http://www.kanavu-kathali.com/ கனவு காதலி : பூம்பொழில் - பகுதி - 1

பக்கங்கள்

வெள்ளி, 4 செப்டம்பர், 2020

பூம்பொழில் - பகுதி - 1

நேரம் காலை 9.30 அன்று தாமதமாக தான் பள்ளிக்கு புறப்பட்டேன்.



மழைலேசாக விட்டுவிட்டு பெய்துக்கொண்டிருந்தது.சாலையோரங்களில் மழைநீர் தேங்கி ஓரு சிறுசிறுகுளம் உருவாகிக்கொண்டிருந்தது.

ஓருசிறுவன் மழைநீரை காலால் உதைத்து கொண்டே சென்றான்.

நான் என் பெயர் ஜெய் 11 ம் வகுப்பு படிக்கிறேன்.எங்கள் ஊரில் இருந்து 5 கிலோ மீட்டர் தொலைவில் இருக்கும் அருணா மேல்நிலை பள்ளியில் நான் படிக்கிறேன் .தினமும் பஸ்ஸில் தான் சென்று வரவேண்டும்.


பஸ்வந்தது அனைவரும் முண்டியடித்தது கொண்டு ஏறினர்.அனைவரும் ஏறிய பிறகு நான் ஏறினேன்.யதேச்சையாக திரும்பி பார்த்தேன் .ஒரு பெண் மழையில் நனைந்துக்கொண்டே ஓடிவருவது தெரிந்தது


பஸ்ஸை பிடிக்கதான் அவர் ஒடிவருகிறார் என நினைத்து "கண்டக்டர் ஒரு நிமிஷம் ஒருத்தங்க ஓடி வராங்க" என்றேன்.அவர் எட்டிப்பார்த்து விட்டு விசில் ஊதும் வேலையை பத்து செகண்ட் தள்ளிவைத்தார்.


அந்த பெண் பஸ் கம்பியை பிடித்து ஏறும் போது தான் கவனித்தேன்.அந்த நீல நிற காட்டன் சாரியில் மிக அழகாக இருந்தாள் என்று ஒரு வார்த்தையில் சொன்னால் அது அவள் அழகையே அவமானபடுத்தியதாகிவிடும்.


அவருக்கு 25 வயதிருக்கலாம்.அளவான தேகம் மஞ்சள் நிறம்,அடர்த்தியான கருமேகம் போல் கூந்தல்,படிந்த வகிடு,அகன்ற பிறை போன்ற நெற்றி அதில் சிறிய குங்குமகீற்று அதன் மேல்கண்ணாடி பதித்த ஸ்டிக்கர் பொட்டு,குவிந்த உதடு அதன் கீழ் கடுகளவு மச்சம் அவள் அழகை மேலும் கூட்டியது.காதில் ஜிமிக்கி,மூக்கில் சிறிய மூக்குத்தி அது இருளில் மின்னும் நட்சத்திரம் போல் மின்னியது,


வலைந்த சங்கு போன்ற கழுத்தில் சின்னதாய் ஒரு தங்க செயின் மின்னியது.முற்றிய பலாபழம் என்நேரமும் கீழே விழும் அது போல அவள் உடல் பாரம் தாங்காமல் என்நேரமும் கீழே விழும் என சேலையையும் மீறீ துருத்திகொண்டிருந்த அவள் மார்பு மழை நீரில் அது தன் அளவை கச்சிதமாக காட்டியது,அவள் தோள்கள் அணிந்திருந்த கருப்பு ஜாக்கெட் உபயத்தில் மின்னியது அதில் பூவின் மீது பனித்துளி போல மழை நீர் சிதறி கிடந்தது.



அவள்மார்பில் இருந்து இறங்கிய இடை அதை பார்த்து "வளைவுகள் ஆபத்து" என்ற போர்டை வைக்க அரசு இங்கு ஏன் வைக்கவில்லை என்ற கேள்வி எனக்குள் எழுந்தது.அவள் இடையை விட்டு இறங்கினால் மேலே இருக்கும் மார்பின் அதே அளவு அவள் பின்புறம் நனைந்து இருந்தது.அவள் சேலையின் முடிவை இடுப்பில் சொருகி இருந்ததால் பின்புறம் தெளிவாக காட்சியளித்தது என்னை கேட்டால் உலகில் படுத்துறங்கிட அதை விட சிறந்த தலையணை வேறு எதுவும் இல்லையென்பேன்.அதை தாங்குவதற்காகவே கடவுள் அவளுக்கு கால்களை விஷேசமாய் கொடுத்திருந்தான்.


கால்களின் முடிவில் மெல்லிய வெள்ளிகொலுசு,விரலில் மருதாணி வரைந்திருந்தாள்.நகங்களில் பாலீஷ் போட்டு சுத்தமாக வைத்திருந்தாள்.மொத்தத்தில் அவள் தலையில் எங்கிருந்தோ பறந்து வந்து அமர்ந்திருந்த சருகு கூட அழகாக இருந்தது
.
"இறையூர் ஒண்ணு கொடுங்க"


அவள் சொல்லும் போது அவள் வாய் வழியாக வந்த சூடான காற்று என் முகத்தில் பட்டுஅந்த மழைநேரத்தில் எனக்கு ஏதோ கிறக்கத்தை உண்டாக்கியது.




பேருந்தில் கூட்டம் அதிகமாக இருந்தது.நான் நெரிசலில் சிக்கி தவித்துக்கொண்டிருந்தேன்.அவள் எனக்கு முன்பு நின்றுக்கொண்டிருந்தாள்.பேருந்தின் ஒவ்வொரு குலுக்கலின் போதும் அவள் மீது என் உடல் பட்டுவிலகியது சில முறை வேண்டுமென்றே இடித்தேன்.

அடுத்த பேருந்து நிலையம் வந்தது.கூட்டம் இப்பொழுது மேலும் அதிகமானது.எங்களுக்கு இடையேயான இடைவெளி காணாமல் போனது எனது உடல் அவள் உடலோடு முற்றிலும் ஒன்றியது.கூட்டநெரிசல் எனக்கு வசதியாக போனது என்னை பின்னால் இருப்பவர்கள் நெருக்க நான் அவளை நெருக்கினேன்.

என் மூச்சு அவள் கழுத்தில் பட்டு வெப்பத்தை உண்டாக்கியிருக்க வேண்டும் அவள் சட்டென திரும்பி பார்த்து முறைத்தாள்.

நான் சட்டென முகத்தை வேறு பக்கமாக திருப்பிக்கொண்டேன் அவள் முறைத்து பார்த்தபடி நகர்ந்து செல்லமுற்பட்டாள் ஆனால் முடியவில்லை கூட்டநெரிசல் மேலும் வலுவடைய என் உறுப்பு அவள் பின்புற பிளவில் சென்று ஒளிந்து கொண்டது.அவள் உடலை குறுக்கினாள்.அவள் கை நடுங்கியதை நான் பார்த்தேன். அந்த மழைக்கு அவளின் சூடான உடல் எனக்கு கதகதப்பாக இருந்தது.


என் உறுப்பு அவள் பின்புறபிளவை உரசிய படி விரைத்து கொண்டிருந்தது அந்த பிளவின் சூட்டை அனுபவித்து கொண்டிருந்தது.அவள் கையை கம்பியின் மீது வைத்து அழுத்திக்கொண்டாள்.நான் இன்னும் நெருங்கி அவள் காதில் ஊதினேன்.அவள் பிடிக்காததை போல் தலையை வேறு பக்கம் திருப்பி கொண்டாள்.

எனக்கு ஒரு மாதிரி ஆகிவிட்டது.நான் இது போல நினைத்தது கூட இல்லை ஆனால் இன்று நானே இவ்வாறு நடந்து கொள்வதை நினைத்து ஆச்சரியப்பட்டேன் இதில் ஆச்சரியபடுவதற்கு என்ன இவளை பார்த்து எதுவும் தோன்றவில்லை என்றால் அவன் ஆம்பிளையே கிடையாது.


அவள் இறங்க வேண்டிய ஸ்டாப் வந்தது.

"இறையூர் எல்லாரும் இறங்குங்க" என்றார் கண்டக்டர்.

அவள் விட்டா போதும் என சிட்டா பறந்துட்டா


எனக்கு டிரைவர் மேல்  ஆத்திரமாக வந்தது "யோவ்! ஏன்யா இவ்வளவு சீக்கிரமாக வந்த என்று அவர் சொட்டை தலையில் "நச்" சென்று ஒன்று வைக்க வேண்டும் என்று இருந்தது ஆனால் அடக்கிக்கொண்டேன்.


அவள் இறங்கிபோய் விட்டாள்.பேருந்து நகர்ந்தது.ஆனால் அவள் வாசனை இன்னும் நகராமல் அங்கே இருந்தது.
இதோ அடுத்த ஸ்டாப்பில் எனது பள்ளி வந்துவிடும் இனி அவளை பார்ப்பேனா மாட்டேனா என தெரியவில்லை ஆனால் அவளுடன் இருந்த இந்த நிமிடங்கள் என்றும் நினைத்தாலும் இனிக்கும்.


ப்ரேயர் முடிந்து விட்டதுக்கு அடையாளமாய் கொடிகம்பத்தில் நமது தேசிய கொடி பறந்து கொண்டிருந்தது. அனைவரும் வகுப்பறைக்கு சென்றுவிட்டனர். என்னுடன் ஐந்து பேர் லேட்டாக வந்திருந்தனர் அனைவருக்கும் கை நடுங்கியது காரணம் மந்தாகினி டீச்சர்.


அவர்தான் எங்கள் பி.டி டீச்சர் பெயருக்கு ஏற்ற படி கோபக்காரர் எவ்வளவு பெரிய மாணவனையும் கைநீட்டி அடிக்க கூடிய தைரியம் அந்த பள்ளியிலே அவருக்கு மட்டும்தான் இருக்கிறது

பள்ளியையே தனது கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருப்பவர்.அவரை கண்டால் மீசை வைத்த மாணவன் கூட ஓண்ணுக்கு போவான்.

அவரின் ஆயுதமான தேக்கு மரக்குச்சியுடன் எங்களை நோக்கி வந்தார்.அய்யோ போச்சே இன்னிக்கி இந்த குச்சி உடையும் வரை விடமாட்டார் என புலம்பினேன்


"டெய்லி லேட்டா வரதே உங்களுக்கு வேளையா போச்சீங்கடா.இன்னிக்கு உரிக்கிர உரியில நாளைலேர்ந்து நீங்க லேட்டாவே வரக்கூடாது"


"படீர்!படீர்!"


"அய்யோ இனிமே லேட்டா வரமாட்டேன் டீச்சர்"என அலறினார்கள்


"நீ ஏன்டா ஷீ போடல "


"டீச்சர் மறந்துட்டேன் டீச்சர்?? நாளைக்கு வரும்போது போட்டுட்டு வரேன் டீச்சர்"என அலறினர்.


அடுத்து நான்தான் என்னை நெருங்கி வந்து "சாருக்கு தனியா சொல்லனுமா கைய நீட்டுடா"என்றார்.


நான் கண்களை இருக்க மூடிக்கொண்டு கைகளை நீட்டினேன்.

அவர் குச்சியை ஓங்கிய வினாடி
"மேடம் உங்க ஃப்ரண்ட் வந்திருக்காங்க பேரு பூம்பொழில் விசிட்டர்ஸ் ரூம்ல உட்கார வச்சிருக்கேன்" என்று ஃபியூன் சொல்லிவிட்டு போனான்.

அவர் அடிக்க வந்த கையை இறக்கிவிட்டு "தோ..வரேன்னு சொல்லு " என்று என்னை பார்த்து "நாளைல இருந்து உன்னை இங்க பார்த்தேன் கை பழுத்துடும் போ.."என்று கூறி பிரேயர் ஹாலில் இருந்து வலதுபக்கம் இருக்கும் விசிட்டர்ஸ் ரூமை நோக்கி நடந்தாள்


நான் தப்பித்தோம் பிழைத்தோம் என கிளாஸ் ரூமை நோக்கி ஓடினேன்.

வகுப்பறைக்குள் நுழைந்ததும் புரிந்துக்கொண்டேன் ஃபர்ஸ்ட் பீரியட் எடுக்க வேண்டிய தமிழ் டீச்சர் இன்னும் வரலை என்று என் தோழர்கள் சாக்பீஸையும்,டஸ்டரயும் தூக்கிப்போட்டு விளையாடி கொண்டிருந்தனர்.


மாணவிகள் சிலர் நேற்றைய சீரீயலில் வீட்டை விட்டு ஒடி போன கதாநாயகியை கடுமையாக விமர்சித்து கொண்டிருந்தனர் சிலர் இந்த வாரம் "மானாட மயிலாட " நிகழ்ச்சியில் யார் வெற்றி பெறுவார் என்பதை பற்றி ஆராய்ச்சி செய்து கொண்டிருந்தனர்.

ஒரு சிலர் மட்டுமே இன்னும் ஒரு வாரத்தில் நடக்கபோகும் மாதாந்திர தேர்வை பற்றி யோசித்து கொண்டிருந்தனர்.

ஆனால் எங்கள் மாணவ செல்வங்கள் எதை பற்றியும் யோசிக்காமல் டேபிள் மீது நித்திரையில் ஆழ்ந்திருந்தனர்.

நான் எனது பையை கழற்றி டேபிள்மீது வைத்து விட்டு நாற்காலியில் அமர்ந்தேன்.

"என்ன மச்சி மப்பு மந்தாகினி உன் டிரவுசர கிழிச்சிட்டாளா "என்றான் வினேத் என் நண்பன்.

நானும் வினோத்தும் சிறு வயதுமுதல் ஒன்றாக படிக்கிறவர்கள்.என் உயிர் தோழன் நான் அவனிடம் எதையும் மறைத்ததே இல்லை அவனும்தான் அவன்தான் எங்கள் வகுப்பில் முதல் மாணவன். நான் கடைசி மாணவன் எங்கள் நட்பை பார்த்து அனைவரும் பொறாமை படுவார்கள் ஆனால் வினோத் என்றும் என்னை விட்டு கொடுக்கமாட்டான்
என்னுடைய ஹோம் ஒர்க் கூட சில சமயம் செய்து கொடுப்பான்.அவனை போல் ஒரு நண்பன் யாருக்கும் கிடைக்கமாட்டார்கள்

"இல்லடா இன்னிக்கு அவகிட்ட இருந்து ஏதோ அதிஷ்ட வசமாக தப்பித்து விட்டேன்" என்றேன்
"அப்படீயா!அப்போ இன்னைக்கு யாரோ அதிஷ்டகார முகத்துல முழிச்சிருக்க இல்லனா அந்த குந்தானி கிட்ட இருந்து தப்பிச்சிருக்க முடியுமா...?"
"ஆமா மச்சி இன்னிக்கு ஒரு தேவதை ய பார்த்தேன்டா இது வரைக்கும் இப்படி ஒரு பெண்ண நான் பார்த்ததே இல்லடா அவ்வளோ அழகு! மச்சி"
"யாருடா அது...?"

"தெரியலடா என்கூட பஸ்ல வந்தா அய்யோ அத நினைக்கும் போதே ஏதோ பண்ணுதுடா..


எனக்கும் அவளுக்கும் சின்ன கேப் கூட இல்ல மச்சி அவ மேல வந்துச்சி பாரு ஒரு வாசனை அப்படீயே நான் சொக்கி போயிட்டேன்டா"


"செம ஃபிகரா மச்சி"


"ங்கோயா இவ்வளோ நேரமா என்னடா சொல்லிட்டிருந்தேன்"

"அவளை என்னடா பண்ணுன பஸ்ல வேற கூட்டம் அதிகமா இருந்திருக்குமே"


"ஆமாடா அவளோட பின்பக்க நின்னுகிட்டு இருந்தேனா கூட்டம் வேற பயங்கரமா இருந்தது என் தடிய அவ பின்பக்க ஓட்டயில நல்ல விட்டு விட்டு எடுத்தேன் நல்ல பெருசுடா சொர்க்கமே தெரிஞ்சிது பாவி டிரைவர் அதுக்குள்ள அவ இறங்க வேண்டிய ஸ்டாப்புக்கு வந்துட்டான்"


"ச்சே மிஸ் பண்ணிட்டடா எனக்கூறி நம்ம கிளாஸ் ரேவதி மாதிரி இருப்பாளாடா"


"டேய் உன் டேஸ்ட் யேன்டா இவ்வளோ மட்டமா இருக்கு ஹைகிளாஸ் பத்திபேசும் போது கழுவாத எச்சி கிளாஸ காமிக்கிற நீ நினைக்கிற மாதிரி அவ சின்ன பொண்ணு இல்லடா ஒரு 25 வயசு இருக்கும்டா "

"ம்ம்ம்... அப்போ அவங்கள மாதிரி இருப்பாளா" என காரிடர் பக்கமாக கைகாண்பித்தான் .

அவன் நீட்டிய பக்கம் பார்த்த நான் அதிர்ந்து அவன் தோள் மீது கை வைத்து சொன்னேன்

"அவள மாதிரி இல்லடா அவளேதான் டா"

நான் சொல்லிக்கொண்டிருக்கும் போதே அவள் வேகமாக நடந்து வந்து பிளாக் போர்டில் "ENGLISH "என்று எழுதி விட்டு
"ஹாய் ஸ்டுடண்ட்ஸ் அயம் பூம்பொழில் இன்னிலர்ந்து உங்க ENGLISH டீச்சர் இப்போ உங்க பேரு எல்லாம் வரிசையா சொல்லுங்க" என்றாள்

என் இதயத்தில் ஆயிரம் வோல்ட் மின்சாரம் பாய்ந்த உணர்வில் அப்படியே நின்றேன் 


இப்போது பூம்பொழில் பார்வையிலிருந்து 

அன்று காலை மிக சுறுப்பாக எழுந்தேன்.குளித்து விட்டு சமையல் செய்து வைத்து விட்டு "அம்மா குக்கர் ல இட்லி வச்சிருக்கேன் சாப்பிட்டு மறக்காமல் டேப்லட் போட்டுக்குங்க"என்று அம்மாவிடம் சொல்லிகொண்டு கிளம்பினேன்.மழை லேசாக தூறிய படி இருந்தது.நான் எங்கள் தெருவின் வழியாக நடந்து வந்து மெயின் ரோட்டை அடைந்தேன்.

தூறல் இன்னனும் விட்டபாடில்லை.நேற்று பெய்த மழையில் சாலையெங்கும் சேறும் சகதியுமாக இருந்தது. நான் பொறுமையாக அதில் காலை வைக்காமல் நடந்தேன்.ரோட்டின் ஓரத்தில் இருந்த டீகடையில் வானிலை அறிக்கை யை ஒருவர் வாசித்து கொண்டிருந்தார் "இன்னும் ரெண்டு நாளைக்கு மழை நிக்காதாம்.ஏதோ புயல் வருதாம்." என்று பேப்பரை படித்து விட்டு உரக்க கூறினார்.

நான் மனதுக்குள்ளே சிந்தித்தது கொண்டு சென்றேன் "இன்னிக்கு முதல் நாள் பள்ளிக்கு செல்கிறேன்.அங்கு சூழ்நிலைகள் எப்படி இருக்குமோ.எப்படி இருந்தாலும் சமாளிக்க வேண்டும். கடவுளே என்னை ஏன் இப்படி சோதிக்கிறாய் "என நினைத்தபடி நடந்தேன்.

என் மனம் வாழ்க்கையில் நடந்த சம்பவங்களை அசை போட தொடங்கியது.அப்பா மட்டும் இருந்திருந்தால் நாம் இவ்வளவு கஷ்டங்களை அனுபவிக்க தேவை இல்லை.அப்பாவுக்கு வியாபாரத்தில் நஷ்டம் ஏற்பட்டது.அந்த கவலையே அவரை கொன்றுவிட்டது.

அவர் இறந்த பிறகு அம்மாவுக்கு உடல்நிலை சரியில்லாமல் போனது கடன் கொடுத்தவர்கள் கட்டிய துணிமனிகளை தவிர மற்ற அனைத்தையும் கூறுபோட்டு பிரித்து கொண்டது.பின் அந்த ஊரில் இருக்க பிடிக்காமல் தோழி ஒருத்தி உதவியால் இங்கு வந்து ஒரு பள்ளியில் ஆசிரியராக வேலைக்கு சேர்ந்தது அனைத்தும் என் மனத்திரையில் காட்சிகளாக ஓடியது."அப்பா என்னை ஏன் தனியாக விட்டு விட்டு சென்றீர்கள்"எனக்கு அவர் மீது ஆத்திரமாக வந்தது.

இன்று முதல் நாள் மாணவர்களை சமாளிப்பது என்பது எனக்கு புதிது அதை எவ்வாறு எதிர் கொள்ளபோகிறேன் என தெரியவில்லை.நான் யோசித்துக்கொண்டே வந்ததில் பேருந்து வந்தது தெரியவில்லை.பேருந்து நகர ஆரம்பித்ததும் நான் ஓட ஆரம்பித்தேன். நான் வேகமாக வருவதை பார்த்து விட்டு கண்டக்டர் விசில் அடிப்பதை நிறுத்தினார். நான் வேகமாக சென்று ஏறினேன் .எனக்கு மூச்சிவாங்கியது நான் சற்று ஆசுவாசபடுத்தி கொண்டபின் கவனித்தேன்.

அந்த ஸ்கூல் பையன் என்னையே பார்ப்பதை அவன் சற்று அளவான உடலை பெற்றிருந்தான்.தினமும் உடற்பயிற்சி செய்வான் போல அது அவன் கைகளில் தெரிந்தது. வெளிர்நீல சட்டை கருநீல பேண்ட்டும அணிந்திருந்தான்.தலை மழையில் நனைந்திருந்ததால் களைந்திருந்தது. தோளில் பேக்கை ஒருகையில் ஸ்டைலாக மாட்டியிருந்தான் . சட்டையில் முதல் பட்டனை திறந்து விட்டிருந்தான். என்னை கூர்ந்து பார்த்துகொண்டிருந்தான்.

நான் அவனை கவனிக்காமல் கண்டக்டரிடம் "இறையூர் ஒன்னு கொடுங்க" என்று கேட்டு டிக்கேட் வாங்கினேன்.பேருந்தில் சற்றுகூட்டம் அதிகமாக இருந்தது.நான் நெரிசலில் தவித்தேன் என் உடல் வேறு நனைந்திருந்தது.அந்த பையன் எனக்கு பின்புறம் நின்று கொண்டிருந்தான். பேருந்து ஒவ்வொருமுறை குலுங்கும் போதும் என் மீது இடித்தான்.

நான் அவன் தெரியாமல் இடிக்கிறான் என நினைத்து கொண்டேன்.ஆனால் போகபோக அவன் வேண்டுமென்றே இடித்தான் எனக்கு கோபம் கோபமாக வந்தது திரும்பி முறைத்தேன்.அவன் மெல்ல விலகினான் எனக்கு நிம்மதியாக இருந்தது.ஆனால் அது ரொம்ப நேரம் நீடிக்க வில்லை.அடுத்த பேருந்து நிலையம் வந்த போது கூட்டம் அதிகமாக ஏறியது நெருக்கம் மேலும் அதிகமானது. நான் அவன் உடலோடு உடலாக ஒட்டபட்டேன்.

எனக்கு வேறு வழியும் இல்லை அவனும் நகரவில்லை அவன் ஆண்குறி என் பின்புற துளைக்குள் உரசிகொண்டிருந்தது நான் நகரமுற்பட்டேன் ஆனால் முடியவில்லை.அவன் மூச்சை என் காது மடலருகே ஊதினான் எனக்கு அது பிடித்திருந்தது ஆனால் பிடிக்கவில்லை.

அவன் ஆண்குறியை மெல்ல இழுத்து மீண்டும் வேகமாக என் பின்புறத்துளையில் அடித்தான் எனக்கு தூக்கி வாரிப்போட்டது ஆத்திரமாக வந்தது."பெண்களை இடிப்பதற்காகவே அலைகிறார்கள் சின்ன பையனாட்டம் இருக்கிறான் இந்த வயசில் என்ன செய்கிறான்" எனக்கு கோபமாக வந்தது ஆனால் அது எனக்கு பிடித்திருந்தது.

அந்த மழை நேரம் என் மனதை அலைபாய வைத்தது.அவன் உடல் எனக்கு இதமாக இருந்தது.அவன் செய்தது எனக்கு வெறுப்பாகவும் அதே நேரத்தில் மகிழ்ச்சியாகவும் இருந்தது."பெண் இது போன்ற சுகத்தை விரும்பாதவள் போல் நடிப்பாள் ஆனால் அவள் மனம் மறைமுகமாக அதை தேடும்!"என் கை நடுங்கின நடுக்கத்தை மறைக்க கம்பியை கெட்டியாக பிடித்து கொண்டேன் .

அவன் இன்னும் வேகமாக இயங்கினான் அவன் விறைத்த குறி என் பின்புறத்துளைக்குள் நன்றாக அழுத்தியிருந்தது அதன் வெப்பத்தை என் உடலில் உணர்ந்தேன். அவன் கடைந்தான் எனக்கு அடியில் மாற்றம் தெரிந்தது அது நீரைகசிய செய்தது.இந்த நொடி நகரக்கூடாது என நினைத்தேன் ."ஒரு பெண் ஆணின் அணைப்பில் இருக்கும் போது இவ்வுலகையே மறக்கிறாள்.அந்த நொடி அவள் கஷ்டங்கள் எதுவும் அவள் அறிவதில்லை.

"எனக்கும் அந்த நிலைதான்.நான் கண்மூடி ரசித்த போது திடீரென பிரேக்கிட்டு நின்றது வண்டி."இறையூர் எல்லாம் இறங்குங்க பா"என்றார் கண்டக்டர்."ச்சே ! அதுக்குள்ள ஸ்டாப் வந்துடுச்சா" என்று நொந்தபடி இறங்கினேன்.

நான் இறங்கி திரும்பி பார்த்தேன் அவன் முகம் தெரிகிறதா என்று பார்த்தேன் தெரியவில்லை.என் மீது எனக்கே ஆத்திரமாக வந்தது.இனி அதை பற்றி நினைத்து பார்க்ககூடாது என்று முடிவு செய்தேன்.பக்கத்தில இருந்த பெட்டி கடைகாரரிடம் "அருணா ஹைஸ்கூல் எங்க இருக்கு"என்றேன்.

"அது அடுத்த ஸ்டாப் மா "என்றார்.நான் குழப்பமாக பார்த்து "இறையூர் இதுதானே?.." என்று கேட்டேன்.

"ஆமாம்மா நீங்க ஊருக்கு புதுசா நீங்க சொன்ன அந்த ஸ்கூல் வரைக்கும் இறையூர்தான்.நடந்துபோனா 1 கி.மீ வரும் நீங்க பஸ்ல போங்க அதோ பஸ் வந்திருச்சி" என்றார்.

நான் என் அசட்டு தனத்தை நினைத்து நொந்தபடி,அவருக்கு ஒரு நன்றியை உதிர்த்து விட்டு வேகவேகமாக சென்று பேருந்தில் ஏறினேன்.இரண்டு ரூபாய் கொடுத்து டிக்கெட் வாங்கி கொண்டேன்.

அடுத்த இரண்டு நிமிடத்தில் அருணா மேல்நிலை பள்ளி என நீல நிற பெயிண்டால் எழூதபட்ட வாசகம் பொறித்த சுவர் பார்வைக்கு கிடைக்க பேருந்து அந்த காம்பௌண்ட்கேட் சற்று தள்ளீ நின்றது.நான் இறங்கி அந்த காம்பௌண்டை நோக்கி நடந்தேன்.இப்போது பூம்பொழில் பார்வையிலிருந்து 




அன்று காலை மிக சுறுப்பாக எழுந்தேன்.குளித்து விட்டு சமையல் செய்து வைத்து விட்டு "அம்மா குக்கர் ல இட்லி வச்சிருக்கேன் சாப்பிட்டு மறக்காமல் டேப்லட் போட்டுக்குங்க"என்று அம்மாவிடம் சொல்லிகொண்டு கிளம்பினேன்.மழை லேசாக தூறிய படி இருந்தது.நான் எங்கள் தெருவின் வழியாக நடந்து வந்து மெயின் ரோட்டை அடைந்தேன்.

தூறல் இன்னனும் விட்டபாடில்லை.நேற்று பெய்த மழையில் சாலையெங்கும் சேறும் சகதியுமாக இருந்தது. நான் பொறுமையாக அதில் காலை வைக்காமல் நடந்தேன்.ரோட்டின் ஓரத்தில் இருந்த டீகடையில் வானிலை அறிக்கை யை ஒருவர் வாசித்து கொண்டிருந்தார் "இன்னும் ரெண்டு நாளைக்கு மழை நிக்காதாம்.ஏதோ புயல் வருதாம்." என்று பேப்பரை படித்து விட்டு உரக்க கூறினார்.

நான் மனதுக்குள்ளே சிந்தித்தது கொண்டு சென்றேன் "இன்னிக்கு முதல் நாள் பள்ளிக்கு செல்கிறேன்.அங்கு சூழ்நிலைகள் எப்படி இருக்குமோ.எப்படி இருந்தாலும் சமாளிக்க வேண்டும். கடவுளே என்னை ஏன் இப்படி சோதிக்கிறாய் "என நினைத்தபடி நடந்தேன்.

என் மனம் வாழ்க்கையில் நடந்த சம்பவங்களை அசை போட தொடங்கியது.அப்பா மட்டும் இருந்திருந்தால் நாம் இவ்வளவு கஷ்டங்களை அனுபவிக்க தேவை இல்லை.அப்பாவுக்கு வியாபாரத்தில் நஷ்டம் ஏற்பட்டது.அந்த கவலையே அவரை கொன்றுவிட்டது.

அவர் இறந்த பிறகு அம்மாவுக்கு உடல்நிலை சரியில்லாமல் போனது கடன் கொடுத்தவர்கள் கட்டிய துணிமனிகளை தவிர மற்ற அனைத்தையும் கூறுபோட்டு பிரித்து கொண்டது.பின் அந்த ஊரில் இருக்க பிடிக்காமல் தோழி ஒருத்தி உதவியால் இங்கு வந்து ஒரு பள்ளியில் ஆசிரியராக வேலைக்கு சேர்ந்தது அனைத்தும் என் மனத்திரையில் காட்சிகளாக ஓடியது."அப்பா என்னை ஏன் தனியாக விட்டு விட்டு சென்றீர்கள்"எனக்கு அவர் மீது ஆத்திரமாக வந்தது.

இன்று முதல் நாள் மாணவர்களை சமாளிப்பது என்பது எனக்கு புதிது அதை எவ்வாறு எதிர் கொள்ளபோகிறேன் என தெரியவில்லை.நான் யோசித்துக்கொண்டே வந்ததில் பேருந்து வந்தது தெரியவில்லை.பேருந்து நகர ஆரம்பித்ததும் நான் ஓட ஆரம்பித்தேன். நான் வேகமாக வருவதை பார்த்து விட்டு கண்டக்டர் விசில் அடிப்பதை நிறுத்தினார். நான் வேகமாக சென்று ஏறினேன் .எனக்கு மூச்சிவாங்கியது நான் சற்று ஆசுவாசபடுத்தி கொண்டபின் கவனித்தேன்.

அந்த ஸ்கூல் பையன் என்னையே பார்ப்பதை அவன் சற்று அளவான உடலை பெற்றிருந்தான்.தினமும் உடற்பயிற்சி செய்வான் போல அது அவன் கைகளில் தெரிந்தது. வெளிர்நீல சட்டை கருநீல பேண்ட்டும அணிந்திருந்தான்.தலை மழையில் நனைந்திருந்ததால் களைந்திருந்தது. தோளில் பேக்கை ஒருகையில் ஸ்டைலாக மாட்டியிருந்தான் . சட்டையில் முதல் பட்டனை திறந்து விட்டிருந்தான். என்னை கூர்ந்து பார்த்துகொண்டிருந்தான்.

நான் அவனை கவனிக்காமல் கண்டக்டரிடம் "இறையூர் ஒன்னு கொடுங்க" என்று கேட்டு டிக்கேட் வாங்கினேன்.பேருந்தில் சற்றுகூட்டம் அதிகமாக இருந்தது.நான் நெரிசலில் தவித்தேன் என் உடல் வேறு நனைந்திருந்தது.அந்த பையன் எனக்கு பின்புறம் நின்று கொண்டிருந்தான். பேருந்து ஒவ்வொருமுறை குலுங்கும் போதும் என் மீது இடித்தான்.

நான் அவன் தெரியாமல் இடிக்கிறான் என நினைத்து கொண்டேன்.ஆனால் போகபோக அவன் வேண்டுமென்றே இடித்தான் எனக்கு கோபம் கோபமாக வந்தது திரும்பி முறைத்தேன்.அவன் மெல்ல விலகினான் எனக்கு நிம்மதியாக இருந்தது.ஆனால் அது ரொம்ப நேரம் நீடிக்க வில்லை.அடுத்த பேருந்து நிலையம் வந்த போது கூட்டம் அதிகமாக ஏறியது நெருக்கம் மேலும் அதிகமானது. நான் அவன் உடலோடு உடலாக ஒட்டபட்டேன்.

எனக்கு வேறு வழியும் இல்லை அவனும் நகரவில்லை அவன் ஆண்குறி என் பின்புற துளைக்குள் உரசிகொண்டிருந்தது நான் நகரமுற்பட்டேன் ஆனால் முடியவில்லை.அவன் மூச்சை என் காது மடலருகே ஊதினான் எனக்கு அது பிடித்திருந்தது ஆனால் பிடிக்கவில்லை.

அவன் ஆண்குறியை மெல்ல இழுத்து மீண்டும் வேகமாக என் பின்புறத்துளையில் அடித்தான் எனக்கு தூக்கி வாரிப்போட்டது ஆத்திரமாக வந்தது."பெண்களை இடிப்பதற்காகவே அலைகிறார்கள் சின்ன பையனாட்டம் இருக்கிறான் இந்த வயசில் என்ன செய்கிறான்" எனக்கு கோபமாக வந்தது ஆனால் அது எனக்கு பிடித்திருந்தது.

அந்த மழை நேரம் என் மனதை அலைபாய வைத்தது.

அவன் உடல் எனக்கு இதமாக இருந்தது.அவன் செய்தது எனக்கு வெறுப்பாகவும் அதே நேரத்தில் மகிழ்ச்சியாகவும் இருந்தது."பெண் இது போன்ற சுகத்தை விரும்பாதவள் போல் நடிப்பாள் ஆனால் அவள் மனம் மறைமுகமாக அதை தேடும்!"என் கை நடுங்கின நடுக்கத்தை மறைக்க கம்பியை கெட்டியாக பிடித்து கொண்டேன் .

அவன் இன்னும் வேகமாக இயங்கினான் அவன் விறைத்த குறி என் பின்புறத்துளைக்குள் நன்றாக அழுத்தியிருந்தது அதன் வெப்பத்தை என் உடலில் உணர்ந்தேன். அவன் கடைந்தான் எனக்கு அடியில் மாற்றம் தெரிந்தது அது நீரைகசிய செய்தது.இந்த நொடி நகரக்கூடாது என நினைத்தேன் ."ஒரு பெண் ஆணின் அணைப்பில் இருக்கும் போது இவ்வுலகையே மறக்கிறாள்.அந்த நொடி அவள் கஷ்டங்கள் எதுவும் அவள் அறிவதில்லை.

"எனக்கும் அந்த நிலைதான்.நான் கண்மூடி ரசித்த போது திடீரென பிரேக்கிட்டு நின்றது வண்டி."இறையூர் எல்லாம் இறங்குங்க பா"என்றார் கண்டக்டர்."ச்சே ! அதுக்குள்ள ஸ்டாப் வந்துடுச்சா" என்று நொந்தபடி இறங்கினேன்.

நான் இறங்கி திரும்பி பார்த்தேன் அவன் முகம் தெரிகிறதா என்று பார்த்தேன் தெரியவில்லை.என் மீது எனக்கே ஆத்திரமாக வந்தது.இனி அதை பற்றி நினைத்து பார்க்ககூடாது என்று முடிவு செய்தேன்.பக்கத்தில இருந்த பெட்டி கடைகாரரிடம் "அருணா ஹைஸ்கூல் எங்க இருக்கு"என்றேன்.

"அது அடுத்த ஸ்டாப் மா "என்றார்.நான் குழப்பமாக பார்த்து "இறையூர் இதுதானே?.." என்று கேட்டேன்.

"ஆமாம்மா நீங்க ஊருக்கு புதுசா நீங்க சொன்ன அந்த ஸ்கூல் வரைக்கும் இறையூர்தான்.நடந்துபோனா 1 கி.மீ வரும் நீங்க பஸ்ல போங்க அதோ பஸ் வந்திருச்சி" என்றார்.

நான் என் அசட்டு தனத்தை நினைத்து நொந்தபடி,அவருக்கு ஒரு நன்றியை உதிர்த்து விட்டு வேகவேகமாக சென்று பேருந்தில் ஏறினேன்.இரண்டு ரூபாய் கொடுத்து டிக்கெட் வாங்கி கொண்டேன்.

அடுத்த இரண்டு நிமிடத்தில் அருணா மேல்நிலை பள்ளி என நீல நிற பெயிண்டால் எழூதபட்ட வாசகம் பொறித்த சுவர் பார்வைக்கு கிடைக்க பேருந்து அந்த காம்பௌண்ட்கேட் சற்று தள்ளீ நின்றது.நான் இறங்கி அந்த காம்பௌண்டை நோக்கி நடந்தேன்.








கருத்துகள் இல்லை:

கருத்துரையிடுக