http://www.kanavu-kathali.com/ கனவு காதலி : பூம்பொழில் - பகுதி - 6

பக்கங்கள்

வெள்ளி, 4 செப்டம்பர், 2020

பூம்பொழில் - பகுதி - 6



பேசிகொண்டே பஸ் ஸ்டாப்பிற்கு வந்துவிட்டோம்.பேருந்து நிலையம் என்ற பெயரில் இருந்த நிழற்குடை சோடியம் வெபர் விளக்கின் வெளிச்சத்தில் இருட்டை விரட்டியத்திருந்தது.பக்கத்தில் ஒரு ஓலை குடிலின்கீழ் செருப்பு தைக்கும் கடை அதன் உரிமையாளர் இல்லாமல் ல் வெறிச்சோடிபோய் இருந்தது.எதிரில் இருந்த பெட்டி கடை புகைபிடிக்கும் இளைஞர்களை நம்பி திறந்திருந்தது.மக்கள் தொகை எண்ணிக்கை சொற்பமாகவே இருந்தது அந்த நெடுஞ்சாலையை அரைத்து கொண்டு ஒரு லாரி "பள்ளி பகுதி பார்த்து செல்லவும் "என்ற போர்டை அலட்சியபடுத்திவிட்டு சென்றது. பத்து நிமிடத்தில் ஒரு பேருந்து வந்தது நானும் அவளும் முதன் முதலாக சந்தித்த அதே பேருந்து.நான் அவளை பார்த்து குறும்பாக சிரித்தேன்.பஸ்சில் ஏறி அருகருகே அமர்ந்தோம்.பெரிதாய் ஒன்றும் கூட்டமில்லை.

"உனக்கு ஞாபகம் இருக்குதா அந்த பஸ்சுலதான் உன்னை முதன்முதலாக பார்த்தேன்"என்றேன்.

"சரி அதுக்கென்ன இப்போ" என்றாள்.

"உனக்கு எதுவும் தோணலையா டியர்"என்றேன்.

"எனக்கு உன்னை ஓங்கி ஒரு உதை உதைக்கனும் னு தோணுது டியர்"என்றாள் சிரித்துகொண்டே.

"நீ இப்படி சிரிச்சுகிட்டே இருக்கனும் அதை நான் பார்த்துகிட்டே இருக்கனும்"என்றேன்.தன்னுடைய பர்ஸை திறந்து அதிலிருந்த தன்னுடைய பாஸ்போர்ட் சைஸ் போட்டோவை எடுத்து என் கையில் திணித்துவிட்டு 

இந்தா இதவச்சிகிட்டு பார்த்துகிட்டே இரு" என்றாள்.அதில் அவள் ஒற்றை ஜடையில் அழகாக சிரித்துகொண்டிருந்தாள்.

நான் அதிர்ந்து போனேன் "ஏய்!இதெல்லாம் கொஞ்சம் ஓவர் இப்படி திடீர் னு மனசு மாறுனா xossipy வாசகர்கள் என்ன முட்டாள்களா அவர்கள் எப்படி நம்புவார்கள்"என்றபடி அதை என் சட்டை பாக்கெட்டில் வைத்து கொண்டேன்.அவள் ஜன்னல் வழியே வேடிக்கை பார்த்து கொண்டே "யார் நம்பினாலும் நம்பாமல் போனாலும் எனக்கு கவலை இல்லை.உன்கூட இருக்கும் போது எனக்கு பாதுகாப்பாக இருப்பதாக தோன்றுகிறது "என்று கூறிவிட்டு மீண்டும் வேடிக்கை பார்த்தாள்.

அந்த கணம் அந்த நேரத்தில் அவள் ஒரு குழந்தை போல் தெரிந்தாள் எனக்கு.நான் மெல்ல அவள் கைகளை என் கைகளோடு சேர்த்தேன். அவள் திரும்பி பார்த்து என் கைகளை மேலும் இறுக்கி கொண்டாள்.நான் மெல்ல என் முகத்தை அவள் உதட்டருகே கொண்டு சென்றேன்.அவள் என்னையே பார்த்துகொண்டீருந்தாள்.ஆனால் நான் அவள் உதட்டில் முத்தமிடாமல் அவள் கன்னத்தில் முத்தமிட்டுவிட்டு டக்கென திரும்பி தலையை குனிந்துகொண்டேன்.பின் இருவரும் சிரித்துகொண்டோம்.அதற்குள் நாங்கள் இறங்க வேண்டிய இடம் வந்துவிட்டது.இருவரும் இறங்கினோம்.



அவள்"ஏன் என்னாச்சு" என்றாள். 

"ஒண்ணுமில்லை நீ என்னை விட்டு விலகி இருக்கும் போது எனக்கு உன்னை தப்பாக பார்க்க தோணுச்சு,பட் இப்போ நீ பக்கத்துல இருக்கும் போது கூச்சமாவும்,பயமாகவும் இருக்கு "என்றேன்.

"ஒண்ணுமில்லை நீ என்னை விட்டு விலகி இருக்கும் போது எனக்கு உன்னை தப்பாக பார்க்க தோணுச்சு,பட் இப்போ நீ பக்கத்துல இருக்கும் போது கூச்சமாவும்,பயமாகவும் இருக்கு "என்றேன்.


"ஹே தோடா"என்று என்னை பார்த்து தலை சாய்த்து சிரித்தாள்.



"அப்படி சிரிக்காதேடீ,"என்று மனதிற்குள் பெருமூச்சு விட்டேன்.



"சரி நாளைக்கு WEEKLY TEST க்கு படிச்சுட்டு வந்துடு அப்புறம் பார்த்து எழுதி என்கிட்ட திட்டு வாங்காதே"என்றாள்.



"சும்மாவே நான் உன்னையே நினைச்சிட்டு இருப்பேன் இன்னைக்கு வேற நீ என்னைய ரொம்பவே உசுப்பேத்தி விட்டுட்ட இன்னிக்கு நான் தூங்குறதே சந்தேகம்தான் நீ என்னடான்னா படிக்கலாம் சொல்லி டார்ச்சர் பண்றே பார்க்கலாம்" என்றேன்.


அவள் தனது மென்மையான குரலால்"நீ மட்டும் நாளைக்கு test ல் first mark எடுத்துட்டீனா நீ எப்பவும் எனக்கு குடுப்பியே ஒன்னு அதை நான் உனக்கு கொடுக்கிறேன்"என்றாள்.


பூம்பொழில் டைரியிலிருந்து:

டிபன் பாக்ஸை திறந்தபோது அது காலியாக இருந்தது.அவன் வெகுளி தனத்தை நினைத்து மனதிற்குள் சிரித்து கொண்டேன்.பயபுள்ள ஆர்வகோளாறில் பாக்ஸ் காலியாக இருப்பது கூட தெரியாமல் எடுத்துகிட்டு வந்துட்டானாக்கும் அப்பொழுதுதான் அவனுக்கு PHYSICS class எடுக்கும் சி.எஸ் ஸார் உள்ளே வந்தார்.

"என்னம்மா சாப்பிட்டியா,வெறும் பாக்ஸ வச்சிகிட்டு என்ன பண்ணிட்டு இருக்க" என்றார்.

நான் "ஒண்ணுமில்லை சார் சும்மாதான்" என்றேன்."சார்,நீங்க இப்போ என்ன கிளாசுக்கு போறீங்க"என கேட்டேன்.

அவர் "D2 க்கு போறேம்மா ஏன் கேக்குற"என்றார்

"சார்,கொஞ்சம் ஜெய்யை வரச்சொல்றீங்களா"என்றேன்.

அவர் என்னை ஒரு மாதிரி பார்த்தபடி "சரிம்மா கண்டிப்பா வர சொல்றேன்"என்றார்.

அவர் என்னை ஒரு மாதிரி பார்த்தபடி "சரிம்மா கண்டிப்பா வர சொல்றேன்"என்றார்.

அவர் சென்ற பதினைந்தாவது நிமிடம் அவன் உள்ளே பிரவேசித்தான்.கண்களில் குழப்பம் மிகுதியாக இருந்தது.

அவர் சென்ற பதினைந்தாவது நிமிடம் அவன் உள்ளே பிரவேசித்தான்.கண்களில் குழப்பம் மிகுதியாக இருந்தது.

எனக்கு அவனை பார்க்கும்போது சிரிப்பாக தான் வந்தது.

தலையை தொங்க போட்டுகொண்டு நின்றான் நான் அவனை சீண்டிபார்க்க விரும்பினேன்"இப்படி காலி பாக்ஸ கொடுக்கத்தான் இவ்வளோ ஆர்ப்பாட்டம் பண்ணியாப்பா"என்றேன்.

அவன் பாவமான குரலில் நான் சாப்பிடல என்றதும் அவனுக்கு என்ன செய்யறதுன்னே தெரியவில்லை என்றும்அதான் அவசரத்துல காலி பாக்ஸ தூக்கி வந்துவிட்டதாகவும் கூறினான்.அதை கேட்டதும் என் மனம் சந்தோசத்தில் துள்ளியது.

அவனைப் பற்றிய கெட்ட எண்ணங்கள் எதுவும் என் கண்களுக்கு தெரியவில்லை.பெண்களின் பலவீனமே இதுதான் தன் மீது ஒரு ஆண் அக்கறை எடுக்கும் போது அவனுக்காக அவள் எதையும் செய்ய துணிகிறாள்.

எனக்கு வெகுவாக பசித்தது எனவே "நான் இன்னும் சாப்பிடலை எனக்கு போய் சாப்பிட ஏதாவது வாங்கிட்டு வா"என்றேன்.

நான் சொன்னதுதான் தாமதம் அவன் அவ்வளவு உற்சாகமாக ஓடினான் எனக்காக என்னை சுற்றீ நடப்பது எனக்கே ஆச்சர்யமாக இருந்தது எனக்காக ஒருவன் இவ்வளவு செய்கிறானே என்று.அதே நேரத்தில் பயமாகவும் இருந்தது நான் அவனுக்கு பாடம் சொல்லி கொடுக்கும் ஆசிரியை நான் அவனை அவ்வாறு எண்ணுவதே மாபெரும் தவறு.ஆனால் அவன் என் மீது வைத்துள்ள அதீதமான அன்பு என்னை நிலைகுலைய செய்தது.

சற்று நேரத்தில் சாப்பாடு வாங்கி கொண்டு வந்தான் ஒடிவந்திருந்தான் போலும் மூச்சு வாங்கிக்கொண்டிருந்து.

எனக்கு சந்தோசமாக இருந்தது.வாழ்க்கையில் என் அப்பாவுக்கு பிறகு எனக்காக கவலைபட ஒரு உயிர் இருக்கிறது என்ற நினைப்பு அதுவே அவன் மீது மேலும் என்னை ஈர்ப்பு கொள்ள வைத்தது.

அவன் சாப்பாட்டை மேஜை மேல் வைத்துவிட்டு சட்டை பாக்கெட்டிலிருந்து மாத்திரை ஒன்றை எடுத்து என் கையில் கொடுத்துவிட்டு "இது தலைவலிக்கு நான் கிஸ் பண்ணதும் உனக்கு தலைவலி வந்திருக்கும் என நினைத்துதான் கொண்டு வந்திருந்தேன்"என்றான்.

நான் கைகளை கட்டிகொண்டு அவனை ஒருமாதிரி பார்த்தேன்.அதிலே அவன் காலி ஆகியிருப்பான் போலும்.நான்"சரி அதை அந்த மேஜையில் வைத்து விட்டு கிளம்பு "என்றேன்.

அவனும் மறுப்பேதும் சொல்லாமல் கிளம்பினான்.ஆனால் எனக்கு அவனுடனே இருக்க வேண்டும் போல் இருந்தது.

"ஏய் கொஞ்சம் நில்லு" என்றேன்.அவன் பிரேக் போட்ட மாதிரி நின்றான்.

என்ன என்பதுபோல் என்னை பார்த்தான்.நான் அவனை ஈவனிங் பஸ் ஸ்டாப்பில் வெயிட் பண்ண சொன்னேன்.நான் சொன்னதும் அவன் முகம் நூறு வாட்ஸ் பல்ப் போன்று பிரகாசமானது.சந்தோசமாக தலையசைத்து விட்டு சென்றான்.

மாலை எனக்கு கொஞ்சம் ஸ்பெஷல் கிளாஸ் இருந்ததால் நான் வர கொஞ்சம் தாமதமாகி விட்டது ஆனால் அவன் நான் வரும் வரை கிளாஸ் வாசலிலே வெயிட் பண்ணி கொண்டிருந்தான்.

என்னையே ஒருமாதிரி பார்த்து கொண்டு,கால் கைகளை ஆட்டிகொண்டு, அங்கும் இங்கும் உலார்த்தி கொண்டு,அவனை பார்த்தாலே சிரிப்பாக வந்தது உதட்டில் அரும்பிய சிரிப்பை கட்டுபடுத்தி கொண்டு பாடம் நடத்தி கொண்டிருந்தேன்.

நான் வெளியே வந்ததும் என் பின்னாலே குட்டி போட்ட பூனை மாதிரி ஓடிவந்தான்.நான்"உன்னை பஸ் ஸ்டாப்பில் தானே இருக்க சொன்னேன் ஏன் இங்கே வந்தே" என கேட்டேன்.

அதற்கு அவன் என்னையே பார்த்து கொண்டிருப்பதற்காக என கூறினான்.ஏன் என கேட்டதற்கு நான் மிக அழகாக இருப்பதாக கூறினான்.

அந்த கணம் என் உச்சி முதல் பாதம் வரை என்னை சுற்றி ஏதோ பட்டாம் பூச்சி பறப்பது போல் உணர்ந்தேன்


 பெண்கள் புகழ்ச்சி பிடிக்காதவர்கள் போலவே நடிப்பார்கள். நீங்கள் ஒரு பெண்ணை பார்த்து "நீங்கள் மிகவும் அழகு" என கூறி பாருங்கள்.

பெரும்பாலும் அவர்களின் பதில் "பொய் சொல்லாத"என்பதாகவே இருக்கும் ஏனென்றால் அப்பொழுதுதான் அவர்களை பற்றி மேலும் புகழ்வார்கள்.

அதற்கு நான் மட்டும் விதிவிலக்கா என்ன நானும் அதே "பொய் சொல்லாதடா" வை சொன்னேன்.

பேசிகொண்டே பஸ் ஸ்டாப்பிற்கு வந்துவிட்டோம்.

பஸ் ஸ்டாப்பில் கூட்டம் ஒன்றும் அதிகமில்லை.சிறிது நேரத்தில் ஒரு பேரூந்து வந்தது.இருவரும் அதில் ஏறி அமர்ந்தோம்.அந்த பேருந்தில் தான் நான் அவனை முதன் முதலில் பார்த்தேன் என்பது அவன் சொல்லித்தான் எனக்கு தெரிந்தது.

அவனுடன் இருக்கும் சமயங்களில் நான் இந்த உலகையே மறந்துவிடுகிறேன் என்பதற்கு அதுவே சாட்சி ஒரு ஆண் பெண்ணுடன் இருக்கும் போது எல்லாம் அவனுக்கு நினைவிற்கு வருகிறது.

ஆனால் பெண் உலகைமே மறந்து அவன் மடியில் கிடக்கிறாள் ஒரு கவிதை புத்தகத்தில் படித்தது எவ்வளவு நிதர்சனமான உண்மை.

அவன் என்னை பார்த்துகொண்டே இருக்கவேண்டும் என கேட்டான்.நான் வேலைக்கு சேரும் விண்ணப்பத்தில் ஒட்டுவதற்காக இரண்டு பாஸ் போர்ட் சைஸ் போட்டோ எடுத்து வைத்ததும் அதில் ஒன்று என் கைப்பையில் இருப்பதும் எனக்கு அப்பொழுதுதான் ஞாபகம் வந்தது.அதில் ஒன்றை எடுத்து அவனிடம் கொடுத்தேன்.அதற்கு அவன் சொன்னான் நான் மாறிவிட்டேனாம்.

உண்மையில் அவனை நான் அன்றுதான் புரிந்துகொண்டேன் என்னை விட வயதில் குறைந்தவன்.என் மாணவன் நான் அவனுக்கு ஆசிரியை என்பதெல்லாம் மறக்க செய்து ஏதோ ஒரு உணர்வு அவன் அருகில் அவன் கைகளை இறுக்கி பிடித்தபடி என்னை அமரவைத்திருக்கிறது.

அவன் என் கைகளை மேலும் இறுக்கி பிடித்தபடி அவன் முகத்தை என் முகத்திற்கு அருகில் கொண்டு வந்தான்.நான் தயாரானேன்.மீண்டும் ஒரு முத்தத்திற்கு இன்றைக்கு இது மூன்றாவதாக இருக்க போகிறது என நினைத்தேன்.ஆனால் நெருங்கி வந்த அவன் உதடுகள் என் கன்னத்தை உரசி விட்டு போனது.

அவன் விலகி போனதும் நான் நிமிர்ந்து உட்கார்ந்தேன்.பின் இருவரும் பார்ந்து சிரித்து கொண்டோம்.

பேரூந்து நிறுத்தம் வந்தது இருவரும் இறங்கி கொண்டோம்.நாளைக்கு ஒரு வீக்லீ டெஸ்ட்க்கு அவனை நன்றாக படித்து வா எனகூறினேன்.


சேரில் அமர்ந்து அவளை பற்றியே யோசித்து கொண்டிருந்தேன்.அவளா! அவளா இப்படி பேசினாள்."நீ மட்டும் நாளை FIREST MARK எடுத்துட்டினா நீ எப்பவும் கொடுப்பியே அதை நான் உனக்கு கொடுக்கிறேன்"அவள் கூறியது என் காதுகளில் ஒலித்து கொண்டே இருந்தது.என் முன்னால் புத்தகம் இருந்தது மனதை ஒருமுக படுத்தினேன் அவளை நினைத்து கொண்டேன்.என் கண்கள் தானாக புத்தகத்தை மேய ஆரம்பித்தது.படிக்க ஆரம்பித்தேன்.நான் வீட்டில் அமர்ந்து படித்ததே இல்லை.அப்பொழுதுதான் அப்பா வேலை முடிந்து "எங்கேடீ அவன் ஊர் சுத்த போயிட்டானா"என கேட்டபடி வந்தார். அம்மா பக்கத்தில் இருந்து கொண்டு"ஷ்ஸ்ஸ் அவன் படிக்கிறாங்க" என கூறினார்.அப்பா அமைதியாக வந்து என் ரூமில் எட்டி பார்த்து விட்டு அம்மாவிடம் கேட்டது என் காதுகளில் நன்றாக விழூந்தது"என்னடீ ஆச்சு உன் உத்தம புத்திரனுக்கு படிக்க ஆரம்பித்து விட்டான் .

நீ ஏதாவது சொன்னியா"என்று கேட்டார்.அம்மா "தெரியலங்க அதான் எனக்கும் ஆச்சரீயமா இருக்கு ஸ்கூல் விட்டு வந்ததும் புத்தகத்தையே விரிச்சு பார்த்துகிட்டு இருந்தான்.

அப்புறம் அவனே படிக்க ஆரம்பித்து விட்டான்"என்றார்."இன்னிக்கு கண்டிப்பா மழை வரும்டீ நாம தலையில தட்டி படிக்க சொன்னாலே படிக்க மாட்டான்.ஆனா இன்னிக்கு அவனா படிக்கிறானு சொல்ற எப்படீயோ திருந்தினா சரி.அவனுக்கு ஹார்லிக்ஸ் போட்டு கொடுத்தியா"

"இல்லங்க"

"போடீ போய் போட்டு கொடு"என கூறிவிட்டு வெளியேறினார்.

English எனக்கு சுத்தமாக வராது ஆனால் எப்படியே படித்துவிட்டு போய் மறுநாள் டெஸ்ட் எழுதினேன்.டெஸ்ட் எழுதி பேப்பரை அவள் கையில் கொடுக்கும் போது அவள் கேட்டாள்"எப்படி எழுதியிருக்கே"என்றாள்.அதற்கு நான் "முத்தம் எங்கே கொடுக்க போற கன்னத்திலேயா இல்ல உதட்டுலயா"என்றேன்.

ஆனால் என்னால் முதல் மதிப்பெண் எடுக்க முடியவில்லை.நான் ஐம்பதுக்கு முப்பது மதிப்பெண் எடுத்திருந்திருந்தேன்.ஆனால் எனக்கு அதுவே பெரிய விஷயமாக இருந்தது மேலும் என்னால் படிக்க முடியும் என்பதை உணர்ந்தேன்.அதன் பிறகு நானும்அவளும் அன்று மாலை பேருந்தில் செல்லும் போது அவள் "நான் சொன்னதற்காக நைட் முழுக்க படிச்ச போல இருக்கு போல இருக்கு"எனகேட்டாள்.

அதற்கு நான் அவளை பார்த்து "அப்படியெல்லாம் ஒன்றும் இல்லை.ஏதோ சின்ன பொண்ணு மனசு உடைஞ்சு போயிடுவேன்னு தான் அன்னிக்கு நைட் உட்கார்ந்து படிச்சேன்"என்றேன். 

அவள் என் தலையில நச் சென ஒரு குட்டு வைத்து விட்டு சிரித்தாள். நான் தலையை பிடித்து கொண்டு வலிப்பது போல் நடித்தேன் "அடிப்பாவி கிராதகி இப்படியா குட்டுவ தல பயங்கரமா வலிக்குது தெரியுமா"என தலையில் தேய்த்து கொண்டே சொன்னேன்.

அவள் தன்னுடைய கைகளால் என் தலையை கோதி விட்டாள் வலியெல்லாம் நொடியில் பறந்து போனது."உன் கை பட்டதும் வலியெல்லாம் பறந்து போயிடிச்சி"என்றேன். அதற்கு அவள்" அப்படியா!அப்படி ஆக கூடாதே இரு வர்றேன் "என மீண்டும் கைகளை மடக்கி குட்ட வந்தாள். நான் கொஞ்சம் உஷாராகி அவள் கைகள் தடுத்து இடுப்பை வளைத்து பிடித்தேன் அவள் "விடுடா யாராவது பார்க்க போறாங்க" என திமிறினாள்.இனிமே குட்ட மாட்டேன் னு சொல்லு விடறேன்" என்று கூறினேன்.சரி குட்ட மாட்டேன் என்றாள் நான் அவள் கைகளை விட்டதும் என் தலையில் ஓங்கி ஒரு கொட்டு குட்டிவிட்டு "நாங்கலெல்லாம் சொன்னத செய்யவே மாட்டோம் "என கூறி சிரித்தாள்.

"பாக்கத்தாண்டி ஒல்லியா இருக்கே இப்படியா குட்டுவ"என்று தலையை தடவி கொண்டே கூறினேன்.

அதற்குள் அவள் சரி உன் வலி போக நான் ஒரு கதை சொல்றேன் என கூறிவிட்டு"ஒரு ஊரில் இரண்டு பேர் அண்ணன்,தம்பி இருந்தாங்க,ஒருத்தன் பேரு நீலூசு"என அவள் கூறும்போதே நான் குறுக்கிட்டு "நான் லூசா"என்றேன் அவள் "சும்மா கதைக்காக டா"என கூறி தொடர்ந்தாள்.

"ஒருத்தன் பேரு நீலூசு,இன்னொருத்தன் நாலூசு.ஒருநாள் நீலூசு வீட்டை விட்டு வெளியே போயிட்டான்.SO,இப்ப வீட்டில யார் மட்டும் இருப்பா சொல்லு பார்ப்போம்" என்றாள். நான் சற்றும் யோசிக்காமல் "இதிலென்ன சந்தேகம் நாலூசு"என்றேன்.

அவள் பலமாக சிரித்து கொண்டே "அதுல என்னடா சந்தேகம் நீ லூசுதான்"என கூறி சிரித்து கொண்டே என் தோள்கள் தட்டி "என்ன வலி போயிடிச்சா,போயிடிச்சா "என கேட்டாள்.

நான் ஒரு கட்டாய சிரிப்பை வரவழைத்து கொண்டே"இல்ல இப்பதான் அதிகமாயிருக்கு என்றேன்"

அவள் முறைத்தாள் பின் இருவரும் அமைதியானோம் அவள் ஆரம்பித்தாள்"ஜெய் எனக்கு ஒரு ஆசை நிறைவேத்துவியா" என்றாள்.

நான் என்ன என்பது போல் தலையசைத்தேன்."சொல்லு செய்வேன்னு சொல்லு "என் என் சட்டையை பிடித்து குழந்தை போல் கொஞ்சினாள்.அதற்கு மேல் என்னால் விரைப்பாக இருக்க முடியவில்லை என் உதடுகள் தன்னிச்சையாக அசைந்து "நீ என்ன சொன்னாலும் செய்றேன் "என் அவள் கைகளில் என் கைகளை வைத்தேன்.அவள்"நீ half yearly exam ல் ஸ்கூல் first எடுக்கனும்"என என்னை பார்த்து கொண்டே கூறினாள்.


என் இதயத்தில் பழுக்ககாய்ச்சி கம்பியால் சூடு போட்டது போல் இருந்தது.
நான் "ஏன் உனக்கு இந்த பேராசை" என்றேன். அவள் என்னை பார்த்து கொண்டே "இல்ல உன்னால முடியும் நீ நினைச்சா முடியும் ஜெய்"என்றாள்.

"இல்ல இல்ல கண்டிப்பா என்னால முடியாது "என்றேன்

"முடியாதுன்னு உன்னை நீயே ஏன் மட்டம் தட்டிக்கிற கொஞ்சம் யோசித்து பார்.ஐந்து,பத்து மார்க் எடுத்த நீ எப்படி முப்பது மார்க் எடுத்த"

"அது நீ சொன்னேன்னு "நான் சொல்வதற்குள் அவள் குறுக்கிட்டு "இப்பவும் நான்தான் சொல்றேன் நீ HALF YEARLY EXAM ல் நீ ஸ்கூலில் முதல் மதிப்பெண் எடுக்கனும்.உன்னால முடியும் நீ நினைச்சா முடியும் "என்றாள்.

"எனக்கு ஒன்னு புரியல நீ ஏன் நான் FIRST MARK எடுக்கனும் நினைக்கிற"

"ஏன்னா நீ எல்லாத்துலயும் first வரனும் னு நான் நினைக்கிறேன்"என்றாள்.

"என்னால முடியும்னு தோணல "மேலும் நான் சொல்வதற்குள் அவள் "முடியும் எல்லாரும் நினைச்சா கண்டிப்பா முடியும் ஆனா நினைக்கிறதுல தான் இருக்கு ஜெய் உன்னாலயும் முடியும் ஆனா நீ நினைக்கனும ஜெய்.எல்லாத்திலேயும் நீதான் முதல்ல வரனும் அதை பார்த்து நான் சந்தோசப்படணும்"மேலும் அவள் பேச முயல அவள் வாயை பொத்தினேன்.

"உனக்காக TRY பண்றேன்"என்றேன்.அவள் கண்களில் நீர் ததும்ப என் கைகளை பிடித்து கொண்டு "இது தான் எனக்கு வேணும் "என்றாள் அந்த நிமிடம் அவளின் சுயநலமில்லாத அன்பு என் மனதை மிகவும் பாதித்தது.இருவரும் ஸ்டாப்பில் இறங்கி கொண்டோம்.வீட்டிற்கு வந்து பயங்கரமாக யோசித்தேன்.அவள் கூறியது என் மனதில் ஒரு பாதிப்பை ஏற்படுத்தியது.என்னால் படிக்க முடியும் ஆனால் ஏன் நான் படிக்காமல் இருக்கிறேன் என்ற நினைப்பே என்னை படிக்க தூண்டியது.
அவள் ஒரு முத்தத்திற்காக படிக்க ஆரம்பித்த நான் இப்பொழுது என் இடத்தை தக்க வைப்பதற்காக படிக்க ஆரம்பித்தேன்.எல்லா subject லும் பின் தங்கியிருந்த நான் ஓரளவுக்கு முன்னேறி வந்திருந்தேன்.அனைத்து வீக்லீ டெஸ்ட்டுகளிலிலும் நான் ஓரளவு நல்ல மதிப்பெண்களை பெற்றிருந்தேன்.என் அப்பா முதன் முதலாக ஆரத்தழுவி அணைத்து கொண்டார்.வினோத் எனக்கு புரியாத கணக்குகளை சொல்லி தந்தான். இதற்கெல்லாம் காரணமான அவளுக்கு சந்தோசம் தாங்க முடியவில்லை.அப்பொழுது எனக்கு சிறகுகள் என்ற தன்னம்பிக்கை புத்தகம் ஒன்று வாங்கி கொடுத்து படிக்க சொன்னாள்.அவள் இன்று என்னுடன் இல்லை என்றாலும் அதை நான் இன்றும் பத்திரமாக வைத்திருக்கிறேன் அவள் நினைவு வரும்பொழுது அந்த புத்தகத்தை எடுத்து என் நெஞ்சில் அணைத்து கொள்வேன்.அப்பொழுது என்னையும் அறியாமல் என் கண்களில் நீர் ததும்பும்.


பூம்பொழில் டைரியிலிருந்து:

இப்பொழுதெல்லாம் ஜெய் நான்றாக படிக்க ஆரம்பித்து விட்டான்.நான் சொன்னதை மனதில் வைத்து படித்ததால் தான் அவன் இந்த நிலைமைக்கு வந்ததாக அடிக்கடி கூறுவான்.ஆனால் அவனுக்குள் இருக்கும் தன்னம்பிக்கை தான் அதற்கு காரணம் என்பது அவனுக்கு தெரியவில்லை.காலாண்டு தேர்வு நடந்தது.தேர்வுக்கு முன்பு ஒரு பவுண்டைன் பேனா அவனுக்கு கொடுத்தேன்.ஒவ்வொரு exam முடிந்ததும் என்னிடம் வந்து எப்படி எழுதனான் என்பதை கூறுவான்.நான் அவனுக்கு சில விஷயங்களை சொல்லி கொடுத்தேன்.அவனும் நன்கு புரிந்து கொண்டு படிக்க ஆரம்பித்தான்.அதன் விளைவாக காலாண்டு தேர்வில் அவன் வகுப்பில் சிறந்த மாணவனாக தேர்ந்திருந்தான்.எனக்கு மிகுந்த சந்தோசம் அவன் என்னை கட்டியணைத்து முத்தம் கொடுத்து மிகுந்த சந்தோசப்பட்டான்.

இதற்கெல்லாம் காரணம் நான்தான் என் என்னை கூட்டி சென்று ஹோட்டலில் டிரீட் கொடுத்தான் இருவரும் படம் பார்க்க தியேட்டருக்கு சென்றோம்.படம் பார்த்து விட்டு வரும் போது "உனக்கு ஒண்ணு வாங்கி வச்சிருக்கேன்"என்றான்.

நான் என்ன என்பது போல் பார்க்க அவன் புத்தக பையில் இருந்து ஒரு பார்சலை எடுத்து என் கையில் கொடுத்து பிரித்துபார்க்க சொன்னான்.நான் அதை பிரித்தேன் அதில் ஒரு கேமரா மொபைல் இருந்தது.நான் ஆச்சரியபட்டு கொண்டே "எனக்கா"என கேட்டேன்.அவன் தலையாட்டினான் அதற்கு நான் "ஏய் ரொம்ப விலை அதிகமா இருக்கும் போலிருக்கே"என்றேன்.

அவன் அப்பா பாக்கெட் மணியில் சேர்த்தது என்றான்.நான் "இவ்வளவு பணம் கொடுத்து இதை ஏன் வாங்கினே"என்று கடிந்தேன்.அதற்கு அவன் என் இடுப்பை சுற்றி வளைத்து கொண்டு"உன்னை விட எனக்கு எதுவும் பெரிசில்லை"என்றான்.அந்த கணமே என் உயிர் போனாலும் கவலை இல்லை என தோன்றியது.

வாழ்க்கையில் ஒரு பெண் அன்பிற்காக ஏங்கி நிற்கும் தருவாயில் அவள் மீது ஒரு ஆண் அன்பு செலுத்தினால் அவள் உயிரே போனாலும் அவனை பிரியகூடாது என நினைப்பாள் அதே எண்ணம்தான் என்னுள்ளும் ஏற்பட்டது அவன் கைகளை மேலும் இறுக்க பற்றி கொண்டேன்.உலகமே எதிர்த்தாலும் அவன் கைகளை விடக்கூடாது என நினைத்து கொண்டேன்.



அத்தியாயம்:15
பூம்பொழில் இல்லாத வாழ்க்கையை என்னால் நினைத்து கூட பார்க்க முடியாது என்கின்ற எண்ணத்திற்கு நான் வந்துவிட்டேன்.அந்த அளவிற்கு என் வாழ்வினை செதுக்கினாள் அவள்.எப்பொழுதும் வகுப்பில் கடைசி மாணவனாக வரும் நான் இப்பொழுது HALF YEARLY EXAM ல் அனைத்து பாடங்களிரலும் 95 PERCENT உடன் முதல் மாணவனாக வந்தேன்.இவ்வளவு குறுகிய கால கட்டத்தில் நான் முன்னேறியதை பார்த்து அனைவரும் ஆச்சரியபட்டனர் அனைவரும் பாராட்டினர் ஒருவனை தவிர வினோத். அவன் இப்பொழுதெல்லாம் என்னுடன் சரியாக பேசுவதே இல்லை."ஆமாம்","இல்லை " போன்ற வார்த்தைகளையே பெரும்பாலும் உபயோகித்தான்.நான் மனம் வருந்தினேன்.ஆனால் சீக்கிரம் சரியாகிவிடுவான் அவனுக்கு என்ன கஷ்டமோ என நினைத்து கொண்டு மனதை தேற்றிகொள்வேன்.ஆனாலும் அவன் மாறவே இல்லை.இருப்பினும் பூம்பொழில் அந்த கவலையெல்லாம் மறக்கடித்தாள்.

குழந்தை தனமான அவள் பேச்சு,வகுப்பறையில் பாடம் நடத்தும் போது பார்க்கும் ஓரக்கண்ணால் பார்வை,இனிமையான அவள் அருகாமை என்னை வேறோரு உலகத்திற்கு கொண்டு போய் இருந்தது.அவள் என்ன கூறினாலும் செய்யும் நிலையில் இருந்தேன் நான்.

அவளுக்கு ஒரு மொபைல் வாங்கி தந்தேன்.இப்பொழுதெல்லாம்அவள் குரலை கேட்டு கொண்டே இருக்க வேண்டும் போல் இருந்தது எனக்கு.என் வாழ்க்கை இனிமையாக போய் கொண்டிருந்த சமயம் ஒருநாள் கிளாஸில் நான் இருக்கும் போது அவள் அவசர அவசரமாக உள்ளே வந்தாள்"ஜெய்,நீ உடனே ஸ்டாப் ரூமிற்கு வா"என்று கூறிவிட்டு சென்றாள்.நானும் ஏன் இவ்வளவு பதட்டமாக கூப்பிடுகிறாள் என்று நினைத்தபடி அவள் பின்னாலே சென்றேன்.உள்ளே நுழைந்ததும் "ஜெய் நீ கிரிக்கெட் நல்லா ஆடுவியாமே அப்படியா! "என்றாள்.

உங்களிடம் என்னை பற்றி சொன்னேன்,என் குடும்பத்தை பற்றி சொன்னேன் என் காதலை பற்றி சொன்னேன்.ஆனால் ஒன்று கூற மறந்துவிட்டேன்.ஆம்! நான் ஒரு கிரிக்கெட்டர் கிரிக்கெட் என்றாள் எனக்கு உயிராக இருந்தது இரண்டு வருடங்களுக்கு முன்பு ஆனால் சங்கீதா,சங்கீதாவை உங்களுக்கு நன்றாக தெரியும் அவள் இப்பொழுது உயிரோடு இல்லை என்பதும் உங்களுக்கு தெரியும்.அவள் இறந்ததிலிருந்து என்னால் ஒரு சிறிய கோப்பை கூட இந்த பள்ளிக்கு கிடைக்க கூடாது என்ற விரக்கதியில் நான் கிரிக்கெட் ஆடுவதையே விட்டுவிட்டேன்.அப்பொழுது நான் சீனியர் டீம் கேப்டனாக இருந்தேன்.இரண்டு வருடங்களுக்கு முன்பு என் கனவே state level cricet மேட்ச் WIN பண்ணுவதாக இருந்தது.அரையிறுதி வரை சென்றுவிட்டோம்.ஆனால் சங்கீதா இறந்துவிட்டதால் இறுதி போட்டியில் நான் விளையாட வில்லை அதனால் இறுதிபோட்டியில் எங்கள் அணி படு கேவலமா தோல்வியடைந்தது.அதன் பிறகு நானும் கிரிக்கெட் விளையாடுவதை விட்டுவிட்டேன்.அவள் இறந்ததற்கு காரணம் இப்பொழுது பி.டி டீச்சராக இருக்கும் மந்தாகினி.அதன் பிறகு ஒருமுறை கூட ஒரு ZONAL மேட்ச் கூட வெற்றி பெற்றதில்லை எங்கள் பள்ளி.

ஆனால் இப்பொழுது எதற்காக இதை கேட்கிறாள் என்ற யோசனையில் "ஆமாம் விளையாடுவேன்.ஆனால் இப்பொழுதெல்லாம விளையாடுவதில்லை"என்றேன்.

அவள் "ஏன்.,?"என கேட்டாள்.

அவளோ"சரி..அதை விடு,நம்ம ஸ்கூல் கலந்துக்குற ஸ்டேட் லெவல் மேட்ச்சில நீ கலந்துக்கனும் னு நான் நினைக்கிறேன்"என்றாள்.

நான் கோபமாக"என்ன.. உன் தோழி உன்னை தூது அனுப்பினாளா "என கத்தினேன்.

அவள் பொறுமையாக "ஏன்..இப்படி கத்துற அமைதியா பேசு.அவ உன்னை கலந்துக்க சொல்லி என் கிட்ட கேக்கல ஆனா நீ கலந்துகிட்டா நல்லாயிருக்கும்னு சொன்னா,உனக்குள்ள ஒரு நல்ல திறமை இருக்கும் பொழுது அதை ஏன் வேஸ்ட் பண்ணுற"என்றாள்.

"அவ நினைப்பெல்லாம பலிக்காது.தயவு செய்து இனி இதைபற்றி என்கிட்ட பேசி எனக்கு உன் மேல் வெறுப்பு ஏற்பட வெச்சுடாத"என கூறிவிட்டு வேகமாக ஸ்டாப் ரூமை விட்டு வெளியேறினேன்


வாழ்க்கை பாதையே பல திருப்பங்கள் நிறைந்ததென்பதை நான் உணர்ந்தேன்.ஒரு பெண்ணின் வைராக்கியம் எந்த ஒரு ஆணின் எண்ணங்களையும் தூள்தூளாக்கி விடும்.நானும் வைராக்கியத்தை கடைபிடித்தேன்.அவனுடன் பேசுவதை விட்டுவிட்டேன்.அவனை பார்த்தாலும் பார்க்காத மாதிரி ஒதுங்கி போனேன்.போன் பண்ணினாலும் எடுக்க வில்லை.எனக்கும் கஷ்டமாகத்தான் இருந்தது ஆனால் இதையெல்லாம் பார்த்தால் அவனை ஒத்துகொள்ள வைக்க முடியாது.ஒரு நாள் பள்ளி முடிந்து பேருந்தில் தனியாக அமர்திருந்தேன்.

அன்று உணவு இடைவெளியின் போது மந்தாகினி கூறியது என்காதுகளில் ஒலித்து கொண்டே இருந்தது"அவன் ஸ்டேட் பிளேயராக வரவேண்டியது கடைசி சமயத்தில் அவனுடைய பிடிவாதத்தால் அந்த வாய்ப்பு அவனுக்கு கிடைக்காமல் போய்விட்டது இல்லையென்றால் அவன் இந்நேரம் தமிழக அணியில விளையாடி கொண்டிருந்திருப்பான்.அவனுடைய திறமைகள் யாருக்கும் இருக்காது.நீயாவது சொல் அவன் எப்பொழுதும் உன்னிடம் தானே அதிகம் பேசுகிறான் நீசொன்னால் அவன் கேட்பான் கிரிக்கெட்டில் அவன் மிக பெரிய ஆளாக வருவான்.அடுத்த மாதம் tournement இருக்கு அவனை கலந்துக்க சொல்.அவன் கலந்துகிட்டா "என்று கூறி நிறுத்தினாள்.

நான் அவளை ஆர்வமாக பார்த்தேன்.

அவள் தொடர்ந்தாள்"நம்ம ஸ்கூல்தான் champion ship வாங்கும் "என்றாள்.
நான் யோசித்து கொண்டிருக்கும் போதே திரும்பி பார்த்தேன்.அவன் என் அருகில் அமர்ந்திருந்தான்.

நான் அதிர்ந்துபோய் திரும்பினேன்.ஆனால் அதை வெளிகாட்டி கொள்ளாமல் முகத்தை திருப்பி கொண்டேன்.

அவன் தொண்டையை செருமி கொண்டே "க்கும்...க்கும் கோபமா"என்றான்.

நான் பதிலேதும் பேசாமல் அமைதியாக இருந்தேன்.
அவன் தொடர்ந்தான் "இப்போ ஏன்? இப்படி மூஞ்சிய தூக்கி வச்சிகிட்டு இருக்கே.
"
நான் அமைதியாக இருந்தேன்.

"ஏய்..பூம்பொழில் உன்னை தாண்டி திரும்பி பாருடீ"

அப்பொழுதும் அமைதியாக இருந்தேன்.அவன் என் கன்னத்தை பிடித்து திருப்பி " என் கிட்டே பேச மாட்டீயா"என கண்களில் ஏக்கத்தோடு கேட்டான்.

என்னால் அதற்கு மேல் உணர்வுகளை கட்டுபடுத்த முடியவில்லை.அவன் கழுத்தை கட்டிகொண்டு அழுதுவிட்டேன்"
இல்லடா,இல்ல உன்கிட்ட பேசாம என்னால மட்டும் எப்படி சந்தோசமாக இருக்க முடியும்"அழுதுகொண்டே சொன்னேன்.

சிறிது நேரம் கழித்து என் தலையை நிமிர்த்தி "ஏய்..! பொழில் என்னை பாருடீ,இனிமே நீ எதுக்காகவும் என்கிட்ட பேசாம இருக்க கூடாது."

நான் சரியென தலையாட்டினேன். 

அவன் மேலும் "நீ சொன்ன மாதிரி நான் இந்த வருடம் state champion ship match ல் கலந்துக்கறேன்"என்று கூறினான்.

நான் நம்பமுடியாமல் "நிஜமா"என்றேன்.

அவன் என் தலைமீது கைவைத்து "சத்தியமா"என்றான்.


இரண்டு வாரம் அவள் என்னிடம் எதுவும் பேசாமல் இருப்பது முள் மீது படுத்திருப்பது போல் இருந்தது.சரியாக சாப்பிட முடியவில்லை .தொண்டையில் மாட்டிய முள் மாதிரி இருந்தது.நரகமாக இருந்தது.

அவளுடன் பேசாத தருணங்கள் மிக அவஸ்தை பட்டேன்.அவள் என்னை பார்த்தும் பார்க்காமல் செல்லுவது,என் மீது எனக்கே வெறுப்பை ஏற்படுத்தியது.இதை விட என் வாழ்க்கையில் கொடுமையான நிமிடங்கள் இனி வராது என நினைத்தேன்.ஒருநாள் பேருந்தில் அவள் தனியாக அமர்ந்து ஜன்னலையே வெறித்து பார்த்தபடி ஏதோ யோசனையில் அமர்ந்திருந்தாள்.
நான் அவள் சீட்டின் பின்புறம் அமர்ந்து அவளையே பார்த்து கொண்டு இருந்தேன். அவள் கண்கள் வானத்தில் எதையோ தவறவிட்டது போல் தேடி கொண்டிருந்தன,சூரியனின் மெல்லிய வெளிச்சம் அவள் முகத்தில் பட்டு தனது வெளிச்சத்தை பிரதிபலித்து கொண்டிருந்து.காற்று அவள் கூந்தலை வருடீ தனது இச்சைகளை தீர்த்து கொண்டிருந்தன.வெள்ளை கலரில் சிகப்பு பார்டர் போட்ட அவள் சேலை அவள் அழகை மேலும் மெருகூட்டி கொண்டுருந்தது.நான் மெல்ல பின் சீட்டிலிருந்து இறங்கிஅவள் அருகில் சென்று அமர்ந்தேன்.அவள் அழகிய முகத்தை தாங்கி கொண்டிருக்கும் அவள் வெண் சங்கு கழுத்து,அவள் இளமை கொஞ்சும் தோள் அதை மறைக்கும் சிகப்பு கலர் ஜாக்கெட் அவளை சுற்றி மட்டும் எல்லாமே அழகாக இருந்தது நானும் கூட.

அவள் என்ன நினைத்தாலோ திடீரென திரும்பி பார்த்து பின் பார்க்காதது போல் முகத்தை திருப்பி கொண்டாள்.
நான் மெல்ல அவளை கூப்பிட்டேன்"ஏய் ...பூம்பொழில் திரும்பி பாரூடீ"என்றேன்.

அமைதி....

நான் மேலும் அவளை நெருங்கி அவளை முகத்தை திருப்பினேன்.

"ஏய்..!பொழில்,என் கூட பேசமாட்டீயா"என்று நான் கூறியதும் அவள் என் கழுத்தை கட்டிகொண்டாள்,
அழுதாள்
.
சிறிது நேரம் அமைதியாக இருந்தோம்"இல்லடா...இல்ல...உன்கிட்ட பேசாம என்னால மட்டும் எப்படி சந்தோசமாக இருக்க முடியும்"என்றாள்.

அப்படியே அவள் முகத்தை தூக்கி நிறுத்தினேன்"ஏய்..!இனிமேல் நீ என்ன நடந்தாலும் என்கூட பேசாமல் இருக்க கூடாது."என்றேன்.

அவள் தலையாட்டினாள் குழந்தை போல,இப்படி ஒரு பெண்ணுக்காக எதையும் இழக்கலாம்.நான் என் கோபம்,வெறுப்பு எல்லாவற்றையும் விட்டுவிட துணிந்தேன்.



"அப்புறம்...நான் இந்த முறை state champion ship match ல் கலந்துக்கறேன்."என்றேன்.
 அவள் சட்டென நிமிர்ந்து கேட்டாள் "நிஜமா".நான் அவள் தலையில் கைவைத்து கூறினேன் "சத்தியமா".














கருத்துகள் இல்லை:

கருத்துரையிடுக