http://www.kanavu-kathali.com/ கனவு காதலி : அண்ணனின் மனைவி - பகுதி - 8

பக்கங்கள்

திங்கள், 10 ஆகஸ்ட், 2020

அண்ணனின் மனைவி - பகுதி - 8

என்ன பண்றதுன்னு யோசிச்சுட்டு “சரி இது தான் யோசனை” னு முடிவு பண்ணி

அப்படியே கவிழ்ந்து சோபாலேயே படுத்துக்கிட்டேன்..... குப்புற படுத்துகிட்டு

தலைய திருப்பி யார் வர்றது னு பாத்தா எங்க அம்மா உள்ளே

நுழையறாங்க......நல்ல வேளை கதவு தாழ்ப்பாள் போடலேனாலும் மூடியபடி

இருந்ததாலே தப்பிச்சோம்...இல்லேனா வெளி கேட்லேர்ந்து பாத்தாலே எங்க

சோபா தெரிஞ்சிருக்கும்...... எங்க அம்மா என்னையே வித்தியாசமா பாத்து “

இது என்னடா விளக்கு வெக்கிற நேரத்துலே கவுந்தடிச்சு படுத்திருக்கே? எந்திரிச்சு

உக்காரு முதல்லே” னு அதட்ட, மனசு படக் படக் னு அடிச்சுக்குது......என்ன

சொல்றது னு தெரியலே...நானாவது எந்திரிக்கிறதாவது? எந்திரிச்சா “இவனும்”

எந்திரிப்பானே.....நான் ”ஞே” னு முழிக்க, இவ என்னடா னா அவ

ரூமுக்குள்ளேர்ந்து எட்டி பாத்துகிட்டே சத்தமில்லாம குலுங்கி குலுங்கி

சிரிச்சுகிட்டிருக்கா.....




நான் அவளையே முறைக்க, என் நிலமைய புரிஞ்சுகிட்டு, “ அம்மா..எனக்கு காபி

போட்டு குடு மா” னு கேக்க, “ நான் ரெண்டு பேருக்கும் சேர்த்து தானே போட்டு

வெச்சுட்டு போனேன்” னு அம்மா பதில் சொல்ல, அவ உடனே “ அவனே

எல்லாத்தையும் குடிச்சுட்டான் மா” னு பாவமா சொல்ல, “அடி பாதகி, என்னை

ஒரு வாய் கூட குடிக்க விடாம நீதானே டி பிடுங்கிகிட்டே...” னு நினைச்சுகிட்டு

அவளை கண்ணாலேயே எரிச்சுடற மாதிரி பாக்க, “ சரி இரு போட்டு எடுத்துட்டு

வர்றேன்” னு அம்மா சமையல் ரூமுக்குள்ளே நுழையவும், நான் இதான் சமயம்

னு நைசா எழுந்து என் ரூமுக்குள்ளே ஓடிட்டேன்.... ரூமுக்குள்ளே போனதும்

தான் மூச்சே வந்துது....

ஒரு வேளை இப்போ எழுந்து உக்காருறியா இல்லியா னு

அம்மா அங்கேயே நின்னிருந்தா நான் என்ன

பண்ணியிருப்பேன்?.....நினைச்சாலே பக்கு னு இருந்துச்சு...அந்த நேரம் பாத்து

இவ சிரிச்சு சிரிச்சு முகமே செவந்து போய் என் ரூமுக்குள்ளே நுழையறா....




”இங்கே எதுக்குடி வந்தே?” னு எரிச்சலா கேக்க, அவ ஒன்னுமே சொல்லாம கதவ

பொறுமையா முழுக்க சாத்திட்டு ஆனா தாழ்ப்பாள் மட்டும் போடாம என்கிட்டே

வந்து, நான் கொஞ்சம் கூட எதிர்பாக்காத சமயத்துலே அரை விறைப்பிலிருந்த

என் தம்பிய ஷார்ட்ஸ் கூட சேர்த்து அப்படியே பிடிச்சு அமுக்கி அமுக்கி

விட்டுகிட்டே “ நல்லாத்தாண்டா வளர்த்து வெச்சிருக்கே” னு கண்ணாலேயே என்

ஷார்ட்ஸ காட்டி சொல்லவும், நான் கை ரெண்டையும் அவ தோள் மேல

போட்டுகிட்டே “ஹி ஹி” னு இளிச்சேன்......”ஏய் எரும....நல்ல வேளை நீ

என்னை துரத்தினே...இல்லே னா நான் பயத்துலே அங்கேயே

உக்காந்துருப்பேன்....வசமா ரெண்டு பேரும் மாட்டியிருப்போம்” னு சிரிக்க, நான்

உடனே பதிலுக்கு “ அம்முகுட்டி....நீ மட்டும் சமயம் பாத்து காபி கேக்கலே னா

நானும் என்ன பண்றது னு தெரியாம திரு திரு னு தான் முழிச்சிருப்பேன்” னு

நிம்மதி பெருமூச்சு விட்டேன்....




”கொஞ்சநேரம் “அவனோட” பேசிட்டு போறது” னு கண்ணடிக்க, அவளும் என்

தம்பிய அழுத்தி பிடிச்சு ஒரு குலுக்கு குலுக்கிட்டு பதிலுக்கு “இன்னிக்கு

கை”குலுக்கல்” மட்டும் தான்...இன்னொரு நாளைக்கு “வாய்” வார்த்தை, பேச்சு

வார்த்தை வெச்சுக்கலாம்” னு பதிலுக்கு கண்ணடிச்சுட்டு திரும்பி நடக்க, நான்

“ஹ்ம்ம்....ஹ்ம்ம்...” னு சிணுங்க, அவ திரும்பி பாத்து உதட்ட குவிச்சு

காத்துலே ஒரு முத்தத்த என்னை நோக்கி பறக்க விட்டு வெளிலே

போயிட்டா....அப்படியே பின்னாடி நகர்ந்து போய் படுக்கையிலே

சரிஞ்சேன்.......




ஒவ்வொரு நாளும் இப்படியே ஒருத்தர ஒருத்தர் சீண்டிகிட்டு, தொட்டு, தடவி,

விளையாடிகிட்டு......நினைச்சு பாக்கவே குஷியா இருந்துச்சு......கொஞ்ச நேரம்

PS 3 போட்டு விட்டு விளையாடிகிட்டிருந்தேன்.....வெளிலே பேச்சுக்குரல்

கேட்டுச்சு...அண்ணன் தான் வந்துட்டான் போல.....யார்கிட்டயோ போன்லே

ரொம்ப சந்தோஷமா பேசிட்டிருந்தான்......அவன் பேசி முடிக்கட்டும் னு கொஞ்ச

நேரம் உக்காந்திருந்தேன்....போன் பேசி முடிச்சதும் எங்க எல்லாரையும்

கூப்பிட்டான்.... வெளிலே போனா எங்க எல்லாரையும் முதல்லே உக்கார

வெச்சுட்டு என்னமோ மேடைபேச்சாளர் மாதிரி தோரணையிலே “இது மூலமா

என் குடும்பத்தார் அனைவருக்கும் தெரிவிக்கும் சந்தோஷமான விஷயம்

என்னவென்றால்.......” னு நிறுத்திட்டு எங்க முகத்தையே ஆர்வமா

பாத்தான்......நாங்க மேற்கொண்டு அவன் ஏதோ சொல்ல போறான் போல னு

அவனையே பாக்க, “நான் என்ன சொல்ல போறேன் னு யாருக்காச்சும் ஐடியா

வருதா?” னு அண்ணன் ஒரு உலக மகா புதிர் போட, “எங்களுக்கு ஒண்ணுமே

தோணலே....நீயே சொல்லுப்பா” னு அம்மா தோல்விய ஒத்துக்கவும்,

“ஹா...ஹா....ஹா.... பரவால்லே....நானே சொல்றேன்.....இது வரைக்கும் நான்

அலைஞ்சு திரிஞ்சதுக்கெல்லாம் இன்னிக்கு தான் பலன்

கெடைச்சிருக்கு......இன்னிக்கு எனக்கு கிடைச்சிருக்கற ஆர்டர் மதிப்பு எவ்வளோ


தெரியுமா?......ஏழரை கோடி....” னு சொல்லி சொல்லி தன் கைகள் ரெண்டையும்

அகல விரிச்சு வானத்தையே அளக்கிற மாதிரி தலைய மேல தூக்கி

விட்டத்தையே பாத்துட்டு ஒரு நொடி நின்னான்... அந்த “ஏழரை கோடி” ன்ற

வார்த்தைய சொல்லும்போது அண்ணனோட கண்கள் விரிய, தன்னோட

வளர்ச்சிய, தொழில்லே தனக்கு இருக்கற ஈடுபாட்டை, இந்த சின்ன வயசுலே

அவனோட அனுபவத்தை அவன் வாயாலே சொல்ல கேக்கும்போது நாங்க

பிரமிச்சு தான் போனோம்....




நானும் அக்காவும் ஏழரை கோடிக்கு எத்தனை சைபர் னு கணக்கு

போட்டுட்டுருந்த சமயத்துலே, அம்மா சட்டு னு எழுந்து சந்தோஷத்துலே நா

தழுதழுக்க, அண்ணனோட கன்னத்த வழிச்சு நெட்டி முறிச்சு, “என் ராஜா....உன்

திறமைக்கு இதெல்லாம் என்னடா???ஏழு கோடி என்ன எழுபது கோடி கூட

உன்னாலே சம்பாதிக்க முடியும்” னு அவன் கன்னத்த தடவி குடுத்தா.....எங்க

அண்ணனுக்கு பெருமை தாங்கலே.....அவனோட முகத்துலே ஒவ்வொரு

மில்லிமீட்டரும் சந்தோஷத்துலே பொங்கி வழிஞ்சுது....எங்க அம்மாவை கைய

பிடிச்சு மறுபடி சோபாலே உக்கார வெச்சுட்டு “இருங்க இருங்க....இன்னும் நான்

பேசியே முடிக்கலேயே.....அப்புறம் மொத்தமா உங்க பாராட்ட நான்

வாங்கிக்கிறேன்” னு பீடிகை போட்டுட்டு பேச ஆரம்பிச்சான்.....நாங்க “ஆ” னு

வாய தொறக்காத குறையா அவனையே பாத்தோம்.....”இவ்வளோ பெரிய ஆர்டர்

கெடைச்சது சந்தோஷம் தான்...ஆனா அதுலே ஒரு சின்ன சிக்கல் இருக்கு...” னு

சொல்லி திரும்ப எங்களையே பாத்தான்.....





எங்களுக்கு ஒண்ணுமே புரியலே.....என்னடா இவன் ஆர்டர் கெடைச்சிருக்கு

ன்றான்...இப்போ என்னடான்னா சிக்கல் ன்றான் னு நெனைச்சுகிட்டே எங்க

குழப்பத்த கண்ணுலேயே காட்ட, அதை கவனிச்சுகிட்டே எங்க அண்ணன் “சரி சரி

ரொம்ப குழம்பாதீங்க.....அந்த சிக்கலுக்கும் தீர்வு இருக்கு...சொல்ல போனா அது

நானே எதிர்பாக்காத தீர்வு தான்.....”னு சொல்லி எங்கள திரும்பவும் ஒரு பார்வை

பாக்க, என் அக்கா கடுப்புலே “அண்ணா நீ ரொம்ப பில்டப் குடுக்கறே....இப்போ

நீயா சொல்றியா இல்லே நாங்க எழுந்து போகட்டுமா?” னு எழ போக, “எங்க

அண்ணன் குலுங்கி குலுங்கி சிரிச்சுகிட்டே “சரி சரி....இப்போ நேரா

விஷயத்துக்கே வர்றேன்......அதாவது இவ்வளோ பெரிய ஆர்டர

சமாளிக்கணும்னா அதுக்கு பெரிய யூனிட் தேவை....நம்மகிட்டே இருக்கற சின்ன

யூனிட் தேறாது...” னு சொல்லவும், அம்மாவுக்கு சங்கடமா போச்சு....என்ன

தான் மகன் பெரிய அளவுலே வளர்ந்துகிட்டு வந்தாலும் தன் புருஷன் ஓயாம ஓடி

உழைச்சு உருவாக்கின யூனிட்ட “தேறாது” னு ஒரே வார்த்தையிலே

சொல்லிட்டானே ங்கறத அவங்களாலே தாங்க முடியலே...கண்ணுலே கண்ணீர்

முட்டிகிட்டு வர்றத அவங்க பல்ல கடிச்சு அடக்கிட்டு உக்காந்துருக்கறத நான்

ஓரக்கண்ணாலே கவனிச்சேன்....எனக்கே அண்ணன் மேல எரிச்சல்

வந்துது....

என்ன தான் பெரிசா சம்பாதிக்க ஆரம்பிச்சாலும் தன்ன சேர்ந்தவங்ககிட்டே பேசற

பேச்சுலே பணிவும், பரிவும் இல்லேன்னா அந்த பேச்ச கேக்கறதுலே யாருக்கு

சந்தோஷம் வரும்?......ஆனா அவனுக்கு இதெல்லாம் புரிஞ்ச மாதிரியே

தெரியலே....தொடர்ந்து பேச ஆரம்பிச்சான்....”என்னாலே தனியா இங்கே

இருந்து இவ்வளோ உதிரி பாகங்களையும் தயார் பண்ணி அனுப்ப

முடியாது...செலவும் கட்டுப்படுத்த முடியாது, பெருசா லாபமும் பாக்க

முடியாது,டெலிவரி பண்ற வரைக்கும் நாம தூங்க முடியாது....சொல்ல போனா

எனக்கு இந்த ஆர்டர் கிடைக்க காரணமே எனக்கு வட இந்தியாலே இருக்கற

பங்குதாரர்கள்தான்....இந்த சிக்கலுக்கும் அவங்களே ஒரு தீர்வும் குடுக்க

போறாங்க..... அதாவது இந்த மொத்த ஆர்டரையுமே அங்கேயே செஞ்சு

குடுக்கலாம்னு முடிவு பண்ணி இருக்கோம்....இனி நானும் அவங்களும் சேர்ந்தே

இந்த ஆர்டர முடிச்சு குடுக்கலாம்னு இருக்கோம்...” னு பட பட னு பேசவும்,

அம்மா ஒரு நிமிஷம் குழப்பமா அவனையே பாத்து “அப்போ இங்கே

வெச்சிருக்கற நம்ம யூனிட்கள யாருப்பா பாத்துப்பா?” னு கேள்வி கேக்க,

அண்ணன் ரொம்ப சாதாரணமா “அதெல்லாம் பிரச்சினையே

இல்லேம்மா...அப்பாவோட யூனிட்ட அவரே பாத்துப்பார்......இங்கே இருக்கற

என்னோட யூனிட்ட எடுத்து நடத்துறதுக்கு என்னோட பார்ட்னர்ஸ் உதவி

பண்றேன்னு சொல்லி இருக்காங்க....அதாவது அவங்களே அந்த யூனிட்ட

வாங்கிகிட்டு அதுலே வர்ற பணத்த நாங்க புதுசா செய்ய போற ஆர்டருக்கு

என்னோட பங்குத்தொகையா போட்டுடலாம்னு சொல்லிட்டாங்க....” னு பேசி

முடிக்கவும், எங்க அம்மா பிரம்மை பிடிச்ச மாதிரி அவனையே பாக்க, “அப்போ

இங்கேர்ந்து அடிக்கடி வட இந்தியாவுக்கு போயிட்டு வரணுமாண்ணா?....ரொம்ப

கஷ்டமாச்சே” னு நான் நெஜமாவே கவலைப்பட, எங்க அண்ணன் அலட்சியமா

“இல்லே இல்லே...அதெல்லாம் சரியா வராது...நான் இனிமே அங்கேயே தான்

இருக்க போறேன்...அப்போதான் தொழில்லே புதுசா வர விஷயங்கள கத்துக்க

முடியும்....என்னோட கனவே இன்னும் கொஞ்ச நாள்லே என்னோட தொழில

வேற நாடுகளுக்கு கொண்டு போறது தான்” னு தன் பாட்டுக்கு பேசிட்டே

இருந்தான் நான் அவன கவனிக்கிறோமா இல்லியா னு கூட

பாக்காம......




அம்மாவாலே அதுக்கு மேல அங்கே உக்கார முடியலே.... முந்தானையாலே

வாய மூடிகிட்டு விடு விடு னு சமையல்ரூமுக்குள்ளே

போயிட்டாங்க....எனக்கும் அக்காவுக்குமே ஒன்னும் புரியலே...இவனோட

வளர்ச்சிய நெனைச்சு சந்தோஷப்படுறதா இல்லே இவன் இனிமே நம்மள விட்டு

ரொம்ப தூரம் போயிடுவானே னு நெனைச்சு வேதனைப்படறதா?.....ஒண்ணுமே

சொல்லாம ரெண்டு பேரும் எழுந்தோம்....அக்கா மெல்ல அவ ரூமுக்கு

போனா...நான் வெளிலே வந்து பைக்க எடுத்துட்டு கெளம்பிட்டேன்.....பக்கத்து

ஏரியாவுலே நான் வழக்கமா பசங்களோட அரட்டையடிக்கிற டீக்கடையிலே

வண்டிய நிறுத்திட்டு ஒரு தம் வாங்கி பத்த வெச்சேன்.....வீட்டுலே என்ன

நடக்குதுன்னே புரியலேயே....நாம இப்போ நல்லா தானே இருக்கோம்?....வீட்ட

விட்டு..... விலகி போய்.......கஷ்டப்பட்டு........என்னத்த கெடைக்க

போகுது?.....சிகரெட் முழுசா கரைஞ்சு போய் கடைசியிலே விரல

சுட்டுது....கைய உதறிக்கிட்டு ஒரு நொடி யோசிச்சு பாத்தேன்...அண்ணன்

இன்னிக்கு பேசுனப்போ அம்மாவோட மனசும் இப்படிதானே

சுட்டிருக்கும்??...இவன் ஏன் இப்படி நடந்துக்கறான்?......எவ்வளோ நேரம் எங்கே

நின்னுட்டிருந்தேன் னு தெரியலே...ஆனா ரொம்ப இருட்டி போச்சு....திரும்பி

வீட்டுக்கு வந்து பைக்க நிறுத்திட்டு உள்ளே நுழையும்போது அண்ணன் ஒரு

பக்கம் நின்னுட்டு ஆவேசமா தன்னோட போக்க நியாயப்படுத்தி பேசிட்டு

இருந்தான்....இன்னொரு பக்கம் அப்பா, அம்மா, அக்கா மூணு பேரும் அவன

சமாதனப்படுத்த முடியாம பரிதாபமா அவனையே பாத்துட்டு

நின்னிட்டிருந்தாங்க.....நான் உள்ளே நுழைஞ்சத பாத்து “வாடா பெரிய

மனுஷா...நீ ஒருத்தன் தான் பாக்கி....நீயும் ஏதாவது அறிவுரை

சொல்லு....அதையும் கெட்டு தொலையுறேன்” னு எரிக்கிற மாதிரி

பாத்தான்....”நான் அதிர்ச்சியா அவனையே பாத்தேன் “நான் என்ன

பண்ணுனேன்?.....என் மேல ஏன் எரிஞ்சு விழுறே?”னு கண்ணாலேயே

அவன்கிட்டே கேட்டேன், ஆனா அவனுக்கு புரிஞ்ச மாதிரியே இல்லே...எனக்கு

அண்ணன ரொம்ப பிடிக்கும் தான்....என்னை விட கொஞ்சம் தான் மூத்தவன்

ஆனா, அவன் வயசு பசங்க செய்ற வழக்கமான விஷயங்கள விட்டுட்டு

சாதிக்கணுங்கற வெறியிலே இவ்வளோ தூரம் முன்னேறி வந்திருக்கான்...ஆனா

குடும்பத்த விட்டு விலகி போறேன் னு சொல்றானே....எனக்கு இப்போ நல்லாவே

புரிஞ்சுது இப்போ அண்ணனுக்கு தேவை கொஞ்சம் ஆறுதலான பேச்சும்,

கொஞ்சம் .விட்டுகொடுத்தலும் தான்....ஆனா வீட்டுலே இப்போ யாருமே அத

புரிஞ்சுக்கற மனநிலையிலே இல்லே....எனக்கே இப்போ கொஞ்சம் குழப்பமா

இருந்துது...நான் யார் பக்கம் நிக்கணும்?....




நியாயமா என் அண்ணனுக்கு இருக்கற திறமைக்கு அவன் சொன்னதெல்லாம்

கண்டிப்பா செய்வான்....அவன் பக்கம் நிக்கறதா?....இல்லே இதுவரைக்கும் நாம

வாழற வாழ்க்கையிலே தான் பிக்கல் பிடுங்கல் எதுவும் இல்லேயே அப்புறம் ஏன்

இந்த அகலக்கால் வெக்கிற வேலை லாம் னு நினைக்கிற மத்தவங்க பக்கம்

நிக்கறதா??....எனக்கென்னமோ அண்ணன் ஒரு பக்கமும், மத்தவங்க லாம் ஒரு

பக்கமும் நின்னுகிட்டு இப்போ நான் யார் பக்கம் சாய்வேன்ற எதிர்பார்ப்பிலே

என்னையே பாக்கற மாதிரி தோனுச்சு.....ஆனா இப்போ நான் என்ன பேசினாலும்

யாராவது ஒருத்தர் மனசு சங்கடப்படும்...அதனாலே நம்மள கிண்டாத வரைக்கும்

அடக்கியே வாசிப்போம் னு அமைதியா நின்னேன்..... ஆனா எல்லாரும்

மனசுலேயும் இதே எண்ணம் தான் இருந்துச்சு போல.....ஆனா தலைய தூக்கி

மெல்ல எல்லார் முகத்தையும் பாத்ததுலே ஒரு விஷயம் நல்ல

புரிஞ்சுது......அமைதியா நின்னாலும் தன் பக்கம் இருக்கற நியாயத்த புரிஞ்சுக்க

மாட்டாங்களா ன்ற அந்த ஏக்கமும், உணர்சிகளின் கொந்தளிப்பும்,

அண்ணனோட முகத்துலேயும் சரி, மத்தவங்க முகத்துலேயும் சரி அப்பட்டமா

தெரிஞ்சுது....கொஞ்ச நேரம் என்னையும் மத்தவங்களையும் மாறி மாறி பாத்தா

எங்க அண்ணன் தான் எதிர்பார்க்கிற பதில் யார்கிட்டேயிருந்தும் வர போறதில்லே

னு புரிஞ்சதும் “ச்சே” னு ஒரு வார்த்தையிலே தன்னோட ஏமாற்றத்தையும்,

வெறுப்பையும் ஒன்னா காட்டிட்டு வெளிக்கதவ படார் னு சாத்திட்டு கெளம்பி

போயிட்டான்...




எங்க அண்ணன் தான் எதிர்பார்க்கிற பதில் யார்கிட்டேயிருந்தும் வர

போறதில்லே னு புரிஞ்சதும் “ச்சே” னு ஒரு வார்த்தையிலே தன்னோட

ஏமாற்றத்தையும், வெறுப்பையும் ஒன்னா காட்டிட்டு வெளிக்கதவ படார் னு

சாத்திட்டு கெளம்பி போயிட்டான்…..அவன் போனப்புறம் கூட கொஞ்ச

நேரத்துக்கு யாரும் பேசவே இல்லே....எங்களுக்கு ஒருத்தர் முகத்த ஒருத்தர்

பாத்துக்க கூட வேதனையா இருந்துச்சு......




அம்மா தான் முதல்லே பேச ஆரம்பிச்சாங்க......”என்னங்க.....எனக்கு ரொம்ப

பயமா இருக்குங்க..... நாம எதாச்சும் பண்ணலே னா நம்ம பையன் நம்மள

விட்டு மொத்தமா விலகி போயிடுவான்....அவனோட திறமைய நெனைச்சு

பெருமைப்படறதா இல்லே அவன் எடுக்கற முடிவ நெனைச்சு

வேதனைப்படறதா?....ஒண்ணுமே புரியலேங்க...” னு கண் கலங்கவும், அப்பா

ஒண்ணுமே பேசாம தரையிலே உக்காந்தார்......ரொம்ப நேரம்

யோசிச்சார்.....நாங்களும் அவருக்கு ஆதரவா அவர் பக்கத்துலேயே

உக்காந்திருந்தோம்.....அவர் என்ன யோசிச்சிட்டிருக்கார் னு தெரிஞ்சுக்கலேன்னா

தூக்கமே வராது போல இருந்துச்சு......கொஞ்ச நேரத்துலே எங்க ரெண்டு

பேரையும் சிரமப்பட்டு புன்னகையோட பாத்து “கண்ணுங்களா.....அப்பா

பாத்துக்கறேண்டா....நீங்க போய் தூங்குங்க....போங்க” னு எங்கள அனுப்பி

விட்டுட்டார்......எனக்கு மனசே இல்லே....இருந்தாலும் வேற வழியில்லாம

எழுந்து போயிட்டோம்.....




அடுத்த நாள் காலையிலே நான் காலேஜுக்கு கெளம்பி வெளிலே வர்றதுக்கும்

என் அக்கா கெளம்பி வர்றதுக்கும் சரியா இருந்துச்சு.....வழக்கமா ஒவ்வொரு

நாள் காலையிலே அவள வம்புக்கு இழுப்பேன்...அவள சிணுங்க வெச்சு,

அப்புறம் சமாதானப்படுத்தி, சிரிக்க வெப்பேன்.....ஆனா இன்னிக்கு ரெண்டு பேர்

மனசுலேயும் அந்த எண்ணம் இல்லே.....இருந்தாலும் எப்பவும் ரோஜாப்பூ மாதிரி

புத்துணர்ச்சியோட இருக்கற அவ முகம், இப்போ என்னமோ வெயில்லே

வாடிப்போன கீரைக்கட்டு மாதிரி இருந்தத என்னாலே பாக்க முடியலே.....வீட்டு

வாசல்லே நான் அவள கடந்து என் வண்டிகிட்டே போகும்போது மெதுவா

”அம்முகுட்டி, ஒன்னும் கவலைப்படாதே.....எல்லாம் சரியாயிடும்....நீ பத்திரமா

போயிட்டு வா....சாயந்திரம் நீ அங்கேர்ந்து கெளம்பும்போது எனக்கு போன்

பண்ணு....நான் வர்றேன்....ரெண்டு பேரும் ஒன்னா வரலாம்” னு சொல்லிட்டு

என் வண்டியிலே உக்காந்து அவளை பாக்கவும் “சரி டா” னு ஒரு சின்ன

புன்னகையோட பதில் வந்துச்சு.....”அப்பாடா” னு ஒரு நிம்மதியோட நான்

நகர்ந்துட்டேன்.....




மத்தியானத்துக்கு மேல போனையே அடிக்கடி பாத்துட்டிருந்தேன்......ஒரு வழியா

5 மணிக்கு ஒரு குறுந்தகவல் வந்துது “நீ வர எவ்வளோ நேரமாகும்?” னு

கேள்வியோட......”எவ்வளோ சீக்கிரம் முடியுமோ அவ்வளோ சீக்கிரமா ” னு

பதில் சொல்லிட்டு பைக்க எடுத்துகிட்டு சிட்டா பறந்தேன் அவள் கூப்பிட்ட

திசையை நோக்கி......எனக்காக பயபுள்ள வாசல்லேயே



காத்துக்கிட்டிருந்தா.....என்னை பாத்ததும் “எவ்வளோ நேரமா நின்னுட்டிருக்கேன்

தெரியுமா?” னு முறைக்கவும், “கோவத்துலே கூட கும்மு னு இருக்கே டி” னு

கண்ணடிக்கவும், தன்னோட பொய்யான கோபத்த தொடர முடியாம சிரிச்சுட்டு

“இந்த பேச்சுக்கெல்லாம் ஒன்னும் குறைச்சல் இல்லே” னு என் தோள்பட்டைய

அடிச்சா....”எனக்கு காலையிலேர்ந்து மனசே சரி இல்லே....அம்மா சாப்பிட

சொல்லியும் நான் ஒண்ணுமே சொல்லாம வந்துட்டேன்.....மத்தியானமும்

சாப்பிடலே.....எனக்கு ரொம்ப பசிக்குது.....எனக்கு எதாச்சும் வாங்கி குடு டா” னு

சிணுங்கவும், நான் “ஏய்..லூசா நீ?...நீ சாப்பிடாம இருந்துட்டா எல்லாம்

சரியாயிடுமா?.....சரி சரி...வந்து உக்காரு” னு திட்டினதும் “டேய்...அப்போ என்

வண்டிய யாரு ஓட்டறது?” னு கேக்க, ஒரு நொடி யோசிச்சுட்டு “உங்க ஆபீஸ்

பார்க்கிங்லே தானே நிக்குது....பரவால்லே.....நாளைக்கு நானே உன்னே கொண்டு

வந்து விட்டுட்டு போறேன்” னு சொல்லிட்டு ஸ்டார்ட் பட்டன அழுத்தவும்,

“ஹை...ஜாலி” னு துள்ளி குதிச்சுட்டு வந்து பின்னாலே உக்காந்துகிட்டா....





ஒரு ஹோட்டலுக்கு போய் அவள பக்கத்துலே உக்கார வெச்சு, சாப்பிட ஆர்டர்

பண்ணிட்டு “ஏண்டி இப்படி பண்றே??......சாப்பாட்டுக்கும் வீட்டு பிரச்சினைக்கும்

என்ன இருக்கு? னு உரிமையோட திட்டவும், அவ லேசா சிரிச்சுட்டு நான் கேக்கற

கேள்விக்கு சம்பந்தமே இல்லாம “ஏய்.....எனக்கு இன்னிக்கு வேலைக்கு

போகவே விருப்பம் இல்லே.....காலையிலே நீ எனக்கு தைரியம் சொல்லி

அனுப்பினது தான் கொஞ்சம் ஆறுதலா இருந்துச்சு.....யூ ஆர் ச்சோ ச்வீட் டா

எரும.....”னு கொஞ்சலா சொல்லவும் எனக்கு அப்படியே பறக்கற மாதிரி

இருந்துச்சு.....இதுவே நாங்க தனியா இருந்திருந்தா அவளுக்கு மூச்சு முட்டற

அளவுக்கு முத்தமா குடுத்திருப்பேன்...ஆனா இடம் பொருள் கருதி கைய

பெசஞ்சுகிட்டு தலைய குனிஞ்சு என் உணர்ச்சிகள கட்டுப்படுத்த தடுமாறினத

பாத்து கிண்டலா சிரிச்சுக்கிட்டே இருந்தா.....நல்ல வேளை நாங்க சொன்ன

அயிட்டம் எல்லாம் வந்துது.....அவ “வேணாம்....போதும் இதுக்கு மேல

முடியாது” னு சொல்ற வரைக்கும் அவள சாப்பிட வெச்சு அதுக்கப்புறம்


பைக்கிலே உக்கார வெச்சு ஒரு மணி நேரம் அங்கேயும் இங்கேயும் சுத்திட்டு

வீட்டுக்கு வந்து நிறுத்தினேன், வெளிலே பலவிதமான மனுஷங்கள

பாத்துகிட்டே ஊர சுத்தி, நான் அடிக்கற கமெண்ட்கள கேட்டு அவ

சந்தோஷமாயிட்டா.....ஆனா அவ வந்து இறங்கினதுக்கப்புறமும் கூட இன்னும்

சிரிப்பா அடக்க முடியாம கஷ்டப்பட்டா.....




வீட்டுக்குள்ளே நுழைஞ்சதும் அம்மா சமையல்ரூமுக்குள்ளே பாத்திரத்த

நகர்த்துற சத்தம் கேட்டுச்சு.....அதிசயமா அப்பா இன்னிக்கு இவ்வளோ சீக்கிரமா

வீட்டுக்கு வந்திருந்தார்.....”நான் “என்னப்பா....இன்னிக்கு இவ்வளோ சீக்கிரம்?”

னு ஆச்சர்யமா கேட்டதும், ஒரு அமைதியான புன்னகையோட “ எல்லாம் ஒரு

காரணமா தான் பா” னு பதில் வந்துது.....ஏதோ இன்னிக்கு நடக்க போகுது னு

மட்டும் புரிஞ்சுது....நான் என் ரூமுக்கு போய் வேற துணிய மாத்திட்டு

வந்தப்போ அண்ணன் உள்ளே நுழையறான்.....அப்பா அவனை பாத்து

ஒண்ணுமே பேசாம புன்னகைக்கவும், அவரோட பார்வைய எதிர்கொள்ள

முடியாம தலைய குனிஞ்சுகிட்டே தன்னோட அறைக்கு போயிட்டான்.....கொஞ்ச

நேரத்துலே அவனே வந்து அப்பா முன்னே உக்காந்தான்......அம்மா அவனுக்கு

காபி கொண்டு வந்து குடுத்தாங்க.....ஒரு வாய் குடிச்சுட்டு “அப்பா நான்

பண்றதுலே எதாச்சும் தப்பு இருக்கா சொல்லுங்க?” னு ஆதங்கமா கேக்கவும்,

அப்பா அவனை பாத்து ”ரொம்ப சந்தோஷமா இருக்குப்பா....பிரச்சினை

வந்ததுக்கப்புறம் அதை பத்தி பேசறதுக்கு முடிவு பண்ணியிருக்கே பாரு.....இது

உன்னோட வயசுக்கு நீ கத்துகிட்ட பொறுமைய காட்டுது” னு பெருமையா

சொல்லவும் அண்ணன் கொஞ்சம் தடுமாறி தான் போனான்....




தன்னோட செயல்பாடு தப்பு னு இப்போ குறை சொல்ல போறார் னு

எதிர்பாத்தவனுக்கு தன்னை பத்தி பெருமையா நெனைக்கிற அப்பாவ பாத்து

அடுத்து என்ன பேசறது னு ஒண்ணுமே தோணலே....”அது..... அது

வந்து.....அப்பா...நான் நெறைய சாதிக்கணும் பா......என்னோட வாழ்க்கையிலே

இது ஒரு முக்கியமான இடம் பா.....நான் இன்னும் மேலே போகணும் பா....இந்த

மாதிரி வாய்ப்பு கெடைக்கிறது ரொம்ப கஷ்டம் பா...என்னை நம்புங்க பா....”னு

மூச்சு விடாம பேசிகிட்டே போகவும், அப்பா பொறுமையா கேட்டு முடிச்சுட்டு

“ஏன் பா.....இப்போ நாம ஒன்னும் கஷ்டத்துலே இல்லேயே.....வேணும்னா

இப்படி செய்வோம்.......நம்மகிட்டே இருக்கிற யூனிட் எல்லாத்தையும் நீயே

எடுத்து நடத்து...மேற்கொண்டு எதுவும் பணம் தேவைன்னா பாங்க்லே கடன்

வாங்கலாம்.....கொஞ்ச கொஞ்சமா அடைச்சுடலாம்....இத்தன வருஷமா

இப்படிதானே பண்றோம்?......ஆனா உன்னோட இந்த தொழில் நமக்குள்ளேயே

ஒரு இடைவெளிய உருவாக்கிடும் பா....

குடும்பத்த விட்டு பிரிஞ்சு தனியே போய்

சாதிச்சு என்ன புரிஞ்சுக்க போறே?....உறவுகள் முக்கியம் பா......நான் உன்னோட

வயசுலே இருக்கும்போது இதே மாதிரி தான் அலைஞ்சேன்....ஆனா நான்

திரும்பி பாக்கும்போது வாழ்க்கையிலே சின்ன சின்ன தருணங்கள்,

சந்தோஷங்கள் எல்லாமே தூரமா போயிடுச்சு....உங்க அம்மா மாதிரி ஒருத்தி

இருந்ததாலே தான் இந்த குடும்ப சிதையாம இருக்கு....நான் பண்ணுன அந்த

தப்ப நீயும் பண்ண கூடாது பா...இத நீ தான் புரிஞ்சுக்கணும்” னு பொறுமையா

ஆனா ஆழமா பேசவும் அண்ணன்கிட்டேயிருந்து எந்த வார்த்தையும்

வரலே.....




அண்ணனை பொறுத்தவரை எங்க தரப்பிலிருந்து எந்த எதிர்ப்பும்

வராது னு முடிவு பண்ணினதுக்கப்புறம் நாங்க இப்படி பேசறது அவனாலே

ஒத்துக்க முடியலே.....அவனோட வளர்ச்சியே இந்த புது வியாபாரத்துலே தான்

இருக்கு னு நம்பினான்.....ஆனா குடும்பத்தாரோட சந்தோஷத்த குலைச்சுட்டு

எவ்வளோ பணம் சம்பாதிச்சாலும் அது வெறும் காகிதம் தான் னு அவனுக்கு

புரிய வெக்க அப்பா முயற்சி பண்ணினார்.....இந்த முக்கியமான காலகட்டத்துலே

நாங்க எல்லாரும் அவனை உள்ளூருக்குள்ளேயே அடைச்சு வெக்கணும்னு

திட்டம் போடறதா அவன் பயந்தான்..... அவனோட முகபாவமே அவன்

எவ்வளோ குழப்பத்துலே இருக்கான்...அவனோட மனசுலே இருக்கிற போராட்டம்

எல்லாத்தையும் சொல்லாம சொல்லுச்சு.....அப்பாவோட வாக்குவாதம் பண்ண

விருப்பம் இல்லேன்னாலும் அவனுக்கு தன்னோட முடிவுலேர்ந்து பின்வாங்க

விருப்பம் இல்லே.....அவனை பொறுமையா பாத்த அப்பா “சரிப்பா....நீ இந்த

அளவுக்கு உறுதியா இருக்கறதாலே நாங்க உனக்காக இறங்கி வர்றோம்.உனக்கும்

வயசாகுது, பாப்பாவுக்கும் வயசாகுது...ரெண்டு பேருக்கும் முதல்லே கல்யாணம்

பண்ணி வெக்கலாம் னு இருக்கோம்.....அது வரைக்குமாவது இங்கேயே

இருப்பா” னு சொல்லவும் அதிர்ந்து போனான்...










கருத்துகள் இல்லை:

கருத்துரையிடுக