http://www.kanavu-kathali.com/ கனவு காதலி : மகனுக்கு மனைவியான அம்மா - பகுதி - 1

பக்கங்கள்

வெள்ளி, 9 அக்டோபர், 2020

மகனுக்கு மனைவியான அம்மா - பகுதி - 1

 “My son……My pride….” என்று அம்மா என்னை அவள் சினேகிதிகளிடம் பெருமையாக அறிமுகம் செய்து வைத்தாள்.

“அட… மைதிலி.. உன் பையனா இது? பரவாயில்லையே… சின்ன வயசுல பார்த்தது…. இப்போ நன்னா வளர்ந்துட்டானே….” யாரோ ஒரு மாமி என்னை பாராட்டினாளா இல்லை என்னை பார்த்து பொறாமை பட்டாளா தெரியவில்லை.
“What is your name young man?” இன்னுமொறு மாது என் தோள்களை பிடித்து திருப்பி கேட்டாள். ஆங்கிலத்தில் கேட்ட அந்த மாடர்ன் மாமியின் அலங்காரம் தேவைக்கு அதிகமோ என்று எண்ணினேன்.
“சந்த்ரு…” என்று ஒற்றை வரியில் பதில் சொன்னேன். அத்தனை பெண்களின் மத்தியில் இருக்கவே கூச்சமாக இருந்தது.

“என்ன க்ளாஸ் படிக்கற… சந்த்ரு?” என்று மற்றுமொறு மாமி கேட்டாள்.
“இந்த வருஷம்தான் என்ஜினியரிங் சேர்ந்தான்…” என்று அம்மாவே பதிலளித்தாள்.
“என்ன மைதிலி… ஜோக்கடிக்கறயா?… வேலைக்கு போற மாதிரி பிள்ளையை வெச்சுண்டு…இப்பத்தான்
காலேஜ் போறான்ற…? அம்மாவுக்கு பெருமை பிடிபடவில்லை. என்னை பெருமையுடன் ஏற இறங்க
பார்த்தாள்.
“மைதிலி…உன்னோட பொண்ணை கண்ணுல காட்டவே இல்லையே…? உன்னோட ஆத்துகாரர் வரலயா?”
“அவ இப்போ பாண்டிச்சேரியில செகண்ட் இயர் மெடிக்கல் படிக்கறா… அவளால வர முடியல… அதான் அழைச்சிண்டு வரலை…அவர் நாளைக்கு மறுநாள்தான் டெல்லியிலிருந்து வரார். ஒரு மீட்டிங்குக்கு போயிருக்கார்… அதான் வரலை” அம்மா சொன்னதும் மற்றவர்கள் பார்வையில் கொஞ்சம் பொறாமை இருந்தது உண்மை. என் அப்பா மாதம் ஒரு முறையாவது டெல்லிக்கு போய் வருவார். உள் துறை அமைச்சகத்தில் முக்கியமான வேலை என்றால் சும்மாவா?
தன் பால்ய சினேகிதியின் பெண் கல்யாணத்திற்கு என்னை கோயம்புத்தூர் வரை அழைத்து வந்திருந்தாள். ஆரம்பத்தில் வரமாட்டேன் என்று சொல்லியிருந்த நான், பின்னர் கல்யாணத்துக்கு வரும் பெண்களை சைட் அடிப்பதற்காகவே வர சம்மதித்தேன். ஆனால் வழக்கம் போலவே எனக்கு ஏமாற்றம்தான். காரணம் அம்மாவை விட அழகான, வடிவான பெண் என் கண்ணுக்கு தெரியவில்லை. எத்தனையோ பழம் போன்ற மாமிகள், அப்போதுதான் கல்யாணமான களையான பெண்கள், பட்டு தாவணி அணிந்த இளம் பிஞ்சு பெண்கள் என்று வகை வகையாக இருந்தாலும் அம்மாவின் அழகுக்கும், கட்டுடலுக்கும் யாருமே இணையாக மாட்டார்கள். பத்தொன்பது வயதான அக்காவுக்கு பக்கத்தில் முப்பத்தாறு வயதான அம்மாவை நிற்க வைத்தால் யாரும் அம்மா பெண் என்று சொல்ல மாட்டார்கள். அக்கா தங்கை என்றுதான் அடித்து சொல்வார்கள். அம்மா அந்த அளவுக்கு உடலை கட்டுகோப்பாகவும், அழகாகவும் வைத்திருந்தாள்.
சிறு வயதிலிருந்தே எனக்கு அம்மா மேல் ஒரு ‘விதமான’ பிரியம். என்னை மற்ற பையன்கள் கூட ‘அம்மா கோண்டு’ என்றுதான் அழைப்பார்கள். அந்த அளவுக்கு அம்மா மேல் ஒரு அட்டாச்மெண்ட். அது ஏன் எப்படி ஏற்பட்டது என்று தெரியாது. அம்மாவுக்கு அக்காவைவிட என் மேல் அதிகம் பிரியம் என்பதும் உண்மை. என் முகம் பார்ப்பதற்கு அப்பாவி போல இருந்தாலும், எனக்கு அமைந்த நண்பர்கள் வட்டாரத்தால் நான் பிஞ்சிலேயே பழுத்திருந்தேன். எந்த வயதில் நான் முதன் முதலில் பெண்களை பற்றி நினைத்தேன், எப்போது கை அடிக்க ஆரம்பித்தேன் என்று தெரியாது. ஆனால் இந்த பதினெட்டு வயதில் பாடபுத்தகம் போல ரதிமன்மத கொக்கோக கலையின் எல்லா அம்சங்களையும் படித்து முடித்து விட்டு எப்படியாவது
நமக்கும் ‘அந்த’ சான்ஸ் கிடைக்காதா என்றிருந்தேன்.
என் உடல் மட்டும் வயதை மீறிய வளர்ச்சியடையவில்லை. சகவாச தோஷத்தாலும், ஏராளமான ‘இலக்கிய நூல்களை’ படித்த ஞானத்தினாலும் பதினெட்டு வயதிலேயே என் மனமும் பக்குவமடைந்து, உடல் உறவுக்கு தயாரான நிலையில் இருந்தது. குறிப்பாக முறைசாரா உறவுக்கு, இன்னும் குறிப்பாக அம்மாவுடன் சேரும் உடல் உறவுக்கு தயாராக இருந்தது. ஆனாலும் வெளியே எதையும் காட்டிக் கொள்ளாமல் அப்பாவி போல அம்மாவுடன் பழகி வந்தேன். இந்த மாதிரியான எண்ணங்கள் என் மனதில் வந்தவுடன் அக்காவை பற்றிய சிந்தனையும் கூடவே வந்தாலும், அம்மாவை நினைத்தவுடன் வரும் கிளுகிளுப்பும், அடி வயிற்றில் எழும் இன்பமும் தனி ரகம்தான். அம்மாவுடன் சேர்ந்து உறவு கொள்வதாக நினைத்து கை அடிக்கும் பழக்கம் எப்போது வந்தது என்றும் தெரியாது.
இப்போதும் இந்த கல்யாண கூட்டத்தில் அம்மாவை தவிர வேறு யாருக்கும் அழகும், மென்மையும் இருப்பதாக தெரியவில்லை. சிவப்பு நிற பார்டர் வைத்த மயில் கழுத்து நீல நிற பட்டு புடவையில் ஜக ஜகவென்று ஜொலித்தாள். பள பளவென்று இறுக்கமாக சுற்றியிருந்த பட்டு புடவை அம்மாவின் பின்னழகையும், தொடைகளையும் ஸ்பஷ்டமாக காண்பித்தது. சிவப்பு நிற பட்டு ஜாக்கெட் அம்மாவின் இரண்டு பால் முலைகளையும் தூக்கி நிறுத்தியிருந்தது. ஜாக்கெட்டுக்கும், இடுப்பில் இருந்த புடவை கொசுவத்துக்கும் இடையில் இருந்த வெண்ணெய் போன்ற திரண்ட மடிப்பு ஒன்றே அம்மா மேல் மோகம் கொள்ள வைக்கும். அம்மா எப்போதுமே படு சுத்தமாக இருப்பாள். முகத்தை எப்போதும் பளிச்சென்று வைத்திருப்பாள். அம்மா உடை உடுத்தும் விதம், வீட்டை பராமரிக்கும் விதம், எல்லாமே தனி ரகம்தான்.
என்னதான் எனக்குள் பாலுணர்வு ஆசை அந்த வயதிலேயே வந்திருந்தாலும், பல பெண்களின் மத்தியில் இருக்கவே ரொம்பவும் கூச்சமாக இருந்தது. அதுவும் சில பெண்களின் பார்வையும் என்னை அவர்கள் கேட்ட கேள்விகளும் என்னை அதிகமாகவே கூச்சப் பட வைத்தன.
அப்போதுதான் வந்து சேர்ந்த ஒரு பெண்மணி அம்மாவிடம், “அடடே… யாரது? மைதிலியா….” என்று ஆச்சரியமும், சந்தோஷமும் கூட அம்மாவை கட்டிக் கொண்டு தனியே அழைத்து போனாள். “பத்து வருஷம் ஆச்சோ…இல்லியோ… நேக்கு கொஞ்சம் கூட டவுட்டே இல்ல… உன்ன கண்டுபிடிக்க… அப்படியே இன்னனும் சிக்குன்னு இருக்க…” என்று சந்தோஷத்துடன் சொன்னாள். சொன்ன வேகம் குறையாமல் கொஞ்சம் குரலை தாழ்த்தி, “மைதிலி…என்னடி இப்பல்லாம் உன் ஆத்துக்காரர் கை வெக்கறதே இல்லையா… சும்மா அப்படியே கும்முன்னு தூக்கிண்டு நிக்கறது உனக்கு…” என்று சொல்லி குபீர் என்று சிரித்தாள். அம்மா சட்டென்று முகம் சிவக்க, “என்ன பேச்சு பேசற நீ மாலு… வயசு பிள்ளைய வெச்சுண்டு’ என்று என்னை கண் காட்டினாள். அப்போதுதான் என்னை பார்த்த ‘மாலு’, “அடடே… யார் இந்த ஹீரோ…உன் பிள்ளையா!…” என்று “ம்ம்ம்… பரவாயில்லையே…ஆள் நன்னாத்தான் இருக்கான்…நான் மட்டும் கொஞ்சம் லேட்டா பொறந்திருந்தா உன் பிள்ளையையே கல்யாணம் பண்ணியிருப்பேன்… என்ன படிக்கற…?” என்று என்னை கேட்டாள். அவள் வந்தவுடன் அம்மாவின் முலைகளை குறித்து கிண்டல் பண்ணியதும், பின்னர் என்னையே கல்யாணம் பண்ணியிருப்பாள் என்று சொன்னதும் என்னை வெட்கம் பிடுங்கி தின்றது. மெதுவாக அங்கிருந்து நகர்ந்து வேறு இடம் போனேன்.
அதற்குள் வேறு ஒரு பெண் அம்மாவை பார்த்து விட்டு அவளுடன் அளவளாவத் தொடங்கினாள். நான் விலகியதும் அம்மா கொஞ்சம் ரிலாக்ஸ்டாக அவர்களுடன் பேச தொடங்கினாள். ஒரு வேளை அம்மாவும் அவர்கள் போலவே வெளிப்படையாக பேசும் ரகம் போல என்று எண்ணினேன். அதுவும் பால்ய சினேகிதிகள் நெடு நாட்களுக்கு பிறகு ஒன்றாக சேரும் போது நிச்சயம் பேசுவார்கள் என்று எண்ணினேன்.
ஒரு வழியாக கல்யாணம் முடித்து விட்டு ஊர் வந்து சேர ராயில் ஏறினோம். கோயம்புத்தூரிலிருந்து சென்னைக்கு இரவு நேர பயணம். அம்மாவின் தோழி அம்மாவின் முலைகளைப் பற்றி பேசியதை என்னால் மறக்க முடியவில்லை. என்னதான் நான் மனதளவில் அம்மாவை என் காமுகியாக நினைத்திருந்தாலும், இது நாள் வரை அம்மாவை பயம் காரணமாக ‘அந்த’ எண்ணத்துடன் அணுகியதில்லை. ஆனால் அம்மாவை
பற்றிய ‘அந்த’ கமெண்ட் எனக்கு கொஞ்சம் கூட தைரியம் கொடுத்தது என்றுதான் சொல்ல வேண்டும். அனேகமாக அம்மாவும் காம உணர்ச்சி மிகுந்தவளாகத்தான் இருக்க வேண்டும். இல்லையென்றால் இந்த வயதிலும் அப்படி பேசும் தோழி இருக்க முடியுமா? இந்த வயதிலேயே அப்படி பேசினால் அவள் இளவயது காலத்தில் என்னவெல்லாம் பேசியிருப்பார்கள்? அவ்வளவெல்லாம் பேசியிருக்கும் பட்சத்தில் அம்மாவுக்கு உடலுறவு விஷயத்தில் தேவையானதை விட அதிகமாகவே இஷ்டம் இருக்கும் என்றே தோன்றியது. காமத்தில் அசாதாரண ஆசை இருக்கும் பட்சத்தில் முறைசாரா உறவை நிராகரிக்க கொஞ்சமே வாய்ப்புள்ளது என்றும் நினைத்தேன். அதனால் முயன்றால் எப்படியும் அம்மாவை வளைத்து விடலாம் என்றும் தோன்றியது. அதே சமயம், என்னதான் உடலுறவு விஷயத்தில் அதிகம் இஷ்டமிருந்தாலும், முறை சாரா உறவை நிராகரிக்க அதிகம் சந்தர்ப்பம் இல்லையென்றாலும், தன் சொந்த மகனோடு உறவாட எந்த அம்மாவுக்குத்தான் முடியும் என்றும் நினைக்க தோன்றியது. ஏன் முடியாது? என் மேல் அதிகபட்ச பாசம் வைத்திருக்கும் அம்மாவிடம் என் ஆசையை தகுந்த படி சொன்னால் ஏன் கேட்க மாட்டாள் என்றும் நினைக்கத் தோன்றியது.
‘இன்று இரவு நானும் அம்மாவும் தன்னந்தனியாக ரயிலில் பிரயாணம் செய்யப் போகிறோம், மெதுவாக அம்மா மேல் கை வைத்தால்தான் என்னவாகும் பார்க்கலாம்’ என்ற எண்ணம் திடீரென்று வந்தது. அமைந்து விட்டால்?? அதை நினைக்கும் போதே மனதில் ஒரு பயம் கலந்த கிளுகிளுப்பும், அடக்க முடியாத ஆர்வமும் வந்தது. நல்ல வேளையாக எங்கள் கூபேயில் எங்களை தவிர வேறு யாருமில்லை. அம்மாவின் முலைகளை பற்றி அவள் தோழி சொன்ன கமெண்ட் என்னை ‘இன்று எப்படியும் அம்மாவை சுவைத்து விடலாம்’ என்று வெறியுடன் நினைக்கத் தோன்றியது. பட்டு புடவையிலிருந்து வழ வழப்பான ஷி பான் புடவைக்கு மாறியிருந்தாள். எந்த புடவை கட்டியிருந்தாலும், அம்மாவின் அழகும் சுத்தமும் தனிரகம்தான். காலையில் பட்டு புடவையில் கம்பீரமாக தெரிந்தவள், இப்போது ஷி பான் சேலையில் ஸ்மார்ட்டாக தெரிந்தாள். அம்மா அணிந்திருந்த மெல்லிய ஷி பான் புடவை மடிப்பில்லாத ஒற்றையில் அவளின்
ஜாக்கெட்டையும், இடுப்பையும் மிக மெல்லியதாக காட்டியது. என் உணர்ச்சிகளை மிகுந்த கடினத்துடன் மறைத்து சாதாரணமாக நடந்து கொண்டேன்.
ட்ரெயின் கொஞ்ச தூரம் தூக்கம் வருவது போல கை கால்களை முறுக்கி கொட்டாவி விட்டேன்.
“சந்த்ரு… உனக்கு தூக்கம் வந்தா படுத்துக்கோயேன்…” என்று அம்மா சொன்னதும் சட்டென்று அம்மாவின் மடியிலேயே படுத்துக் கொண்டேன். அம்மாவின் மடியில் படுப்பதே தனி சுகம்தான். அம்மாவின் மென்மையும் அவள் புடவையின் சலசலப்பும், அந்த தனிமையும் எனக்கு போதையாக இருந்தது. படுத்து கொண்டதும் அம்மா என் தலைமுடிகளை தன் கையால் நீவி விட்டாள். ஆனால் பயம் காரணமாக என்னால்தான் ஒன்றும் செய்ய முடியவில்லை. பக்க வாட்டில் தலை வைத்து படுத்திருப்பதைவிட குப்புற படுத்தால், ஒரு கையால் அம்மாவின் தொடையையும் மற்ற கையால் அம்மாவின் பிருஷ்டத்தையும் பிடிக்கலாம் என்று எண்ணி பொசிஷன் மாறினேன். அப்படியே என் தலையை அம்மாவின் மடியில் இன்னமும் ஆழமாக பதித்தேன். திட்டமிட்டபடியே இடது கையால் அம்மாவின் வலது தொடையையும், வலது கையால் அம்மாவின் பிருஷ்ட பாகத்தையும் அழுந்த பிடித்து இறுக்கிக் கொண்டேன். அம்மாவிடமிருந்து எதிர்ப்பு ஒன்றும் வரவில்லை. ஜட்டிக்குள் என் தண்டு மெள்ள தினவெடுத்தது. அம்மா இப்போது தன் இரண்டு கைகளையும் சேர்த்து என் தலையை கோதி விட்டாள். என் முகம் முழுவதும் அம்மாவின் இரண்டு மென்மையான தொடைகளுக்கும் இடையில் பதிந்து கிட்டத்தட்ட அம்மாவின் பெண்மையை முட்டியது. புடவையும் பாவாடையும் மட்டுமே தடுத்தன. இடது கையால் அம்மாவின் தொடைகளை வருடிக் கொண்டே, வலது கையால் அம்மாவின் பிருஷட்டத்தை அழுத்தினேன். இன்னமும் அம்மாவிடமிருந்து எந்தவித எதிர்ப்பும் இல்லை, அதே சமயம் எனக்கு சம்மதமாக சைகையும் இல்லை. காமத்தினூடே எனக்கு பயமும் வந்தது. திடீரென்று அம்மா கோபித்து கொண்டால் என்னாவது? மேற்கொண்டு தைரியம் இல்லாமல் களைப்பில் அப்படியே தூங்கிவிட்டேன்.
சென்னை வந்ததும்தான் எழுந்தேன். எழுந்தவுடன் முன்னிரவு நான் எடுத்த முயற்சி ஞாபக்த்திற்கு வந்தது. அம்மாவை பார்த்தேன். அம்மா முகத்தில் ஒன்றும் தெரியவில்லை. சாதாரணமாகத்தான் இருந்தாள். இன்னும் கூட முயற்சி செய்திருக்கலாமோ என்று தோனியது. அடடா… ஒரு நல்ல சந்தர்ப்பத்தை தவற விட்டு விட்டோமே என்று வருத்தமாக இருந்தது. ஆனால் அடுத்த வாரமே என்னுடைய நெடுநாள் தாகம்
தீரும் என்று எனக்கு அப்போது தெரியாது.
மீண்டும் அம்மாவை நினைத்து கொண்டு கையடிக்கும் பழைய வாழ்க்கைக்கு திரும்பினேன். நாங்கள் சென்னை வந்து சேர்ந்த ஒருவாரத்தில் அப்பா மீண்டும் டெல்லிக்கு போக வேண்டியிருந்தது. அப்போதும் எனக்கு அந்த அருமையான வாய்ப்பு கிடைக்கும் என்று தெரியாது. டெல்லியில் காலையில் பத்து மணிக்கு மீட்டிங், அதனால் விடிகாலை ப்ளைட் பிடித்தால் போய் விடலாம் என்று அப்பாவும், அவருடைய சக அதிகாரிகளும் முடிவு செய்திருந்தார்கள். நான்கு மணிக்கு ப்ளைட், அதனால் மூன்று மணிக்கே ஏர்போர்ட்டில் இருக்க வேண்டும். வழக்கமாக அம்மாவோ இல்லை நானோதான் அப்பாவை ஏர்போர்ட்டில் வழி அனுப்பி வைத்து விட்டு வருவோம். அன்று அந்த விடிகாலையில் எனக்கு ரொம்பவும் தூக்கிக் கொண்டு நின்றது. வழக்கம் போல அம்மாவை நினைத்து சுகமான சுகத்துடன் கை அடித்து முடிக்கவும் அம்மா என் அறைக்கு வரவும் சரியாக இருந்தது. என்னை எழுப்பி ஏர்போர்ட்டுக்கு வரச்சொன்னாள். அம்மா சொல்லை என்றுமே தட்டாத பிள்ளையாக நானும் எழுந்து முகம் மட்டும் அலம்பிக் கொண்டு தயாரானேன். ஆனால் அம்மா அந்த விடிகாலையிலும் குளித்து முடித்து புத்தம் புதிய வெள்ளை மலர் போல பளிச்சென்று வெள்ளை புடவை, வெள்ளை ஜாக்கெட்டில் இருந்தாள். வெள்ளை ஜாக்கெட்டின் உள்ளே அம்மாவின் கருப்பு நிற
பிரா கவர்ச்சியுடன் தெரிந்தது. அப்பாதான் கார் ஓட்டினார். போகும் வழியில் தன்னுடைய சக அலுவலரையும் அழைத்துக் கொண்டு ஏர்போர்ட் போனோம்.
அப்பா உள்ளே போனதும் நானும் அம்மாவும் புறப்பட தயாரானோம். அன்று ஏர்போர்ட்டில்யாந்த விடிகாலையிலும் வழக்கத்துக்கு மாறாக
நிறைய கூட்டம். வளைகுடா நாட்டிலிருந்த வந்திருந்த ஏதோவொரு ப்ளைட்டிலிருந்து அப்போதுதான் ஜனங்கள் வந்து கொண்டிருந்தார்கள். திடீரென்று ஒரு வயதான பெண்மணி, “என் செல்லமே…..எப்படிய்யா இருக்க…ராஜா…கண்ணா…குழந்தே…” என்று அழுகையினூடே தன் மகனை கட்டி அணைத்து முத்தமிட்டுக் கொண்டிருந்தாள். அனேகமாக அந்த ஆள் வெகு நாட்களுக்கு பிறகு வருபவனாக இருக்க வேண்டும். அம்மாவின் பாச பிணைப்பில் அந்த ஆள் சந்தோஷத்தின் ஊடாக சங்கடத்தில் நெளிந்தான். அந்த பெண்மணியோ தன் மகனை விடுவதாக இல்லை. அந்த காட்ச்சியை பார்க்க எனக்கு சிரிப்பாக இருந்தது. நான் மட்டும் சிரிக்கவில்லை. கூட இருந்தவர்களும் சந்தோஷத்தில் சேர்ந்து சிரித்தார்கள். அந்த அம்மா தன் மகன் மேல் உள்ள பாசத்தை வெளிப்படுத்திய விதம் எனக்கு சிரிப்பு வந்தாலும் ஆச்சரியமளித்தது. இப்படி கூடவா இருக்க முடியும்? என்னதான் இருந்தாலும் அந்த ஆளுக்கு முப்பது வயதாவது இருக்கும். இந்த வயதில் கூட இப்படியா கட்டி பிடித்து முத்தம் கொடுப்பது? அதுவும் நடு ரோட்டில்?
வரும் போது நானே காரை ஓட்டினேன். அந்த காட்சியை நினைத்து மீண்டும் சிரித்து விட்டேன்.
“என்ன சிரிப்பு…சந்த்ரு?” என்று அம்மா கேட்டாள்.
“இல்லம்மா…அந்த ஆள் ரொம்ப நாள் தள்ளி இப்பத்தான் ஊருக்கு வந்திருக்கான் போல இருக்கு… அவனோட அம்மா ஏர்போர்ட்டுன்னும் பாக்காம அந்த ஆளை கட்டி பிடிச்சி கொஞ்சிண்டிருக்கா… அதுவுமில்லாம அந்த ஆளை ‘குழந்தை…கண்ணா…’ ன்னு சொல்லி முத்தம் கொடுத்தா பார்… எனக்கு சிரிப்பு வந்திடிச்சி… அதான்” என்று சொல்லி மேலும் சிரித்தேன். ஆனால் அம்மா சிரிக்கவில்லை. முகத்தை சீரியஸாக வைத்து கொண்டு,
“இதுல என்ன சிரிப்பு வேண்டியிருக்கு…எத்தனை வருஷம் கழிச்சி தன்னோட பிள்ளையை பார்க்கிறாளோ என்னமோ! அதான் கொஞ்சம் எமோஷனலா ஆயிட்டா…”
“அதுக்காக நடு ரோட்டிலயா… கட்டி பிடிச்சி முத்தம் கொடுப்பா?” என்று நான் சிரிப்பை நிறுத்தாமல் சொன்னேன்.
“உனக்கு அம்மாவோட பாசம் இப்ப புரியாது…அதான் சிரிப்பா இருக்கு…” என்று அம்மா விடாமல் தொடர்ந்தாள்.
“என்னம்மா…நீ… அந்த ஆள் என்ன குழந்தையா…கல்யாணமே ஆகியிருக்கும்… மினிமம் அந்த ஆளுக்கு முப்பது வயசிருக்கும்…” என்றேன்.
“வயசானா என்ன? ஒரு அம்மாவுக்கு தன் பிள்ளை என்னைக்குமே குழந்தைதான். பெத்த பாசம் அப்படி! வயசென்ன ஒரு ப்ராப்ளமா?” என்றாள்.
“சும்மா இரும்மா…தோளுக்கு மேல வளர்ந்துட்டா தோழன்னுதான சொல்றா!… என்ன குழந்தை வேண்டியிருக்கு?” என்றேன்.
“உனக்கு புரியல… சந்த்ரு… ஒரு அம்மாவுக்கு தன்னோட பிள்ளை சாகற வரைக்கும் குழந்தைதான்…” என்று சீரியஸாக சொன்னாள்.
“கமான் அம்மா… வயசான ஆளை குழந்தை மாதிரி ட்ரீட் பண்ண முடியுமாம்மா?” என்று நானும் சீரியஸாக அம்மாவுடன் விவாதத்தில் இறங்கினேன்.
“ஏன் முடியாது? ஒரு அம்மாவால முடியும். அதான் அம்மா பாசம். அம்மாவால முடியாதது எதுவும் இல்லை” என்று அம்மா தீர்மானமாக சொன்னாள்.
“என்னம்மா… அம்மாவால முடியும்னா கூட ஒரு பையனால அதை எப்படி அக்செப்ட் பண்ண முடியும்? அந்த ஆளை நீ பார்த்தியோ இல்லியோ…ரொம்ப எம்பராஸிங்கா பீல் பண்ணலை?” என்று கேட்டேன்.
“ஏன்… நீயும் அந்த மாதிரிதான் எடுத்துப்பியா?…உன்ன பெத்த அம்மாதானன்னு பாசிடிவ்வா எடுத்துக்க மாட்டியா?” என்றவுடன் எனக்கு என்ன சொல்வதென்று தெரியவில்லை. விஷயம் கடைசியில் எங்கள் பக்கம் திரும்பியிருக்கின்றது. நான் ஒன்றும் சொல்லாமல் மௌனமாக இருந்தேன். அம்மா விடாமல் லேசாக சிரித்துக் கொண்டே,
“என்னடா… நீ சைலண்டா இருக்கறத பார்த்தா பாசிடிவ்வா எடுத்துக்க மாட்டன்னு எனக்கு தோன்றது” என்று என்னை மீண்டும் வம்புக்கிழுத்தாள்.
“சே…அதெல்லாம் ஒன்னும் அப்படியில்லம்மா…” என்று சிரித்தேன்.
“சரி…அதையும்தான் இன்னிக்கு பார்த்துடலாமே… அம்மா இன்னிக்கி நாள் முழுசும் உன்னை குழந்தை மாதிரிதான் ட்ரீட் பண்ணப் போறேன்…பார்க்கலாம் நீ எப்படி ரீயாக்ட் பன்றன்னு!” என்றவுடன் எனக்கு கொஞ்சம் புதிராகவும் கொஞ்சம் திகிலாகவும் இருந்தது. இன்று என்னமோ நடக்க போகிறது. என்னுடைய மன ஓட்டத்தை காண்பிக்காமல், சிரித்து கொண்டே
“என்னம்மா… பன்ன போற?” என்றேன். இதற்குள் வீடு வந்து விட்டது.
“முதல்ல… நீ குழந்தையா இருக்கச்சே எப்படி குளிப்பாட்டினேனோ அப்படி குளிக்க வெக்கப் போறேன்… நீ ரெடியா?” என்று என்னை பார்த்து ஒரு கண்ணை சிமிட்டினாள். எனக்கு இதயம் நின்று விடும் போல இருந்தது. என் இஷ்ட காமுகியால் எனக்கு இன்று குளியல். அதை நினைத்த மாத்திரம் ஜட்டிக்குள் என் தண்டு ஜிவ்வென்று தூக்கி கொண்டது. உடம்பெல்லாம் உஷ்ணமாகியது. வார்த்தை வராமல் நெஞ்சே நின்று விடும் போல உணர்ந்தேன். அம்மா என்னை குழந்தை போல குளிக்க வைக்க போகிறாளா? குழந்தை போல என்றால் சுத்தமாக என்னை அம்மணமாக்கி விட்டுத்தான் குளிக்க வைப்பாள். வருமையால் வாடும் ஒருவனுக்கு லட்ச ரூபாய் லாட்டரி அடித்தால் எப்படி உணர்வானோ அப்படி உணர்ந்தேன்.
காரை பார்க் செய்து விட்டு உள்ளே நுழைந்த போது மணி நாலரை. இன்று விடிகாளையில் எனக்கு இப்படியொரு அதிர்ஷ்டமா? என்னால் நடப்பதை நம்ப முடியவில்லை. வீட்டின் உள்ளே நுழைந்ததும் அம்மா என் தோள்களின் மேல் தன் இரண்டு கைகளையும் வைத்து என் கண்களில் நேராக பார்த்தாள். அம்மாவின் பார்வையில் தெரிந்தது பாசமா, குறும்பா, இல்லை இச்சையா என்னால் கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை. தன் வலது கையை எடுத்து என் மோவாயை பிடித்து கொஞ்சும் குரலில்
“என்னடா கண்ணா… உன்னால நம்ப முடியலயா…? இன்னிக்கு மட்டுமில்ல… நீ என்னிக்கும் என் குழந்தைதான்…ரெண்டு வயசுல உன்ன எப்படி வெச்சிருந்தேனோ அப்படி இன்னிக்கு நாள் முழுக்க வெச்சிருக்கப் போறேன்…நீ மொதல்ல பாத்ரூமுக்கு போ…உன்னை குளிக்க வெச்சிட்டு அப்புறந்தான் எல்லாம்…” என்று சொல்லி என்னை பாத்ரூமுக்கு தள்ளி வாசல் கதவை தாழ் போட்டாள்.
இந்த வாழ்க்கையில் அடுத்த வினாடி நமக்காக வைத்திருக்கும் ஆச்சரியங்களை எண்ணி திகிலுடன் பாத்ரூம் பக்கம் சென்றேன். அதற்குள் என் பின்னால் வந்து நின்ற அம்மா என் கையை எடுத்து தன் கையில் வைத்து புதிய சோப்பை கொடுத்தாள். அப்போதுதான் என் விரல் நகங்களை கவனித்தாள்.
“என்ன சந்த்ரு… இது இப்படி வளத்து வெச்சிருக்க…. வா…வா…” என்று என் கையை பிடித்து சோபாவில் உட்கார வைத்து ஒவ்வொரு விரல் நகமாக வெட்டினாள். அம்மாவின் பாசத்துக்கு முன் எதுவுமே ஈடாகாது என்று புரிந்தது. எல்ல நகக்ங்களையும் திருத்தமாக வெட்டிய பின் என்னை எழுப்பி,
“ம்ம்ம்…பாத்ரூமுக்கு போடா…கண்ணா…” என்று தள்ளினாள். என் ஜட்டிக்குள் என் தண்டு வீங்கி பேண்டை முட்டிக் கொண்டு நின்றது. அம்மா அதை பார்த்து விடுவாளோ என்று பயமாகவும், அதே சமயம் அம்மாவுக்கு அதை காண்பிக்க ஆசையாகவும் இருந்தது. எப்படி இருந்தாலும் என்னை குளிக்க வைக்கும் போது அம்மா நிச்சயம் என் தண்டை பார்க்காமல் இருக்க முடியாது.

பாத்ரூமின் உள்ளே போனதும் என்ன செய்வதென்று தெரியாமல் அவஸ்தையாக நின்றேன். அம்மா அதற்குள் ஸ்டோர் ரூமுக்கு சென்று விட்டாள். பட படக்கும் இதயத்துடனும் யோசனை செய்ய மறுக்கும் மூளையுடனும் அவஸ்தையாக நின்றிருந்தேன். உடைகளை கழட்டுவதா வேண்டாமா என்று தெரியவில்லை. அம்மா அப்படியே தண்ணீரை என் தலையில் ஊற்றி விடுவாளா இல்லை உடைகளை கழட்ட சொல்லுவாளா இல்லை அவளாகவே என் உடைகளை கழட்டுவாளா? எதுவும் புரியவில்லை. திடீரென்று வந்த அதிர்ஷ்ட்டத்தால் யோசனை செய்யும் திறனற்று சும்மா நின்றிருந்தேன். இரண்டு நிமிஷ்ங்களில் பாத்ரூமுக்கு உள்ளே வந்த அம்மா என்னை பார்த்து குறும்புட சிரித்து,
“என்னடா…ராஜா…உன்னோட ட்ரெஸ்ஸெல்லாம் கழட்டலயா?” என்று குழந்தையிடம் கொஞ்சுபவது போல கொஞ்சினாள். எனக்கு பேச வரவில்லை. வெறும் காற்றுதான் வந்தது. அம்மாவே என் T ஷர்ட்டை கழுத்து வழியாக கழட்டினாள். அடுத்தது அம்மா பேண்ட் ஜிப்பைத்தான் கழட்ட வேண்டும். அம்மா நிதானமாக என் பேண்ட் ஜிப்பை தேடி கண்டு பிடித்து கீழே இறக்கினாள். பின்னர் அதே நிதானத்துடன் பேண்ட்டை என் இடுப்பை விட்டு கீழே இறக்கினாள். இது வரை பேண்ட்டின் அழுத்தத்தால் அடங்கியிருந்த என் தண்டு ஜட்டியின் எலாஸ்டிக்கை உபயோகித்து சடாரென்று ஜட்டிக்குள்ளே நிமிர்ந்தது. அம்மா அதை பார்த்த நேரம் டெலி போன் மணி அடிக்கவே,
“சித்த இருடா…ராஜா…யாருன்னு பார்த்துட்டு வந்துடறேன்…” என்று சொல்லி வெளியே போனாள். கண்ணா, ராஜா என்று அம்மா சொன்னதை கேட்டதும் என் தண்டு கண் மண் தெரியாமல் வளர்ந்து விம்மியது. இன்னும் கொஞ்ச நேரம் உள்ளே வைத்திருந்தால் உடைந்து விடுமோ என்று தோன்றியது. இப்போது என்ன செய்ய வேண்டும்? நானே என் ஜட்டியை கழட்ட வேண்டுமா? இல்லை அம்மா வந்து கழட்டுவாளா? ஜட்டியை கழட்டு என்று சொல்லி விட்டு போயிருந்தால் நானே கழட்டி என் தண்டுக்கு விடுதலை கொடுத்திருப்பேன். ஜட்டியை கழட்ட கூடாத பட்சத்தில் அப்படி கழட்டினால் அம்மா என்னை பற்றி என்ன நினைப்பாள்? ‘ஒரு மண்ணும் நினைக்க மாட்டாள். இன்று நாள் முழுவதும் உன்னை குழந்தையாக நடத்த போவதாக சொல்லியிருக்கிறாள், மறந்து விட்டாயா’ என்றது உள் மனம்.
‘ஒரு வேளை அம்மா உன் ஜட்டியை கழட்டாமல் குளிக்க வைக்கிறேன் என்று பேருக்கு சும்மா தலைக்கு தண்ணீர் ஊற்றி விட்டு போய் விட்டால், இந்த அரிய சந்தர்ப்பத்தை நீ நழுவ விட்டு விடுவாய், மடையா… கழட்டு’ என்று உள் மனம் ஆவேசத்துடன் எனக்கு கட்டளையிட்டது. ஜட்டியை கழட்டுவதா வேண்டாமா என்ற மனப் போராட்டத்தில் நான் தவித்த போது அம்மா மீண்டும் உள்ளே வந்தாள்.
“உன்னோட அக்காதான் போன் பன்னினாள். அப்பாவுக்கு பெஸ்ட் ஆ ப் லக் சொல்லனுமாம்…” என்று சொல்லி கொண்டே ஷவரை
திருகினாள். வயது வந்த தன் மகனை முக்கால் அம்மணமாக இப்படி நிற்க வைத்து விட்டு சர்வ சாதாரணமாக எப்படித்தான் அம்மாவால் இப்படி இருக்க முடிகிறதோ தெரியவில்லை. ஜட்டியை துளைத்து விடும் வேகத்தில் நீட்டிக் கொண்டிருக்கும் என் தண்டை கவனிக்காமல் ஷவரை அட்ஜஸ்ட் செய்வதிலேயே மும்முரமாக இருந்தாள். சட்டென்று திரும்பியவள் என்னை பார்த்து,
“என்னடா…ராஜி…நீ இன்னும் ஜட்டியை கழட்டலயா? ஜட்டியோட எப்படி குளிக்கறதாம்?” என்று சொல்லி விட்டு கைகளை என் இடுப்பு பக்கம் கொண்டு வந்தாள். ஆ…அம்மா என் ஜட்டியை கழட்டி விட்டு புடைத்திருக்கும் என் தண்டை பார்க்க போகிறாள் என்று நினைத்த போது என் உடலில் அனல் பறந்தது. ரத்த ஓட்டம் அதிகரித்தது. இரண்டு கைகளாலும் ஜட்டியின் எலாஸ்டிக்கை பிடித்து விலக்கி இழுத்தாள். ஆனால் என் தண்டு விரைத்து வீங்கியதில் ஜட்டி மாட்டிக் கொண்டு வரவில்லை. அடுத்து அம்மா ஜட்டியினுள் கை விட்டு என் தண்டை பிடித்து வெளியே எடுத்தால் தான் ஜட்டியை கீழே இறக்க முடியும். அம்மாவின் அடுத்த கட்ட செயலுக்காக ஆவலுடனும், காத்திருந்தேன்.
அம்மா என் ஜட்டியை இன்னும் கீழே இழுத்தாள். ஜட்டி என் தடித்து விரைத்திருந்த தண்டில் மாட்டிக்கொண்டு வரவில்லை. நான் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் போதே அம்மா பொறுமையாக இடது கையால் ஜட்டியின் ஒரு பக்கத்தை இழுத்து, வலது கையை உள்ளே விட்டு என் தண்டை பிடித்தாள். அம்மாவின் க ஸ்பரிசம் பட்டதும் எனக்கு ஆயிரம் வாட் மின்சாரம் தாக்கியது போல உடலில் ஒரு அலை அடித்தது. என் இதயம் துடிப்பது என் காதுக்கே கேட்கும் போல இருந்தது. என் தண்டை முழுவதும் தன் உள்ளங்கையால் லாகவமாக பிடித்து, வளைத்து மேலே எடுத்தாள். எனக்கு ‘அம்மா….அம்மா…’ என்று கத்த வேண்டும் போல இருந்தது. கடினத்துடன் அந்த ஆவலை அடக்கி கொண்டேன். வெளியே கொண்டு வந்த என் தண்டை அம்மா விட்டு விட்டாலும் அது அப்படியே 90 டிகிரியில் அம்மாவை பார்த்துகொண்டு மேலேயும் கீழேயும் துடித்துக் கொண்டிருந்தது. என் தண்டு துடிப்பதை என்னால் கட்டுக்குள் கொண்டு வரமுடியவில்லை. நரம்புகள் புடைக்க முன் தோல் மேலேறி சிவந்த முகப்புடன், நுனியில் சர்க்கரை ஜீரா
போல மெல்லிய நூலாக என் மதன நீர் வழிந்து கொண்டிருந்தது. அம்மா அதை பார்ப்பதும் பின்னர் ஜட்டியை கழட்டுவதுமாக இருந்தாள். ஜட்டி காலுக்கு கீழே தரையில் வந்தவுடன் காலை மாற்றி வைக்க கூட சிந்தனை செய்ய முடியாமல் அவஸ்தையுடன் அப்படியே அம்மாவின் முகத்தை பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். அம்மா என்னை நிமிர்ந்து பார்த்து,
“சந்த்ரு… கண்ணா… காலை எடேண்டா…” என்று செல்லமாக சொன்னாள்.
நான் சட்டென்று காலை மாற்றி வைத்தேன். அதன் பின்னர் அம்மா எனக்கு தண்ணீர் ஊற்றி குளிப்பாட்டுவதில் தீவிரமாக ஈடுபட்டாள். ஹாலில் மணி ஆறு அடித்தது. அட்ஜஸ்ட் செய்த ஷவரில் அம்மா என்னை நிற்க வைத்தாள். நான் கண்களை மூடிக் கொண்டேன். காலையில் குளிர்ந்த தண்ணீர் என் தாகத்தை அடக்கப் பார்த்தாலும் என் தண்டின் விரைப்பு மட்டும் மாறவில்லை. வெறும் தண்ணீரில் அம்மா என் உடல் முழுவதும் அலம்பி விட்டாள். பின்னர் ஷவரை நிறுத்தி விட்டு ஷாம்பினால் என் தலை முடியை நனைத்தாள். என்னால் கண்களை திறக்க முடியவில்லை. என் தலை முடியை முழுவதும் ஷாம்பினால் நனைத்தவுடன்
மீண்டும் தண்ணீர் விட்டு அலம்பினாள். நான் கண்களை திறந்தவுடன் அருகில் கண்டது அம்மாவின் அழகிய கண்களைதாம். அம்மாவின் கண்களில் பாசமா, இல்லை ஆசையா, இல்லை இச்சையா என்று ஒரு பட்டிமன்றமே நடத்தலாம். அந்த கரிய விழிகள் எல்லா உணர்ச்சிகளையும் கொண்டு மினுமினுத்தது. கொஞ்சமே கொஞ்சம் தளர்ந்திருந்த என் தணடு அம்மாவின் அந்த அழகிய கண்களையும், அந்த கண்களில் தெரிந்த உணர்ச்சிகளையும் கண்டவுடன் மீண்டும் கிளர்ந்தெழுந்து ஒரு போர்வீரனின் வீரத்துடன் நின்றது.
அம்மா சோப்பை கையில் எடுத்து கொண்டு என் கழுத்திலிருந்து தேய்க்க ஆரம்பித்தாள். அம்மாவின் ஸ்பரிசம் என் உடலில் தீவிர மாற்றம் ஏற்படுத்தியது. உடலெல்லாம் தினவெடுத்தது போல முறுக்கி வளைத்தது. எப்படியும் அம்மா ‘அங்கேயும்’ சோப்பை தேய்த்துத்தான் விட வேண்டும். அப்படியே அதை குலுக்கி என் விந்த வெளியேற்றி விட்டால் மட்டும் போதும், இந்த இன்ப வேதனையிலிருந்து விடு படலாம் என்று நினைத்தேன். அம்மா மிகப்பொறுமையாக என் மார்பெல்லாம் சோப்பால் தேய்த்துவிட்டாள். என் வயிற்றில் தேய்க்க ஆரம்பித்த போது என்னால் தாங்க முடியவில்லை. என் வயிறு உணர்ச்சி மிகுதியில் நடுங்கியது. அம்மாவின் தோள்களை பிடித்துக் கொண்டேன். அம்மா என்னை லாகவமாக திருப்பி என் முதுகுக்கு சோப்பு போட ஆரமபித்தாள். முதுகை முடித்து விட்டு கீழே என் பிருஷ்டத்தில் அம்மாவின் கை பட்டதும் எனக்கு மீண்டும் ஜுரம் வர ஆரம்பித்தது. நல்ல வேளை அம்மா நெடு நேரம் என் பிருஷ்டத்தில் நிற்காமல் பின் தொடைகளுக்கு தாவினாள். அன்கேயும் அம்மாவின் மெல்லிய விரல்கள் என்னை துன்புறுத்தின. அம்மா கீழே கால்களுக்கு போனதும், ஒரு வேளை என் உறுப்பில் சோப்பு போட மாட்டாளோ என்று நினைத்தேன். ஆனால் அம்மா என்னை முன் பக்கமாக திருப்பி மீண்டும் வயிற்றிலிருந்து ஆரம்பித்தாள். அம்மாவின் முகத்தருகே என் தண்டு ஒரு பெரிய நாட்டியமே ஆடிக் கொண்டிருந்தது. குனிந்து பார்த்தேன். அம்மாவின் தேனொழுகும் இதழ்கள் அருகில் வெகு அருகில் இருந்தன. அப்படியே என் தண்டை தன் வாயில் எடுத்து வைத்து கொஞ்சி முத்தமிட்டு ஊம்ப மாட்டாளா என்று ஏக்கமாக இருந்தது. இருக்கட்டும், எப்படியும் ‘அதை’ கையில் பிடித்து சோப்பு போடும் போது அம்மாவிடம் நிச்சயம் சொல்லிவிடலாம் என்றிருந்தேன். அம்மா என் அடி வயிற்றில் தேய்க்கும் போது என் வயிறெல்லாம் நடுங்கி உள்வாங்கியது. அம்மாவின் சோப்பு பிடித்த கை இன்னும் கீழே இறங்கி என் மன்மத உறுப்பை சுற்றியிருந்த கொஞ்ச நஞ்ச முடிகளை சோப்பால் நனைத்தது. எனக்கு தாங்க முடியாத இன்ப வேதனை உண்டானது.
வயதுக்கு வந்த பையனின் அந்தரங்க இடத்தில் ஒரு அம்மா சோப்பு போட்டு அலம்பி விடும் பாக்கியம் யாருக்கும் கிடைத்து விடுவதில்லை. விரைத்து துடித்துக் கொண்டிருக்கும் என் தண்டை அம்மா கொஞ்சம் கூட லட்சியம் செய்வதாக தெரியவில்லை. என் உறுப்பின் அடி பாகம் முழுவதும் தேய்த்து முடித்தவுடன் சோப்பை கீழே வைத்து விட்டு என் தண்டை இரண்டு கைகளாலும் பற்றினாள். என் கால்களில் வலுவிழந்தேன். என் இதயம் தாறுமாறாக அடித்து கொண்டது. அம்மா பொறுமையாக தன் இரண்டு கைகளாலும் என் ஆண்மையை மெதுவாக சோப்பால் வழித்து விட்டாள். பின்னர் இடது கையால் என் தண்டின் நுனி பாகத்தை பிடித்து கொண்டு, வலது கையால் தண்டு முழுவதும் தன் கையால் அழுத்தமாக வருடி விட்டாள். பூகம்பம் கிளம்புவது போல என் விரைகள் கிளர்ந்தெழுந்தன. என் தண்டின் நரம்புகள் இன்னும் புடைத்து கொள்ள எனக்கு மயக்கம் வரும் போல இருந்தது. ஆனால் விழிப்புடன் அம்மாவை பார்த்தேன். என்னை நிமிர்ந்து பார்த்த அம்மாவின் கண்களில் இருந்த இச்சை நிச்சயமாக தெரிந்தது. அம்மாவை அழைத்து விடலாம் என்ற்ண்ணியிருந்த நான் அந்த மயக்கத்தில் பேச முடியாமல் அம்மா என் தண்டை உருவி விடும் சுகத்திலேயே மதி மயங்கி நின்றேன். அம்மா தன் கைகளை மாற்றி என் தண்டை உருவி விட்டாள். உள்ளேயிருந்து வெளியே வந்து விடும் போல இருந்த விந்து நுனி வரையில் வந்து பின்னர் நின்றது.
மீண்டும் மீண்டும் அம்மா மெதுவாக என் தண்டை உருவி விட்டு எனக்கு பூரண சுகம் அளித்தாள். அம்மாவின் கைகளில் நான் என்னை மறந்தேன்.
பின்னர் அம்மா என் விரைப்பைகளில் தன் விரல்களால் கோலம் இட்டு எனக்கு இதமாக சுகம் அளித்தாள். தொடையும் இடுப்பும் சேருமிடத்தில் சோப்பால் தேய்த்து சுத்தமாக்கினாள். பின்னர் மீண்டும் ஷவரை திறந்து என்னை நிற்க வைத்தாள். என் தலையில் ஊற்றிய ஷவர் என் சூட்டை கொஞ்சம் தணித்தது.
என்னை முழுவதும் குளிப்பாட்டி முடித்தவுடன் என் கைகளை பிடித்து நடத்தி பாத்ரூமுக்கு வெளியே கொண்டு வந்தாள். இன்னமும் நீட்டிக் கொண்டிருக்கும் தண்டுடன் நான் அம்மா பின்னால் உந்தப் பட்டவன் போல நடந்து சென்றேன். என்னுடைய அறைக்கு என்னை அழைத்து சென்றவள் என்னை படுக்கையில் உட்கார வைத்தாள். அப்போதுதான் அம்மாவின் புடவை, ஜாக்கெட் எல்லாம் ஈரமாகியிருந்தது அப்போதுதான் கவனித்தேன். மெல்லிய வென்னிற ஜாக்கெட் முழுவதும் நனைந்து அம்மாவின் முலைகள் தெளிவாக தெரிந்தன. என்னை குளிக்க வைக்க எடுத்து கொண்ட சிரமத்தில் ஜாக்கெட் இன்னும் கீழே இறங்கி அம்மாவின் முலைகளை அடக்கியிருந்த கருப்பு நிற பிரா வெளியே தெரிந்தது. புடவையும் ஈரமாகி அம்மாவின் உள் பாவாடை தொடையோடு ஒட்டியிருந்தது.
என்னை தன் மார்புகளில் சாய்த்து கொண்டு என் தலையை துவட்டினாள். அம்மாவின் ஈரமான மார்புகள் சூடாக எனக்கு இதமாக இருந்தன. அம்மா…. என்ன ஒரு மென்மை…. அந்த தளிர் மார்புகளின் ஸ்பரிசம் எனக்கு மீண்டும் சொல்ல முடியாத அளவுக்கு இன்பம் அளித்தன. பின்னர் என் உடல் முழுவதும் துவட்டியவள், என் தண்டையும் விட்டு வைக்க வில்லை. ஏதோ ஒரு அரிய பொருளை போல என் தண்டை சுத்தமாக துடைத்தாள். சுற்றியிருந்த கொஞ்சம் முடிகளை கையாலேயே துடைத்து காய வைத்தாள். பின்னர் என்னை படுக்க வைத்து பவுடரை எடுத்து என் உடல் முழுவதும் போட்டு என்னை வாசமூட்டினாள். நான் அம்மணமாக படுத்து கிடந்தேன். இப்போதும் என் உறுப்பு விரைப்பு நீங்காமல் ஆகாயத்தை பார்த்து நின்றது. எல்லாம் முடிந்ததும் அம்மா என்னை பார்த்து சிரித்து கொண்டே,

“இப்ப… புரியுதோல்லியோ….உனக்கு… நீ என்னிக்கும் எனக்கு குழந்தைதான்…” என்றாள். அம்மாவின் குரல் கேட்டதும்தான் எனக்கு சுய நினைவு வந்தது. அம்மாவின் முன்னால் அம்மணமாக இருக்கின்றோம் என்ற லஜ்ஜை கொஞ்சம் கூட எனக்கு இல்லை. அம்மாவுக்கும் அந்த வெட்கம், லஜ்ஜை இருப்பதாக தெரியவில்லை. நான் அடுத்த கட்டத்துக்கு தயாரானேன். இதை இத்துடன் விட்டு விடக் கூடாது. அம்மா சொல்வதை பார்த்தால் இத்துடன் முடித்து விடுவாள் போல இருந்தது. குரலை கம்மிக் கொண்டு,
“அம்மா… நீ என்னை குழந்தை போல ட்ரீட் பண்ணது ஓகே… ஆனால் குழந்தைக்கு செய்ய வேண்டியது இன்னும் ஒன்னு இருக்கே…” என்றேன் தைரியத்தை வர வழைத்துக்கொண்டு. அம்மா புரியாமல் என்னை பார்த்தாள். இல்லை புரிந்து கொண்டு, கலவரத்துடனும் காமத்துடனும் என்னை பார்த்தாள்.
“ரெண்டு வயசு குழந்தைக்கு குளிப்பாட்டினதும் பசிக்குமேம்மா… பால் கொடுக்க மாட்டியா…?” என்று குரலும் காற்றும் கலந்து சொன்னேன். அம்மாவுக்கு சட்டென்று வெட்கம் வந்து முகம் சிவந்தாள். இப்போது என்னுடைய தேவையை அம்மாவுக்கு தெரியபடுத்தி விட்டோம் என்று கொஞ்சம் நிம்மதியாக இருந்தது.








கருத்துகள் இல்லை:

கருத்துரையிடுக