http://www.kanavu-kathali.com/ கனவு காதலி : வசந்தகாலம் - பகுதி - 6

பக்கங்கள்

சனி, 22 ஆகஸ்ட், 2020

வசந்தகாலம் - பகுதி - 6

தன்னுடைய அழகிய தலைமுடி வசந்த் கைகளில் சிக்கிக்கொண்டிருக்க அழுதபடியே நின்றிருந்தாள் நந்தினி. அவன் கூறிய “அப்போ எனக்கும் வேற வழியில்ல… ப்ளான்-B தான்” என்ற வார்த்தைகள் அவள் காதில் திரும்பத்திரும்ப கேட்டது. அவளுடைய அடர்த்தியான முடியை அப்படியே மொட்டை அடித்தால் எப்படி இருக்கும் என மனதிற்குள் கற்பனை செய்தான் வசந்த். நந்தினியின் தலைமுடியை மெல்ல விரித்துவிட்டு கத்தியை எடுத்து  அவள் தலையில் வைத்து கொஞ்சம் கொஞ்சமாக இந்த அடர்த்தியான முடியை மொட்டையடிக்க வேண்டும். அவளுடைய தலைமுடி அவள் கண்முன்னால் கொத்து கொத்தாக வழிந்து வந்து விழுவதை பார்த்து நந்தினி அழவேண்டும் என நினைத்தான். ஆனால் இது அனைத்தையும் கொஞ்சம் நிதானமாக திட்டமிட்டு செய்யவேண்டும், இல்லையென்றால் காரியம் கெட்டுவிடும் எனத்தோன்றியது. ஆனால் அதற்காக நிறைய காலம் தாமதிக்கவும் முடியாது. இன்னும் ஒரு வாரத்திற்குள் இவள் தலையை மொட்டை அடிக்கவேண்டும் என தீர்மானித்தான் வசந்த். கொஞ்சம் தாமதித்தால், நந்தினி இவனுடைய வலையில் இருந்து எளிதாக தப்பித்து விடுவாள் என அவனுக்கு ஒரு உள்ளுணர்வு வந்தது. அவனுடைய மொபைலை எடுத்து அவளுக்கு ஒரு வீடியோ காண்பித்தான். அதிர்ச்சியுடன் முழுவதுமாக பார்த்தாள் நந்தினி. அவனிடம் வேறு வழியில்லாமல் மாட்டிக்கொண்டோம் என்பதை அவள் உணர்ந்தாள். அவளுடைய தலைமுடி இனிமேல் அவளுக்கு சொந்தமில்லை எனக்கூறிவிட்டு தினமும் மாலை அவளை அவன் வீட்டிற்கு வரவேண்டும் என வசந்த் கூறினான். நந்தினி அதற்கு சம்மதம் சொன்னாள். அவள் தலைமுடியை விடுவித்தான். நந்தினி தன்னுடைய ஜடையை கைகளில் அள்ளிக்கொண்டாள். வசந்த் அவள் தலையில் கைவைத்து தலைமுடியை தடவினான். அவள் தலையை தடவி அவளுடைய தலைமுடியின் அழகை ரசித்துக்கொண்டே, “உன்னோட தலையை சீக்கிரமா நானே மொட்டை அடிக்கப்போறேன்” என்றான். தன்னுடைய தலையை மொட்டை அடிக்கப்போவதை நினைத்து நந்தினி வாய்விட்டு கதறி அழுதாள். பின்னர் சிறிது நேரம் ஆசைதீர அவள் தலைமுடியை தடவிப்பார்த்துவிட்டு வசந்த் அவளை கிளம்பச்சொன்னதும் கண்களை துடைத்துக்கொண்டு அங்கிருந்து கிளம்பினாள்.


|
|
மறுநாள் காலையில் எழுந்து ரம்யாவை சந்திக்க ஆயுத்தமானான். காலையிலேயே கிளம்பி கோவிலுக்கு சென்றான். அவன் கோவிலுக்குள் செல்லாமல் காத்திருந்த போது, ஷைலஜா ரம்யாவை அழைத்துக்கொண்டு அங்கு வந்தாள். அவர்கள் இருவரின் பார்வையிலும் படாமல் மறைந்து நின்றான் வசந்த். ஷைலஜா ரம்யாவை அழைத்துக்கொண்டு கோவிலுக்கு உள்ளே சென்றாள். பின்னர் சில நிமிடங்களில் வெளியே வந்து வசந்த்தை அழைத்தாள். உள்ளே ரம்யாவை தனியாக விட்டுவிட்டு வெளியே வந்து விட்டதாக சொல்லிவிட்டு அவள் அங்கிருந்து கிளம்பினாள். மனதில் தைரியத்தை வரவழைத்துக்கொண்டு கடவுளை வேண்டிக்கொண்டு கோவிலுக்குள் சென்றான் வசந்த். ரம்யா அங்கு அமைதியாக சாமி கும்பிட்டுக்கொண்டிருந்தாள். ரம்யா தன்னுடைய நீளமான தலைமுடியை ஜடை பின்னியிருந்த அழகை தொலைவில் நின்று ரசித்தான். இங்தா கூந்தல் அழகி இன்று அவனை ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்று படபடப்பாக இருந்தது. ரம்யா தற்செயலாக திரும்பியபோது வசந்த் அவளை நோக்கி வந்துகொண்டிருப்பதை கவனித்தாள்.
|
|
ரம்யா: என்ன வசந்த்… இன்னைக்கு காலையிலேயே கோவிலுக்கு வந்திருக்கீங்க?
|
வசந்த்: ஒரு சின்ன விண்ணப்பம்.. அது நல்லபடியா நடக்கணும்னு கோவிலு க்கு வந்தேன்.. நீ என்ன இவ்ளோ காலையில கோவிலுக்கு?
|
ரம்யா: ஷைலஜா அக்காதான் கோவிலுக்கு கூப்பிட்டாங்க… அதான் நானும் வந்தேன்.
|
வசந்த்: ஓ… எங்க அவங்களை காணோம்?
|
ரம்யா: ஏதோ போன் வந்தது.. வெளிய போய் பேசிட்டு இருக்காங்க…
|
வசந்த்: சரி…சரி..
|
ரம்யா: ஏதோ விண்ணப்பம்னு சொன்னீங்களே… என்ன விண்ணப்பம்?
|
வசந்த்: எல்லாம் கல்யாண விஷயம்தான்… ஒரு பொண்ணு பிடிச்சிருக்கு… அதப்பத்தி பேசி நல்லபடியா நடக்கணும்னுதான்…
|
ரம்யா: ஓ.. அப்படியா…
|
வசந்த்: கல்யாணவிஷயம்னு சொல்லுறேன்… பதிலுக்கு Congratulations சொல்லமாட்டியா?
|
ரம்யா: ஓ..சாரி…. Congratulations !!
|
வசந்த்: ரொம்ப நாளா தள்ளிப்போட்டுகிட்டே இருந்தேன்… இனிமேலயும் தள்ளிப்போடாம பேசலாம்னு இருக்கேன்
|
ரம்யா: ம்ம்
|
வசந்த்: அந்த பொண்ணுக்கு நல்ல நீளமான முடி இருக்கும்னு சொன்னாங்க… அப்போவே எனக்கு பிடிச்சு இருந்தது.
|
ரம்யா: நீளமான முடி இருந்தா மட்டும் போதுமா?
|
வசந்த்: வேற என்ன வேணும்?
|
ரம்யா: அந்த பொண்ணுக்கு உங்களை பிடிக்க வேண்டாமா?
|
வசந்த்: அந்த பொண்ணுக்கும் என்னை பிடிச்சிருக்கு…
|
ரம்யா: உங்களுக்கு என்னென்ன பிடிக்கும்னு அவளுக்கு தெரியுமா? நீங்க கேட்டதையெல்லாம் செய்வாளான்னு தெரியுமா?
|
வசந்த்: அதையெல்லாம் இனிமேல்தான கேட்கணும்…
|
ரம்யா: அப்போ முதல்ல அதெல்லாம் கேளுங்க… அதுக்கு அப்புறமா முடிவு பண்ணுங்க…
|
வசந்த்: ஏன் ரம்யா இப்படி பேசுற…. arranged marriage-ல இதெல்லாம் நடக்கிறதுதான…
|
ரம்யா: அது உங்க இஷ்டம் உங்களுக்கு என்ன தோணுதோ செய்யுங்க….
|
வசந்த்: கோவப்படாத…
|
ரம்யா: எனக்கு என்ன கோவம்… ஒண்ணும் இல்ல
|
வசந்த்: சரி வா… அப்படி உட்கார்ந்து பேசலாம்
|
ரம்யா: வேணாம்… இப்போ ஷைலஜா அக்கா வருவாங்க… நான் கிளம்பனும்
|
வசந்த்: அவங்க வந்ததும் நீ கிளம்பு.. அதுவரைக்கும் பேசலாம்.
|
ரம்யா: வேணாம்
|
வசந்த்: ஏன்.. என்கிட்ட பேச உனக்கு பிடிக்கலையா?
|
ரம்யா: அப்படியெல்லாம் இல்ல.. கொஞ்சம் மனசு சரியில்ல…
|
வசந்த்: என்ன விஷயம்ன்னு சொல்லு… நான் உதவி பண்ணுறேன்
|
ரம்யா: அது கஷ்டம்தான்.. உங்களுக்கு என்னோட பிரச்சனை புரியாது…
|
வசந்த்: நீ முதல்ல சொல்லு.. அப்புறமா புரிஞ்சுக்கிறேன்.
|
ரம்யா: நீங்களா என்கிட்ட பழகினதுல புரிஞ்சுக்கணும்…அது சொன்னா உங்களுக்கு புரியாது…
|
வசந்த்: சரி…  முதல்ல நான் பார்க்க வந்தபொண்னுகிட்ட பேசணும்… அந்த பொண்ணு சரின்னு சொல்லட்டும்… அதுக்கப்புறம் நாம பேசலாம்
|
ரம்யா: இப்போ அந்த பொண்ணை பார்க்கத்தான் இங்க வந்தீங்களா?
|
வசந்த்: ஆமா… அந்த பொண்ணுக்கு என்னை பிடிச்சிருக்கான்னு தெரியணும்ல…
|
ரம்யா: அப்போ நான் கிளம்புறேன்
|
வசந்த்: ஏன்… என்னோட வருங்கால மனைவியை நீ பார்க்க வேணாமா?
|
ரம்யா: தேவையில்ல…
|
வசந்த்: அவளுக்கும் உன்னைமாதிரி நீளமான முடி இருக்கும்னு சொன்னதால கோவிச்சுட்டு போறியா?
|
ரம்யா: அப்படியெல்லாம் இல்ல… நீங்க வருங்கால மனைவின்னு சொல்லிட்டீங்க… இனிமேல் எனக்கு இங்க என்ன வேலை.. அதான்..
|
வசந்த்: அப்போ சரி… நானும் உன்கூடவே வாரேன்.
|
ரம்யா: வேணாம்… நான் ஷைலஜா அக்காகூட போறேன்… நீங்க உங்க வருங்கால மனைவிகூட பேசிட்டு வாங்க…
|
வசந்த்: இல்ல.. அந்த பொண்ணுக்கு என்னை பிடிக்கலைன்னு நினைக்கிறேன்..
|
ரம்யா: இன்னும் நீங்க அந்த பொண்ணை பார்க்கவே இல்லையே..
|
வசந்த்: யார் சொன்னா…? நான் பார்த்துட்டேன்
|
ரம்யா: எப்போ?
|
வசந்த்: அது ரொம்ப வருஷம் ஆச்சு…
|
ரம்யா: ரொம்ப வருஷமா?
|
வசந்த்: ஆமா.. ஆனா  அந்த  பொண்ணுக்கு என்கிட்ட பேச பிடிக்கலை.. அதான் இப்போ கிளம்பி போறா…
|
ரம்யா: ?!?!?!?!
|
வசந்த்: அட மக்கு…  திரும்பி பார்க்காத… உன்னைத்தான் சொன்னேன்
|
ரம்யா: என்னையா?
|
வசந்த்: ஆமா.. எனக்கு உன்னை ரொம்ப பிடிச்சிருக்கு…. என்னை கல்யாணம் பண்ணிக்கிறயான்னு கேட்கத்தான் நான் கோவிலுக்கே வந்தேன்.
|
ரம்யா: விளையாடாதீங்க வசந்த்…
|
வசந்த்: நான் உண்மையாத்தான் கேட்குறேன்… உனக்கு என்னை பிடிக்குமா? என்னை கல்யாணம் பண்ணிக்கிறயா?
|
ரம்யா: !!!!
|
வசந்த்: அதுக்கும் முன்னாடி நீ கேட்கசொன்னதை உன்கிட்டயே கேட்கிறேன்… எனக்கு என்ன பிடிக்கும்னு உனக்கு தெரியுமா? நான் கேட்டதை எல்லாம் நீ செய்வியா?
|
ரம்யா: !!!!
|
வசந்த்: என்ன வெட்கமா… அதெல்லாம் இருக்கட்டும்… முதல்ல பதில் சொல்லு…
|
ரம்யா: மக்கு நான் இல்ல… நீங்க தான்.
|
வசந்த்: நானா?
|
ரம்யா: ஆமா…
|
வசந்த்: ஏன்?
|
ரம்யா: உங்களை எனக்கு எப்போவோ பிடிக்கும்… அதுனாலதான் நீங்க பக்கத்துல வந்தா எனக்கு ரொம்ப வெட்கம் வரும்… அதை இப்போ வரைக்கும் நீங்க புரிஞ்சுக்கலை.
|
வசந்த்: ஹாஹா..
|
ரம்யா: எதுக்கு சிரிக்கிறீங்க… எவ்ளோ நாள் நீங்க இந்த வார்த்தையை என்கிட்ட கேட்பிங்களான்னு காத்திருந்தேன் தெரியுமா? என்னோட அம்மா எனக்கு மாப்பிள்ளை பார்த்திட்டு இருக்காங்க… உங்களை மனசுல இருந்து மறக்க முடியாம இதுவரைக்கும் வந்த வரன் எல்லாத்தையும் வேணாம்னு சொல்லிட்டு இருக்கேன். போனவாரம்கூட எனக்கும் என்னோட அம்மாவுக்கும் இதுனால சண்டை.
|
வசந்த்: தெரியும்
|
ரம்யா: எப்படி? ஷைலஜா அக்கா சொன்னாங்களா? வரட்டும் அவங்களை நான் பார்த்துக்கிறேன்
|
வசந்த்: அவங்க வரமாட்டாங்க.. நான்தான் உன்னை கூட்டிட்டு போகணும்…
|
ரம்யா: ஏன்?
|
வசந்த்: என்னோட ப்ளான் படி அவங்கதான் உன்னை கோவிலுக்கு கூட்டிட்டு வந்தாங்க… அவங்க வேலை அதோட முடிஞ்சுபோச்சு.
|
ரம்யா: அப்போ இதெல்லாம் உங்க ஐடியாவா…
|
வசந்த்: ஆமா.. உனக்கு இன்னொரு ஸர்பிரைஸ் இருக்கு…
|
ரம்யா:  என்ன?
|
வசந்த்: நான் நேத்து உன்னோட அம்மாவுக்கு போன் பண்ணி பேசிட்டேன். அவங்களும் நம்ம கல்யாணத்துக்கு சம்மதம் சொல்லிட்டாங்க..
|
ரம்யா: அடப்பாவி..
|
வசந்த்: எனக்கு தெரியும் உன்னோட மனசுல நான் இருக்கேன்னு… அதுனாலதான் உன்கிட்ட பேசுறததுக்கு முன்னாடி உன்னோட அம்மாகிட்ட சொல்லி சம்மதம் கேட்டேன்
|
ரம்யா: அம்மா என்ன சொன்னாங்க..
|
வசந்த்: உனக்கு சம்மதம்னா.. அவங்களுக்கும் சம்மதம்னு சொன்னாங்க…
|
ரம்யா: என்னால நம்பவே முடியல. இவ்ளோதான் பேசியிருக்கீங்களா? இல்ல கல்யாணதேதியும் முடிவு பண்ணிட்டீங்களா?
|
வசந்த்: அதை நாம முடிவு பண்ணலாம்.
|
ரம்யா: எனக்கு ஒரே ஒரு சந்தேகம் கேட்கலாமா?
|
வசந்த்: என்ன ரம்யா.. சொல்லு
|
ரம்யா: நீங்க என்னோட தலைமுடிக்காக மட்டும் என்னை கல்யாணம் பண்ணலையே?
|
வசந்த்: முதல்ல என்னை கவர்ந்தது உன்னோட தலைமுடிதான்… ஆனா நீ என்கிட்ட பழகின விதம் தான் அதைவிட பிடிச்சது.
|
ரம்யா: எப்பொவுமே நீங்க என்னோட முடியை கட் பண்றேன்னு சொல்லுவீங்க. ஒருவேளை கல்யாணத்துக்கு அப்புறம் நீங்க என்னோட முடியை கட் பண்ணுவீங்களா?
|
வசந்த்: ஏன் எனக்காக உன்னோட முடியை நீ கட் பண்ணமாட்டியா?
|
ரம்யா: உங்க கையாள பண்ணனும்னா கண்டிப்பா கட் பண்ணிக்குவேன்.
|
வசந்த்: அப்புறம் என்ன?
|
ரம்யா: நீங்க என்னை மொட்டை அடிக்க சொல்லுவீங்களோன்னு ஒரு பயம் இருக்கு…
|
வசந்த்: ஏன் மொட்டை அடிக்க அவ்ளோ பயமா?
|
ரம்யா: பின்ன இருக்காதா… இவ்ளோ நீளமான முடியை மொட்டை அடிக்கசொன்னா கஷ்டமா இருக்குமே…
|
வசந்த்: ம்ம்ம்
|
ரம்யா: ஆனா எனக்கும் மொட்டை அடிக்க ஒரு யோசனை வந்தது.
|
வசந்த்: அடிப்பாவி… இது எப்போ?
|
ரம்யா: கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்னாடிதான்.
|
வசந்த்: எதுக்கு?
|
ரம்யா: ஒருவேளை நீங்க என்னை கல்யாணம் பண்ணிக்கலைன்னா நான் எதுக்கு இவ்ளோ நீளமான முடியை வளர்க்கணும்… பேசாம மொட்டை அடிச்சுக்கலாம்ன்னு தோணுச்சு.
|
வசந்த்: அப்போ நீ தயாரா தான் இருக்க… பேசாம கல்யாணம் ஆனதும் நாம ரெண்டு பெரும் சேர்ந்து போய் திருப்பதில மொட்டை போட்டுக்கலாமா?
|
ரம்யா: ஆசைதான்…
|
வசந்த்: எனக்கும் நீளமான முடியை மொட்டை அடிக்கணும்னு ஆசை இருக்கு. என்ன பண்றது?
|
ரம்யா: அதுக்கு வேற ஆளை பாருங்க… நான் என்னோட முடியை மொட்டை அடிக்க மாட்டேன்.
|
வசந்த்: சரி…
|
ரம்யா: என்ன சரி..
|
வசந்த்: வேற ஆளை பார்க்கலாம்.
|
ரம்யா: ஆமா… நீங்க கேட்டவுடனே நீளமான முடி இருக்கிற பொண்ணு வந்து உங்ககிட்ட அவ தலையை கொடுத்து மொட்டை அடிச்சுக்கோங்கன்னு சொல்லுவாளா?
|
வசந்த்: இல்ல…
|
ரம்யா: அப்புறம் என்ன?
|
வசந்த்: வேற ஒரு வழி இருக்கு…. ஒரு பொண்ணு என்கிட்ட வசமா மாட்டிக்கிட்டு இருக்கா… அவளுக்கு மொட்டை அடிக்கலாம்ன்னு இருக்கேன்…
|
ரம்யா: அய்யோ… யாரது?
|
வசந்த்: நம்ம ஆபீஸ் நந்தினிதான்
|
ரம்யா: நந்தினியா.. அவளுக்கு அழகான நீளமான முடி இருக்குமே.. அவ எப்ப்டி இதுக்கு சம்மதிச்சா..?
|
வசந்த்: அவளுக்கு வேற வழி இல்ல…
|
ரம்யா: எனக்கு புரியல…
|
வசந்த்: சரி.. இந்த வீடியோவை பாரு… அதோட அவ எனக்கு அனுப்பின மேசேஜ் எல்லாம் பாரு.
|
ரம்யா: அடிப்பாவி… இவ இவ்ளோ வேலை பார்க்கிறாளா?
|
வசந்த்: எனக்கு கொஞ்சம் ஷாக் தான்…
|
ரம்யா: அவளைப்பத்தி கொஞ்சம் கேள்விப்பட்டிருக்கேன்… ஆனா இந்த அளவு எதிர்பார்க்கலை..
|
வசந்த்: இப்போ புரியுதா அவ எப்படி என்கிட்ட மாட்டியிருக்கான்னு.
|
ரம்யா: புரியுது… போலீஸ்ல சொல்லலாம்ல
|
வசந்த்: சொல்லலாம்… அதுனால அவளோட குடும்பத்துக்கும் கேட்ட பேரு… வெளிய வேற எங்கயும் இனிமேல் வேலை செய்ய முடியாது… அதுக்காக மன்னிச்சுவிட எனக்கு மனசு இல்ல… எனக்கே அவளோட தலைமுடியை வைச்சு வலை பின்னியிருக்காள்… அதுனாலதான் அவளுக்கு மொட்டை அடிக்கலாம்ன்னு இருக்கேன். என்னோட அடிமனசு ஆசையும் நிறைவேறும். அவளுக்கு தண்டனை கொடுத்தமாதிரியும் ஆச்சு.
|
ரம்யா: உங்களுக்கு கொடுக்கிறதுக்கு தான என்னோ முடி இருக்கு… அவ எதுக்கு அவளோட முடியை கொடுக்கணும்… அவளுக்கு மொட்டை அடிக்கிறது தப்பே இல்ல…  மொட்டை அடிக்கும் போது சொல்லுங்க நானும் வாரேன்.. என்னோட கையாள அவ முடியை வெட்டனும்.
|
வசந்த்: அடேங்கப்பா… எவ்ளோ கோவம்…
|
ரம்யா: ஆமா… நான் கட்டிக்கப்போறவர்கிட்ட அவளோட முடியை கொடுத்தா எனக்கு கோவம் வராதா?
|
வசந்த்: நியாயம்தான்.
|
ரம்யா: எதுவா இருந்தாலும் கல்யாணத்துக்கு முன்னாடி உங்க ஆசையை முடிச்சுக்கோங்க.. கல்யாணத்துக்கு அப்புறம் என்னோட முடியை மட்டும்தான் தொடணும்… சரியா…
|
வசந்த்: சரிங்க மேடம்…
|
ரம்யா: இப்போ நாம கிளம்பலாமா? ஆபீஸ்க்கு போகணும்.
|
வசந்த்: சரி.. வா போலாம்.
|
|
இருவரும் அங்கிருந்து கிளம்பினார்கள். ரம்யா கல்யாணத்திற்கு சம்மதம் சொன்னதில் வசந்த் மிகுந்த மகிழ்ச்சியில் இருந்தான். இனிமேல் கல்யாண வேலைகளை துவங்கவேண்டும் என மனதிற்குள் நினைத்துக்கொண்டே கிளம்பினான். ரம்யாவும் அவனுடன் சேர்ந்து கிளம்ப இருவரும் ஜோடியாக சென்றனர். இருவரும் வெளியே வந்தபோது அன்று மார்க்கட்டில் பார்த்த பார்த்திபனின் மனைவியும் அவளுடைய தங்கையும் கோவிலுக்குள் நுழைந்தனர். பார்த்திபனின் மனைவி அவனை தாண்டி செல்லும்போது தற்செயலாக அவனை ஏறிட்டுபார்த்துவிட்டு கோவிலுக்குள் நுழைந்தாள். அவர்கள் இருவரின் தலைமுடியையும் பார்க்க நினைத்து வசந்த் திரும்பிப்பார்த்தான். இருவரும் அவர்களுடைய நீளமான தலைமுடியை ஜடையாக பின்னியிருந்தனர். அவன் அவர்களுடைய தலைமுடியை ரசித்துப்பார்த்துக்கொண்டிருக்க ரம்யா அவன் கன்னத்தில் ஒரு குத்து குத்தினாள். அவர்கள் யார் என்று வசந்த் ரம்யாவிடம் கூறினாள். ரம்யா அதிசயமாக அந்த பெண்களை பார்த்தாள். அவர்களுடைய நீளமான முடியை இப்போது ரம்யா பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். இப்போது வசந்த் ரம்யாவின் கன்னத்தை திருப்பி அங்கிருந்து அழைத்துச்சென்றான். அன்று அலுவலகத்தில் ரம்யா அதிக வெட்கத்துடன் இருப்பதை ஷைலஜா கவனித்தாள். வசந்த் ரம்யாவின் மனத்தில் இருக்கிறான் என்பதை ஷைலஜா புரிந்துகொண்டாள். மாலை அவன் நண்பணிடம் இருந்து போன் வந்ததும், சற்று விரைவாக கிளம்பினான். ரம்யாவும் ஷைலஜாவும் வழக்கம்போல கிளம்பினர்.தன்னுடைய நண்பனை சந்தித்துவிட்டு நந்தினிக்கு போன் செய்தான் வசந்த். வசந்த் அழைப்பதை பார்த்த நந்தினிக்கு கைகள் நடுங்கியது. அருகில் இருந்த பார்த்திபன் கண்களை அசைக்க போனை எடுத்தாள்.
|
|
நந்தினி: ஹலோ..
|
வசந்த்: ஹலோ… கூந்தல்ராணி…
|
நந்தினி: சொல்லுங்க ஸார்.
|
வசந்த்: எங்க இருக்கீங்க?
|
நந்தினி: நீங்க சொன்ன இடத்துலதான்.
|
வசந்த்: நல்லது. உங்க ராஜதந்திரி பக்கத்துல இருக்காரா?


|
நந்தினி: இருக்கார் ஸார்.
|
வசந்த்: வேற யார் அங்க இருக்கா?
|
நந்தினி: வேற யாரும் இல்ல ஸார்.
|
வசந்த்: நீங்க சொல்லுற “ஸார்”-ல மரியாதையைவிட பயம் அதிகமா தெரியுதே.
|
நந்தினி: ப்ளீஸ் ஸார். என்னைய மன்னிச்சிடுங்க.
|
வசந்த்: கண்டிப்பா… அதுக்குதான உங்களை வரச்சொல்லியிருக்கேன்.
|
|
வசந்த் சிறிது நேரத்தில் அந்த குடியிருப்பிற்கு வந்து சேர்ந்தான். அங்கு தன்னுடைய வண்டியை பார்க் செய்துவிட்டு அருகிலிருந்த ஒருவனிடம், நந்தினியின் வீடு என்பதை பற்றி விசாரித்தான். அவன் வஸந்தை மேலும் கீழும் பார்த்தான். பின்னர் அவனிடம் “நீங்க யாரு?” என்றான். வசந்த் பதில் சொல்லவில்லை. பின்னர் அவன் “ஒரு இருவது ரூபா இருக்குமா?” என்றான். வசந்த் அமைதியாக அவனை பார்த்தான். பின்னர் அவன் “ஒரு பத்து ரூவா கொடுங்க ஸார். நீங்க என்னோட வீட்டுக்குத்தான் வழி கேட்குறீங்க” என்றான். வசந்த் சற்று அதிர்ச்சியானான். பின்னர் அவனுடன் ஐந்து நிமிடங்கள் பேசிவிட்டு நந்தினியின் வீட்டிற்கு சென்றான். வசந்த் கதவை தட்டியதும் நந்தினி வந்து கதவை திறந்தாள். இன்னமும் உடையை மாற்றாமல் அலுவலகத்தில் இருந்த புடவையிலேயே இருந்தாள். ஆனால் தன்னுடைய ஜடையை மட்டும் கொண்டையாக போட்டு இருந்தாள். அவள் கதவை திறந்ததும் உள்ளே வந்த வசந்த் அவளுடைய அடர்த்தியான கொண்டையை கவனித்தான். அவனுடைய கண்கள் அவளுடைய தலைமுடிமீது மட்டுமே இருப்பதை நந்தினி கவனித்தாள். உள்ளே வந்ததும் அவள் கதவை சாத்தும்போது வசந்த் அவள் கொண்டையை பிடித்து தடவினான். நந்தினிக்கு சற்று கூச்சமாக இருந்தது. ஆனாலும் எதுவும் சொல்லமுடியாத சூழ்நிலைகைதியாக இருந்தாள். பின்னர் இருவரும் உள்ளே நுழைந்தனர். அங்கே ஹாலில் பார்த்திபன் அமர்ந்திருந்தார். வசந்த் வருவதை பார்த்ததும், அவன் கண்களை நேரில் பார்க்க முடியாமல் எழுந்து நின்றார். மூவரும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக்கொண்டே அமர்ந்தனர். வசந்த் இருவரையும் பார்த்து புன்னகைத்தான். பார்த்திபன் பதிலுக்கு லேசான புன்னகையை உதிர்த்தார். நந்தினி தர்மசங்கடத்துடன் பார்த்தாள். அவளுடைய பார்வை மன்னிப்பு கேட்டு ஏங்கியது. வசந்த்திற்கு அவளை பார்க்க சற்று பாவமாக இருந்தது. பார்த்திபன் முகத்திலும் மாட்டிக்கொண்ட குற்ற உணர்வு இருந்தது. அப்போது வசந்த் பேச ஆரம்பித்தான்.
|
|
வசந்த்: இப்படியே அமைதியா இல்லாம கொஞ்சம் பேசலாமா
|
பார்த்திபன்: சொல்லுங்க ஸார்.
|
வசந்த்: நீங்க ரெண்டுபேரும் எவ்ளோ நாளா இந்த திருட்டுவேலையை செய்துட்டு இருக்கீங்க?
|
பார்த்திபன்: இப்போதான் ஸார். ஒரு எட்டு மாசம் இருக்கும்
|
வசந்த்: என்ன கூந்தல்ராணி… அவர் சொல்றது உண்மை தானா?
|
நந்தினி: ஆமா ஸார். உண்மைதான்.
|
வசந்த்: நீங்க எவ்ளோ திருடி இருக்கீங்கனு உங்களுக்கு ஞாபகம் இருக்கா?
|
நந்தினி: இருக்கு ஸார். மொத்தம் 7 லட்சம்.
|
வசந்த்: சூப்பர்…  பார்த்திபன் ஸார், நந்தினி சொல்லுற கணக்கு சரியா?
|
பார்த்திபன்: சரிதான் ஸார்.
|
வசந்த்: இன்னும் 5நாள்-ல அதை திருப்பி கொடுக்கணும். நீங்க ரெண்டுபெரும் அதுக்கு ரெடியா.
|
பார்த்திபன்: அய்யோ ஸார். ஐஞ்சு நாள்ல எப்படி முடியும்.
|
வசந்த்: இன்னும் ஐஞ்சு நாள்-ல ஆடிட்டிங் முடிக்கணும்.
|
நந்தினி: நீங்க இன்னும் கொஞ்சம் டைம் வாங்கி கொடுங்க ஸார்.
|
வசந்த்: சரி.. இன்னும் எவ்ளோ நாள் வேணும்.
|
பார்த்திபன்: ஒரு இரண்டு,மூணு மாசம்.
|
நந்தினி: எனக்கும் அதுவுமே ரொம்ப கம்மிதான்.
|
வசந்த்: ஆனா என்கிட்ட அவ்ளோ நாள் இல்ல.
|
பார்த்திபன்: ஸார்… உங்களுக்கு என்ன வேணும்?
|
வசந்த்: உங்களோட திருட்டுல எனக்கு பங்கு தரபோறீங்களா?
|
பார்த்திபன்: நீங்க இதை நேர்மையா பண்ணுறதா இருந்தா இந்நேரம் எங்களை வேலையைவிட்டு தூக்கி இருப்பீங்க.. இல்லைனா  போலீஸ்ல சொல்லி இருப்பீங்க. ஆனா நீங்க ரெண்டுமே பண்ணலை.
|
வசந்த்: உண்மைதான்.. ஆனா அதெல்லாம் நீங்க என்னை உங்க வலைல விழவைக்க திட்டம் போடாம இருந்திருந்தீங்கனா..
|
நந்தினி: ஸார்… நாங்க பின்விளைவுகளை யோசிக்கமா தெரியாம பண்ணித்டோம். தயவுசெய்து எங்களை மன்னிச்சீடுங்க.
|
வசந்த்:  உனக்கு வேணும்னா தெரியாம இருக்கலாம் நந்தினி. ஆனா பார்த்திபன் சாருக்கு இதெல்லாம் நல்லாவே தெரியும். இல்லைனா உனக்கு ப்ளான்-B ஐடியா கொடுப்பாரா?
|
நந்தினி: ஸார்.. அது இப்படி நடக்கும்னு நான் எதிர்பார்க்கலை.
|
வசந்த்: நீ எதிர்பார்க்கலை நந்தினி. ஆனா அவர் எதிர்பார்த்தார்.
|
பார்த்திபன்: இல்லை ஸார்.
|
வசந்த்: பார்த்திபன் ஸார்… இன்னமும் நந்தினிக்கு உண்மை தெரியாதுபோல.. அதுனாலதான் இப்போ நல்லா மாட்டிகிட்டா.
|
நந்தினி: என்ன ஸார் சொல்லுறீங்க?
|
வசந்த்: நந்தினி உங்களோட திட்டம் என்ன.
|
பார்த்திபன்: அதை நான் சொல்லுறேன் ஸார்.
|
வசந்த்: இருங்க பார்த்திபன் ஸார். அவளே சொல்லட்டும்.
|
நந்தினி: கம்பனி ஆடிட்டிங் முடிஞ்சு, மேனேஜ்மெண்ட் அப்ரூவ் பண்ணுற வரைக்கும் நான் என்னோட முடியை உங்ககிட்ட கொடுத்து உங்களை திசை திருப்பணும்.
|
வசந்த்: சூப்பர். இந்த யோசனை யார் சொன்னது.
|
நந்தினி: பார்த்திபன் ஸார் சொன்னார். மொதல்ல எனக்கு ரொம்ப கூச்சமா இருந்தது. அப்புறமா வேற வழியில்லாம சம்மதிச்சேன்.
|
வசந்த்: தப்பு பண்ணினது ரெண்டு பேரும்தான… எதுக்கு நீ மட்டும் இந்த திட்டத்துல இருக்கணும்னு கேட்டியா?
|
நந்தினி: இல்ல..
|
வசந்த்: ஏன்?
|
நந்தினி: அந்த 7 லட்சத்துல, 6 லட்சம் நான்தான் எடுத்துக்கிட்டேன். எனக்கு ஒரு அவசரபணக்கஷ்டம். எனக்கு உதவி பண்ண அவர் ஒரு லட்சம் எடுத்துக்கிட்டார். எனக்காக திருடப்போய் ரெண்டுபேரும் மாட்டிக்க வேணாம்னு நான் மட்டும் உங்ககிட்ட வந்து என்னோட தலைமுடியை கொடுத்து உங்களை மயக்கி காரியத்தை சாதிச்சுக்க நினைச்சோம்.
|
வசந்த்: அருமை… உனக்கு ரொம்ப நல்ல மனசு நந்தினி. ஆனா ரெண்டு பேரு சேர்ந்து தப்பு பண்ணினா இரண்டு பேருக்கும்தான் தண்டனை தரணும். சரியா பார்த்திபன் ஸார்.
|
பார்த்திபன்: ஸார் என்னோட பங்கு இதுல கொஞ்சம் தான… நான் என்ன பண்ணனும்-னு சொல்லுங்க. நான் என்னோட ஒரு லட்சத்தை திருப்பி கொடுக்கிறேன்.
|
வசந்த்: இல்ல பார்த்திபன். உங்களோட பங்கு ரொம்ப ஜாஸ்தி. பாவம் நந்தினி. அவளுக்கு தெரியாதுபோல…  ஆனா நீங்க என்னை ஏமாத்த முடியாது.
|
பார்த்திபன்: என்ன ஸார் சொல்லுறீங்க.
|
வசந்த்: உங்களோட உண்மையான பங்கு என்னன்னு எனக்கு தெரியும். நந்தினியைவிட நீங்கதான் பெரிய தொகையை திருடி இருக்கீங்க.
|
நந்தினி: அய்யோ.. என்ன பார்த்திபன் ஸார் இது.
|
பார்த்திபன்: இல்ல நந்தினி… இவர் போய் சொல்றாரு.
|
வசந்த்: ஓ..அப்படியா… சரி… நீங்க திட்டம் போட்ட வீடியோவாய் உங்க ரெண்டு பேருகிட்டயும் காட்டினேன். இன்னொரு வீடியோ இருக்கு.
|
நந்தினி: என்ன ஸார் அது.
|
வசந்த்: பயப்படாத நந்தினி.. அது உனக்கு இல்ல. ஸார்-க்கு.
|
பார்த்திபன்: என்ன ஸார்.
|
வசந்த்: நீங்க நந்தினியோட தலைமுடியை வைச்சு எனக்கு கட்டம் கட்ட நினைச்சீங்க. ஆனா இவளோட தலைமுடியை வைச்சு எனக்கு வலை விரிக்கனும்னு எப்படி தெரிஞ்சதுனு யோசிச்சு பார்த்தேன். உங்களை நல்லா நோட்டம் விட்டதுல இன்னொரு உண்மை தெரிஞ்சது. நீங்க என்னைப்பத்தி அந்த ப்ரோக்கர் சுப்புகிட்ட பேசின வீடியோ கிடைச்சுது. எனக்கே பெரிய ஷாக்தான்.
|
நந்தினி: என்ன ஸார் அது.
|
வசந்த்: ஒண்ணும் இல்ல நந்தினி. மொத்தம் 18 லட்சம் பார்த்திபன் சுருட்டி இருக்கார். உன்கிட்ட சொன்னது வெறும் 7 லட்சம் தான்.
|
நந்தினி: அய்யோ.. என்ன பார்த்திபன் ஸார் இது?
|
வசந்த்: இன்னும் இருக்கு நந்தினி… எனக்கு பொண்ணுங்க தலையை மொட்டை அடிக்கிற ஆசை இருக்குனு அவருக்கு தெரியும். அவரோட 12 லட்சத்துக்கும் சேர்த்து உன்னோட தலைமுடியை எனக்கு கொடுத்து என்னோட வாயை மூடலாம்ன்னு திட்டம் போட்டிருக்கார்.
|
நந்தினி: ??!!!
|
வசந்த்: உன்னோட 6 லட்சத்துக்கு நீ உன்னோட நீளமான தலைமுடியை என்கிட்ட கொடுத்து மொட்டை அடிக்கணும்னா… அவரோட 12 லட்சத்துக்கு ரெண்டு பேர் அவங்களோட நீளமான தலைமுடியை எனக்கு கொடௌக்கணும். புரியுதா பார்த்திபன் ஸார்.
|
பார்த்திபன்: நீங்க என்ன கேட்கவறீங்கன்னு எனக்கு புரியுது ஸார். ஆனா எப்படி என்னோட பொண்டாட்டிகிட்டயும், அவ தங்கச்சிகிட்டயும் எப்படி அவங்க தலைமுடியை மொட்டை அடிக்க சொல்றது.
|
நந்தினி: அப்போ என்ன தைரியத்துல என்னோட தலையை மொட்டை அடிக்க சொன்னீங்க.
|
வசந்த்: அதை நீங்கதான் முடிவு பண்ணனும். உங்களுக்கு இன்னும் இரண்டு நாள் இருக்கு.
|
பார்த்திபன்: முயற்சி பண்றேன் ஸார்.
|
வசந்த்: தாராளமா பண்ணுங்க. வச்சா குடிமி, அடிச்சா மொட்டை தான். மூணு பேரோட தலைமுடியும் எனக்கு வேணும். என்னோட கையாள அவங்களுக்கு மொட்டை அடிக்கணும். இல்லைனா யாரும் மொட்டை அடிக்க வேணாம். சட்டப்படி போகலாம். ஜெயிலுக்கு போக வேண்டியது வந்தாலும் வரலாம். தயாரா இருங்க.


|
நந்தினி:  அய்யோ ஸார். தயவு செய்து அப்படியெல்லாம் சொல்லாதீங்க. எனக்கு இப்போ வேற வழியில்ல.. நான் என்னோட தலைமுடியை உங்ககிட்டயே கொடுக்கிறேன். நீங்க என்னோட தலையை மொட்டை அடிச்சுக்கோங்க.
|
வசந்த்: அவசரப்படாத நந்தினி. ஸார் ஒரு நல்ல முடிவா சொல்லுவார். அதுவரைக்கும் உனக்கு மொட்டை இல்ல.  உன்னோட தலைமுடி இப்போ உனக்கு சொந்தம் இல்ல… எனக்கு தான் சொந்தம்.ஆசைதீர உன்னோட முடியை தொட்டுப்பார்த்துக்கோ.
|
பார்த்திபன்: சரி ஸார். ரெண்டு நாளைக்குள்ள நான் உங்களுக்கு பதில் சொல்லுறேன்.
|
வசந்த்: சரி அப்போ நீங்க கிளம்புங்க. எனக்கு நந்தினிக்கிட்ட கொஞ்சம் பேசணும்.
|
பார்த்திபன்: சரி ஸார்.
|
நந்தினி: ஸார்… என்னோட புருஷன் சீக்கிரம் வந்திடுவார். நீங்களும் கிளம்புங்க.
|
வசந்த்:  கவலைப்படாத நந்தினி. கொஞ்ச நேரம்தான்.
|
|
பார்த்திபன் அங்கிருந்து கிளம்பியதும் நந்தினி கதவை சாத்திவிட்டு உள்ளே வந்தாள். வசந்த்தின் எதிரே அமர்ந்தாள். அவளை அழைத்து அவன் முன்னாள் திரும்பி உட்கார சொன்னான். அவள் எழுந்து வந்து திரும்பி அமர்ந்தாள். வசந்த் நந்தினியின் அடர்த்தியான கொண்டையை தடவிக்கொடுக்க ஆரம்பித்தான்.  தன்னுடைய தலைமுடியை மொத்தமாக அவன் கைகளுக்குள் பிடித்து இருந்தது அவளுக்கு சற்று கூச்சமாக இருந்தது. தன்னுடைய முகத்தை அந்த அடர்ந்த தலைமுடிக்குள் புதைத்து இன்பத்தை அனுபவிதான். பின்னர் மெல்ல அவள் கொண்டையை அவிழ்த்து விட்டான். அவளுடைய ஜடை அவன் கைகளில் இருந்து தவழ்ந்து, கீழே சரிந்தது. அவளுடைய ஜடையை தன்னுடைய விரல்களால் ஸ்பரிசித்தான். அந்த மென்மையான கூந்தல் அவனுக்குள் ஊடுருவியது. பின்னால் அவள் ஜடையை கழுத்தின் அருகில் பிடித்து அள்ளி முத்தம் கொடுக்க ஆரம்பித்தான். தன்னுடைய தலைமுடியை மொத்தமாக வசந்த் கைகளில் கொடுத்துவிட்டு தவிப்புடன் நந்தினி அமர்ந்திருந்தாள். வசந்த் அவளுடைய ஜடையை அவிழ்த்துவிட ஆரம்பித்தான். அவள் தலைமுடிக்குள் விரல்களை விட்டு கோதி விளையாடினான். ஆசை தீர அரைமணி நேரத்திற்கும் மேல் விளையாடினான். நந்தினி ஒரு பொம்மை போல அவன் முன்னால் இருந்தால்.





கருத்துகள் இல்லை:

கருத்துரையிடுக