http://www.kanavu-kathali.com/ கனவு காதலி : என்ன நடக்குது இந்த வீட்டில் - பகுதி - 22

பக்கங்கள்

புதன், 25 நவம்பர், 2020

என்ன நடக்குது இந்த வீட்டில் - பகுதி - 22

 சித்தப்பா வந்து இருக்கிறாருனு சொன்னதும் என் இதயமே நொறுங்கி விட்டது.

சித்தப்பா வந்து இருக்கிறாரா... எப்படி சொல்லாமல் கொள்ளாமல் வந்தான்....

என் உடல் பதற்றத்தில் நடுங்க ஆரம்ப்பித்தது.... எனக்கு பேச்சே வரவில்லை....கோபம்... இயலாமை... ஏமாற்றம்... என அனைத்து உணர்வுகளும் என்னை ஒரு சேர ஆக்கிரமித்து கொண்டது.... என்னால் நிற்க முடியவில்லை... தடுமாறி அருகில் இருந்த நாற்காலியில் அமர்ந்தேன்..... அம்மாவை முதலில் நான் தான் சேர வேண்டும் என்று கிட்டத்தட்ட சபதமே போட்டு இருந்தேன்... பலவீனமான குரலில்....
"எப்போ மா வந்தாரு.... ?" என்று கேட்டேன்....
"காலைல ஒன்பது மணிக்கே வந்துட்டாரு டா...."....
"காலை ஒன்பது மணிக்கா???".... என்றேன் கண்களில் முட்டிய அழுகையை அடக்கியபடி....
காலை ஒன்பது மணிக்கு வந்துட்டான்..... அப்படி என்றால் இந்நேரம் எல்லாம் முடிஞ்சி இருக்கும்..... அம்மா குரலில் எவ்வளவு உற்ச்சாகம்.... அப்படி என்றால்... அம்மாவுக்கு சித்தப்பாவை பிடித்து இருக்கிறதா?..... என் கனவுகள் அனைத்து நொறுங்கி விட்டதா?....


சித்தப்பா அம்மாவை நெருங்க விடாமல் எவ்வளவு தந்திரங்கள் செய்தும் பலன் அளிக்கவில்லையே.... ஊருக்கு போவது போல் போயிட்டு உடனே திரும்ப வந்து இருக்கிறான்.... எவ்வளவு தந்திரம்.... சூழ்ச்சி....

போனில் அம்மா "ஹலோ .... டேய்... லைன்ல இருக்கியா??"....
"இருக்கேன் மா".... என்றேன் மறுபடி பலவீனமாய்....
"சீக்கிரம் கிளம்பி வீட்டுக்கு வா... வரப்போ அம்முவை கூட்டிட்டு வந்திடு".... என்றாள்....
"சரி"... என்று சொல்லிவிட்டு போன கட் செய்தேன்....
என் இயலாமை இப்பொழுது கோபமாக மாறி இருந்தது.... வீட்டுக்கு சென்றவுடன் கொப்பரைவாயன் என்னை இலக்காரமாக பார்த்தால அங்கேயே அவனை செருப்பை கழட்டி அடிக்க வேண்டும் என்று முடிவு செய்து புறப்பட்டேன்....

ஸ்ருதியை அவள் பள்ளி கூடத்தில் பிக்-அப் செய்தேன்.... சந்தோஷமாக ஓடி வந்து ஏறி அமர்ந்து கொண்டால்.....
நான் எதுவும் பேசாமல் வண்டியை கிளப்பினேன்.... அமைதியாக வண்டியை வீட்டை நோக்கி செலுத்தினேன்...
"அம்மு ஏன் டா ஒரு மாதிரியா இருக்க".....
"ஒன்னும் இல்ல"....
"அம்மு ... எனக்கு உன்னை தெரியாதா.... சொல்லு டா... என்ன ஆச்சி... ஏதாவது பிரச்சனையா?... நீ இப்படி இருக்க மாட்டியே டா?........
"அம்மு ஒன்னும் இல்ல.... சொல்லுறேன்ல ... அமைதியா வா...."
"ஒழுங்கா வண்டியை ஓரம் நிறுத்து"....
நான் நிறுத்தாமல் வண்டியை செலுத்தி கொண்டு இருந்தேன்....
"இப்போ நிறுத்த போறியா இல்லையா".... என்று கத்தினாள்....
நானே பயந்து வண்டியை ஓரம் நிறுத்தினேன்....
"அம்மு .... என்ன ஆச்சு... இப்போ சொல்ல போறியா இல்லையா ?"....
வேறு வழி இல்லாமல்.... "வீட்டுக்கு சித்தப்பா வந்து இருக்காராம்.... எனக்கு அந்த ஆள் வந்தது சுத்தமா பிடிக்கல. இப்போ தானே ஊருக்கு போனான்.... அதுக்குள்ளே என்ன மயிருக்கு திரும்ப வரணும்"....
ஸ்ருதி வருத்தமாக... "அம்மு... என்ன டா... கேட்ட வார்த்தை எல்லாம் பேச ஆரம்பிச்சிட்ட....எனக்கு உன்னை பார்த்தா நீ ரொம்ப மாறிடுவியோனு பயமா இருக்கு டா. உன் டிரெஸ்ஸிங் ஸ்டைல் தான் மாறணும்னு நினைச்சேன்.... நீ மாறணும்னு கனவுல கூட நினைக்கல டா"....
நான் தலையை பிடித்து கொண்டேன்.... "அம்மு sorry டி.... அசிங்கமா பேசிட்டேன்... இனி இது மாதிரி பேச மாட்டேன்.... ப்ளீஸ் டா அம்மு sorry... சரியா... நீ feel பண்ணாத"... என்று அவளை சமாதானம் செய்தேன்....
ஸ்ருதி சமாதானம் அடைந்தவளாய்... "டேய் லூசே.... கொப்பரைவாயன் சித்தப்பா வந்து இருக்காருன்னு நினைச்சியா....?...
"ஆமாம்... அவரு வந்து இருக்காருன்னு தான் நினைச்சேன் ... வேற யாரு வந்து இருக்கிறது".... என்றேன் ஆர்வம் தாங்காமல்...
"அட பாவி.... வீட்டுக்கு வா தெரிஞ்சிடும்".... என்றால் சிரித்து கொண்டே....
அப்போ கொப்பரைவாயன் வரலையா.....
என் மனம் மகிழ்ச்சி கூத்தாடியது....
ஹப்பா.... என் சபதம் இன்னும் உயிரோட தான் இருக்கிறது....வேகமாக வண்டியை செலுத்தினேன்.... ஸ்ருதி "டேய் மெல்ல டா "... என்று கத்தினாள்....
நான் சிரித்து கொண்டே வண்டி ஸ்பீடை குறைத்தேன்... வீடு நெருங்கி விட்டது....
ஸ்ருதி... "டேய்.... உன்னால நானும் சித்தப்பாவை கொப்பரைவாயன்னு சொல்லிட்டேன்... ச்சே..."... என்றாள்....
"நீ சொன்னதுல தப்பே இல்ல அம்மு... அவன் வாயை பார்த்து இருக்கியா...காஞ்சி போன கொப்பரை வெடிப்பு விட்டா எப்படி இருக்கும் ... அப்படி தான் அவன் வாயும்"...

.... வீட்டு வாசல் வந்தடைந்தோம்.....
ஸ்ருதி இறங்கி கேட் திறந்தாள் ... வண்டியை உள்ளே கொண்டு வந்து நிறுத்தி ..... வந்து இருப்பது யாரு என்று பார்க்க உள்ள ஓடினேன்....

அங்கெ இருந்தது என் தர்ஷன் சித்தப்பா..... உடன் வர்ஷினி சித்தி....
தர்ஷன் சித்தப்பா அப்பாவின் தம்பி... (சித்தப்பா மகன்")... இருவருக்குள்ளும் அப்படி ஒரு அன்னியோனியம்.... தர்ஷன் சித்தப்பாவுக்கு என் அப்பா என்றால் உயிர்.... சித்தப்பா கலயாணத்தில் பிரச்சனை வந்தபோது அப்பா தான் முன்னாடி நின்று தீர்த்து வைத்து அதை நடத்தினார்..... அதனால் சித்தப்பாவுக்கு அப்பா மீது எப்பொழுதும் ஒரு நன்றி உணர்வு.... அதனால் எங்கள் மீதும் கொள்ளை பிரியம்....
என்னை பார்த்ததும் "வாடா..... பெரிய மனுஷா"..... என்று கட்டி பிடித்து கொண்டார்....
நானும் மகிழ்ச்சியாக கட்டி பிடித்து....."எப்படி சித்தப்பா இருக்கீங்க"... என்று கேட்டேன்....
"செம்மையா இருக்கோம் டா"... நீ எப்படி இருக்க" என்று சொல்லி கொண்டே அம்மாவை பார்த்து "அண்ணி.... உண்மையா தான் ..... பார்த்து ஆறு மாசம் தான் இருக்கும் அதுக்குல்ள்ள எவ்வளவு வர்ந்துட்டான் பாருங்க " என்றார்....
நான் சிரித்து விட்டு சித்தியிடம் சென்று கையை "ஹாய் சித்தி ... எப்படி இருக்கீங்க"... என்று நீட்டினேன்....
சித்தி என் கையை குளிக்கி விட்டு "நல்ல இருக்கேன் டா".... என்று சொல்லிவிட்டு சிரிக்க ஆரம்பித்துவிட்டாள்...
"என்ன சித்தி சிரிப்பு" என்றேன் விளையாட்டாய்....
"இல்ல டா... ஆறு மாசம் முன்னால தான் உன்னை பார்த்தேன்.... அதுக்குள்ள இவ்வளவு மாறிட்டு இருக்க... அதுவும் பார்க்க சும்மா ஹீரோ மாதிரி இருக்க"....
"சித்தி... எல்லாம் கலாய்ச்சி முடிச்சிட்டாங்கன்னு நினைச்சேன்... இப்போ நீங்களுமா???"....
சித்தி என் கன்னத்தை கில்லி கொண்டே ...."இல்லடா செல்லம்..... உன்னை கேலி செய்யல.... உண்மையாவே செம்மையா வளர்ந்துட்ட"....

அதன் பிறகு நடந்தது எல்லாம் வழக்கமான சம்பிரதாயமான பேச்சுக்கள்.....
அது நமக்கு வேண்டாம்.....

நானும் ஸ்ருதியும் சிறிது நேரம் கழித்து பிரெஷ் அப் செய்து விட்டு வந்தோம்....

சிறிது நேரம் பாசமாக பேசி கொண்டு இருந்த என் கவனம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக என் சித்தி வர்ஷினியை நோக்கி திரும்பியது.... நவ நாகரீகமான மங்கை... சித்தப்பா மீது அளவு கடந்த அன்பு.... சித்தப்பாவுக்கும் அப்படி தான்.... சித்தியும் சித்தப்பாவும் ஸ்ரீபெரும்புதூரில் ஒரு பன்னாட்டு நிறுவனத்தில் இருக்கிறார்கள்....... பன்னாட்டு நிறுவங்களின் கலாச்சாரம் தான் நமக்கு தெரியுமே... உடை காட்டுபாடு கிடையாது.... வர்ஷினி சித்தியும் மிக செக்சியாக உடை அணிவாள்.... இத்தனை வருடங்களில் நான் நல்ல பிள்ளையாக இருந்ததினால் அதை கவனித்தது இல்லை.... இப்பொழுது தான் நான் கேடு கேட்டவன் ஆகி விட்டேனே....
வர்ஷினி சித்தியை முழுசாக கவனித்தேன்... அட்டகாச கட்டை தான்....
லேக்கின்ஸ்..... துப்பட்டா இல்லாமல் டாப்ஸ் அணிந்து கொண்டு இருந்தாள்.... உற்று பார்த்தாள் அவள் ப்ரா தெளிவாக தெரிந்தது.... கால் மேல் கால் போட்டு அமர்ந்து கொண்டு இருந்தாள்.... அம்சமான உடம்பு.... everything perfect....
நான் உற்று பார்ப்பதை சித்தியும் கவனித்தது போல் தெரிந்தது.... அவள் கவனித்ததும் நான் பார்வையை திருப்பி கொண்டேன்.....
அம்மா என்னிடம் "அர்ஜுன்..... சித்தப்பா உன்னையும் அம்முவையும் வீட்டுக்கு கூட்டிட்டு போகலாம்னு இருக்காரு"... என்றாள்....
"மா .... இப்போ தான் காலேஜ் ஆரம்பிச்சி இருக்கு.... நாளைக்கும் வர சொல்லி இருக்காங்க.... நான் எப்படி போக முடியும்...."....
சித்தப்பா..."டேய் ... லீவ் போடு.... ஊனும் சுடி முழுகி போகாது".....
"சித்தப்பா ... அப்படி எல்லாம் வர முடியாது.... எங்க professor நாளைக்கு வந்தே ஆகணும்னு சொல்லி இருக்காரு".....
சித்தப்பா ஏமாற்றத்துடன் பார்த்தார்...."என்ன டா....?" என்றார் சலிப்புடன்....
அம்மா "அம்மு நீ வேணும்னா போயிட்டு வா டி. பாவம் சித்தப்பா ஆசை படுரார்ல"... என்றார்.....
ஸ்ருதி குதுகலமாய் தலை அசைத்து "நான் போறேன் மா"... என்றாள்....
சித்தப்பா முகத்தில் மகிழ்ச்சி....
"ஆனால் மன்டே ஸ்கூல் இருக்கே மா"....
"பரவா இல்ல ... மண்டே லீவ் போடு.... ஒன்னும் பிரச்சனை இல்ல"... பிராடு சித்தியை பார்த்து "வர்ஷா.. மண்டே அனுப்பி வெச்சிடுங்க.... ரொம்ப லீவ் போட்டா நல்லா இருக்காது"....
"சரி க்கா .... அதெல்லாம் நான் பார்த்துக்கிறேன்...."....
அம்மா சரி நான் சாப்பாடு ரெடி பண்ணுறேன் ..."...
"சித்தப்பா ... அண்ணி அதெல்லாம் வேண்டாம்.... பசங்க வேற அங்க தனியா இருக்காங்க.... நாங்க அங்க பொய் பார்த்துக்கிறோம்.... அம்மு போயிட்டு ரெடி ஆகிட்டு வாடா...."....
ஸ்ருதி கெளம்ப தயாராக உள்ளே ஓடினால்....
சித்தப்பா தன செல்போனை எடுத்து கொண்டு போன செய்ய வெளியே சென்றார்....
அம்மா என்னை அர்த்தத்துடன் பார்த்து சிரித்து உள்ளே சென்று விட்டால்.....
ஸ்ருதியை மட்டும் அவர்களுடன் அனுப்ப வேண்டும் என்று முன்னரே முடிவு செய்து விட்டாள்... நான் ஏதாவது காரணம் சொல்லி மழுப்பிவிடுவேன் என்பது அவள எதிர்பார்த்தது தான்..... எனக்குள் மகிழ்ச்சி கரை புரண்டு ஓடி கொண்டு இருந்தது..... நாளை அம்மாவுடன் அவுடிங் செல்ல ரூட் கிளியர்....

சித்தி குரல் கேட்டு என் சிந்தனை கலைந்தது.....
"ஏய்"... என்றால்....
"என்ன சித்தி"....
"என்ன டா... அப்படி குறுகுறுன்னு என்னையே உத்து பார்த்துட்டு இருந்த"....
"சித்தி... அப்படி எல்லாம் இல்லை.... சும்மா எதுவும் சொல்லாதீங்க".... கோப படுவது போல்"

சித்தி சிரித்தாள்.... "உன் வயசுக்கு இது சகஜம் டா..ஆனா பாக்குறது சித்தியை ... அதை மட்டும் ஞாபகம் வெச்சிக்கோ...."
வர்ஷினி சித்தியும் என் மேல் சிறிது அளவும் கோப படவில்லை...

இனிமேல் யாரைவாது ரசிக்கணும்னா ரொம்ப நேக்கா ரசிக்கனும்னு எனக்குள்ளே முடிவு செய்து கொண்டேன்....

ஸ்ருதி ரெடி ஆகி விட்டு வந்தாள் ....

எல்லோரும் கிளம்ப தயார் ஆனார்கள்....

வர்ஷினி சித்தி என்னை வைத்த கண் வாங்காமல் பார்த்து கொண்டே காரில் ஏறி அமர்ந்தாள்.... காம பார்வை... சித்தி எதோ முடிவு செய்து விட்டாள்... ஆனால் இப்பொழுது அதை பற்றி நான் கவலை படும் நிலையில் இல்லை...

ஸ்ருதியை விட்டுவிட்டு எப்படி மகாபலிபுரம் போக முடியும்.... வேண்டாம் என்று மறுத்துவிட்டால் அம்மா.... ஆனால் இப்பொழுது ஸ்ருதியை பற்றி கவலை இல்லை.... நான் துள்ளி குதிக்காத குறை தான் ... எப்பொழுது பொழுது விடியும் அம்மாவுடன் மகாபலிபுரம் செல்வோம் என்று காத்து கொண்டு இருந்தேன்....

நானும் அம்மாவும் வீட்டுக்குள் வந்து விட்டோம்.....
இருவரும் பேசி கொள்ளவில்லை... என்ன பேசுவது.... இருவரும் அடுத்த நாளை எதிர்நோக்கி காத்து கொண்டு இருந்தோம்....
மணி எட்டு... அம்மா டிபன் செய்து எடுத்து என் முன் நீட்டினாள்.... "அம்மு ... சீக்கிரம் சாப்பிட்டு தூங்கு... நாளைக்கு நிறைய வேலை இருக்கு".... இதை சொல்லும்போது அம்மா முகத்தில் ஒரு வேட்க்க புன்னகை.....

சாப்பிட்டு முடித்து "மா ... நான் இங்கயே படுத்துகிறேன்"....
"சரி அம்மு.... ரொம்ப நேரம் டிவி பார்க்காத ...சீக்கிரம் தூங்கு"....
அம்மா மறுபடி என்னை பார்த்து சிரித்து விட்டு உள்ளே சென்றாள்....
நான் "மா... ஏன் மா சிரிச்சிகிட்டே இருக்க"... என்றேன்....
அம்மா வெளியில் வந்து "தெரியல டா... ஒரே சிரிப்பா இருக்கு"... என்றால்....
அம்மா நாளை வெளியில் போக முழு அளவில் தயாராகி விட்டால் என்பது புரிந்தது....

அம்மா உள்ளே சென்று படுத்து விட்டால்..... எனக்குள் லேசாக சபலம் எட்டி பார்த்தது.... அம்மா ரூமுக்கு போய்டலாமா..... ஆனால் இன்னொரு புறம்.... வேண்டாம்.... எல்லாம் கை கூடி விட்டது.. கெடுத்துக்கொள்ள வேண்டாம் என்று அமைதி காத்தேன்..... நாளை அம்மாவுடன் மகாபலிபுரம் போகும் பரவசத்துடன் தூங்கிவிட்டேன்.....

நன்றாக தூங்கிவிட்டேன்... மிக பெரியதொரு இடி சத்தம் விழுந்தவுடன் என் தூக்கம் களைந்து விட்டது.... பதற்றத்துடன் ஓடி சென்று ஜன்னல் வழியாக பார்த்தேன்....

வானம் இடியும் மழையுமாக மிக கொடூரமாக தன கோபத்தை கக்கி கொண்டு இருந்தது....

நான் அதிர்ச்சியில் உறைந்து நின்று விட்டேன்...

அப்போ நாளைக்கு மகாபலிபுரம்??????????


நான் கடுப்பில் நின்று கொண்டு இருந்தேன்.... அடை மழை விட்டு விளாசி கொண்டு இருந்தது. மகாபலிபுரம் நாளைக்கு அவ்வளவு தான்.....

"என்ன டா அர்ஜுன் உனக்கு வந்த சோதனை... எல்லாம் கூடி வந்தாலும் ஏதாவது ஒரு சதி வந்து விடுகிறதே "... என்று தலையில் அடித்து கொண்டேன்...

கதவு திறக்கும் சத்தம்... அம்மா தான் என்று யூகிக்க வேண்டிய அவசியம் இல்லை....வந்து ...

"என்ன அம்மு... தூங்காம என்ன பண்ணுற"...
"இல்ல மா .... மழை இந்த காட்டு காட்டுது... அதான் நின்னு யோசிச்சிகிட்டு இருக்கேன்"....
"எப்படி நாளைக்கு அவுடிங் போறதுனா???"
"ஆமாம் மா... இப்படி மழை பெய்ஞ்சா போக முடியாதே".... என்றேன் வருத்ததுடன்....
அம்மாவும் வருத்ததுடன்... "நானும் அதை தான் நினைச்சேன் அம்மு..... ஒரு வேலை கடவளுக்கே நான் பண்ணுறது போருக்கலையோ என்னவோ....."
"நீ என்ன மா பண்ண"...
"பெத்த பிள்ளை கூட ரொமான்ஸ் பண்ணனும்னு நினைக்கிறது தப்பு இல்லையா... அதான் கடவுளுக்கே கோபம் வந்து இப்படி மழையா போழியிராறு"....
எனக்கு கோபத்தை விட கடுப்பு தான் அதிகமாக வந்தது....
"ஏன் மா... கடவளுக்கு வேற வேலை இல்லையா..... யாரு யாரை எங்க கூட்டிட்டு போவாங்க... என்ன என்ன பண்ணுவாங்கனு நோட்டம் விடுறது தான் கடவுளுக்கு வேலையா. உனக்கு விருப்பம் இல்லனா தயவு செய்ஞ்சி சொல்லி தொலை ... சும்மா என்னை கடுப்பெத்தாத".....
"டேய் ... ஏன் டா இப்படி கோப படுற... எதோ மனசுக்கு பயமா இருந்துச்சி ... அதான் சொன்னேன்"....
நான் முகத்தை திருப்பி மீண்டும் வெளியில் பார்க்க ஆரம்பித்தேன்... மழை விடும் அறிகுறி துளிகூட இல்லை....
அம்மாவும் நெருங்கி என் தொழில் கையை போட்டு என்னுடன் நெருங்கி ஒட்டி நின்று கொண்டாள்....
"அம்மு... மழை எப்போ டா நிக்கும்"....
"போயிட்டு என் போன எடுத்து வா மா.. கேட்டு சொல்லுறேன்"...
"ஏன் டா ... யாருக்கு போன பண்ணி கேக்க போற"....
"ஹென்ன்ன்.... வருண பகவானுக்கு .... அவரு கிட்ட கேட்டா ... கரெக்ட்டா சொல்லிடுவாரு"....
அம்மா என் தலையில் கொட்டினால்... "டேய்... என்ன பார்த்தா லூசு மாதிரி தெரியுதா.... எதோ.. நாளைக்கு வெளியில் போக போறோம்னு சந்தோஷமா இருந்தேன்... இப்படி மழை பெயஞ்சி கேடுக்குதேனு ஆதங்கத்துல கேட்டா ... ரொம்ப தான் ஓவரா பண்ணுற"....
"பின்ன என்ன மா.... லூசு மாதிரி கேட்டுகிட்டு.... மழை எப்ப நிக்கும்னு எனக்கு எப்படி தெரியும்"...
"ச்சி போ " என்று செல்லமாக கடிந்து கொண்டு என்னை பின்னால் இருந்து கட்டி பிடித்து கொண்டு அவள் கண்ணகளை என் கன்னத்தில் உரசியபடியே வெளியில் பார்த்து கொண்டு இருந்தாள்....
நான் மனதுக்குள்ளே புலம்பி கொண்டு இருந்தேன்.......


நானே எப்போடா சந்தர்ப்பம் கிடைக்கும்னு காஜி'ல காத்துகிட்டு இருக்கேன்... இவங்க வேற இவ்வளவு குளிருல பின்னால நின்னு முலையை அமுக்கிகிட்டே கட்டி பிடிச்சிகிட்டு இருக்காங்க. அப்புறம் நாம டெம்ப்ட் ஆகி ஏதாவது செஞ்சா கொச்சிக்குவாங்க. பேசாம மூடிகிட்டு அமைதியா நிக்க வேண்டியது தான்"....

அம்மா தான் வாயை திறந்தாள்.... "அம்மு மழை நிக்குற மாதிரி தெரியல.... வா போயிட்டு தூங்கலாம்"....
"நீ போ மா .... நான் கொஞ்ச நேரம் பார்த்துட்டு போய் தூங்குறேன்"....
"அம்மு " என்று என்னை திருப்பினால்... "மனசுக்குள்ள எதோ பெருசா பிளான் பண்ணி இருக்க போல..."...
நான் வழிந்தவாறே "ஏன் அப்படி கேக்குற".... என்றேன்...
"ஞாயமா நாளைக்கு வெளிய போக முடியலனா நான் தான் வருத்தப்படனும்... ஆனால் நீ என்னவோ பதட்டமா இருக்க?...
"அப்படி எல்லாம் ஒன்னும் இல்ல"... என்றேன் மறுபடி வழிந்தபடி....
"அப்படி இல்லனா நல்லது.... சரியா ..." அம்மா மறுபடி வெளிய எட்டி பார்த்து "அம்மு ... மழை இப்பத்திக்கி நிக்கிற மாதிரி தெரியல.... வா போய் தூங்கலாம்"....
"சரி மா ...வா"... என்று அம்மா கையை பிடித்தேன்....
"டேய் கேடி.... நீ உன் ரூம்ல... நான் என் ரூம்ல... உன்னை இனி நம்ப முடியாது".... என்று சொல்லிவிட்டு செல்லமாக என் நேற்றில் அவள் தலையை வைத்து இடித்தால்.....
தொம்ம்மம்ம்ம்ம் என்று வெளியில் சத்தம்.... இடி எங்கோ பலமாக விழுந்து இருக்கும் போல் ... சட்டென்று விளக்குகள் அனைத்தும் அணைந்தது.... மின்சாரம் துண்டித்து விட்டார்கள் ....வீட்டுக்குள் ஒரே கும்மிருட்டு...
நெருக்கத்தில் இருந்த அம்மா கூட கண்ணுக்கு தெரியவில்லை.... குரல் மட்டும் தான் கேட்டது... "அம்மு... பயமா இருக்கு டா " என்றாள் கலவரத்துடன்....
அம்மாவின் பயம் எனக்கும் தொற்றிகொண்டது... .... என்ன தான் வீட்டில் எல்லாம் அர்ஜுன் வளர்ந்துட்டானு சொன்னாலும்.... மனசுக்குல சில விஷயங்களில் பீதி இருக்க தான் செய்தது.... அதுவும் வெளியில் பலமான மழை.... காதை பிள்ளைக்கும் சத்தத்துடன் இடி விடாமல் இடிக்கவே.... ஒரே நாளில் ஒரு சாதாரண வாலிபன் முற்றிலும் ஒரு வீரனாக மாறிவிட முடியாது.... இயற்கையின் கூப்பாடு என் வயிரை கலக்கவே செய்தது... மேலும் மின்சாரம் துண்டிப்பு.... அம்மாவின் பயம் கலந்த புலம்பல்.... எனக்கு நான் பார்த்து முனி, காஞ்சனா,பிசாசு, அரண்மனை என எல்லா பட பேய்களும் கண் முன் வந்து சென்றது....
மனசுக்குள் இன்னொரு பயம் வேறு ... என்னுடன் உண்மையில் இருப்பது இருப்பது என் அம்மா தானா... இல்லை ஏதாவது பேயா??? மெல்ல இருட்டில் என் காலை தடவி அம்மா காலை தேடினேன்.... தட்டுபட்டது ... ஹப்பா பேய் இல்லை...
அம்மாவுக்கும் அது புரிந்தது...."டேய் ... நாயே ... நான் பேயா இல்லையானு டெஸ்ட் பண்ணுறியா... கொன்னுடுவேன்.... உள்ள பொய் டார்ச் எடுத்துட்டு வா" என்றாள் குரலில் கலவரம் மாறாமல்... வெளியே இடி விடாமல் ஆக்ரோஷமாக இடித்து கொண்டு இருந்தது... இடி இடிக்கும் பொது எல்லாம் அம்மா என்னை பயத்தில் கட்டி பிடித்து கொண்டே இருந்தாள்.... நியாயமாக இந்த சந்தர்பத்தை நான் பயன் படுத்தி கொண்டாடி இருக்க வேண்டும்.... ஆனால் நானே அல்லு இல்லாமல் இருக்கும் பொது எங்கே இதை ரசிப்பது.. கொண்டாடுவது......
"மா... இந்த ஜன்னல் கம்பியை பிடிச்சிக்கிட்டே நில்லு.... நான் டார்ச் எடுத்துட்டு வரேன்....." என்று சொல்லிவிட்டு அம்மாவை ஜன்னல் ஓரம் நிறுத்திவிட்டு தட்டு தடுமாறி டார்ச் எடுக்க சென்றேன்.....
"ஏன் டா ... டார்ச் போன்ல இருக்குல... அதை எடுத்து on பண்ணு... "....
"மா ..... போன உள்ள சார்ஜ் போட்டுட்டேன்... அதை எடுக்க தான் போறேன்" என்று குரல் குடுத்தேன்...
"அம்மு சீக்கிரம் வா....பயமா இருக்கு டா ".... குரலில் இன்னும் பதற்றம்.....
நான் தட்டு தடுமாறி இருட்டில் அடி மேல் அடி வைத்து சுவரில் கை பிடித்து தாங்கிய படியே என் ரூமுக்கு சென்றேன்.... ஒரு வழியாக என் போன கையில் தட்டு பட எடுத்து டார்ச் on செய்து ரூமை விட்டு வெளியே வந்தேன்....
ஹாலில் இருந்த அம்மாவுக்கு வெளிச்சம் தட்டு படவே.... "அம்மு சீக்கிரம் வா"... என்றால்...

அதை கேட்டது என் மனத்துள்ளுள் ஒரு சிறு குறும்புய் தோன்றியது..... அம்மா ஏற்கனவே பயந்து இருக்கிறாள் ... இன்னும் கொஞ்சம் பயமூர்த்தாலாமா.... நான் போன டார்ச் ஆப் செய்து....

"ஹா ஹாஹ் ஹாஹ் ....ஹ்ம்ம்ம்.... இனி இந்த வீட்டுல யாரையும் நான் விட மாட்டேன்"... என்று பேய் பேசுவது போல் என் குரலை மாற்றி பேசினேன்.....

"ஆஆஆஆஅ".... என்று ஹாலில் இருந்து குரல்.....
நான் பயப்து பொய் டார்ச் on செய்து ஹாலை நோக்கி ஓடினேன்...

அங்கே அம்மா .... தரையில் கிடந்தாள்......

அம்மா தரையில் கிடந்தாள்..... பேச்சு மூச்சே இல்லை.... நான் பயந்து போய்... "மா.... மா..." உலுக்கி பார்த்தேன்....
எந்த reaction'உம இல்லை.... நான் மறுபடி பிடித்து உலுக்கினேன்..."மா.... எழுந்திடு மா".....
அம்மா லேசாக கண் திறந்து விழுந்து விழுந்து சிரிக்க ஆரம்பித்தாள்....."என்ன டா பயந்துட்டியா...."....
"மா இது என்ன மா விளையாட்டு.... அறிவு இல்லாம..."...
அம்மா சிரித்து கொண்டே எழுந்து உட்கார்ந்தால்....
"அப்போ நீ பண்ண்டது மட்டும் ஞாயமா..... இவரு பேய் மாதிரி பேசி பயமொர்ர்துவாரம்... நாங்க பயன்திடுனுமாம்...."...
"சரி... அதுக்கு இப்படியா.... நான் பயந்தே போயிட்டேன்"....
"சும்மா.... விளையாட்டுக்கு தான் டா"... என்று சொல்லி கொண்டே எழுந்தால்...."சரி வா... போய் தூங்கலாம்.... இப்பத்திக்கி மழையும் நிக்காது... கரண்ட்டும் நிக்காது..."...
நான் மறுபடி வெளியில் எட்டி பார்த்தேன்...
"டேய் வா...." என்று அம்மா கை பிடித்து அவள் அறைக்கு இழுத்து சென்றாள்...."அம்மு... நீ இங்கயே படுத்துக்கோ..."....
"சரி மா...." என்றேன் உள்ளுக்குள் சந்தோசம் போங்க....
இருவரம் கட்டிலில் ஏறி படுத்தோம்... அம்மா நடுவில் ஒரு தலையணை வைத்து எனுக்கும் அவளுக்கும் ஒரு இடைவெளி ஏற்படுத்தினால்.... எனக்கு அது அவமானமாய் பட்டது....
"ஏன் மா... நடுவுல தலையணை வெக்கிற"....
"சும்மா தான் அம்மு.. ஒரு safety".... என்று இழுத்தாள்...
நான் தலையணை எடுத்து அம்மாவை நெருங்கி படுத்து கொண்டேன்...."மா... ஒரு வாட்டி உன் கிட்ட அசிங்கமா நடந்துக்கிட்டேன்... அதுக்காக எப்பயும் அப்படியே வா நடந்துக்குவேன்".....
"அப்படி இல்ல டா.... ஹ்ம்ம் சரி... அமைதியா படுக்கணும்... எதுவும் சேட்டை செய்ய கூடாது"....
அம்மா கவனமாக இருக்கிறாள்...இப்போதைக்கு அவளை தொல்லை செய்ய வேண்டாம் என்று அமைதியாக சற்று தள்ளி படுத்தேன்........
கொஞ்சம் கொஞ்சமாக கண்கள் இழுக்கவே தூங்கி விட்டேன்... முழுமையான தூக்கம் இல்லை... ஏதேதோ....வேண்டாத கனவுகள் ......அரைகுறையான தூக்கம்.....
பொழுது விடிந்து மெல்ல கண்கள் திறந்தேன்....எழுந்தவுடன் கட்டிலில் இருந்து ஜன்னலை நோக்கி ஓடினேன்...... மழை நின்று இருந்தது..... சாலையை பார்த்தேன்... தண்ணீர் தேங்கியதர்க்கான அறிகுறி எதுவும் இல்லை.... வானத்தை நோக்கினேன்....மப்ப்பும் மந்தாரமுமாக இருந்தது... ஆனால் கருமேகம் கிடையாது.... அடுத்து சில மணி நேரம் மழை பெய்யும் என்று எனக்கு தோன்றவில்லை.... நான் எழுந்த வேகத்தில் அம்மா எங்கே என்று கவனிக்கவில்லை.... கட்டிலில் இல்லை... பாத்ரூமில் லைட் எரியும் வெளிச்சம்.... அம்மா குளித்து கொண்டு இருக்கிறாள்... இவ்வளவு சீக்கிரம் குளிக்க மாட்டாளே... அப்படி என்றாள்... அம்மா ரெடி ஆகி கொண்டு இருக்கிறாள்..... நான் துள்ளி குதித்தேன்... நானும் சென்று குளித்து விட்டு வரலாம் என்று கிளம்பினேன்....
கதவு வரை சென்றவன்... ஒரு அலப் எண்ணம் வரவே மறுபடி சத்தம் இல்லாமல் சென்று கட்டில் ஏறி போர்வை முழுசாக எடுத்து பொதி கொண்டேன்.... ஓரளவுக்கு வெளியில் நடப்பது தெரியும் படி போர்வையில் சிறு கேப் ஏற படுத்தினேன்.... என் பார்வையை பாத்ரூமின் மீது செலுத்தினேன்... அம்மா குளித்து விட்டு வெளியில் வருவாள்.... நான் தூங்கி கொண்டு இருக்கிறேன் என்று நினைத்து ஒரு வேலை அம்மனமாகவோ அல்லது அரைகுறையாகவோ வரலாம் என்ற நப்பாசையில் காத்து கொன்னு இடுந்தேன்.......
சிறிது நேரம் கழித்து அம்மா குளித்து முடித்து வெளியில் வந்தாள்..... நான் எதிர்பார்த்த மாதிரி அல்லாமல் ஒரு நைட்டு அணிந்து கொண்டு வந்தாள்.... நான் என் மனதுக்குலையே என்னை தூ என்று துப்பி கொண்டேன்....
அம்மா என்னை நெருங்கி வந்து "அம்மு....அம்மு " என்று தட்டி எழுப்பினால்...
நான் அப்பொழுது தான் எழுந்திரபது போல் எழுந்து உட்கார்ந்து திரும்பி ஜன்னலை நோக்கி பார்த்தேன்...
அம்மா மெல்ல "மழையெல்லாம் நினுடிச்சி டா"....
நான் மெல்ல சிரித்தேன்...
அம்மா மறுபடியும் மெல்ல "அம்மு பொய் ரெடி ஆயிடு".... என்றால்....
அம்மா ஏன் இவளவு மெல்ல பேசுகிறாள் என்ற யோசனையுடன் கட்டிலில் இருந்து எறங்கினேன் ..."சரி மா"....
"அம்மு நீ சீக்கிரம் குளிச்சிட்டு வந்து சாப்பிட்டு வெளிய பொய் வெயிட் பண்ணு... நான் பின்னாலேயே ready ஆகிட்டு வரேன்"...
அம்மா என்ன மூடில் இருக்கிறாள் என்றே கணிக்க முடியவில்லை....

நான் சென்று குளித்து முடித்து வெறும் ஜட்டி அணிந்து கொண்டு வெளியில் வந்தேன்.....
அம்மா என் ரூம்முக்குள் வந்தாள்... "குளிச்சிட்டியா அம்மு".....
"ஹ்ம்ம் குளிச்சிட்டேன் மா...." என்றேன் தலை துவட்டி கொண்டே...
அம்மா என்னிடம் இருந்து டவல் வாங்கி என் தலையை நன்றாக துவட்டி விட ஆரம்பித்தாள்.....
அம்மா முகல்த்தில் லேசாக புன்னகை...
"என்ன மா... சிரிக்கிற"...
"இல்ல டா .... நினைச்சாலே ஒரு மாதிரியா இருக்கு"...
நானும் சிரித்தேன்... அம்மா தலையை துவட்டி ..."வந்து சாப்பிடு அம்மு".... என்று சொல்லிவிட்டு சென்றாள்....
நான் வாங்கிய புது உடைகளில் ஒன்ற வாங்கி அணிந்து கொண்டேன்.... தலையை சீவாமல் வெறும் கைகளால் வாரி கொண்டேன்....

கிச்சனுக்கு சென்று அங்கு மேடையிலேயே அமர்ந்து சாப்பிட்டேன்.....

"அம்மு என்னடா ப்ளான்....."

அம்மு... என்ன பிளான்..."...
" பிளான் எல்லாம் ஒன்னும் இல்ல மா.... நேரா மகாபலிபுரம் போறோம்...மற்றதெல்லாம்... அங்க போய் பார்ப்போம்"............
"சரி அம்மு" என்றால்.... அம்மா முகமே வித்தியாசமாய் இருந்தது....
"என்ன மா ... ஒரு மாதிரியா இருக்க... பயமா இருக்கா???"
"ஆமா டா. பயம் இருக்காத பின்ன"...
சாப்பிட்டு கை கழுவி விட்டு வந்து அம்மா கைகளை பிடித்து.... "மா ... பயம் இருக்க தான் செய்யும்.... அதையும் மீறி போற பாரு அதான் த்ரில்... இப்போ கூட வேண்டாம்னா சொல்லு....இங்கயே இருந்திடலாம்"......
"இல்ல இல்ல ... போகலாம்"....
"அப்புறம் பாதி வழியில வந்து புலம்ப கூடாது"....
"புலம்ப மாட்டேன்...."....
"சரி மா... நீயும் ரெடி ஆகிட்டு வா"... கெளம்பலாம்...."
"டேய்... நான் இங்க இருந்து cab'ல வந்துடறேன்.... நீ போயிட்டு நான் சொல்லுற இடத்தில வெயிட் பண்ணு..."...
"ஏன் மா.... இங்க இருந்தே கிளம்பலாம்"...
"இல்ல அம்மு... சொன்ன கேளு....இங்க இருந்து வேண்டாம்"...ஒரு இடத்தை சொல்லி "நீ அங்க பொய் வெயிட் பண்ணு.... மணி எட்டு ஆகுது ... கரெக்டா ஒன்பது மணிக்கு நான் அங்க வந்திடுவேன்"....
"சரி மா"....
"சரி கிளம்பு"...

நான் வெளியில் வந்து என் பைக் ஸ்டார்ட் செய்து கிளம்பினேன்...
அம்மா கெட் சாத்தி விட்டு உள்ளே சென்றாள்....
அம்மா சொன்ன இடத்தில் வந்து காத்திருக்க ஆரம்பித்தேன்....

நான் மகிழ்ச்சியின் உச்சத்தில் இருந்தேன்..... இன்று முதல் அம்மாவுடன் என் கூடல் ஆரம்பிக்க போகிறது..... கடவுளே எந்த தடையும் வர கூடாது....
வானத்தை கொக்கினேன்... இன்னும் வானம் மேகமூட்டமாக தான் இருந்தது.... ஒரே ஒரு ஆறுதல்.... கருமேகங்கள் இல்லை...
காத்திருக்க ஆரம்பித்தேன்....

என் போன ஒலித்தது.... ரிங்க்டோன்...
whatsapp மெசேஜ்....
திறந்து பார்த்தேன் நந்தினி.....
"good morning"....
"good morning"
"how are you "...
"fine... you"..
"me too"....
சிறிது நேரம் மெசேஜ் இல்லை...
மறுபடி வந்தது....
"ஏன் அர்ஜுன்... ஒரு மெசேஜ் கூட அனுப்ப மாட்டேங்கிற"...
உண்மை தான்... எனக்கு நந்தினி ஞாபகமே வரவில்லை.... என் கவனம் முழுக்க அம்மாவுடன் வெளியில் செல்வதிலேயே இருந்தது....
"சும்மா தான் நந்து...."
"ஹ்ம்ம்... காலேஜ் எல்லாம் எப்படி இருக்கு"...
"சூப்பர்... உனக்கு ."
சும்மா சம்பிரதாயத்துக்கு மெசேஜ் அனுப்பி கொண்டு இருந்தேன்....
எனக்கு நந்தினியை ரொம்ப பிடிக்கும்... அவளுடன் தொடர்ந்து பேச வேண்டும் என்ற ஆசையும் எனக்கு இருந்தது....ஆனால் இந்த நொடி என் மனம் முழுக்க அம்மா மீதே இருந்தது... எப்போ வருவால் என்று தவித்து கொண்டு இருந்தேன்....
நான் மெசேஜ் பண்ணும் மூடில் இல்லை என்பதை நந்தினி புரிந்து கொண்டாள்... " பிசியா இருக்கியா"..."....
"ஆம்மாம் நந்து... நான் அப்புறம் மெசேஜ் பண்ணட்டுமா ... ப்ளீஸ் "...
"ok... அர்ஜுன் bye"....
"bye"...

தவிப்புடன் சாலையை பார்த்து கொண்டு இருந்தேன்... மணி எட்டு முப்பது...இன்னும் அரை மணி நேரம் இருக்கு....
அம்மாவுக்கு வீடியோ கால் செய்தேன்....
அம்மா அட்டென்ட் செய்து போனை டிரெஸ்ஸிங் டேபிள் மீது வைத்தால்..... நான் வீடியோ கால் செய்து இருக்கிறேன் என்பதை அம்மா கவனிக்கவில்லை.....
வாய்ஸ் கால் தான் வந்து இருக்கிறது என்று நினைத்து on செய்து ச்பிகரில் போட்டதாக நினைத்து கொண்டு டேபிள் மீது வைத்து "ஹலோ" என்றால்...
போன டேபிள் மீது இருந்ததினால் எனக்கு அம்மா தொப்புளில் இருந்து முகமா வரை கீழ் போசிடிஒனில் இருந்து தெரிந்தது....
முக்கால் வாசி முலைகளை மட்டும் கவ்வி பிடித்து கொண்டு இருந்த சிகப்பு கலர் மெலிதான ப்ரா அணிந்து கொண்டு......போட்டு வைத்து தலை வாறி கொண்டு இருந்தாள்...
வாயில் ஜோள்ளு ஊத்த "இன்னும் கிளம்பலையா மா".... என்றேன்.... இன்னும் பத்து நிமிஷத்துல கெளம்பிடுவேன் டா.. மணி என்ன எட்டு முப்பது தானே ஆகுது... வெயிட் பண்ணு ... ஒன்பது மணிக்கெலாம் வந்திடுவேன்"...



சொல்லி கொண்டே முன்னாடி சாய்ந்து எத்தையோ எடுத்தால்.... அவள் அப்படி சாயும் பொது பிதுங்கி கொண்டு இருந்த அவள் கால் வாசி முளை போனை நெருங்கி விட்டு சென்றது..... வாவ்.... பிரமித்து பொய் ரசித்து கொண்டே... "செக்கிரம் வா மா... வெயிட் பண்ண முடியல"....
"வந்திடறேன் அம்மு... சரியாய்... bye".... என்று சொல்லிவிட்டு போன அணைக்க வந்தவள் வீடியோ கால் பார்த்து அதிர்ச்சி அடைந்து... "டேய் நாயே"... என்று கத்தி கொண்டே போன ஆப் செய்தால்"....
எனக்கு சிரிப்பாய் இருந்தது....ஒரு புறம் பயம் வேறு அம்மா கோபித்துக்கொள்ள போகிறாள் என்று...
மறுபடி என் போன ஒலிக்கவே எடுத்தேன்... அம்மா....
"ஏன்டா வீடியோ கால் பண்ண"....
"மா... நான் சாதரணமா தான் பண்ணேன்... ஒரு போன வரப்போ என்ன ஏதுநு பார்க்க மாட்டியா"....
"அம்மு... பார்த்துட்டியா...???"...
" லைட்டா பார்த்தேன் மா"....
"ச்சி போடா பொருக்கி"...
"ஏற்கனவே பார்த்தது தானே மா"...
"டேய்... உனக்கு தைரியம் அதிமாகிடுச்சி"...
நான் சிரித்தேன்..."மா... சீக்கிரம் வா மா... வெயிட் பண்ண முடியல"....
"வரேன் டா... வை"...
போன கட் செய்தது விட்டு சிரித்தபடியே நின்னேன்... நல்ல வேலை அம்மா தவறாக எடுத்து கொள்ளவில்லை.... என் மீது தவறு இல்லை என்பதனால் பெரிதாக எடுத்து கொள்ளாமல் விட்டுவிட்டால்..... அம்மா என்னுடன் மிக நெருங்கி விட்டால் என்பதற்கு இதுவே சான்று "....
நேரம் மெல்ல கடந்தது.... மணி ஒன்பது தாண்டி... ஒன்பது பத்து... ஒன்பது இருபது.... ஒன்பது இருபத்தி ஐந்தை நெருக்கி விட்டது.... போன அடித்தாலும் எடுக்கவில்லை...
எனக்கு பதற்றமாக இருந்தது...
அம்மா ஒன்பது மணிக்கு வருவதாக சொன்னாலே ... மணி ஒன்பது இருபத்தி ஐந்து ஆகியும் ஏன் இன்னும் வரவில்லை"....

என் போன ஒலித்தது......






கருத்துகள் இல்லை:

கருத்துரையிடுக