கி அவளை மெய் மறக்கச்செய்தன.

அவனது கைவிரல்கள் இன்றும் பின் வாசலில் இழைய, பரவசத்துடன் துடித்த நந்தினி, நேற்று அந்தக் காளையிடம் இருந்து படித்த ரகசியத்தைத் தானும் செய்து பார்க்கலாம் என்று எண்ணித் தனது பின் வாசலின் தசைகளை இறுக்கியும் தளர்த்தியும் செயல் படுத்தினாள். இளையபல்லவன் அவளது கூரிய கவனிப்பு சக்தியையும் செயல்படுத்தும் திறனையும் கண்டு வியந்தவாறே, அவள் அங்ஙனம் செய்யுங்கால் அவளது செம்பருத்தி இதழ்கள் புன்னகை செய்வது போல் விரிந்து குவிந்ததை ரசித்துக் கண்டு அவனும் அந்த புன்னகையுடன் தனது அதரங்களை இணைத்து நாவினால் நுழைத்து சுழற்றி மீண்டும் ஒரு இன்பத்தின் உச்சத்தாக்குதலில் அவளைச் செயலிழக்கச் செய்தான்.

தனது தலைக்குள் இன்னுமொரு இடி தாக்கியது போல் உணர்ந்து மயங்கிய நந்தினி கண்கள் செருக சற்று நேரம் தன்னை மறந்த நிலையில் இருந்து, பின்னர் மெல்ல மெல்ல சுய நினைவுக்கு வர, "பாண்டி நாட்டி சற்றும் சளைத்ததல்ல" என்று நிலை நாட்ட வேண்டும் என்ற தோழியின் நாட்டுப்பற்று மிக்க சூளுரை நினைவுக்கு வர, மெல்ல எழுந்து அவனைப் பஞ்சணையில் தள்ளி, அவன் மீது முத்த மழையை அம்பாகத் தொடுத்து தாக்கல் நடத்தத் தொடங்கினாள். துடித்துக் கொண்டிருந்த அவனது செங்கோலைத் தனது பூங்கரத்தில் கைப்பற்றி பள்ளியறை ஆட்சியைப் பிடித்த களிப்பில் ட்ட, இப்போது பாண்டியனை மயக்க நிலையில் திளைக்க வைத்து பதிலடி கொடுக்க முனைந்தாள்.

அங்கு இன்னும் இரண்டு கிண்ணங்கள் இருப்பதை அவளது மான் விழிகள் கவனிக்கத் தவறவில்லை. ஒரு கிண்ணத்தில் இருந்தது வெண்ணெய். அதை எடுத்து அவனது லிங்கத்தில் தடவி பூஜை செய்ய விழைய, அந்த வேலாயுதமோ அவளது கைகளில் இருந்து துடித்து விடுதலை பெற முயன்றதைக் கண்டு, தனது செவ்வாயில் அதைச் சிறை செய்தாள் ராணி நந்தினி தேவி. சீறிக் கொண்டிருந்த நாகம் போன்றிருந்த அவனது ஆண்மை இன்னும் கொதித்தெழுந்து அந்தச் சிறைக்குள்ளேயே விறைப்பு இன்னும் அடைந்து அமர்க்களம் செய்தது. அவளது தாக்குதலை மயங்கும் கண்களுடன் கண்டு ரசித்த பல்லவனுக்கு "புராணங்களின் கண்ணன் ஏன் வெண்ணெய் திருடிக் கொண்டிருந்தான் ...? என்ற கேள்விக்கு ஒரு பதில் கிடைத்த ஞானோதயம் உண்டானது.

இளவரசி அடுத்த கிண்ணத்தைச் சோதிக்க அதில் கற்பூரம் கலக்கப் பட்ட எண்ணெய் இருந்ததை உணர்ந்த அவள் "துளசி இலையால் தன்னைத் தாக்கியவருக்கு பதில் அம்பு இதில்தான் இருக்கிறது போலும் ......." என்ற உந்தலால் அதையும் பிரயோகிக்க, பல்லவன் இன்பக் கொந்தளிப்பால் உன்மத்தம் பிடித்தவன் போல் முனகினான். அவனும் ஒரு கை விரல்களை அந்தக் கிண்ணத்தில் விட்டு அவளது முலைகளில் தேய்க்க அந்த இளம் சூடு அவளது மேனி மீதும் பரவியது. பல்லவனுக்கு பட் என்று பொறி தட்டியது - இரு தினங்களாகக் கையிலும் வாயிலும் கக்கிக் கொண்டிருக்கிறோம் .. வேறு ஏதாவது புதுமை படைப்போம் .... " என்ற உந்தலால் அவளைப் பஞ்சணையில் சாய்த்து, எண்ணை தேய்க்கப் பட்ட அவளது மலைகள் போன்ற முலைகளைச் சேர்த்துப் பிடித்தவாறே, எண்ணெயில் தோய்த்திருந்த தனது வாளைச் சொருகினான்.

இது வித்தியாசமான போர்க்களமாக இருக்கிறதே என்று துணுக்குற்ற நந்தினி, தானே தனது கொங்கைகளைச் சேர்த்துப் பிடித்து உதவி செய்ய முற்பட்டாள். பூரண வேகத்தில் தனது வேலை இந்தப் போர்க்களத்தில் இயக்கினான் இளைய பல்லவன். எண்ணெயும் வெண்ணெயும் கலந்த அந்தக் களத்தில் சற்று நேரத்தில் அவனது பாலும் சீறிக் கொண்டு பாய, அங்கு ஆறாக வழிந்தது. இருவரும் இன்பக் களைப்பில் இளைப்பாற, சாமக் கோழி கூவும் நேரம் வர மீண்டும் பிரியா மனதோடு பிரிந்தனர்.

((நமது தமிழ் திரைப்பட நிபுணர்கள் யாரவது இந்தக் கதையை வாசித்துக் கொண்டிருந்தால், திடீர் என்று இதை ப் படமாக எடுத்து விடலாமா? என்று rights கேட்டு வரலாம் என்ற நப்பாசை மனதில் தோன்றியது. அப்படி வந்து விட்டால், பாடல் சீன் இல்லையே என்று அவர்கள் மனம் கலங்கக் கூடாது அல்லவா? - அதனால் ஒரு சிறிய duet song வருகிறது. At least, சிகரெட் புகைப்பவர்களாவது வெளியில் சென்று வரலாம் அல்லவா?? (பொறுமையைச் சோதிப்பதற்கும் ஒரு அளவு வேண்டும் என்று யாராவது சட்டம் கொண்டு வரவே வேண்டும்!!))

அடுத்த நாள் காலை தோழி பூங்கோதை இளவரசியின் பள்ளியறையில் நுழைந்ததும் அவள் துவண்ட கோலத்தில் கண்டதும் துணுக்குற்று, “தேவி, பல்லவர் உங்களை இன்பத்தேனில் தோய்த்துக் கொண்டிருக்கும்போதே இப்படி களைப்புடன் இருக்கிறீர்களே, இன்று பௌர்ணமி அல்லவா, சலவைக்குத் தயாராகி விட்டீர்களா? நீங்கள் தாங்குவீர்களா என்று நினைத்தால் எனக்குக் கவலையாக இருக்கிறது” என்று கூறி சலங்கை ஒலி எழுப்பி நகைக்க முகம் சிவந்த நந்தினி, இன்ப உணர்வுகள் அலைபோல் அவள் உடலை அலைக்கழித்துக் கொண்டிருந்தாலும், மனத்தின் அடித்தளத்தின் ழத்தில் ஒருவித பீதி இருப்பதை உணரவே செய்தாள். அவளது பார்வையிலிருந்து அதை உணர்ந்த தோழி அதை அகற்ற முற்பட எண்ணி, “தேவி! நான் வைத்துச் சென்றிருந்த உபகரணங்களைப் பிரயோகித்தீர்களா? . . . “ என்று வான வில்லைப் போல தனது புருவத்தை வளைத்து வினவினாள்.

“அதை ஏன் கேட்கிறாயடி, அவர் சரியான பேர்வழியாக இருக்கிறார். . . நான் ஒரு விதமாக சுதாரித்துக் கொள்ளும் முன்பே அவர் பழச்சாறு, பால், தேன் மூன்றையும் கைப்பற்றிக் கொண்டார் . .” என்று முணு முணுக்க, தோழி பூங்கோதை பெரும் கவலை குரலில் தொனிக்க “தேவி! கோட்டை விட்டு விட்டீர்களா? . . என்று அவளைக் கண்டிக்கும் குரலில் சுண்டிக் கேட்க, நந்தினி தேவி “நான் எங்கே கோட்டை விட்டேன்? அவர் அந்தத் தேனை எடுத்து எனது இன்பக் கோட்டையின் சுளையில் அல்லவா விட்டார்? “ என்று மனதுக்குள் நினைத்தவாறே, சமாளித்துக் கொண்டு, “இல்லை, , இல்லை . . அப்படி விட்டு விடுவேனா? அவரது கோபுரத்தை வெண்ணை அபிஷேகம் செய்து அந்த எண்ணெய் மழையில் நனைத்து பிழிந்து எடுத்து பதிலடி கொடுக்கவே செய்தேன்” என்று பதிலளிக்கவும், தோழியின் முகத்தில் சிறிது றுதல் தென்பட்டது. அவள் கொக்கரித்தாள் “எனக்குத் தெரியும் தேவி!! நீங்கள் பாண்டிய நாட்டின் கௌரவத்தை நிலை நாட்டுவீர்கள் என்று. . “ என்று முழங்கிய வீராங்கனையை நோக்கி நந்தினி, “அது சரி, அந்த எண்ணெய் என்ன எண்ணெய்? ..
பட்ட இடம் எல்லாம் குபு குபு என்று கொதிக்க வைக்கிறது... ?:” என்று வினவினாள்.

பூங்கோதை பெருமையுடன் “அந்த எண்ணெய், கற்பூரம் கலக்கப் பட்ட விசேஷ தைலம் ஆகும் .. சென்ற மாதம் சேர நாட்டுக்கு விஜயம் செய்த என் காதலர் அவரது உற்ற நண்பர் சேர நாட்டு சேனாதிபதியின் மகன் இவருக்கு பரிசாகத் தந்தது” என்று பதில் அளித்தாள். வியப்புடன் இதைக் கேட்ட நந்தியின் செவிகளுக்குள் இன்னொரு சேர நாட்டு தந்திரத்தையும் - ‘அதாவது எப்படி தேங்காய் உரிப்பது?’ - என்ற பரம ரகசியத்தையும் மந்திரம் ஓதுவது போலக் கிசு கிசுத்தாள். அதைக்கேட்டு வியப்பின் உச்சியில் எட்டிய இளவரசி மலைத்த நிலையில் நிற்பதைக் கண்ட பூங்கோதை “இதைச் சற்று கவனத்துடன் கையாள வேண்டும் தேவி” என்று அனுபவ ஞானத்தில் உணர்ந்திருந்த உண்மையை எச்சரிக்கவும் செய்தாள்.

பின்பு பூங்கோதை, “தேவி!! மன்னிக்கவும் ,,,, எனக்கு சற்று வேலை இருக்கிறது . . என் காதலர் உங்களது இரவுப் பயணத்திற்கும் மற்ற ஏற்பாடுகளையும் செய்ய உதவ வேண்டும். இன்று மதியம், உங்களுக்குப் பூரண ஓய்வு தேவை. பணிப் பெண்கள் உங்களுக்கு போஜனம் பரிமாறிய பின் நன்றாக இளைப்பாறி துயில் கொள்ளுங்கள்.. நான் இரவு நீங்கள் புறப்படும் வேளையில் தான் வருவேன்” என்று விடை பெற்றுக் கொண்டு சென்று சில கணங்கள் கழித்துத் தான் தனிமையின் கொடுமை ‘திடீர்’ என்று நந்தினியைத் தாக்கியது.

End of Flashback, which started in Part (1)

நந்தினிக்குப் பாலும் புளித்தது - பழமும் கசந்தது, பஞ்சணை முள்ளாய்க் குத்தி அந்த இளம் பெண்ணின் மிருதுவான மேனியைப் புண்ணாக்கிக் கொண்டிருந்தது. தனிமையின் தவிப்பில் புரண்ட அந்த பொன் மயில் எழுந்து பக்கத்தில் இருந்த கிண்ணத்தைக் கண்டு தனது கவனத்தைச் செலுத்த அதில் முந்தைய தினம் இருந்த “தேன்” அவளது நினைவுக்கு வந்தது. அதன் உள்ளே தனது பார்வையைச் செலுத்திய ராணிக்கு அவளது முகத்தின் பிம்பம் அல்ல அங்கு தென்பட்டது. அவளது மனம் கவர்ந்த ராஜ குமாரன் புன்னகையுடன் அங்கு நின்று கொண்டிருந்தான்.

அவளது வேல் விழிகளில் துளிர்த்த கண்ணீர் அந்தக் கிண்ணத்தில் சென்று விழ, அந்தக் கிண்ணத்தின் உள்ளில் அலை அலையாக அலைபாய, நந்தினியின் எண்ணப் பறவை சிறகடித்து விண்ணில் பறந்து கனவுலகில் சஞ்சரிக்க எங்கோ ஒரு வசந்தப் பூஞ்சோலையில் அவளது இதயத்தைக் களவாடிய அந்த இளம் வாலிபன் அவளை நோக்கி வந்து கொண்டிருந்தான். தென்றலின் தாலாட்டு அங்கு தேனொழுக ஒலித்தது. கண்கள் மயங்க சாய்ந்த நந்தினி தேன் வயப்பட்டாள் . . . . . . . . .

அந்த ராஜ குமாரனில் ஒலி அவள் செவிகளில் ரீங்காரமிட்டது . . . .தானும் அதற்கு பதில் கொடுக்க முற்பட்டாள்.


தலைவன்
பார்த்தேன் . . சிரித்தேன் . . . பக்கம் வரத் துடித்தேன்
இதைத் தேன் என நான் நினைத்தேன்
அவள் சிரிப்பினில் மனம்தனை இழந்தேன்

தலைவி
பார்த்தேன் . . . . துடித்தேன். . இதயத்தைக் கொடுத்தேன்
இவர் தான் துணை என உணர்ந்தேன்
இவர் விழியுடன் விழிதனை கலந்தேன்

தலைவன்
தமிழ்த் தேன்மொழி என இனிக்கும் அவளது இதழ்த் தேன்
ருசித்திட விழைந்தேன்
பிடித்தேன் பூங்கரம் இணைத்தேன், பிணைத்தேன்
கொடியிடை வளைத்தேன்
---- பார்த்தேன் -----

தலைவி
பிறந்தேன் உனக்கென வளர்ந்தேன், பூவையாய் மலர்ந்தேன்
கொடியென வளைந்தேன்
இளம் தேன் என நான் சமைந்தேன்
பருவத்தில் செழிப்புடன் சுமந்தேன்
---- பார்த்தேன் -----

தலைவன்
கொடித் தேன் இவளது அழகினில் மனம்தனை இழந்தேன்
கனிகளைப் பறித்தேன்
இளம் தேன் குடங்களின் முலைத் தேன்
திரட்சியைப் பிழிந்தேன்
---- பார்த்தேன் -----

தலைவி
மருண்டேன் ஸ்பரிசத்தில் சிலிர்த்தேன் அவரது
அணைப்பில் நிலைதனை மறந்தேன்
படர்ந்தேன் கொடியென வளைந்தேன் கலைந்தேன்
கனவுகள் குலைந்தேன்
---- பார்த்தேன் -----

தலைவன்
கலைத்தேன் இவள் என நினைத்தேன் அவளது
கார்குழல் அருவியில் குளித்தேன்
புதைத்தேன் கழுத்தினில் முகத்தை பதித்தேன்
ஆழமாய் வசித்தேன்
---- பார்த்தேன் -----

தலைவி
தொலைத்தேன் நாணத்தை விடுத்தேன் உடைகளைக்
களைந்தேன் முழுவதும் கனிந்தேன்
இசைத்தேன் குழல் இசை எழுப்பி,



புல்லாங்குழல் வாசித்தேன்.
---- பார்த்தேன் -----

தலைவன்
விரித்தேன் அவளது கால்களைப் பிரித்தேன் நடுவினில்
சுளைத் தேன் இதழ்களை ரசித்தேன்
மடித் தேன் துளிகளை ருசித்தேன்
புசித்தேன் நந்தினியின் pussy தேன்
---- பார்த்தேன் -----


நந்தினி தேவி கனவுலகில் சஞ்சரித்துக் கொண்டு தன்னையே மறந்த நிலையில் இருந்து ழ்ந்த துயில் நிலையை எய்த, அந்த பௌர்ணமி இரவன்று முழு நிலா காய்ந்து கொண்டிருந்தது. நள்ளிரவு க ஒரு நாழி இருக்கும் போது, தோழி பூங்கோதை, இளவரசியின் பள்ளியறைக்கு வந்து, அவளது தோள்களை உலுக்கி எழுப்பினாள். “தேவி, நேரம் கி விட்டது. பல்லவ இளவல் அரண்மனைக் கோட்டையின் வெளிப்புரம் சற்று தூரத்தில் ஒரு மரத்தின் அடியில் உங்கள் புரவியுடன் காத்திருக்கிறார். நான் உங்களை சுரங்கப் பாதை வழியாக அங்கு கொண்டு விட வேண்டும் என்று கபிலன் கூறியிருக்கிறார்” என்று கூற நந்தினி அவசரமாக எழும்பி தயாராக முனைந்தாள்.






கருத்துகள் இல்லை:

கருத்துரையிடுக