http://www.kanavu-kathali.com/ கனவு காதலி : கங்காவும் சேகரும் - பகுதி - 9

பக்கங்கள்

சனி, 12 டிசம்பர், 2020

கங்காவும் சேகரும் - பகுதி - 9

 கங்காவின் அழகை வெகுவாக ரசித்த ரங்கநாதன் எழுந்து சென்று அவளை கட்டி அணைத்து, “இவ்வளவு நகைகளோட நீ எவ்வளவு அழகா இருக்க தெரியுமா? இப்பத்தான்டி உன்ன தூக்கிட்டு போயி ஓக்கணும்.” என்று சொல்லி அவள் கணவனின் காதில் விழும்படியே ஓக்கவேண்டும் என்று கூறி அவளை கட்டி அணைத்து அலேக்காக தூக்கினான். கண்டிப்பாக தன்னை தூக்குவான் என்று ரங்கநாதனை பற்றி நன்கு தெரிந்து வைத்திருந்த கங்கா அவன் கழுத்தை இருகக்கட்டிக்கொண்டு அவனுடன் பெட்ரூமிற்க்கு சென்றாள்.


கங்கா செய்வதை எல்லாம் பார்த்து அவள் கங்காதானா என்று நம்பமுடியாமல் தவித்தான் சேகர். இத்தனை நாட்கள் எவ்வளவோ சோதனைகளுக்கு இடையிலும் அவனுக்கு ஆதரவாக அன்பாக இருந்த ஒரே ஜீவன் கங்கா. அவளும் இப்போது அவனை உதாசீனப்படுத்திவிட்டு தன் கண்முன்னமே எவனோ ஒருவன் தூக்கிச்செல்ல அவனை கட்டிக்கொண்டு கொஞ்சியபடி பெட்ரூமிற்க்கு செல்வதை பார்க்க இதயம் வலித்தது.




பெட்ரூம் உள்ளே நுழைந்த ரங்கநாதன் கங்காவை கீழே இறக்காமலேயே சேகர் படுக்கை மீது செய்திருந்த அலங்காரத்தை பார்த்து வாய்பிளந்து ஆச்சரியப்பட்டான். இவ்வளவு ஆடம்பரமாக சேகர் மெத்தையை அலங்கரித்திருப்பான் என்று அவன் சற்றும் எதிர்பார்க்கவில்லை. கங்காவும் மெத்தையின் அலங்காரத்தை பார்த்து கண்விரிய பிரமித்தாள். கங்காவை தூக்கியபடியே அந்த மெத்தையை ஒருமுறை சுற்றிவந்து அதன் அழகை ரசித்தான். விஸ்தாரமான பெரிய குளிரூட்டப்பட்ட அறையில் ஒரு அடி மொத்தமான பறந்து விரிந்த மெத்தை நடுவே ரோஜாப்பூக்களால் வரையப்பட்ட இதய வடிவம். அதன் நடுவில் மல்லிகை பூக்களாலான அம்புக்குறி. இதயத்தை சுற்றியும் மல்லிகை பூக்கள். படுக்கைக்கு அருகே இருந்த சிறிய மேஜை மீது அல்வா, பழங்கள், எரிந்துகொண்டிருந்த ஊதுபத்தி.

ரங்கநாதன் கழுத்தை சுற்றி கைகள் போட்டிருந்த கங்காவை கீழே இறக்கி நிற்கவைத்து சேகரை உள்ளுக்கு அழைத்தான் ரங்கநாதன். சேகர் உள்ளே வந்ததும் அவனிடம், “எப்பா எப்பா எப்பா என்னா அலங்காரம்டா!! நீ வரைஞ்ச இந்த இதயத்து மேல ஒட்டு துணி இல்லாம நீ போட்டு விட்ட தங்ககொலுசு காலுக ரெண்டும் விரிஞ்சி கிடக்க, இடுப்புல தங்க செயின்னோட, கை கழுத்து காதுல நகைகளோட, தலை நிறைய நீ வச்சுவிட்ட மல்லிய பூவோட, நீ வாங்கிக்குடுத்த பீடாவுல செவந்த உதட்டோட உன் பொண்டாட்டி இன்னும் கொஞ்ச நேரத்துல எனக்காக அம்மணமா கிடக்கப்போறா. இப்படி பொண்டாட்டியை அலங்கரிச்சு, அவளை ஓக்க போற பெட்ரூமையும் அலங்கரிச்சு கொடுக்குற உன்னை மாதிரி கடன்வாங்குனவன் கிடைக்க நான் குடுத்துவைச்சிருக்கணும்.” என்று சந்தோஷப்பட்டான்.

ரோஜாப்பூக்களை பார்த்தவன், “என்னடா ரோஜாப்பூவுல ஏதாவது முள்ளுகிள்ளு இருந்ததான்னு பார்த்தியா? இருந்துச்சுன்னா அம்மணமா படுத்து ஓல் வாங்கும் போது உன் பொண்டாட்டி சூத்துல குத்திட போகுதுடா.” என்று சொல்லி சிரித்தான். இதை கேட்ட கங்காவும் களுக்கென்று சிரித்துவிட, வெட்கத்தில் ரங்கநாதனின் புஜங்களின் மீது செல்லமாக அடித்தாள்.

“இல்லண்ணே முள்ளு எதுவும் இல்லாமா பாத்துத்தான் போட்டுருக்கேன்.”

“ஊதுபத்தி கொளுத்திவைக்க மறந்துட்டு போல” என்று ரங்கநாதன் சொன்னதும் கங்கா சந்தோஷமாகி மீண்டும் அவன் புஜத்தில் தட்டினாள். மீண்டும் அவளை அணைத்து முத்தமிட்டான்.

“இல்லண்ணே எரிஞ்சிக்கிட்டு தான்ணே இருக்கு.” என்று சொல்லி அங்கே இன்னும் நின்றால் விபரீதமாகிவிடும் என்று “அண்ணே, அப்ப நான் கிளம்பறேன் அண்ணே.” என்று தயங்கியபடி கொஞ்சம் சத்தமாக அவர்கள் முத்தமிட்டுக்கொண்டிருக்கையில் சொன்னான்.

ரங்கநாதன் முத்தமிடுவதை நிறுத்தி, “என்ன அவசரம். இரு போகலாம்.” என்றான் நக்கலாக.

“இல்லண்ணே. நான் போறேன். வீட்டுல பசங்க தனியா இருக்காங்க. பயப்படுவாங்க.” என்றான் தலைகுனிந்து.

இதைக்கேட்டு கங்கா பதறினாள். உடல் உதறி திடுக்கிட்டு காமத்திலிருந்து ஒரு நொடியில் விடுபட்டு கவலையுடன், “என்னது பசங்க தனியா இருக்காங்களா? பக்கத்துவீட்டம்மா வரலையா? சாயங்காலம் துணைக்கு வரச்சொல்லி இருந்தேனே” என்று ரங்கநாதனின் பிடியிலிருந்து சட்டென விலகி கேட்டாள். குழந்தைகள் தனியாக இருக்கிறார்கள் என்ற பதட்டத்தையும், அந்த பதட்டத்திலும் கலாவின் பெயரை ரங்கநாதன் முன் சொல்லாமல் பக்கத்துக்குவீட்டம்மா என்று சொன்னதையும் சேகர் கவனித்தான்.

“இல்ல… அவங்க இன்னும் வரலை. ஏன்னு தெரியல” என்றான்.

“போன் பண்ணிபார்த்தீங்களா?”

“பண்ணினேன். Switch ஆப் ஆகியிருக்கு.” என்று சேகர் கூற, “அப்ப நீங்க சீக்கிரம் போங்க. சின்னவன் ரொம்ப பயப்படுவானே, அவங்க தனியா இருக்காங்கன்னு முன்னமே சொல்லவேண்டியதுதான. இன்னும் ஏன் இங்கயே நிக்குறீங்களே, சீக்கிரம் போங்க. அங்க அதுங்க தனியா இருந்து எப்படி பயப்படுத்துங்களோ” என்று படபடத்து பேசினாள்.

இவர்களின் பேச்சை கேட்டுக்கொண்டிருந்த ரங்கநாதன் கொஞ்சம் கடுப்பாகி, “சரி சரி… நீ கிளம்பு. அடியேய், நீ கவலைப்பட்டு மூட் அவுட் ஆகாதே. நான் உன் புருஷன அனுப்பிட்டு வரேன். பாடி பாவாடைய அவுத்து வீசிட்டு, மெத்தை மேல இருக்குற பூவு எதுவும் கலையாம நடுவுல எல்லா நகையோடயும் கால விரிச்சு புண்டைய வாசல்பக்கம் காட்டிகிட்டு செக்ஸியா உக்காந்திரு. நான் பெட்ரூம்குள்ள நுழைஞ்சதும் உன் புண்டையைதான் பாக்கணும்.” என்று அவளை இழுத்து அணைத்து பெட்ரூமை விட்டு வெளியே வந்து சேகரை அனுப்பி கதவை சாத்தினான்.

ஆட்டோவை கிளப்பி வீட்டுக்கு ஓட்டினான். பொண்டாட்டியை எவன் வீட்டிலோ கூட்டிக்கொடுத்துவிட்டு வந்தாலும் அங்கிருந்து கிளம்பியது அவனுக்கு ஒருவித நிம்மதியை கொடுத்தது. என்னதான் தன் கண்முன்பே கங்கா ரங்கநாதனை கொஞ்சினாலும், குழந்தைகள் தனியாக இருக்கிறார்கள் என்று தெரிந்தவுடன் அவள் பட்ட பாடு அவனுக்கு தன் மனைவியின் மீது இருந்த பாசத்தையும் காதலையும் கூட்டியது. இப்படி பட்ட சூழ்நிலையில் எந்த பெண்ணால்தான் உடல்உணர்ச்சியை கட்டுப்படுத்தமுடியும்? ரங்கநாதனால் அவர்கள் இருவருக்கும் எப்படிப்பட்ட மனஉளைச்சல்?!



ரங்கநாதன் மேல் ஆத்திரம் பொங்கியது. ஆனால் அவனை என்ன செய்துவிடமுடியும்? ஆள் அம்பு சேனையுடன் அதிகாரமாக இருப்பவன் ரங்கநாதன். சில வருடங்கள் முன் அவனை கொல்ல முயற்சித்த ஒருவனை ரோட்டிலேயே கட்டிப்போட்டு அவன் மொத்த குடும்பத்தையும் அவன் கண் முன்னேயே வெட்டவெளியில் கேவலப்படுத்தி அவனையும் வெட்டிக்கொன்றான். அவன் குடும்பம் என்னவானது என்று இதுவரை தகவல் இல்லை. இதனால் ரங்கநாதன் மீது கைவைக்க எவனுக்கும் துணிவில்லை.

வீட்டுக்கு வந்து கதவை திறந்ததும் குழந்தைகள் இரண்டும் ஓடிவந்து அவனை கட்டிக்கொண்டு அழுதன. அவர்களை சமாதானப்படுத்தி தூங்கவைத்தான். பட்ட அவமானங்கள் மனதை உறுத்த சத்தமின்றி கதறி அழுதான். அடுத்து நிகழப்போகும் பல திருப்பங்களை பற்றி எதுவும் தெரியாமல் தூங்கினான்.

காலை. ரங்கநாதன் எழுவதற்கு முன்பே எழுந்திருந்தாள் கங்கா. இரவு கணவனை வீட்டுக்கு அனுப்பியதும் நடந்தவைகள் அவள் மனதில் நிழலாட ரங்கநாதனை எழுப்பிவிடாமல் அவன் மூக்கை மெல்ல பிடித்து கிள்ளினாள். அவன் எழாமல் தூங்க, மீண்டும் ஒருமுறை கிள்ளிவிட்டு படுக்கையிலிருந்து எழுந்தாள். இரவு தூங்க வெகுநேரம் ஆனதாலும், அசதியாலும் உடல் சோர்வுடன் இருந்தது. அம்மண உடம்பில் அத்தனை நகைகளுடன் எழுந்து உடைகளை தேடி எடுத்து பெட்ரூமை விட்டு வெளியே வந்தாள்.

சிறிது நேரம் கழித்து ரங்கநாதன் தூக்கம் கலைந்து மெல்ல கண்விழித்தான். பக்கத்தில் கங்காவை காணவில்லை. கைகளில் கட்டியிருந்த வாடிய மல்லிகை சரத்தை அவிழ்த்து வீசினான். எழுந்து சோம்பல் முறித்து பாத்ரூம் சென்றுவிட்டு, பெட்ரூமை விட்டு வெளியே வந்தான். கங்கா உடைகள் அணிந்து வீட்டுக்கு போக தயாராகி வாசல் கதவு அருகே தன்னை கூட்டிக்கொண்டு செல்ல சேகர் வந்துவிட்டானா என்று பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். அவள் பார்ப்பதற்குள் பீரோ அலமாரி சாவியை அவன் எப்போதும் மறைத்து வைக்கும் இடத்திலிருந்து எடுத்தான். சேகர் இன்னும் வந்திருக்கவில்லை. ரங்கநாதன் வந்ததும் கதவை சாத்திவிட்டு அவன் அருகில் வந்தாள் கங்கா.

“என்னடி உன்ன கூட்டிட்டு போக புருஷன் வந்துட்டானா?” என்றான்.

“இன்னும் இல்லங்க. அவரு வந்துட்டாரான்னு தான் பாத்துகிட்டு இருந்தேன்.”

"ஹேய்... என்னடி அதுக்குள்ள புடவையெல்லாம் கட்டிக்கிட்டு ரெடி ஆயிட்ட? உன்ன யாரு இப்போ துணி மாட்டிக்க சொன்னது?” என்றபடி அலமாரியை திறந்து கணக்கு வழக்கு புத்தகத்தையும், பணக்கட்டுகளையும் எடுத்து மேஜை மேல் அடுக்கினான்.

"நேரமாகுது அவரு வந்தாருன்னா வீட்டுக்கு போலாம்னுதான்..."

“எல்லாம் போகலாம். இப்படி வந்து என்மடியில உக்காரு.” என்று அவளை இழுத்து மடியில் அமர்த்த அவன் செல்போன் ஒலித்தது.

நம்பரை பார்த்து அவசரமாக எடுத்து காதில் வைத்துப்பேசினான், “அண்ணே சொல்லுங்கண்ணே…”, அங்கிருந்து பதில் வர, “சரிண்ணே… ஒன்னும் பிரச்சனை இல்லண்ணே… இன்னைக்கு கூட்டிட்டு வரேன் அண்ணே… இவளை உங்களுக்கு கண்டிப்பா ரொம்ப புடிக்கும்ணே… அழகான குடும்ப பொண்ணு அண்ணே… ஆனா நீங்க கண்டிப்பா சார்கிட்ட சொல்லணும்ணே… சரிண்ணே… மத்தியானம்… பண்ணைவீட்டுக்கு தானண்ணே… வந்துடுறேன்ணே… அப்ப பார்போம்ணே.” என்று பேசி போனை கட் பண்ணினான்.

கங்கா மடியில் அமர்ந்திருக்க, கொஞ்ச நேரம் எதுவும் பேசாமல் யோசித்துவிட்டு ஒரு முடிவுக்கு வந்தவனாக, “சரி… நீ வீட்டுக்கு கிளம்பி போயி நல்லா குளிச்சிட்டு, நேத்து சாயந்தரம் வந்தமாதிரியே சிங்காரிச்சிகிட்டு பத்தரை மணிக்கு ரெடியா இரு. நான் உன் வீட்டுக்கு வந்து உன்ன கூட்டிகிட்டு போயி ஒருத்தர்கிட்ட விடுறேன். அங்க உனக்கு ரொம்ப முக்கியமான வேலை ஒன்னு இருக்கு. அவர் கூட நீ ஒருமணி நேரம் இருந்து அவரை முழுசா சந்தோஷப்படுத்தணும்.” சுற்றி வளைக்காமல் தேங்காய் உடைத்ததுபோல் கூறினான்.

இதை கேட்டதும் கங்காவால் ஒன்றும் பேச முடியவில்லை. பிரம்மை பிடித்தவள் போல் ரொம்ப நேரம் அதிர்ச்சியால் உறைந்து போயிருந்தாள். கண்களில் இருந்து ஒரு கண்ணீர் சொட்டு ஒன்று திரண்டு இரு கன்னத்திலும் வழிந்து ஓடியது.

“இது நியாயமா சார்? இப்படி சொல்லுறதுக்கு இங்கயே என்ன கொன்னுடுங்க சார். நான் காசுக்கு படுக்குறவ இல்ல சார். குடும்பத்தோட கடனுக்கு படுக்க வந்தவ சார். என்னை திரும்ப திரும்ப கேவலப்படுத்தாதீங்க சார். உங்க காலுல விழுந்து கேக்குறேன். என்னை விட்டுடுங்க சார். நானும் என் புருஷனும் எப்படியாவது பணத்தை திருப்பிடுறோம் சார்.” எங்கோ கிணற்றிலிருந்து வருவது போல் அவள் குரல் மிக சன்னமாக கேட்டது. உடல் நடுங்க, உதடுகள் நடுங்க அவனிடம் மன்றாடினாள்.

“தோ பாரு, பேசி என் நேரத்தை வீணாக்காதே. பணத்தை குடுக்குறதா இருந்தா நீ எப்பவோ குடுத்திருப்ப. இப்ப புதுசா பணத்தை அச்சடிக்கவா போற? பேசாம நான் சொல்லுறவன் கூட படு, அவனை சந்தோஷ படுத்து. அவன் மட்டும் சந்தோஷமாகி எனக்கு வேணும்ங்கிறத செஞ்சான்னா அடுத்த மாசம்வரை என்கிட்டே நீ வர வேண்டாம். ஒரு மாசம் வட்டிய தள்ளுபடி பண்ணிடுறேன். என்ன புரிஞ்சிதா? நான் ரொம்ப பொல்லாதவன். பேசாம நான் சொல்லுறபடி நடந்துக்க. இல்ல எந்த குடும்பத்துக்கங்க என் கூட படுக்க வந்தியோ அந்த குடும்பமே இல்லாம பண்ணிடுவேன். ”

கங்கா இவனிடம் வசமாக மாட்டிக்கொண்டதை நன்றாக உணர்ந்தாள். அவன் சொல்வது சரிதான். பணம் இப்போது கிடைப்பது நிச்சயமாக முடியாது. இவன் சொல்வதை கேட்காவிட்டால் குடும்பத்துக்கு மிகுந்த ஆபத்து. எதுவாக இருந்தாலும் குடும்ப நலம்தான் முக்கியம். கொஞ்ச நேரம் எதுவும் பேசாமல் யோசித்தவள், “சார்… எனக்கு இதுல இருந்து தப்பிக்க வழியே இல்லன்னு புரியுது. ஏற்கனவே செத்துப்போயிட்ட என் மனச கல்லாக்கிட்டு இதையும் செய்யுறேன். ஆனா நீங்க எனக்காக ஒன்னு செய்யணும். என் புருஷனுக்கு நான் இன்னொருத்தர் கிட்ட போறது தெரிஞ்சா செத்தேபோயிடுவாரு. அதனால தயவுபண்ணி எக்காரணம் கொண்டும் நான் இன்னொருத்தர்கூட படுக்குறத அவர் கிட்ட சொல்லகூடாது. இது பத்தி நீங்க அவரு முன்னாடி பேசக்கூடாது. அடுத்தது, நீங்க என்ன அடுத்த ஆறு மாசம் தொந்திரவு பண்ணக்கூடாது. ஒரு மாசம் இல்ல ஆறு மாச வட்டியையும் தள்ளுபடி பண்ணனும்.”




“என்னடி கண்டிஷனெல்லாம் பலமா இருக்கு. தேவடியா முண்ட மாதிரி பேரமெல்லாம் பேச ஆரம்பிச்சிட்ட.”

“பின்ன, இதுவரைக்கும் கடனை குடுக்க முடியாம கடன்காரன்கூட கடனுக்காக படுத்தேன். ஆனா இப்போ நீங்க கூட்டிகுடுக்குற மாமாவேலை பாக்குறவருதான? அதனாலதான்.” அழுகை நின்று தைரியமாக வந்து விழுந்தன வார்த்தைகள்.

தன்னை மாமா என்று ஏளனமாக சொல்லிய கங்காமீது ரங்கநாதனுக்கு கடுங்கோபம் வந்தது. வேறொரு நாளாக இருந்திருந்தால் அவளை கண்டபடி அடித்திருப்பான். இன்று அவனுக்கு அவளால் மிகப்பெரிய காரியம் ஆகவேண்டியுள்ளதால் அமைதியாக, “ஏன், உன் புருஷன் கூடத்தான் உன்ன என்கிட்டே கூட்டிக்குடுத்தான். அவன்கூட மாமாப்பய தான.” என்றான்.

“அவரு கூட்டிக்குடுத்தாரு. உண்மைதான். வாங்குன காச திருப்பி குடுக்க முடியாமப்போனதுக்கு பரிகாரமா என்னை உங்ககிட்ட அனுப்பிவைச்சாரு. ஆனா நீங்க அப்படியா? இருக்குற காசு போதாதுன்னு, இன்னும் காச சம்பாரிக்க எவன் பொண்டாட்டியையோ எவனுக்கோ கூட்டிகுடுக்குறீங்களே.” சாட்டையடியாக பதில் வந்தது.

அவளது இந்த திடீர் தைரியத்தால் எரிச்சலடைந்த ரங்கநாதன் அமைதியானான். மனசுக்குள்ள, ‘பேசுடி முண்ட பேசு. இந்த வேலைமட்டும் முடியட்டும் அப்புறம் இருக்குடி உனக்கு.’ என்று நினைத்துக்கொண்டு, “சரி சரி… பேசாத வாய மூடு. உன் புருஷன் வரதுக்கு முன்னாடி மண்டிபோட்டு என் பூல எழுப்பி, ஊம்பிவிட்டு தண்ணிக்கக்க வச்சிட்டு நீ போகலாம்." எழுந்து சென்று சோபாவில் அமர்ந்து காலை பரப்பி வைத்து கைகளை விரித்து சோபாவில் சாய்ந்து கைலிக்குள் கொஞ்சமாக விடைத்த பூலை காட்டி அமர்ந்தான்.

“அப்ப நான் சொன்ன கண்டிஷனுக்கு நீங்க ஒதுக்கிடீங்கதானே? என் புருஷனுக்கு இந்தவிஷயம் தெரியக்கூடாது. ஆறு மாச வட்டிய தள்ளுபடி பண்ணுறீங்க.” என்று சொல்லி ரங்கநாதனின் குணம் தெரியாமல் நெருப்போடு விளையாட துணிந்தாள்.

“சரி சரி… வந்து மண்டி போடு.” என்றான். கங்கா புதிதாக பிறந்த தைரியத்துடன் உற்சாகத்துடன் ஸ்டைலாக நடந்து வந்து அவன் முன்னே மண்டியிட்டு அமர்ந்து அவன் லுங்கியை தூக்கி ஒதுக்கிவிட்டு அவன் பூலும் கொட்டைகளும் வெளியே தெரியும்வண்ணம் போட்டாள்.

“இன்னும் கொஞ்சம் முன்னால வாங்க” என்று கண்ணடித்து சிரித்து சொல்ல, ரங்கநாதன் அவள் அழகில் மயங்கி புட்டத்தை முன்னுக்கு நகர்த்தி பூலும் கொட்டைகளும் சோபாவின் விளிம்பிற்கு கொண்டுவந்தான். கங்கா பூலின் மீது எச்சிலை துப்பி ஒரு தேர்ந்த தேவடியாளைப்போல் அவன் பூலை இருகைகளாலும் மாறி மாறி நீவிவிட்டு அதை விழிப்படைய முயற்சித்தாள்.

ஒருகையால் பூலை பிடித்து, அதன் அருகே முகத்தை கொண்டுசென்று தலையை தூக்கி ரங்கநாதனை பார்த்தாள். அந்த பார்வை ரங்கநாதனை மயக்கியது. சொக்கி போய் கண்களை மூடி தலையை மேலே சாய்த்து சுகத்தை அனுபவிக்க ஆரம்பித்தான்.

கால்களை விரித்து கொட்டைகள் சோபாவின் விளிம்பில் கிடக்க, கண்களை மூடி தலையை விட்டத்தை நோக்கி தூக்கி படுத்திருக்கும் ரங்கநாதனை பார்த்தாள். ஒரு கணம் யோசித்து, சடாரென்று எழுந்து, எழுந்தபடியே எம்பி குதித்து, கீழே இறங்கும்போது ஒருகாலில் அவள் உடல் எடைமொத்தத்தையும் சேர்த்து முழுபலத்துடனும் அவனது கொட்டையில் ஓங்கி மிதித்து உதைத்தாள்.

ரங்கநாதனுக்கு இப்போது இங்கு என்ன நடந்தது என்று உணரும் முன் சுருண்டு தரையில் விழுந்தான்.

தூக்கத்திலிருந்து திடுக்கிட்டு எழுந்தான் சேகர். மணியை பார்க்க ஆறாக இன்னும் பத்து நிமிடங்கள் மட்டுமே இருந்தது. காலையில் சரியாக ஆறு மணிக்கு ரங்கநாதனின் வீட்டுக்கு வந்து தன்னை கூப்பிட்டுக்கொள்ளும்படி பலமுறை அழுத்தம் திருத்தமாக சொல்லியிருந்தாள். இரவு அழுது தூங்க வெகுநேரம் ஆனதால் அசந்து தூங்கிய சேகர், அடித்துபிடித்து கிளம்பி ஆட்டோவை ரங்கநாதன் வீட்டுக்கு ஓட்டினான். இந்த பத்து நிமிடங்களில் அவன் வாழ்க்கை தடம் மாறப்போவதை அவன் உணரவில்லை.

----
ரங்கநாதன் கைகள் இரண்டும் கொட்டையை பிடித்தபடி சுருண்டு கிடந்தான். கண்விழிகள் பிதுங்கி கீழே விழுந்து கிடந்தான். வலியில் அவனால் கத்தகூட முடியவில்லை. பலமாக இரும்பினான். கங்கா விட்ட உதையில் கண்கள் சிவந்து கண்ணீர் வடிந்தது. கொஞ்சம் கொஞ்சமாக வலியை மிஞ்சிய கோபம் தலைக்கேறியது.

‘எந்திரிடா! எந்திரிடா! ஓத்தா… பெரிய பெரிய தாதாக்கள ஓட விட்டு அடிச்சவன் நீ. கொலைகாரப்பசங்ககூட உன்னை பார்த்தா நடுங்குவாங்க… இந்த பொட்ட முண்ட ஒரு உதை உதைச்சதுக்கு இப்படி சுருண்டு கிடக்குறியே… எந்திரிடா! எந்திரிடா! விடாதடா அவளை…’ என்று அவன் புத்தி அவனுக்கு கட்டளையிட, வலியை மறுத்து மெல்ல மெல்ல எழுந்து நின்றான் காட்டு உடல் வலிமை கொண்ட ரங்கநாதன்.

கங்கா இதை எதிர்பார்க்கவில்லை. நொடிப்பொழுதில் அவள் செய்த விபரீதம் அவள் மண்டையில் உரைத்திருக்க வேண்டும். வெளியே ஆட்டோ வந்த சத்தம் இன்னும் கேட்கவில்லை. வீட்டை விட்டு வெளியே போக வாசல் பக்கம் ஓட முயன்றாள். ஓடியவளை ரங்கநாதனின் காட்டுக்கரம் தடுக்க வெளியே ஓட வழியின்றி உள்ளே ஓடி டைனிங் டேபிள் பக்கம் சென்று மருண்டு நின்றாள்.

“ஒம்மாள… என் மேலயே கைவைச்சிட்ட இல்ல. இனி நீ வாழுற ஒரு ஒரு நொடியும் உனக்கு நரகம்டி. இனி உன் உடம்பு மேல ஒரு ஒட்டுத்துணி படாதுடி. எப்பவும் அம்மணமாத்தான்டி இருப்பே. ஓத்தா ஊருல இருக்குற ஒவ்வொரு ஆம்பளைக்கும் உன் புண்டை விருந்தாகும்டி. உன் புருஷன் கண்ணுமுன்னாடியே அத்தனை மொள்ளமாரி முடிச்சவிக்கி பயல்களும் உன்னை ஓப்பானுகடி.” கத்திபேச முடியாவிட்டாலும் அவன் குரலில் இருந்த வன்மம் கங்காவை உறையச்செய்தது.

“ஊருல இருக்கிறவனால முடியும் ஆனா உங்களால முடியாது. நான் உதைச்ச உதையில இனி நீங்க ஒரு பொம்பளைய தொடமுடியாது.” ஒரு ஏளனப்புன்னகையோடு சொன்னாள் கங்கா. பயப்படும் நிலையை எப்போதோ தாண்டியிருந்தாள்.

“என்னடி சொன்னே?!!! ஒம்மால உன்ன இனியும் விட்டுவைக்க கூடாது.” கங்கா அவனது ஆண்மையை கிண்டல் செய்ததும், அதில் இருந்த உண்மையும் சுடவே அவனுடைய ஆத்திரம் பலமடங்கு கூடியது. அவளை வெகு நாட்கள் சித்திரவதை செய்து கொன்றுவீசலாம் என்று நினைத்திருந்தவன், இப்போதே அவளை கொல்வது என்ற முடிவுக்கு வந்தான். அவளை தாக்க ஆயுதம் கிடைக்குமா என்று சுத்தி முத்தி தேடினான். டைனிங் டேபிள் மீது காய் நறுக்கும் கத்தி ஒன்று கிடந்தது.

கத்தியை எடுக்க வேகமாக செல்ல, கொட்டைகளில் ஏற்பட்ட வலியினால் நடக்கும்போது இருமல் வந்தது. அவன் கத்தியை எடுக்கத்தான் வருகிறான், அது அவன் கையில் கிடைத்தால் கண்டிப்பாக தன்னை கொன்றுவிடுவான் என்று புரிந்துகொண்ட கங்கா, கத்தியை அவன் எடுக்கும் முன் அவனை நோக்கி பாய்ந்து, புடவையை இருகையாலும் தொடைவரை மேலே தூக்கி, இரும்பியபடி கொஞ்சம் குனிந்து கவனமின்றி வரும் அவனை, மீண்டும் எம்பி ஒரு குதி குதித்து அவனது நெஞ்சில் ஓங்கி உதைத்தாள்.

இந்த தாக்குதலை ரங்கநாதன் சற்றும் எதிர்பாக்கவில்லை. முற்றிலும் நிலைகுலைந்தான். உதைத்த உதையில் தட்டு தடுமாறி நிற்க முயன்றவன் பல அடிகள் பின்னே நடந்து சமையலறை வாசலை தாண்டி சமையலறைக்குள் நகர்ந்து, பின்பு நிற்க முடியாமல் நிலைதடுமாறி மல்லாந்து விழுந்தான். இந்த சண்டையில் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக தோற்றுக்கொண்டிருப்பதை மெல்ல உணர ஆரம்பித்தான். அவனை பயம் சூழ ஆரம்பித்தது.

“ஏய் நீ ரொம்ப வரம்பு மீறிட்ட. ஒழுங்கா இதோட ஓடிப்போயிடு. இல்லை நீ எங்க ஓடினாலும் உன்ன தேடி பிடிச்சிடுவேன். என்னை பகச்சிகிட்டு இந்த உலகத்துல நீ எந்த மூலையிலயும் வாழ முடியாது.” அலமாரியை பிடித்து ஊன்றி எழ முயற்சிதான். உள்ளங்கை வியர்வையில் கைகள் வழுக்கிவிட மீண்டும் விழுந்தான்.

கால் பரப்பி மல்லாந்து சமயலறையுள் கீழே விழுந்து கிடந்தவனை வெறுப்புடன் பார்த்தாள் கங்கா. தனக்கும் தன் கணவனுக்கும் செய்த கொடுமைகள் மனதுக்குள் வந்துபோக, ஆத்திரம் கொண்டு, “சும்மா மிரட்டாதீங்க. கேவலம் பணம்… அதுக்காக எங்களை போல இல்லாதவங்களை எவ்வளவு பாடாய் படுத்தி இருப்பீங்க? இதுக்கெல்லாம் பதில் சொல்ல வேண்டாம்?” அவன் மீண்டும் எழ அவகாசம் தரக்கூடாது என்று ஓடி சென்று கால் பரப்பி விழுந்து கிடக்கும் அவன் காலிடுக்கில் மீண்டும் பலமாக உதைத்தாள்.

ரங்கநாதனுக்கு மயக்கமே வந்துவிடும் போல் இருந்தது. பயந்தவளாக, அழுதவளாக, உணர்ச்சிவசப்பட்டவளாக, காமப்பிசாசாக அவன் பார்த்த கங்கா இப்போது காளியாக ஆத்திரமாக ஆக்ரோஷமாக நின்றுகொண்டிருந்தாள்.

“வேணாம்டி… என்கூட படுக்கும்போது நல்லா கூத்தடிச்சிட்டு இப்போ பத்தினி மாதிரி பேசுறியே?” இரும்பியபடி வார்த்தைகள் வந்துவிழுந்தன.



“நீங்க பேசுவீங்க… ஏன் பேசமாட்டீங்க? அன்னைக்கு சாயங்காலம் எப்ப என் புருஷன் கண்ணுமுன்னாடியே என்னை கையபுடிச்சி இழுத்து மடியில உக்காத்தி வச்சி என் மார பிசைஞ்சிங்களோ அப்பவே என் மனசு புத்தி எல்லாம் செத்துடுச்சு. மீதி இருக்குறது இந்த உடம்பு மட்டும்தான். இந்த உடம்புக்கு புருஷன் நக்குறானா இல்லை நாய் நாக்குதான்னு வித்தியாசமெல்லாம் தெரியாது. நக்கவேண்டிய எடத்துல சரியாய் நக்குனா உசுப்பேறிடும். நீங்களும் அதைத்தான் செஞ்சிங்க. என் உடம்பும் எனக்கு கட்டுப்படாம போயிடிச்சு.”

“என்னடி லெக்ச்சர் கொடுக்குற? ஒழுங்கு மரியாதையா இப்பவே ஓடிப்போயிடு. எல்லாத்தையும் மன்னிச்சி விட்டுடறேன்.”

“நீங்க என்னை மன்னிக்குறீங்களா?” கோபத்தில் வெடித்த கங்கா சுற்றிமுற்றி பார்த்தாள். அவள் கண்களில் மண்ணெண்ணெய் கேன் பட்டது. கைரேகை படாமல் முத்தானையில் கைப்பிடியை பிடித்து எடுத்து, மூடியையும் துணியை சுற்றி திறந்து அதில் இருந்த மண்ணெண்ணையை அவன் பூல் மீதும் முகத்தின் மீதும் ஊற்றி, தீப்பெட்டியை எடுத்து திறந்து அதில் இருந்த தீக்குச்சியை எடுத்து கையில் வைத்து அவனை பார்த்தாள்.

“பண்ணுறதயெல்லாம் பண்ணிட்டு, நீங்க என்னை மன்னிக்குறீங்களா? இப்ப நான் நினைச்சா உங்க மூஞ்சியையும் திமிறிக்கொண்டு திரியுற உங்க ஆண்மையையும் ஒரே நொடியில் கொளுத்தி போட முடியும். இனி ஒரு பொம்பளைகிட்ட நீங்க போகமுடியாதபடி என்னால பண்ண முடியும். செய்யவா? இவரு என்னை மன்னிக்கிறாராமே! எனக்கும், என் குடும்பத்துக்கு பண்ண கொடுமைக்கு என் காலுல நீங்கதான் விழுந்து மன்னிப்பு கேட்கணும். உங்க மூஞ்சி தீயில கருகாம இருக்கணும்ன்னா இப்பவே என் காலுல விழுந்து மன்னிப்பு கேளுங்க.” என்றாள் கோபத்துடன்.

ரங்கநாதன் பதறிப்போனான். கங்காவின் முகத்தில் இருந்த கோபத்தில் அவள் கண்டிப்பாக அவனை கொளுத்திவிடுவாள் என்று தெரிந்தது. கையில் தீக்குச்சியுடன் உக்கிரகாளியாக மூச்சுவாங்க நிற்கும் கங்காவை பார்த்தான். அவளை இப்போது மிரட்டி பயனில்லை. பணிந்துதான் போகவேண்டும். இப்போது தப்பித்துவிட்டால் அப்புறம் இவளை வச்சு செய்யலாம். உயிர் முக்கியம், முகம் முக்கியம், பூலும் முக்கியம். இல்லாவிட்டால் ஒரு பயல் மதிக்கமாட்டான், பயப்படமாட்டான் என்ற முடிவுக்கு வந்தான். அவன் ஆணவம், அகங்காரம் எல்லாத்தையும் மறந்து மெல்ல எழுந்து முட்டிகால் போட்டு நாயைப்போல் கங்காவின் கால்களில் விழுந்தான்.

“என்னை மன்னிச்சுடு. நீ இனி வட்டிக்கட்ட வேண்டாம். உனக்கு குடுத்த கடனையும் திருப்பிதர வேண்டாம், நகைகளையும் நீயே வச்சிக்க. என்னை விட்டுடு.” என்று பயத்தில் கெஞ்சினான்.

ஆஜானுபாகுவான ஒரு ஆண்மகன் தன் காலில் விழுந்துகிடப்பதை பார்த்து கங்காவின் மனம் இளகியது. கங்காவிற்கு அந்த கணம் கண்களில் நீர் கொப்பளித்தது. சில வாரங்களாகவே அவளை சொல்லொண்ணா மனஉளைச்சலுக்கு ஆளாக்கியவன் இப்போது அவள் காலடியில் மன்னிப்புக்கேட்டு கிடக்கிறான். இதை பார்க்க சேகர் அங்கு இல்லையே என நினைத்தாள்.

பொங்கிவந்த அழுகையை அடக்கியபடி மெதுவாக, “என்னை மாடு மாதிரி பெல்டால அடிச்சதையும், என் கண்ணு முன்னால என் புருஷன வேலைக்காரன் மாதிரி நடத்துனதையும் மன்னிச்சுடேன்.” என்று சொல்லி இடது காலை எடுத்து அவன் தலையில் அலட்சியமாக ஒரு புழுவை எத்துவது போல் உதைத்தாள். உதைபட்ட தலையை தூக்கி ரங்கநாதன் கங்காவை பார்க்க, கங்கா கையிலிருந்த தீக்குச்சியையும் தீப்பெட்டியையும் சமையல்கட்டு மேடைமீது வைப்பதை பார்த்தான். கொஞ்சம் நிம்மதியடைந்தான். அவளை இப்போது தாக்கலாமா என்று சிந்தித்தவன், அவன் இருக்கும் நிலையில் அது சாத்தியம் இல்லை என்பதை உணர்ந்து அசையாமல் நின்றான்.கங்கா திரும்பி விறுவிறுவென்று சமையல்கட்டைவிட்டு வெளியேறினாள்.

மேஜை மீது கட்டுக்கட்டாக ரங்கநாதன் அடுக்கி வைத்திருந்த பணம் கிடந்தது. அதன் அருகில் சில நொடிகள் நின்றாள். அத்தனை பணத்தையும் கைகளால் வருடினாள். பின், அதை ஏளனமாக ஒரு பார்வை பார்த்துவிட்டு மீண்டும் வேகமாக நடந்து முந்தானையால் வாசல் தாழ்ப்பாளை பிடித்து திறந்தாள். வெளியே வந்து கதவை இழுத்து அழுத்தி மூடினாள். வெளியே ஒரு பெரிய அட்டைப்பெட்டி இருந்தது. அதை எடுத்துக்கொண்டு ஓட்டமும் நடையுமாக காம்பௌண்டை விட்டு வெளியே வரவும் வாசலில் சேகரின் ஆட்டோ வந்து நிற்கவும் சரியாக இருந்தது.

 ரங்கநாதனுக்கு மெல்ல உயிர் மீண்டு வந்தது. தட்டு தடுமாறி அங்கே இங்கே கைகளை தாங்கி மெல்ல எழுந்து சமையலறை மேடையில் கைகளை ஊன்றி தலைகுனிந்து நின்றான். கால்களை சற்று அகற்றிவைத்தே நிற்கமுடிந்தது. அவ்வப்போது இரும்பினான். தலைமுடி உட்பட உடலெங்கும் உயிர்பயத்தில் எக்கச்சக்கமாக வேர்த்திருந்தது. அதோடு சேர்ந்த மண்ணெண்ணையின் பிசுபிசுப்பு. பலமாக மூச்சிரைத்தான். உயிர் பிழைத்த உணர்வைத்தாண்டி கண்களில் மெல்ல கோபம் கொப்பளிக்க ஆரம்பித்தது. கேவலம் ஒரு அன்னாடங்காய்ச்சி பொம்பளையின் காலில் விழுந்து உயிர்ப்பிச்சை கேட்ட அவமானம் அவன் நெஞ்சை அறுத்தது. கோபம் தலைக்கேற கொஞ்சம் கொஞ்சமாக சிரிக்க ஆரம்பித்தான்.


?என்னை கொல்லாம விட்டு தப்பு பண்ணிட்டடி நாறமுண்ட. என்னை கொன்னிருக்கணும்டி. என் மேல கையவச்சதுக்கே உன்ன உண்டு இல்லன்னு பண்ணியிருப்பேன். ஆனா நீ என்னை உதைச்சி, அவமானப்படுத்தி, உயிர்பயம் காட்டி, உன் காலுல விழவச்சிட்ட இல்லை?!! உன்ன எப்படியெல்லாம் சித்திரவதை செய்யபோறேன்னு எனக்கே இன்னும் தெரியல. என்னை கொல்லாம விட்டு தப்பு பண்ணிட்ட.? என்று அவனுக்கு மட்டும் கேட்கும்படி கறுவி மெல்ல சிரித்தான். பயங்கர கொலைவெறி அவன் கண்கள் சிவந்தன.

-----

வாசலில் வந்த ஆட்டோ நிற்கும் முன்பே நகர்ந்துகொண்டிருக்கும்போதே கையிலிருந்த அட்டைப்பெட்டியை வைத்துவிட்டு விருட்டென்று அவசரமாக ஏறி அமர்ந்தாள் கங்கா.

?எங்கையும் நிக்காம சீக்கிரம் வீட்டுக்கு போங்க.? என்றாள்.

சேகர் ஆட்டோவை சரட்டென்று திருப்பி வீட்டை நோக்கி ஓட்டினான். பின் சீட்டில் அமர்ந்திருந்தவள் சற்றே எழுந்து கைகளை முன்னே நீட்டி ஆட்டோவின் ரியர்வியூ கண்ணாடியை எட்டி திருப்பி ரங்கநாதனின் வீட்டு வாசல் தனக்கு தெரியுமாறு வைத்துக்கொண்டாள்.

வியர்வை வழிய கோபமும் பதட்டத்துடன் இருந்த அவள் கோலத்தை பார்த்து பதறிய சேகர், ?என்னடி என்ன ஆச்சு? ஏன் நீ இப்படி பதட்டத்தோடு இருக்க? ஏன் உனக்கு இப்படி மூச்சுவாங்குது??

பதிலில்லை. அவள் உதடுகள் எதையோ முணுமுணுப்பது தெரிந்தது. ஆனால் என்ன முணுமுணுக்கிறாள் என்று இவன் காதில் சரியாக விழவில்லை.

?என்ன சொல்லுற? எனக்கு ஒன்னும் கேக்கல. உன்னை அவர் திரும்பவும் அடிச்சாரா??

பதிலில்லை. ஏதோ முணுமுணுப்பு.

?அது என்ன அட்டைப்பெட்டி? அதுல என்ன இருக்கு??

எதற்கும் பதிலளிக்காமல் கங்கா, புடவையை இடுப்பிற்கு மேல் ஏற்றி கட்டி முந்தானையை சரிசெய்தாள். முந்தானையால் முகமெங்கும் இருந்த வியர்வையை துடைத்தாள். இடுப்பு, கால்கள், கழுத்தில் கிடந்த நகைகள் ஒவ்வொன்றாக கழட்டி பத்திரமாக அட்டைப்பெட்டியுள் வைத்தாள். கண்கள் மட்டும் ரியர்வியூ கண்ணாடியை விட்டு அகலவில்லை.

?அந்த அட்டைப்பெட்டிக்குள்ள என்ன இருக்கு சொல்லித்தொலையேன்.?
-----

கண்களில் கொலைவெறியுடன் சிரிக்க ஆரம்பித்த ரங்கநாதன் இன்னும் பலமாக சிரித்தான். உயிர் பிழைத்ததைவிட, கங்காவை பழிதீர்க்க மீண்டும் சந்தர்ப்பம் கிடைத்ததை எண்ணி இன்னும் பலமாக சிரிக்க ஆரம்பித்தான். சிறிது நேரம் சிரித்து கொண்டிருந்தவன் ஏதோ காரணத்தால் சட்டென்று சிரிப்பதை நிறுத்தினான். மெல்ல தன் முகத்தின் மீது படிந்திருந்த மண்ணெண்ணெயை ஒரு கையால் தடவி முகர்ந்தான். அதில் கொஞ்சமும் மண்ணெண்ணெய் வாசனை வரவில்லை. குழப்பமடைந்தவன் மீண்டும் கன்னத்தில் கைகளை தேய்த்து முகர்ந்தான். சுத்தமாக வாசனை இல்லை. அப்போ? இது மண்ணெண்ணெய் இல்லையா? நாம்தான் பயந்து அவள் கால்களில் உயிர்ப்பிச்சை கேட்டு தேவையில்லாமல் விழுந்தோமா? குழம்பிய ரங்கநாதனின் கவனத்தை மேடையின் மீது இருந்த ஏதோ ஒன்று ஈர்த்தது. அது அவன் சரக்கடிக்கும் கிளாஸ் டம்பளர். அதில் கால்வாசியளவு ஒரு நீலநிற திரவம் இருப்பதை பார்த்தான். என்ன இது புது திரவம்? அதன் மீது ஒரு தீக்குச்சி மிதந்துகொண்டிருந்தது.

ரங்கநாதன் தன் காலில் விழுந்து கெஞ்சியபின் கங்கா தீக்குச்சியை வெறுமனே மேடைமீது வைத்திருக்கவில்லை. அந்த நீலநிற திரவத்தின் மீது போட்டிருந்தாள். நீலநிற திரவத்தின்மீது மிதந்துகொண்டிருக்கும் அந்த தீக்குச்சியை கவனமாக பார்த்தான் ரங்கநாதன். வழக்கத்துக்கு மாறாக அந்த தீக்குச்சியின் இருமுனைகளிலும் மருந்து இருந்தது. ஒருமுனையில் இருந்த மருந்து வழக்கமான நிறத்தில் இருக்க அடுத்த முனையில் இருந்த மருந்துத்தலை வெளீர்நீல நிறத்தில் இருந்தது. ரங்கநாதன் மிகுந்த குழப்பத்துடன் அந்த தீக்குச்சியை உற்று நோக்கினான். அந்த தீக்குச்சி மெல்ல தாழ்ந்து அந்த திரவத்தில் மூழ்கி டம்ளரின் அடிபாகத்தில் இருந்த இன்னும் அடர்த்தியான கருநீல திரவத்தை தொட்டது.

----

ஆட்டோ ஓடிக்கொண்டிருக்க கவலையுடன் சேகர், ?என்ன நான்பாட்டுக்கு கேட்டுகிட்டே இருக்கேன். நீ பதிலே பேச மாட்டேங்குற.?

பதிலில்லை.

?ஏதாவது பேசு. எனக்கு ரொம்ப பயமா இருக்??

அவன் சொல்லி முடிப்பதற்குள் கங்கா ஆத்திரத்துடன் சத்தமாக, ?ஆறு!!!!? என்றாள். அவ்வளவு கோபமாகவும் சத்தமாகவும் அவள் பேசி அவன் பார்த்ததில்லை. சர்வநாடியும் ஒடுங்கினான்.


கங்காவின் கண்களில் கோபம் தெரித்தாலும் ரியர்வியூ கண்ணாடியில் பின்னால் நகரும் ரங்கநாதனின் வீட்டு வாசலிலேயே அவள் பார்வை இன்னும் இருந்தது.

?என்னது? ஆறா? அதான் ஆறு மணிக்கு சரியா??

மீண்டும் சொல்லி முடிப்பதற்குள், ?அஞ்சு? என்றாள். மிகவும் குழம்பிய சேகர் திரும்பி கங்காவை பார்க்க அவள் கண்கள் ரியர்வியூ மிரரில் நிலைத்திருந்தது.

திரும்பி வழியை பார்க்கும் முன் கங்கா, ?நாலு? என்றாள். அவள் நொடிகளை கணக்கிடுவதை உணர்ந்த சேகர் பேசாமல் வண்டியை ஓட்ட?

?மூணு??

?ரெண்டு??

?ஒன்னு??

அடுத்த நொடி அந்த காலைநேர அமைதியை கிழித்து தூரப்போட்டு ?டமார்...? என்று பெருத்த சத்தத்துடன் ரங்கநாதனின் வீட்டிலிருந்து நெருப்பு பிழம்பு கிளம்பியது. சுற்றியிருந்த பறவைகள் படபடவென மேலே பறக்க, சில நாய்களின் கூச்சல்கள் கேட்டது. யார் வீட்டிலோ நிறுத்தியிருந்த காரின் செக்யூரிட்டி அலாரம் பலமாக கத்த ஆரம்பித்தது.

இந்த சத்தத்தை கேட்டு பதட்டம் அடைந்து ஆட்டோவை சாலை ஓரம் நிறுத்த போன சேகரை கங்காவின் அடுத்த வரிகள் தடுத்தன.

?வண்டியை எங்கயும் நிறுத்தாதே. இந்த சத்தத்தை நீ கேக்கவே இல்லை. வீட்டுக்கு போய்கிட்டே இரு.? என்று பெருத்த அதிகாரத்துடன் கட்டளையிட்டாள். ஆட்டோவின் ரியர்வியூ கண்ணாடியிலிருந்து அவள் கண்கள் இதுவரை விலகவில்லை. ரங்கநாதனின் வீட்டிலிருந்து கிளம்பிய தீப்பிழம்பை ரியர்வியூ கண்ணாடி காட்டியது.

நடுக்கத்துடன் சேகர் திரும்பி கங்காவை பார்க்க, ரியர்வியூ கண்ணாடியில் நிலைகுத்திய கண்களுடன் அவளது உதட்டில் ஒரு சிறிய வெற்றிப்புன்னகை எட்டிப்பார்த்தது.












கருத்துகள் இல்லை:

கருத்துரையிடுக