http://www.kanavu-kathali.com/ கனவு காதலி : அக்காவின் சினிமா ஆசை - பகுதி - 1

பக்கங்கள்

வியாழன், 15 அக்டோபர், 2020

அக்காவின் சினிமா ஆசை - பகுதி - 1

 குறும்படம் சில குறும்புகள்...


கார்த்தி, அருமை, பின்னிட்டே, என்னோட அடுத்த படத்துல நீ ஒர்க் பண்ற"

இயக்குனர் வெற்றி என்னிடம் அதை சொன்னபோது இரண்டு நாட்களுக்கு பிறகு வர வேண்டிய புத்தாண்டு அன்றே வந்ததாக உணர்ந்தேன்.

இருப்பினும் என் சூழலை அவரிடம் எப்படி சொல்ல என தயங்கினேன்.

"சார், அது வந்து..."

"என்னய்யா, என்னை விட பெரிய director யாரு கிட்டயாவது அசிஸ்டன்ட் ஆகனும்னு நினைக்குறியா?"

"அய்யோ, அப்படிலாம் இல்ல, சார், இன்னும் studies முடியல, Engineering final year, ஒரு 5 மாசம் இருக்கு சார், அதான்"

"நீ இன்னும் student ?? உன்னோட ஷார்ட் பிலிம் பார்க்கிறப்போ அவ்ளோ maturity இருந்ததே, கிரேட், நோ பிராப்ளம். நீ காலேஜ் முடிஞ்சதும் என்னை வந்து பாரு, என் கூட ஒர்க் பண்ணு, இது என்னோட பெர்சனல் நம்பர், யூ கேன் கால் மீ அண்ட் ஜாயின் மீ"

"Thank you, sir"

பிரபல சேனலில் வந்த அந்த குறும்பட போட்டி இறுதியில் தான் என் அபிமான இயக்குனர்களில் ஒருவரான வெற்றி என்னிடம் சொன்னார். முதல் பரிசு வென்றவனுக்கு கூட இதை அவர் சொல்ல வில்லை. இரண்டாவதாக வந்த என்னிடம்.



வெற்றி சாருக்கு என் படங்களில் பிடித்ததாக அவர் சொன்னது, ஒவ்வொரு படமும் ஒவ்வொரு ஜானரில். கச்சிதமாக தேவையில்லாத ஒரு ஃப்ரேம் கூட இல்லாத அந்த கச்சிதம். முதல் பரிசு வென்ற படைப்பில் இருந்த பிரபல ஆர்டிஸ்ட் களின் performance கூட இருந்த பிற நடுவர்களை கவர வெற்றி சாரின் வாதத்தை மீறி அது முத்லாகவும், என்னுடைய படம் இரண்டாவது ஆக ஆனது.

நான் கார்த்திக், பொறியியல் இறுதி ஆண்டு மாணவன். சினிமா எனது கனவு. பல வருட கனவு.
என் பத்து வயதில் என் அமெரிக்கா மாமா ஒரு கேமரா பரிசு அளித்ததில் ஆரம்பித்தது இந்த கனவு. அவர் கேமரா தந்த அன்றே அக்காவை விதம் விதமாக படம் எடுக்க ஆரம்பித்து, பின் இயற்கை காட்சிகள், சாலையில் சந்திக்கிற சக மனிதர்கள் என எனது கேமரா கண்கள் விரிய ஆரம்பித்தது. 
15 ஆம் வயதிலேயே ஒரு இயல்பான கேமரா பார்வை எதிலும் இருந்தது.

என் தந்தைக்கு என் கேமரா மோகம் மகிழ்ச்சி தான் எனினும் என்னிடம் சொன்னார் " அததுக்கு டைம் இருக்கு, இப்போ படிக்கிற டைம், படி"

எனக்கு நன்கு ஞாபகம் இருக்கிறது, எனது 5 அல்லது 6 வயதில் இரவில் தூக்கக் கலக்கத்தில் இருந்த என்னை எழுப்பி அப்பா ஒரு படம் அவருடன் டிவி யில் பார்க்க வைத்தார். ஆரம்பத்தில் அதிகம் ஆர்வம் இல்லாமல் பார்க்க ஆரம்பித்த நான் சிறிது நேரத்தில் அந்த படத்தில் மூழ்க ஆரம்பித்தேன். அது "மூன்றாம் பிறை"

அப்போது இயக்குனர், ஒளிப்பதிவு பற்றி ஒன்றும் தெரியாத வயது. கமல், ஸ்ரீதேவி அவர்களோடு நானும் ஒன்றிப் போய் பார்த்தேன். படம் இறுதியில் கமலின் கதறலில், தனித்து விடப் பட்ட அவலத்தில் ஆறு வயது கூட நிரம்பாத சிறுவன் நான் அழ ஆரம்பித்தேன். உணர்ச்சி வசப்பட்ட அழுகை. 

அப்பா என்னை இடுப்பில் தூக்கி தோளில் சாய்த்தபடி முதுகில் தட்டிக் கொடுக்க ஆரம்பித்தார்.

"ஒன்னும் இல்லை, ஒன்னும் இல்லை!" அப்போது எல்லாம் எனக்கு அப்பாவோ அம்மாவோ என்னை குழந்தை போல தூக்கினால் பிடிக்காது, நான் வளர்ந்து விட்டதாக எண்ணிக் கொண்டிருந்தேன். அன்று அப்பா என்னை குழந்தை போல தூக்கி சமாதானம் செய்து கொண்டு இருந்தது எனக்கு உரைக்கவே இல்லை. அப்படி அழுதேன்.

அது தான் என் முதல் அழுகை, பிறருக்காக. அதற்கு முன் நான் அழுதது எல்லாம் என் தேவைக்கு, சிறு குழந்தையில் எனக்கு பசித்தால், பின் எனக்கு வலித்தால், என் அம்மா, அக்கா யாரேனும் அழுதால் உடன் அழுது இருப்பேன். ஆனால் முன் பின் தெரியாத ஒரு நபருக்காக, அதுவும் திரைப் படத்தில் கண்ட கமல் நடித்த ஒரு பாத்திரம் சீனு விற்காக அந்த மனிதனின் வலிக்காக நானும் உடன் அழுதேன்.

அன்று முதல் நான் கமலின் ரசிகன் ஆனேன். அப்பா வும் கூட கமல், பாலு மகேந்திரா இன்னும் சிலரின் தீவிர ரசிகர். என் பத்து வயது வாக்கில் நல்ல படங்களை எனக்கு அப்பா அறிமுகம் செய்தார். 

ஆனால் எனது 15 வயதில் அதிர்ச்சியான நிகழ்வாக என் அப்பா அம்மா பிரிந்தனர், அம்மாவிடம் நானும் அக்காவும் இருக்க நேர்ந்தது. அப்பாவிற்கு வேறு ஒரு குடும்பம் இருப்பதாக தெரிந்து அதிர்ந்தேன். 
பிரிந்தாலும் அப்பா எங்களுக்கு சென்னையில் உள்ள வீடு, பூர்வீக சொத்தில் பங்கு, அக்கா மற்றும் எனது படிப்பு செலவுக்கு போதுமான அளவு பணம் அனைத்தையும் விட்டு தான் சென்றார். ஆனாலும் அப்பா மேல் எதோ ஒரு கோபம், வருத்தம் இருந்தது.

எனினும் அப்பா விடம் பாக்கெட் மணி வாங்குவது போல அம்மாவிடம் வாங்க முடிய வில்லை. எனது கேமரா கனவுகளை ஓரம் கட்டி இருந்தேன். பின்னர் அக்கா, என்னை விட 5 வருடம் மூத்த அக்கா படித்து முடித்து ஒரு நல்ல வேலையில் சேர எனது கேமரா மீண்டும் முன்னை விட அதிக வேகத்தில்...
அக்கா, எனது தேவைகளை அம்மாவிற்கு தெரியாமல் பூர்த்தி செய்தாள்.

என் சினிமா ஆர்வம் அப்படி தான் அப்பாவால் ஆரம்பம் ஆனது, அக்காவால் தொடர்ந்தது. கமல் உடன் , மணிரத்னம், பாலு மகேந்திரா, PC ஸ்ரீராம் இவர்களுடன் பணி புரிவதே என் கனவாக இருந்தது. 

அப்போது தான் இந்த குறும்பட போட்டி பற்றி தெரிந்து இதில் கலந்து இப்போது இப்படி...

இதில் கலந்து கொள்ள, குறும்படம் எடுக்க அனைத்துக்கும் அக்கா அவள் தான் ஸ்பான்சர்.

சாரின் வார்த்தை கேட்டதும் 

எனது இந்த 22 வருட வாழக்கையில் மிக இனிமையான நாளாக உணர்ந்தேன். வாய்ப்பு அதிகம் அலையாமல் ஒரு நல்ல வாய்ப்பு, அதுவும் வெற்றி மாதிரியான இயக்குனர் அவரே கூப்பிட்டு கொடுத்த வாய்ப்பு. அக்காவிடம் தான் முதலில் சொல்ல எண்ணி phone செய்தேன். 
அக்கா எடுத்தவுடன் கேட்டாள்.

"என்னடா ஆச்சு ஃபைனல் ??"

"செகண்ட் தான்க்கா" என சலிப்புடன் சொல்லி "ஆனா ஸார் நல்லபடியா கமென்ட் கொடுத்தாரு, degree முடிச்சதும் வந்து பார்க்க சொல்லி இருக்கார்"

"இவங்க இப்படி தான் சும்மா ஆறுதல் சொல்வாங்க, ஒன்னும் கவலைப் படாதே, முதல்ல செமஸ்டர் பாரு,  முடிஞ்சது க்கு அப்புறம் பார்க்கலாம்" 

ஏனோ அக்காவின் வார்த்தைகள் கேட்டதும் சார் உறுதியாக வாய்ப்பு தருவதாக சொன்னதை அக்காவிடம் சொல்ல வில்லை. படிப்பு முடிந்து சாரிடம் சேர்ந்து பின் "congrats" வாழ்த்துகள் குவிந்தது, எங்கள் கல்லூரியில் இந்த மாதிரி சினிமா ஆசையில் குறும்படம், யூடியூப் சேனல் நடத்திக் கொண்டு இருக்கும் என் ஃபைனல் year நண்பர்கள், ஜூனியர் பசங்கள் எல்லாரும் சேர்ந்து ஒரு WhatsApp group வைத்து இருந்தோம். 90 பேருக்கு மேல் கொண்ட குரூப் அது. எங்கள் படம் சம்பந்தப் பட்ட தகவல்களைப் பகிர்ந்து கொள்ள ஒரு குரூப். அனைவருக்கும் என்ஜினியரிங் மேல் நம்பிக்கை இல்லை. அதில் தான் பசங்கள் தொடர்ந்து வாழ்த்துக் கூறி கொண்டு இருந்தனர்.


வீட்டில் என் அம்மாவிற்கு சினிமா பற்றி பெரிதாக எதுவும் தெரியாது, நல்ல சினிமா, நல்ல புத்தகம், இலக்கியம்,  உலக அறிவு, அனுபவம் எதிலும் ஒன்றும் தெரியாத ஒரு 45 வயது குடும்பத் தலைவி, சீரியல் பார்ப்பது, வெங்காயம், தக்காளி விலைவாசி, அக்கம் பக்கம் அரட்டை தாண்டி இப்போது தான் லேடீஸ் கிளப், சமூக சேவை என வெளியே செல்கின்ற பணத்தை பற்றிய கவலையோ அக்கறையோ இல்லாத ஒரு சராசரி. நான் குறும்படம் எடுப்பது கூட அவளுக்கு தெரியுமா என்று தெரியாது. அப்பா மாதம் சில முறை ஃபோனில் பேசும் போது கூட மறக்காமல் கேட்பார், டிகிரி முடிச்சிட்டு அப்புறம் அதைப் பாரு என்பது மட்டும் தான் அவரின் அட்வைஸ். அப்பா பழையபடி அக்கறையோடு பேசினாலும் எனக்கு ஏனோ அவர் எங்களை விட்டு போனது உறுத்திக் கொண்டே இருக்கும், அவரோடு எதுவும் share செய்ய தோணாது. வீட்டில் எது குறித்தும் பேச அக்கா மட்டுமே எனக்கு.

அக்கா என் சிறு வயது முதலே என் மீது அக்கறையோடு, எனக்கு பிடித்ததை, எனக்கு தேவையானதை பார்த்து பார்த்து இன்று வரை செய்யும் ஒரே நபர். நான் எடுத்த எல்லா ஷார்ட் பிலிம் அவள் காசில் தான்.


பொதுவாகவே எல்லா சிறு வயது குறும்பட இயக்குனர்களின் படங்களில் இருக்கும் ஒரு விசயம் என்னுடைய படங்களில் இருந்தது, எல்லா படங்களிலும் ஹீரோயின் என்ற ஒரு பாத்திரம் இல்லை. நான் எடுத்த 10 படங்களிலும் பொது அம்சம் ஹீரோயின் இல்லை என்பதே, ஒரே ஒரு கதையில் ஒரு 35 வயது பெண் லீட் ஆர்டிஸ்ட், அந்த பொம்பள ஷூட்டிங் ஸ்பாட்டில் செய்த அலப்பரைகளில் அடுத்த படங்களில் பெண் பாத்திரங்கள் இருக்காது, இருந்தாலும் அது மிக சிறிய பாத்திரமாக இருக்கும்.

அக்கா கூட சில முறை காமெடி ஆக சொல்வதுண்டு. "எப்ப பாரு, படம் கிடம்னு ஆம்பள பசங்களா சுத்தரீங்க, பொண்ணுங்களே கிடையாதா உன் காலேஜ் ல"

"நீயும் தான் காலேஜ் படிச்ச, ஐடி ல இருக்க, நீயும் தனியா தானே இருக்க?"

அவள் இதற்கு பதில் சொல்ல மாட்டாள், எனினும் எனக்கு புரிந்தது, அப்பா அம்மா பிரியும்போது அக்காவின் வயது 20, அது அவளுக்கு எவ்வளவு எதிர்பாராத அதிர்ச்சி, ஆண்களுடன் பழக, நெருங்கி பழக, எந்த ஒரு relationship இளும் commit ஆக அவளுக்கு தெரியாமல் ஒரு வித தயக்கம் இருந்தது.

அக்கா மாடர்ன் டிரஸ் அணிந்தாலும் அதில் ஒரு கண்ணியம் இருக்கும் அவள் அணியும் விதத்தில். மிக அன்பான, அழகான, பண்பானவள். அப்பா அம்மா பிரிவால் அவளுக்கு திருமணப் பேச்சு பெரிதாக ஆரம்பிக்க வில்லை, அம்மா அடிக்கடி சொல்வாள் சீக்கிரம் கல்யாணம் செய்யணும் என்பதாக. அம்மாவிற்கு பெரிதாக ஒன்றும் தெரியாத காரணத்தால் இன்னும் தீவிரமாக வரன் தேட ஆரம்பிக்க வில்லை.


அம்மா இப்போது தான் அவளின் பெண் நண்பர்களுடன் ஊர் சுற்றப் பழகிக் கொண்டு உள்ளாள். சென்ற மாதத்தில் ஒரு நாள் லெக்கிங்ஸ் அணிந்து கொண்டு காமெடி செய்தாள். எங்கே எப்படி என்ன செய்வது என்பது தெரியாத ஒரு அம்மா. 

அந்த போட்டி முடிந்து ஒரு வாரம் பத்து நாள் இருக்கும், ஜனவரி முதல் வாரம் எனது கல்லூரி சினிமா குரூப் பில் இரண்டாம் ஆண்டு மாணவன் ஒருவன் அவன் எடுக்கப் போகும் அடுத்த குறும்படத்தில் நடிக்க அழகான இளம்பெண் தேவை என ஒரு தகவல் slide ஆக share செய்து இருந்தான். முழுக்க முழுக்க ஒரு காதல் கதை, அழகான, இளமையான தமிழ் நன்கு பேசத் தெரிந்த நாயகி வேண்டும் என்று அவனின் மொபைல் எண்ணுடன் விளம்பரம் இருந்தது.

நானும் எனது தெரிந்த நண்பர்களுக்கு அதை forward செய்தேன். எனது ஸ்டேட்டஸ் இல் வைத்து இருந்தேன். அதை அத்தோடு கண்டு கொள்ளவில்லை.

அடுத்த நாள் மாலையில் அக்கா கேட்டாள். " கார்த்தி, அது என்ன ஷார்ட் பிலிம்??"

"என்னக்கா ?" என்றேன் புரியாமல்.

"உன் ஸ்டேட்டஸ் ல கூட நேத்து இருந்ததே"

"அதுவா, தெரிஞ்ச பசங்க எடுக்கிராங்க, ஹீரோயின் வேணுமாம்" என்றேன் ஆர்வம் இல்லாமல்.

நான் எதிர்பார்க்காமல் அக்கா கேட்டாள்

"நான் try பண்ணட்டுமா"

நான் எதிர்பார்க்காமல் அக்கா கேட்டாள்

"நான் try பண்ணட்டுமா"

எனக்கு உண்மையிலேயே மிக ஆச்சர்யமாக இருந்தது. அக்காவிற்கு நடிக்க ஆர்வம் என்பது எப்படி எனக்கு தெரியாமல் போனது??? எனது பத்து வயதில் imported camera கையில் கிடைத்ததும் எனது முதல் மாடல் அக்கா தான். 
ஏன் இப்போது கூட எனது அனைத்து குறும்பட கதைகளும் வசனங்களும் அவளுக்கு தெரியும், அவளோடு டிஸ்கஸ் செய்வேன். நிறைய புது புது ஐடியா கிடைக்கும்.

ஆனால் எனக்கு இது ஆச்சர்யம். 
"நிஜமாவா, உனக்கு நடிக்கிற ஐடியா இருக்கா அக்கா" 

"ஏண்டா இப்படி கேக்குற"

"இல்ல அக்கா, ஒரு தரம் கூட என் கிட்ட சொன்னது இல்ல, எத்தனை ஸ்டோரி டிஸ்கஸ் பண்ணி இருக்கோம் "

"உன் கதைல தான் எதுலயும் ஹீரோயின் கேரக்டர் இல்லையே, அவ்ளோ ஏன் கதைல பொண்ணுங்களே இல்லையே"

நான் பதில் ஏதும் சொல்ல வில்லை, படம் எடுப்பவர்கள் என்னை விட 2 வருடம் ஜூனியர் பசங்கள் என்று சொல்ல தயங்கினேன். அப்படி என்றால் அக்காவை விட குறும்படம் இயக்க போகிறவனுக்கு 7 வருடம் கம்மி. ஆனாலும் இதை சொல்லி அக்காவை அவளின் ஆர்வத்தை தடுக்க மனம் வர வில்லை.

"சரி அக்கா, நீ அந்த நம்பருக்கு அதில இருக்கா மாதிரி உன் ஃபோட்டோ detail அனுப்பு. பசங்க பார்த்திட்டு கால் பண்ணட்டும்"

அவள் ஃபோட்டோ அனுப்பிய 10 நிமிடங்களில் என் ஜூனியர் பையன்  போன் செய்தான். Speaker போட சொன்னேன்.

"ஹாய், நான் குமார், ஷார்ட் பிலிம் நான் தான் டைரக்ட் பண்ண போறேன்"

"ஹாய், நான் அனிதா, சொல்லுங்க குமார்" என்றாள் அக்கா. அவளின் பெயர் இது வரை சொல்லவே இல்லை உங்களுக்கு??? அனிதா, அனிதா சுந்தரம்.



"இந்த இங்க வேணாம், சொல்லு குமார் போதும் அனிதா!"

அக்கா சிரித்து "ஓகே குமார்"

"அனிதா, நீ அணுப்பிச்ச ஃபோட்டோ நல்லா இருக்கு, பட் ஃபேஸ் மட்டும் தான் இருக்கு,  கேன் யூ செண்ட் யுவர் ஃபுல் size photo??"

"Sure, நா உடனே அணுப்புறேன்" என்றாள் அக்கா.

"ஓகே அனிதா, இது ஒரு ரொமாண்டிக் ஷார்ட் பிலிம், ஓகே தானே, அப்புறம் உனக்கு நல்லா தமிழ் தெரியும்,  இல்லையா??"

"நல்லா தெரியும்"

"ஓகே, அனிதா,  போட்டோஸ் அனுப்புங்க, நான் பார்த்திட்டு கால் பண்றேன்"

எனக்கு கொஞ்சம் சங்கடமாக இருந்தது, என்னை விட இளைய ஒருவன், என் கல்லூரி ஜூனியர், என்னை அண்ணா அண்ணா என அழைப்பவன், நான் பேர் சொல்லி அழைக்காத என்னை விட 5 வருடம் மூத்த என் அக்காவை பேர் சொல்லி கூப்பிடுவது எனக்கு சங்கடம் தந்தது.

அக்கா அவன் கேட்டது போல ஃபுல் ஃபோட்டோ ஒன்று, ஹாஃப் அளவில் ஒன்றிரண்டு அனுப்பினாள். 

உடனே பண்ணினான்.

"அனிதா, என் ஷார்ட் பிலிம் கதைக்கு ஏத்த மாதிரி இருக்கே, நாம நாளைக்கு ஒரு தரம் நேர்ல மீட் பண்ணலாமா??"

"பகல்ல எனக்கு ஒர்க் இருக்கு, ஈவ்னிங்" என்றாள் அக்கா.

"எங்களுக்கும் பகல் முழுக்க பிஸி, ஈவ்னிங் ஓகே, ஸ்பாட் உனக்கு எங்கே convenient " 

" எனக்கு கிண்டி, வடபழனி இந்த மாதிரி area okay"

"அப்போ வடபழனி ஃபிக்ஸ் பண்ணிக்கலாம்" என ஒரு restaurant முடிவு செய்தனர்.

எனக்கு கொஞ்சம் uneasy ஆகவே இருந்தது. இருப்பினும் அக்காவின் நடிப்பு ஆசையை தடுக்க தோணவில்லை. ஏதும் இன்னும் ஃபைனல் ஆக வில்லை என தோணியது. ஃபோட்டோ பார்த்து ஓகே, நேரில் பார்த்து அவனுக்கு ஓகே என தோணி, அக்காவிற்கு கதை, இவர்கள் சொல்கிற, பழகுகிற விதம் பிடித்து, படம் எடுக்க மற்ற ஏற்பாடுகள், நேரம் எல்லாம் அமைய வேண்டும்.
இப்போதைக்கு எதுவும் முடிவு இல்லை, அக்காவை எனக்கு தெரிந்ததாக குமாரிடம் மற்ற படம் சம்பந்தப் பட்ட  பசங்களிடம் காட்டிக் கொள்ள வேண்டாம் என நினைத்தேன். அக்காவும் அதையே சொன்னாள், லவ் ஸ்டோரி, இளமையான ஹீரோயின் பாத்திரம், எனவே தான் கல்லூரி முடித்து பணியில் இருக்கிற 27 வயது பெண் என அறிமுகம் செய்ய அக்காவும் விரும்ப வில்லை.

அடுத்த நாள் கல்லூரியில் குமாரை எதேச்சையாக பார்த்து கேட்டேன்.

"என்னடா ஹீரோயின் தேடினியே, கிடைச்சதா?"

"எங்க அண்ணா, மொத்தம் ரெண்டு மூணு பேரு தான் response பண்ணாங்க, அதுல ஒண்ணு ரொம்ப சப்பை, பார்த்து கடுப்பாயிடுச்சு, இன்னொன்னு நல்லா கும்முன்னு இருக்கு, இன்னைக்கு அதை நேரில் பார்க்கணும்"

அவன் யாரை சொல்கிறான் என ஒரு வித இனம் புரியா உணர்வு.

"கும்முனு இருக்கா?" என பேச்சை வளர்த்தேன்.

"அண்ணே, நிஜமாவே செமயா இருக்கு, காய் துளி கூட தொங்கவே இல்ல, அப்படியே ஸ்டிஃப் ஆ நிக்குது, ஃபோட்டோ ல அப்படி இருக்கா, நேரில எப்படி இருக்கு பார்க்கணும்"

அவன் அக்காவைப் பற்றி தான் பேசுகிரானா என தெரிய வில்லை. ஆனாலும் அவன் அந்த் பெண்ணின் மார்பை பற்றி அடித்த கமென்ட் கொஞ்சம் ஒரு மாதிரியாக இருந்தது. பொதுவாக நாங்கள் இந்த மாதிரி கமென்ட் அடிப்பது சகஜம் என்றாலும் முதல் முறையாக நான் வருந்தினேன் இதற்கு முன் நடிக்க வந்த, நடித்த பெண்களைப் பற்றி நான் அடித்த ஆபாச கமென்ட் கலுக்கு வருந்தினேன்.

அன்று மாலை அக்கா வழக்கத்தை விட ஒரு மணி நேரம் தாமதமாக வந்தாள் வீட்டுக்கு, 
"என்னாச்சு" என உடனே கேட்டேன்.

சக்ஸஸ் என்பது போல சைகை காட்டினாள். அவள் முகம் கழுவி விட்டு வரும்வரை காத்து இருந்தேன்.

"பார்த்த உடனே அவங்களுக்கு ஓகே, சும்மா கொஞ்சம் பேசிட்டு இருந்தோம், ஸ்கிரிப்ட் நாளைக்கு அனுப்புறென் அப்படி சொன்னாங்க"

"அவங்களா?? குமார் தவிர வேற யாரு வந்தா??"

"இன்னொருத்தன் அவன் தான் ஹீரோ, அவன் பேரு எதோ டக்குனு வரல" என யோசித்தாள் அக்கா. "ஆனா நல்லா வழிஞ்சானுங்க, வெறிச்சி வெறிச்சு பார்த்துக் கிட்டு இருந்தாங்க" என்றாள் சிரிப்போடு.

"இன்னொருத்தன் பேரு பிரதீப்போ, இல்ல பிரவீனோ, சரியா தெரியல"

"எவ்ளோ நேரம் பேசிக் கிட்டு இருந்தீங்க"

" நான் ஆபீஸ் விட்டு ஒன் அவர் முன்ன கிளம்பினேன், வடபழனி அட்டிஷனல் டிராவல் எல்லாம் பார்த்தா இருக்கும் ஒரு ஒன் அவர், ஒன் அண்ட் ஹாஃப் அவர் இருக்கும்"

எனக்கு கொஞ்சம் யோசனையாக இருந்தது, அக்கா சொன்ன விசயங்களை பேச வெறும் 5 அல்லது 10 நிமிடம் போதும். ஒரு மணி நேரத்திற்கு மேல் பேச எதுவும் இல்லை.

இரவு டின்னர் முடித்து பின்னர் அவனிடம் casual ஆக வாட்ஸ்அப் இல் கேட்டேன்.

"என்னடா ஹீரோயின் ஓகே ஆச்சா??"

"அண்ணே, டபிள் ஓகே அண்ணே, செம பீஸ் அண்ணே, பார்த்ததும் ஓகே அண்ணே, சும்மா எப்படி இருந்தா தெரியுமா அண்ணே, லட்டு அண்ணே" என்றான். 

"அப்படியா" என்றேன் உணர்ச்சியைக் காட்டாமல்.

"ஆமாம் அண்ணே, முதல்ல அவளைப் பார்த்ததும் கொஞ்சம் பயம் கூட வந்துச்சு, இவளோ சூப்பரா இருக்காளே ஷார்ட் பிலிம் நடிக்க ரொம்ப ஓவரா சம்பளம் கேப்பாளோ அப்படி பயம். பேசினா தான் தெரிஞ்சுது பொண்ணுக்கு நடிக்க இன்டரெஸ்ட், சம்பளம் எதுவும் கேகலை, ஃப்ரீ யா நடிக்க ஓகே சொல்லிட்டா. அது மட்டும் இல்லை அண்ணே, ரொம்ப சீன் போடாம casual ஆக இருந்தா அண்ணே, நாங்க பாதி நேரம் அவ மூஞ்ச பார்க்காம அவ மாரயும் side லயும் தான் பார்த்தோம், அவளும் கவனிச்சா, ஆனா கண்டுக்கல அண்ணே, ரொம்ப decent ஆக இருந்தா .."

"ஓ" என்றேன். "யாரு ஹீரோ"

"நம்ம ஃபர்ஸ்ட் year பையன் அண்ணே, பிரவீன் அப்படின்னு மீசை இல்லாம கொஞ்சம் ஹைட்டா இருப்பானே அவன் தான் அண்ணே"

"அப்படியா" என்றேன் அவன் இவனை விட சின்னவன், ஆர்வக் கோளாறு.

"அவனையும் இன்னிக்கு கூட கூப்பிட்டு போயிருந்தேன், அவளை பார்த்ததும் அப்படியே ஸ்டன் ஆகிட்டான், எப்படியாவது கொஞ்சம் நெருக்கமா சீன் வைக்க சொல்லி திரும்ப வரப்போ கெஞ்ச ஆரம்பிச்சுட்டான்."

"ஆமா, லவ் ஸ்டோரி தானே சொன்ன"

"ஆமாம் அண்ணே, நல்ல ரொமாண்டிக் கதை அண்ணே, நான் ஹீரோயின் நெனச்சு தான் பயந்தேன், இன்னைக்கு பார்த்த ஃபிகர் ஓகே, அருமையா தமிழ் பேசுறா, expression பின்னுரா,  எந்த பிரச்சனையும் இல்லாமல் இவள நடிக்க வச்சு இந்த படம் எடுத்தேன், நிஜம்மாவே பெருசா பேசுவாங்க அண்ணே, likes, views எல்லாம் அள்ளும்"

"உம், ஒகே டா, நல்லா பண்ணு"

"தாங்க்ஸ் அண்ணே, படம் எடுத்ததும் முதல்ல உங்க கிட்ட காட்டிட்டு தான் உங்க opinion வாங்கிட்டு தான் அண்ணே corrections, final editing எல் லாம்"


"உனக்கு அப்பா பிடிக்குமா? இல்ல அம்மா பிடிக்குமா?"


அப்பா எங்களை விட்டு விலகி போவதற்கு ஒரு மாதம் முன்பு என்னிடம் கேட்டார்.
"ஏன் அப்பா, நீங்க இந்த மாதிரி எல்லாம் கேக்க மாட்டீங்களே?"

"சும்மா தான் சொல்லு"

"ரெண்டு பேரும் தான், நீங்க ரொம்ப அறிவாளி, என் மேல அக்கா மேல எங்க future, படிப்பு, வேலை எல்லாத்துலயும் ரொம்ப அக்கறை உங்களுக்கு, நீங்க ஒரு அப்பாவா இல்லாம ப்ரெண்ட் ஆக இருக்க தான் விரும்புவீங்க, அம்மா உங்க அளவுக்கு அறிவோ, அனுபவமோ, நல்லது கெட்டது தெரியாது, இருந்தாலும் அவங்க ஒரு நல்ல அம்மா, நான் சாபிட்டெனா, சரியா தூங்கினேன் ஆ எல்லாம் பார்த்து பார்த்து செய்வாங்க, சோ எனக்கு ரெண்டு பேரும் பிடிக்கும்"

"சரி, வேற மாதிரி கேக்குறேன், உனக்கு உலகத்திலேயே ரொம்ப பிடிச்ச ஆளு யாரு" அவர் எதற்காக இப்படி கேட்கிறார் என என் 15 வயது மூளைக்கு எதுவும் புரியவில்லை.

"அக்காவ தான் பிடிக்கும்"

"ஏன்?" ஆச்சர்யமாக கேட்டார்.

"ஏன் அப்படின்னா அக்கா அவ எல்லாமா இருக்கா, நீங்க அப்பாவா இருக்கீங்க, அம்மா அம்மாவா இருக்கா, அக்கா ரெண்டு பேராவும் இருக்கா எனக்கு" 

சட்டென எழுந்து என் அருகில் வந்த அப்பா நான் அமர்ந்த நிலையில் என்னை அணைத்துக் கொண்டார், என் தலையை கோதினார். எனக்கு என்ன என புரிய வில்லை. 

"நான் அடுத்த மாதம் Coimbatore போறேன்" என சொன்னார். அவர் அடிக்கடி போவது தான், அங்கே வீடு, கம்பனி இருந்தது. மாதா மாதம் அப்பா செல்வார், ஏன் புதிதாக சொல்கிறார் என எண்ணினேன்.

ஆனால் அவர் நிரந்தரமாக செல்வதை தான் சொன்னார் என்று அப்புறம் தான் தெரிந்தது. 

அம்மா "வயசு வந்த புள்ளைங்கள வச்சிட்டு இப்படி இன்னொரு பொம்பள பின்ன எங்கள அம்போன்னு விட்டு பொரீங்களே" என அழுதாள்.

அப்பா இந்த வீட்டு பத்திரம் என் பெயரிலும், அக்கா பெயரிலும் கூட்டாக, பெருந்துறை நிலம் அம்மா பெயரிலும், கம்பனி இல் அவருக்கு இருந்த 30 சதம் பங்கில் 10 எனக்கும் அக்காவிற்கும் என எல்லாம் தயாராக இருந்தார், அம்மாவிற்கு மாதம் தொகை வரும்படி deposit செய்து இருந்தார். 
அவருக்கு கோயம்புத்தூர் வீடும், 20 சதம் கம்பனி பங்கும் மட்டும், இருவரும் சம்மதித்து பிரிந்தனர்.

"சாரிம்மா, இது உனக்கு பெரிய ஷாக் ஆக இருக்கும், 20 வயசு பொண்ணுக்கு அப்பா அம்மா பிரியரது எவ்ளோ வலின்னு புரியுது, நான் உன் அம்மாவை விட்டு தான் பிரியரேன், உன்னையோ கார்தியையோ இல்ல, "
அக்காவிடம் சொன்னார் ஒரு வித குற்ற உணர்வில்.

"எத்தனை வருசமா அவ கூட பழக்கம் அப்பா?"

"நாலு வருஷம் ஆச்சு"  தலை குனிந்து இருந்தார் அப்பா.

"ஏன் முன்னேயே இந்த முடிவு எடுக்கல?"

"இப்போ she is pregnant. "
"முன்ன கூட யோசிச்சேன், ஆனா உன்ன, கார்த்திய நெனச்சு சும்மா இருந்தேன். ஆனா இந்த சூழல்ல அவள விட மனசு வரல, நான் 43 வயசு, ஸ்டில் எனக்கு ஒரு வாழ்க்கை இருக்குன்னு நம்பறேன்.  
நீ ஒரு தரம் அவளை மீட் பண்ணினா புரியும்."

அக்கா எதுவும் பேசாமல் இருந்தாள். 

"இங்க பாரு, நான் உன் அம்மாவோட கணவன் இல்ல தான், ஆனா கார்த்திக்கு உனக்கு என்னைக்கும் ஒரு நல்ல அப்பா, மறக்காதே"

அக்கா எதுவும் பேசாமல் இருந்தாள். 

"அவ ரொம்ப நல்லவ, உங்களை எல்லாம் அவளுக்கு தெரியும், சொல்லி இருக்கேன், ஏன் நீங்க ரெண்டு பேரும் எங்களோட இருக்க கூட அவளுக்கு சம்மதம் தான். ஆனா உன் அம்மா நீங்க இல்லாம கஷ்டப் படுவா, அது தான்"

"ஓ" என்றாள் அக்கா ஒரு இகழ்ச்சி உடன்.

"உனக்கு அப்பா சொல்றது நம்ப முடியல புரியுது, ஆனா அது தான் நிஜம். அட் லீஸ்ட் ஒருத்தரை யாவது என்னோட கஸ்டடி ல வச்சுக்க விரும்பினேன், அப்புரம் கார்த்தி கிட்ட பேசி பார்த்ததில் அது தப்புன்னு புரிஞ்சுது, விட்டுட்டேன்"

"அவன் கிட்ட என்ன பேசுநீங்க" என்றாள் அக்கா. என்னையும் பார்த்தாள்.

"இல்ல, ஒன்னும் இல்ல, பொதுவா கேட்டேன், உனக்கு அப்பா பிடிக்குமா, இல்ல அம்மா பிடிக்குமா அப்படி, அவன் சொன்னான் எனக்கு அக்கா தான் பிடிக்கும் அப்படின்னு, அப்போ முடிவு பண்ணினேன் நானும் உங்க அம்மாவும் பிரியுற தப்பு போதும், அக்கா தம்பி உங்களையும் பிரிச்சு தப்பு பண்ண கூடாது"

அக்கா கண்ணீருடன் என்னைப் பார்த்தாள்.


எப்போதும் என் மீது அன்பைப் பொழியும் அவள் அதன் பின்னர் இன்னும் அதிகமாக என்னை நேசிக்க ஆரம்பித்தாள்.

எனது அத்தனை பிறந்த நாளும் அவள் வாங்கித் தரும் ஆடைகளில் தான். எனது சின்ன சின்ன ஆசைகளை நினைவில் வைத்து நிறைவேற்றி, புதிய கேமரா, ஷார்ட் பிலிம் எடுக்க காசு, ஊர் சுற்ற எல்லாம் அம்மாவிற்கு தெரியாமல் நிறைய செலவு செய்தாள்.

யோசிக்கையில் நான் அவளுக்கு எதுவும் செய்ததே இல்லை என்று புரிந்தது. அவளுக்கு நடிக்க ஆர்வம் என்பது இப்போது தான் தெரியும், முன்பே தெரிந்தால் அவளுக்கு ஆகவே கதை எழுதி இயக்கி இருப்பேன். 

அந்த பசங்களின் வயது காரணமான கமென்ட் களுக்காக அக்காவை நடிக்க விடாமல் தடுப்பது தப்பென உணர்ந்தேன். நடிக்கட்டும்.

அன்றே குமார் ஸ்கிரிப்ட் மாதிரி ஒன்று trial version அக்காவிற்கு அனுப்பி இருந்தான். உண்மையாகவே ஓரளவு நன்றாக இருந்தது. 

ஒரு கன்னத்து முத்தம் காட்சி, இரண்டு மூன்று இடங்களில் கட்டிப் பிடித்தபடி, அணைத்தபடி இருக்கிறார்போல காட்சி இருந்தன. மற்றபடி தவறான எந்த ஒரு காட்சி, வசனங்கள் இல்லை. ஸ்கிரிப்ட் ஓகே என்று எனக்கு பட்டது.

அந்த வாரமே சனி ஞாயிறு இரண்டு நாட்கள் மட்டும் ஷூட்டிங், பொதுவாக குறும்படங்கள் சில ஒரே நாளில் கூட ஷூட்டிங் எடுத்து இருக்கிறோம், finishing தான் கொஞ்சம் நாட்கள் ஆகும். 



இரண்டு நாளில் ஷூட் செய்தாலும் கதைப்படி ஒரு ஐந்தாறு காஸ்ட்யூம் தேவை. காஸ்ட்யூம் எல்லாம் அக்காவின் வழக்கமான உடைகளிலேயே , முதல் நாள் சுடி மட்டும் ஒரு மூன்று நான்கு.  ஷார்ட் பிலிம் இல் உடைகளுக்கு எல்லாம் பட்ஜெட் கிடையாது.
இரண்டாம் நாளில் ஜீன்ஸ் மற்றும் ஒரு சாரி.

சனிக் கிழமை காலை அக்கா கிளம்பினாள், 
"ஆல் தி பெஸ்ட்" சொன்னேன். உள்ளுக்குள் நானும் உடன் செல்ல விரும்பினேன், ஆனாலும் என்ன காரணம் சொல்ல முடியும், மேலும் அக்காவை ஜூனியர் பையன் ஒருவன் ரொமான்ஸ் செய்வதை நேரில் பார்க்க என்னால் முடியாது என்று தோணியது.

"நீயும் வந்தா கொஞ்சம் confident ஆக இருக்கும், பட் அது நல்லா இருக்காது இல்ல"  என்றாள் அக்கா.

"அக்கா, ஒன்னும் இல்ல, நான் இருக்கிறதா நெனச்சு நடி, தைரியமா நடி, ப்ரேக் ல எனக்கு போன் பண்ணு!"







கருத்துகள் இல்லை:

கருத்துரையிடுக