திரெளபதி - பகுதி - 18



என்னை ஏற்றுக்கொள் என யாசித்துக் கொண்டு கையேந்திக் கொண்டிருந்தேன்...அவளின்
கண்ணீர் துளிகள் என் பின் மண்டையில் பட்டு அதனை நனைத்தது..

மெல்ல அவளின் கரங்கள் என் தலை மயிர்களை ஊடுறுவவதை உணர்ந்தேன்..
அவள் என் தலை முடியை கோத கோத அவள் என்னை ஏற்றுக் கொண்டிருக்கிறாள் என உணர்ந்தேன்...

என் ஆத்மாவை திரட்டிக் கொண்டு....
“சாரி...அக்கா...” என அழுதப்படி முனுகினேன். அதை சொல்லும் போது அனைத்தையும்
துறந்து மனதையும் உடலையும் அவளிடம் நிர்வாணமாக காட்டி பிச்சையெடுப்பதைப் போலிருந்தது..

“நீங்க முன்னாடி எப்படி அன்பு காட்டினீங்களோ... எப்படி என்னை நினைச்சீங்களோ...
எனக்கு சரியா சொல்லத் தெரியல....அக்கா... நான் வந்து உனக்கு சொந்தமானவனா
இருக்கனும் அக்கா...” மனதின் எண்ணங்களை சொல்ல தெரியாமல் கோர்வையில்லாமல்
உளறினேன்.

ரஞ்சனி என் தலையை மெதுவாக தூக்க அவளை ஏறிட்டேன்...

அதிர்ந்தேன்....

ஒரு கணம் என் அம்மாவின் முகத்தை பார்த்தேன்...




துணுக்குற்ற மறுவினாடி...

ரஞ்சனியின் முகம் தெரிந்தது....

கண்ணீர் என் கண்களிலிருந்து கொட்டிக் கொண்டிருந்தது... இப்போது நான் முழுமையாக
அவளிடம் சரணாகதியாகிவிட்டேன்...

என்னை தூக்கி பக்கத்தில் அமர வைத்தாள்...அவள் முகத்தில் அழுகை நின்று சாந்தியும் சமாதானமும்
ஆனந்தமும் குடிக் கொண்டிருந்தது...

“சிவா... நீ ஏன் சாரி கேட்குறே... இந்த மாதிரி சிவா வேணும்னு தானே கஷ்டப்பட்டேன்...”
“இல்லக்கா.... உன்னை நான் அசிங்கமா ட்ரீட் பண்ணிட்டேன்.. இதுவரை யாரும் கேட்காத
என் ஆன்மாவை நீங்க கேட்டீங்க... ஆனா அதை நான் பயன்படுத்திகிட்டு...உங்களை
ஒரு ஸ்லட்..வேசி..தாசி..விபச்சாரியா மாத்தி கேவலமா ட்ரீட் பண்ணிட்டேன்...” என சோகம்
தாங்காமல் அவள் மார்பில் புதைந்தேன்...

அவள் மார்பகங்கள் எனக்கு இனம் புரியாத ஆறுதலை அளித்தது....
“என் ஈகோவால... நீங்க பேசித் தீர்க்க முயற்சித்தும் புரிஞ்சிக்காம... நான் மிருகமா
நடந்துக்கிட்டேன்...” அழுகையால் குலுங்கியப்படி சொன்னேன்.

அவள் என் தலையை நிமிர்த்தினாள்...
“சிவா... ஒரு அரிய பொருளுக்கு ஆசைப்பட்டா கஷ்டப்பட்டுதான் ஆகுனும்... நான்
சிவாவின் மனசுக்கு ஆசைப்பட்டேன்.... இப்படி கஷ்டப்பட்டு அடையனும்னு இருக்கு...” என இன்பம்
பொங்கும் முகத்துடன் சொன்னாள்..
‘சிவா.... நான் நினைச்ச மாதிரி நீ எனக்கு கிடைச்சதுல... ரொம்ப ரொம்ப சந்தோசம்... அதை வார்த்தையால
சொல்ல முடியாத..உணரத்தான் முடியும்.. சிவா யூ ஆர் மைன்..” என என் நெற்றியில்
அவளிடம் செல்லாமல் மிச்ச மீதியிருக்கற ஆன்மாவை உறிஞ்சும் விதமாக, முத்தமிட்டாள்.

“ஆனா...கண்ணாடி உடைஞ்சு போச்சே அக்கா.... அதை எப்படி ஓட்டினாலும் அது பழையப்
படி வருமா...” என்றேன்..
“சிவா....நீ ஏன் அந்த மாதிரி நினைக்கிற... கண்ணாடியெல்லாம் உடையல.... நாம ரெண்டு பேரும்
சேர்ந்து நமக்கு தேவையான அழகான புதுக் கண்ணாடி ஒன்னை செஞ்சிருக்கோம்...சிவா...
அதுதான் உண்மை...நீ மனசை போட்டு குழப்பிக்காதே...: என்றாள் திடமாக சந்தோசமாக.

“ஆனா..அக்கா...நான் செஞ்சது....” என என் காமகொடூரத்தை சொல்லும் முன்...அவள் என்
வாயை பொத்தினாள்...
“போதும் சிவா... அது என் தம்பி எனக்கு செஞ்சதா நா இப்ப மறந்துப் போச்சு... அத என் மனசுல
இருந்து எடுத்துக்கிட்டேன்.... நீ எனக்கு கிடைச்சுட்டே... நான் உங்கம்மாவுக்கு செய்த பாவத்திற்கு..
விமோசனம் கிடைச்சதுச்சு... இப்ப என் பாரமெல்லாம் கொறைஞ்சு...இப்ப சந்தோசமா இருக்கேன்..
என்றாள் பேரானந்தமாக...

என்னை ஆரத்தழுவினாள்... நான் கர்ப்பபையில் இருப்பதை போன்ற உணர்ச்சிகளும் எண்ணங்களும்
ஏற்பட்டது...

”அக்கா... உங்களுக்கு என்னால் விமோசனம் கிடைச்சது... நான் உங்களுக்கு செஞ்ச தப்புக்கு
விமோசனம் வேண்டுமே...” என் நிலமையை அவளுக்கு உணர்த்தினேன்...
“நான்...என்ன செய்யனும் சிவா... உனக்கு என்ன வேணும்னாலும் செய்யறேன் சிவா..”
என்றாள் ஆனந்த குதூகலுத்துடன்...

இப்போது என் மனதில் ஒரு நிம்மதி பரவியது...என் அழுகை நின்றது... அவள் முகத்தை
ஆசைப் பொங்க பார்த்தப்படி...
“அக்கா... நான் வந்து உங்க கிட்டே எல்லாத்தையும் எந்நேரத்திலும் வேண்டிக்கிட்டே இருக்கனும்...
கேட்டுக்கிட்டே இருக்கனும்... பிச்சையேந்திக் கிட்டே இருக்கனும்... நீங்க தர்றீங்களோ..
இல்லையோ நான் உங்களை நினைச்சு வேண்டிக்கிட்டே இருக்கனும்... என் ஆன்மா
உங்க ஆன்மாகிட்டே இறைச்சிக்கிட்டே இருக்கனும்..” என உணர்ச்சிகளின் தாக்கத்தை
தாங்காமல் சிறிது நேரம் நிறுத்தினேன்...

அவள் சலனமில்லாமல் என்னை பார்த்து புன்முறுவலித்தப்படி இருந்தாள்...

“நான்...வந்து உனக்கு பக்தனாக இருக்கனும்... நீங்க எனக்கு தெய்வமா இருக்கனும்....
ஆமா நீங்க எனக்கு அம்மனாக இருந்து தெய்வமா இருக்கனும்.. நான் தரிசத்து
கேட்பதையெல்லாம் நீங்க எனக்கு தந்துகிட்டெ இருக்கனும்...” என கதறி என் ஆன்மாவால்
அவளிடம் யாசித்தேன்...

அவள் அப்படியே என்னை கட்டிப்பிடித்தாள் ... அது வேறும் உடலாலான அணைப்பு அல்ல..
அவளின் உயிரால் என் உடலினுள் இருக்கும் உயிரை இழுத்து அணைக்கும் உடலணைப்பு...

“சிவாஆஆஆஆஆ....” என உணர்ச்சி பாச கொந்தளிப்பில் நடுங்கினாள்... ஏதோ ஒரு
உச்சத்தை தொட்ட விட்ட ஒரு சிலிர்ப்பு... யாருமே தொடாத போதையின் உச்சத்தை தொட்டுவிட்ட
ஒரு இறுமாப்பு...



“சிவாஆஆஆஅ...உனக்கு என்ன வேண்டும் சொல்லுடா... எல்லாமே உனக்கு தர்றேன்...
ஐயோ...சிவா...இது எந்த பெண்ணுக்கும் கிடைக்காத பேறு... சிவா யூ ஜஸ்ட் மேட் மி அ
காட்... என்னை தெய்வமாக்கிட்டேயே சிவாஆஅ..... நான் உனக்கு என்ன வேணும்னாலும்
தர்றேன் சிவாஆஆ...” என ஆனந்த கூத்தாடினாள்..

ரஞ்சனி பித்து பிடித்த நிலைக்கு சென்றுவிட்டாள்...ஏனோ தானோ என்று கட்டியிருந்த அவளின்
துணிகளை கிழித்தெறிந்து களைந்தாள்...நிர்வாண கோலம் பூண்டாள்... என் உடைகளை
பீய்த்து களைந்தாள்...என் நிர்வாணத்தை அணைத்து அவளின் நிர்வானத்தோடு ஐக்கியப்படுத்தினாள்..

நான் பகதியில் அவளிடம் ஐக்கியமானேன்... எங்கள் மனதின் எண்ணத்தில் எங்கள் இருவரைத்
தவர வேறு எதுவுமே இல்லாமல் போய்விட்டது...

கொல்லையில் பிறந்த மேனியாக கட்டிப்பிடித்தப்படி நடனமாடினோம்... அக்கம்பக்கத்தில்
பார்ப்பார்கள் என்ற பயம், கூச்சம் போய்விட்டது..

அங்கே நிஜமான ஒரு ஆனந்த கூத்து தாண்டவம் நடைப்பெற்றுக் கொண்டிருந்தது...
இருவர் ஒருவரான நிலை

அந்த ஆனந்த கூத்தில் நாங்கள் இருவரும் ஒருவரை ஒருவர்
உடும்பு பிடியாக அணைத்துக்
கொண்டு.... ஓஓ ஓஓ ஓஓ... வென கத்திக் கொண்டு...பித்து
நிலை பிடித்து.... அக்கம்பக்கத்து
வீடுகளிலுள்ளவர்கள் பார்த்து விடுவார்கள் என்ற வெட்கத்தை
துறந்து..... ஆனந்த கூத்தாடிக் கொண்டிருந்தோம்...

இந்த கூத்தை உலகத்திலுள்ளவர்கள் பார்க்க மாட்டார்களா என்ற ஏக்கம் எங்களிருவருக்கும்
ஏற்பட்டது...இல்லை உலகத்திலுள்ளவர்கள் பார்க்க வேண்டும் என நடனமாடிக் கொண்டிருந்தோமா
என தெரியவில்லை...

ஆனால் அதுதான் எனக்கு பாடம் புகட்டியது..

கவிதாவை எதிர்ப்பாத்து ஆசையாய் தெருவில் நின்றுக் கொண்டிருந்தேன்...எல்லாவற்றையும்
கொட்டிவிடத் துடிக்கும் ஆசை... அன்பின் ஆசையினால் விரைகளில் நிரம்பி வழியும்
விந்தணுக்களை வெளியேற்ற துடிக்கும் ஆசை.. அதனால் கவிதா மேல் ஏற்படும்
கொள்ளை பிரியத்தை தேக்கிக் கொண்டிருந்தேன்.

கவிதா...ஆட்டோவில் வந்தாள்...அபிநயாவை தூக்கிக் கொண்டு கீழே இறங்கினாள்...
“கோவிலுக்கு போறோமில்ல...அதான் நான் வெஜ் வேணாம்னு வேறும் வெஜ்ஜா வாங்கிட்டு
வந்துட்டேன்..” என சொல்லி என்னை பார்த்தாள்.

என் தேகம் சுத்தமாக மாறியிருப்பதை கண்டாள்... இதுவரை அவள் பார்த்திராதது... என்னை
பாசத்துடன் கொஞ்ச வேண்டும் என அவள் ஆசைப்படுவதை நான் உணர்ந்தேன்..

பார்சலக்ளை வாங்கி வாசல் படியில் வைத்து...ஆட்டோக்கு பணம் குடுத்து அனுப்பினேன்..
நான் இருந்த நிலமையில் மீட்டருக்கு மேல் நன்றாக பணம் குடுத்தேன்..

அப்படியே நடுத்தெருவில் நின்று எதை பற்றியும் கவலைப்படாமல் கவிதாவை
அபிநயாவோடு சேர்த்து கட்டியணைத்து அவளுடன் பின்னி பிணைந்தேன்...கவிதா நீ
தான் எனக்கு எல்லாமே..நான் உனக்கு இன்னொரு மகன்..நீ தான் எனக்கு தாய்...உன்
முன்னால் நான் ஆண்மகன் கிடையாது.... உனக்காக என்னால் போட்டி போட முடியாது...
நீதான் என்னை ஏற்றுக்கொள்ள
வேண்டும்...நான் உன் அரவணைப்பில் பாதுகாப்பில் எப்போதும் இருக்க வேண்டும்..
என அவளிடம் என் மனம் இறைஞ்சுவதை...அவளை இறுக கட்டியணைத்தப்படி அவளுக்கு
சொல்லிக்கொண்டிருந்தேன்..

அவளின் உடல்மொழி எனக்கு நன்றாக உணர்த்தியது.. நான் அவளிடம் மனது மூலம் யாசித்ததை
நன்றாக அவள் மனம் புரிந்துக் கொண்டிருந்தது என்று.

எங்கள் தாம்பத்ய வாழ்கையில் முதல் முறையாக இருவரும்.. ஒரு தூய்மையான முழுமையான
வேறு ஒரு பரிணாமத்தில் ஒருவரை ஒருவர் அரவணைத்துக் கட்டிப்பிடித்துக் கொண்டிருந்தோம்..

“ச்சீ...நடு ரோட்டில எல்லாரும் பார்க்கபடியா கட்டியணைக்கிறது...” என
நிதர்சணத்துக்கு வந்தவளாக சொன்னாள்.
“இது என் பொண்டாட்டி... அவளை எங்கே வேணா கட்டிப்பிடிப்பேன்..” என்று அடம்பிடித்தேன்.
கவிதா புன்னகையித்தாள்... அவளுக்கு என்ன புரிந்ததோ தெரியவில்லை..வலது கையால்
என்னை இடது கையில் இருக்கும் அபிநயாவோடு சேர்த்து அணைத்து...அவள் வாயை
திறந்து என் வாயில் பதித்து முத்ததால் என்னை உறிஞ்ச தொடங்கினாள்..
நானும் அவளை என்னிடம் மேலும் இழுத்தேன்..எங்கள் கண்கள் எதைப்பற்றியும்
கவலைப்படாமல் பார்த்து பேசிக்கொண்டிருந்தன..

“என்னத்தான்... புருசன் பொண்டாட்டியாலும் இப்படி நடு ரோட்டிலியா கட்டிப் புடிச்சுக்கிட்டு
அன்பை காட்டுறது...” என என் மாமனாரின் குரலை கேட்டு எங்கள் அரவணைப்பை பதறிக்
கொண்டு விலக்கிக் கொண்டோம்...வெட்கத்தால் நெளிந்தோம்..

“வாங்க அப்பா..” என்றாள் கவிதா..
“என்னம்மா சிவா உன்னை பிரிஞ்சி ஐஞ்சு நாள் கூட இருக்கமுடியாது போல...” என்றார்.
“அப்படியெல்லாம் இல்ல மாமா...” என வெட்கப்பட்டேன்.

உள்ளே சென்றோம்... ஓரே ஆரவாரம் தான்... கவிதா, ரஞ்சனி, அவினாஷ், கார்த்திகா, என் மாமனார்
என சாப்பிட்டு புறப்பட தயாரகும் ஆயத்த ஆரவாரம். கவிதா என்னிடம் அபிநயாவை தந்து
மாடியில் படுக்க வைக்க சொன்னாள்..

நான் மாடி படுக்கையறையில் அபிநயாவை படுக்க வைத்து விளையாடிக் கொண்டிருந்தேன்..
செல்ல மகளை கொஞ்சுவதில் இருக்கும் ஆனந்தத்தை விட ஒரு தகப்பனுக்கு என்ன வேண்டும்..

கொஞ்ச நேரத்தில் கவிதா வந்து என் பக்கத்தில் அமர்ந்தாள்..
“சிவா.. உங்ககிட்ட ஏதோ ஒரு சேஞ்ச்...மாற்றம்..இருக்கு..தட் மேக்ஸ் மீ டூ...ம்ம்ம்...வேறு வகையா
உன்னை லவ் பண்ண வைக்குது...” என்றாள் பூரிப்புடன்.
“கவி...எனக்கு எப்படி சொல்ல தெரியதுன்னு தெரியல... நாம் எவ்வளவு தான் லவ் பண்ணி
எதிர்ப்பை எல்லாம் மீறி கல்யாணம் பண்ணிகிட்டாலும்... திருமணத்திற்கு பிறகு லவ்
பண்ணாலும்... பல கஷ்டங்கள் வந்து லவ் பண்ணாலும்... உன் கிட்டே என்னை முழுசா
தந்துட்டேன்னு நினைச்சேன்... பட் சம்திங்க் வாஸ் ஹோல்டிங்க் மீ பேக்... என்னை ஏதோ ஒன்னு
உன்கிட்டேயிருந்து இழுத்துக்கிட்டே இருக்கு...அந்த டென்சன் அந்த குழப்பம் தான் ஒரு வாரமா
நீ நினைச்சுதுக்கு மீறி துரோகமா அசிங்கமா ஏதோஏதோ நினைச்சு... செய்யவேண்டியதாச்சு..”
என்று நிறுத்தி அவளை பார்த்தேன்..


அவள் புரிந்துக்கொண்டேன் என்கிற விதத்தில்
என்னை பார்த்து புன்னகையித்துக் கொண்டிருந்தாள்..

”என்னால முடியல கவிதா..இப்படியே என்னால இருக்க முடியல கவிதா... எனக்கு நீ
வேணும்...முழுசா வேணும்... நா உன்கிட்ட சரணடைஞ்சு.. புதைஞ்சு ஒன்னு சேர்ந்து..
நா வந்து நீயாவே ஆயிடனும்... சிவா கவிதாவா மாறிடனும்... யேஸ் ஐ வாண்ட் டூ பிகம்
எ சைல்ட் ஃபார் யூ.. நா வந்து உனக்கே சொந்தமான சொத்தாயாயிடனும்... என்
உரிமை, உணர்ச்சி, எண்ணம், மனசு உடல் எல்லாத்தையும் உன் கையில கொடுத்துட்டு
அடகு வெச்சிக்கிட்டு... அதை நீயே பயன்படுத்தனும்... நீ பயன்படுத்தற விதத்துல நான்
இருக்கனும்... நா உனக்கு ஒரு மகனா இருக்கனும்... ஐ ஜஸ்ட் வாண்ட் டூ பி எ சைல்ட் டூ யூ..”
என சொல்லி என்னை கட்டுபடுத்த முடியாமல் அழுது வெடித்தேன்...

“நா வந்து உன் கர்ப்ப்பையில இருக்கற குழந்தையைப் போல பாதுகாப்பா இருக்கனும்...பிறந்தவுடன்
குழந்தையை பல ஆதி அன்பு பாச உணர்ச்சிகளால் அரவணைக்கற தாயைப் போல
நீ என்னை அரவணைக்கனும்...” என அழுதேன்..


கவிதாவும் என்னோட சேர்ந்து அழுதாள்...அவள் கண்களில் கண்ணீர் வழிந்தது.. என்னை கட்டியணைத்தாள்..

“தேங்க்ஸ்...சிவா...உன்னை நான் எப்பவோ மகனா நினைச்சுகிட்டேன்...அதான்
உன்னை என்னால இவ்வளவு காலம் நல்ல பாதைல போக வைக்க முடிஞ்சது... மேய்க்க முடிஞ்சது
ஆனா.. நீ அதை புரிஞ்சி நீ அப்படி மாற மாட்டியான்னு நான் ஏங்கிக் கிட்டேன் இருந்தேன் சிவா...
என்னால உன்கிட்ட வந்து சிவா நீ எனக்கு ஆம்பளை கிடையாது எனக்கு நீ சிறுவன் மகன்
என சொல்றதுக்கு மனசு வர்றல.. உன் மனசுல இருக்கற ஆண்மகன் என்ற எண்ணத்தை
என்னால சீண்ட முடியல அகற்ற முடியல...அப்படி சீண்டினா... நா விரும்பும் சிவா என்னவாக
மாறிடுவானோன்னு ஒரு பயம்...” என அடக்க முடியாத அழுகையால் வெடித்தாள்...

அழுகையுடன் தொடர்ந்தாள்...
”ஆனா... இப்ப நீ புரிஞ்கிட்டதுக்கு தேங்க்ஸ் சிவா... இனிமே நம்ம வாழ்கைல எந்த ஒரு
பிரச்சனையும் வராது அப்படி வந்தா சமாளிக்கிற தைரியம் எனக்கு வந்திடுச்சி...
ஏன்னா..இப்ப எனக்கு மகனா ஆயிட்டே... அதனால.. என் சிவா எங்கேயும் போகமாட்டாரு...என்
கூடவே இருப்பாருன்னு நம்பிக்கை.. யூ ஹவ் பிகம் பார்ட் அண்ட் பார்சல் ஆஃப் மீ...சிவா..”
என அழுதப்படி என் வாயில் முத்தம் தந்தாள்... எங்கள் அழுகையும் கண்ணீரும் அன்பும்
பாசமும் எச்சிலும்.. அங்கே சங்கமித்தன..

“சிவா செல்லம் .... கதைவை சாத்திகிட்டு வாடா..” என்றாள் மெதுவாக.
நான் அவளிடம் விடுப்பட்டு...போய் கதவை தாழ்ப்பாள் போட்டு திரும்பி பார்த்தாள்...

கவிதா தன் பால் ததும்பும் முலைகளை எனக்கு காட்சியளித்துக் கொண்டு
கைகளை நீட்டி என்னை வா வா என்றழைத்துக் கொண்டிருந்தாள்... எப்படி அவ்வளவு
சீக்கிரமாக உடைகளை கலைந்தாள் என என் மனம் ஆச்சரியப்பட்டது...

நான் அவள் முன் நின்றேன்...என் மனதில் பால் குடிக்க ஆசைத்தான்...ஆனால் எப்போதும்
போல கவிதா தடுத்துவிடுவாளோ...என ஏமாற்ற எதிர்ப்பார்ப்பு என் முகத்தில் இருந்தது..

“ சிவா. துணி எல்லாத்தையும் கழட்டு..” என்றாள்... நான் மட மட வென நிர்வாணமானேன்...
என் உறுப்பு நீண்டுக் கொண்டிருந்தது... இதற்கு முன்னால் சிறு கூச்சமிருக்கும்...ஆனால் நான்
அதிசயக்கும் வகையில் கூச்சமில்லாமல் ஒருந்தேன்.

“வாடா...சிவா...” என்று என்னை இழுத்து அவள் மடி மேல் என் தலையை வைத்து படுக்குமாறு
செய்தாள்.
“சிவா..நா உனக்கு அம்மான்னா நீ உனக்கு மகன்னா...எனக்கு பால் தரும் ஆசையிருக்கனும்
உனக்கு பால் குடிக்க ஆசையிருக்கனும்...எனக்கு இருக்கு சிவா.. உனக்கு இருக்கா சிவா...” என்றாள்
பாச கிறுகிறுக்கத்துடன்..
“..கவி...என் ஆசையே அதுதானே...ஆனா இதுவரைக்கும் என்னை ஆசை தீர பால் குடிக்க
விடலயே...” என்றேன்..

"வாடா...என் செல்லக்குட்டி...இப்ப குடிடா..” என்று அவளின் வலது முலைக் காம்பை என்
வாயில் திணிக்க போகும் நேரத்தில்...நான் ஆவலாக எதிர்பார்த்துக் கொண்டிருந்த
நேரத்தில்..

அபிநயா...”வீவீவீவீவீல்ல்ல்ல்ல்ல்ல்....” என அழுதாள்..
கவிதா திரும்பி அவளை எடுத்து தன் முகத்துக்கு நேராக கொண்டு வந்து.. தலையை தூக்கி
தூக்கி ஆட்டியப்படி...
“என்னடி...அபிநயா செல்லக்குட்டி...அப்பா பால் குடிக்கிறது... புடிக்கிலியா..” என கேட்டாள்.
கவிதாவின் தோணியிலும் பேச்சிலும் இதுவரை நான் கண்டிராத ஒரு வித பாச
கிறுக்கம் குடிக்கொண்டிருப்பதை கண்டேன்.

அபிநயா அழுதுக்கொண்டிருந்தாள்...
“இதோ பாருடி அபிநயா... உங்க அப்பா என் புருசன்... அவருக்கு தான் இனிமேல் பாலுக்கு முதலிடம்..
இப்போ அவரு என் மகனாயிட்டாரு... அவரு இல்லேன்னா நீயும் இல்ல... என் முலையில
பாலும் வந்திருக்காது...” என பாசத்துடன் கொஞ்சினாள்.
அபிநயாவின் அழுகை நின்று
சிரிக்க ஆரம்பித்தாள்...

“நீயும் வாடி என் செல்லம்... என் முலையில பால் குடிடி செல்லம்..” என செல்லமாக
டி போட்டு அவளை அப்படியே அவளின் இடது முலைக் காம்பில் காட்ட..அபிநயா
கவிதாவின் பெருத்த நீண்ட... என் மேலிருந்த பாசமோகத்தால்
விறைத்திருந்த காம்பை
சட்டென்று வாயால் கவ்விக் கொண்டு பால் குடிக்க ஆரம்பித்தாள்..

கவிதாவின் முகத்தில் பரவச புன்னகை மலர்ந்தது... அப்படியே இடது பக்க காம்பை என் வாய்
அருகே எடுத்து வர..என் வாய் அதனை அதன் உயிர்ப் போல கவ்வியது...

நான் சப்ப சப்ப என் வாயில் புளிப்பு நிறைந்த இனிப்பு பால் நிறைந்து..நான் விழுங்க விழுங்க
என் வயிற்றினுள் சென்றுக் கொண்டிருந்தது..கவிதாவே என்னுள் சென்றுக் கொண்டிருப்பதாக
பட்டது... இவ்வளவு நாள் அடிக்கிக்கொண்டிருந்த ஆசையை பூர்த்தி செய்ய அசுரத்தனமாக
உறிஞ்சிக் கொண்டிருந்தேன்..

நானும் அபிநயாவும் அவளிடம் பால் குடிக்க கவிதா பரவச நிலைக்கு சென்றுக் கொண்டிருந்தாள்..
“சிவா... இந்த மாதிரி நான் பால் தர்றேலேன்னு என் மேல கோவமா...” எனக் கேட்டாள்..
நான் ஆமாம் என்பதை போல தலையை ஆட்ட...அந்த ஆட்டத்தின் அதிர்வலைகள் அவளின்
பெருத்த முலையில் தெரிந்தது...

“சிவா..அப்பவும் சொன்னேன் இப்பவும் சொல்றேன்... நீ நினக்கிற மாதிரி நடக்காததுக்கு
ஒரு காரணம் இருக்கு..” என நிறுத்தினாள்.
எங்கே வாயை காம்பிலிருந்து எடுத்து விட்டால் அந்த கணம் நேரம் வீணாகி விடுமோ என நினைத்து
என்ன காரணம் என்பதை போல என் கண்களால் கேட்டேன்....

கவிதா என் கண்களை பார்த்துக் கொண்டே...
“அந்த காரணத்தை இன்னும் ஒரு வாரத்துல நீ தெரிஞ்சிக்கப் போறே.... நீ என் மேல
உண்மையான நம்பிக்கை வெச்சுருக்கேன் தெரியுது... இப்ப உன்னை என்கிட்ட கொடுத்துட்டு
ஒரு குழந்தையா மாறிட்டே... அதனால என் அந்தரங்கத்தை எல்லாம் உன்கிட்டே சொல்றதுதான்
சரி.. மனசு அந்தரங்கமா சில விஷயங்களை சிந்திக்கும்... அது நல்லதாக இருக்கும் கெட்டதாக
இருக்கும்... அதை ரெண்டையும் உனக்கு நா இனிமே உனக்கு சொல்ல போறேன்... ஏன்னா
இனிமே அப்படி சொன்னா உன் மனசுக்கு தாங்கும் சக்தி வந்திருச்சு... எனக்கு அதுதான்
வேணும் சிவா...என் மனசு அங்கலாய்ப்பெல்லாத்தையும் சொல்ல என்னை போல
இன்னொரு மனசு எனக்கு வேணும் சிவா... என் மனசின் ஆசையை எல்லாத்தையும் பார்த்து
புரிஞ்சி பயப்படாம நடந்துக்கற...பக்குவம் உனக்கு வந்திருக்குனு நான் நம்புறேன்.. ” என்று
சொன்னவளின் முகத்தில் ஒரு பரிதாபமான ஏக்கத்தை பார்த்தேன்... என்னிடம் கெஞ்சுவதைப்
போலிருந்தது..



நான் பதறி..காம்பிலிருந்து பாலொழுக..
‘கவி... இனிமே நா வேற உன் மனசு வேறயில்ல... உன் மனசு என்ன நினைக்குதோ அதேதான் நானும்
நினைப்பேன்...செய்வேன்... அப்படியிருக்கும் போது புரியாம போறது பிடிக்காம போறது செய்யாம
போறதுக்கே இடமில்ல...என் மனசை உன் கிட்ட தந்து குழந்தையாயிட்டேன்... இனிமே
எல்லாம் நீதான்... அதேப் போல என் மனசுக்கு நீதான் கவி.. உன் மனசுக்கு நாந்தான் கவி.. உன்
மனசுக்கு நா பாதுகாவலனாக நம்பிக்கையானவனாக இருப்பேன்” என்று...
அவளை கழுத்தை சுற்றி கையை போட்டு அணைத்தேன்...

அந்த கணத்தில் நாங்கள் தாயும் சேயும் போல ஒன்றாகிவிட்டோம்... ஒரு பேரானந்தம்
எங்களிருவரிடத்தில் குடிக்கொண்டது... கவிதா மனதில் நான் பார்த்திராத சாந்திக் பரவியிருந்தது..
அவள் மனம் பாதியானதாக உணர்ந்தேன்... மீதி பாதி என்னிடத்தில் குடிப்புகுந்துவிட்டது..

“சிவா... நான் சொல்லப் போற காரணம் உன்னால தாங்கிக்க முடியாம இருக்கலாம் என
நினைத்தேன்..பட் இப்ப உன் கிட்ட எதை வேணும்னாலும் சொல்லலாம் என தெம்பு வந்திருச்சு..
ஒரு வாரம் வெயிட் பண்ணு சிவா..”
“சரி..கவி..” என்று ஆமோதித்தேன். முன்மாதிரியெல்லாம்... இப்ப சொன்னால் தான் என்னவாம்..
என்கிற எதிர்ப்பு எண்ணம் வரவில்லை எனக்கு. .

நான் என்னையறியாமல் புது மனிதனாக இல்லையில்லை குழந்தையாக அவள் புது பெண்ணாக
இல்லையில்லை தாயாக மாறிவிட்டாள்...

"பால் குடிச்சது போதும் சிவா..” என்றாள், நானும் புரிந்து எழுந்து உட்கார்ந்தேன்...
அவளை ஏக்கத்துடன் யாசித்தப்படி அன்பாக பார்த்தேன்... என்னை அவள் நோக்க..
எங்களிருவரின் உணர்ச்சிக்கு வடிகால் கலவித்தான் என புரிந்தது...

கவிதா அபிநயா சப்பிக் கொண்டிந்த காம்பை அவள் வாயிலிருந்து இழுத்து வெளியே
எடுத்தாள்...பால் அவள் வாயிலிருந்து ஓழுகியது...
”அபி குட்டி...இப்ப அப்பாவும் அம்மாவும் அப்பா அம்மா விளையாட்டு விளையாட
போறோம்...டிஸ்டர்ப் பண்ணாம இருடி..என் செல்லம்...” என அவளை கொஞ்சியவாறு படுக்கையின்
மூலையில் கிடத்தினாள்..

நின்று என்னை பார்த்தவாறு சேலையையும் பாவாடையும் கலைந்து ஜட்டியை கழட்டி..
பார்க்க பார்க்க திகட்டாத அவள் அம்மணத்தை என் கண்களுக்கு பரிசாக்க
பரவசத்தின் எல்லைக்கே சென்ற நான் அவளை கட்டிப்பிடித்து என் உடலின் ஸ்பரிசத்தை அவளுக்கு
கடத்தினேன்..

அப்போது அவளின் அந்தரங்கத்தை தொட்டு அறியப் போகும் பயம் என்னை தொற்றிக் கொண்டது..

அப்படியே என்னை கட்டிலுக்கு இழுத்தாள்... அவள் மேல படர்ந்தேன்... அவளின் உறுப்பை
சுவைக்க ஆசையா இருந்தது...கீழே சரியத் தொடங்கினேன்... என்னை தடுத்து...
“சிவா...ஏற்கனவே அங்கே வெட்டாத்தான் இருக்கு... தெருவல நீங்க கட்டிப்பிடிக்கும் போதே...
அங்கே வெட்டாக ஆரம்பிச்சிடுச்சி... நமக்கு வேற டைம் இல்ல.. சீக்கிரம் முடிச்சுடுங்க..
ஐம் இன் மூட் நவ்..” என்றாள்.

அகற்றிய அவள் தொடையிடையே என் இடுப்பை பொறுத்தி என் உறுப்பை அவளின்
உறுப்பின் துடித்துக் கொண்டிருக்கும் வாசலில் வைத்தேன்... இரு உறுப்புகளும் படபடத்துக்
கொண்டிருந்தன...இதுவரை நாங்கள் பார்த்திராத கலவிக்கு எல்லாம் தயார் நிலையில்
இருக்க...

அப்போது..புரியாத மழலை மொழியில் அபிநயா நாங்கள் இருக்கும் நிலையை பார்த்து
சத்தமாக சிரித்துக் கொண்டிருப்பதை பார்த்தேன்...

எனக்கு சிறு தயக்கம் ஏற்பட்டது...அவளிடம் விளையாட்டு காட்ட மனம் ஏங்கியது..
கவிதாவின் வலது முலைக்காம்பை அபிநயா பக்கம் திருப்பி திருக...அதிலிருந்து பால்
பீய்ச்சியடித்து அபிநயா மேல் தெறித்தது..அபிநயா மேலும் கைகளை கால்களை ஆட்டியப்படி
சிரித்தாள்...நான் மேலும் மேலும் பாலை அவள் மேல் பீய்ச்சியடித்து விளையாட...
அபிநயா ஆனந்தத்துடன் சிரிக்க நானும் அவளுடன் சேர்ந்து சிரிக்க...கவிதாவும் எங்கள் சிரிப்பில்
சேர்ந்து ஐக்கியமானால்...

அங்கே ஒரே சிரிப்பு மழை....கவிதா அபிநயா பக்கம் தன் தலையை முழுமையாக
திருப்பி...
“என்னடா அபிநயா...அப்பா என் மேல இப்படி படுத்திருக்காறேனு பார்க்குறீயா..
ஒரு பொண்ணா வளர்ந்துட்டா இப்படியெல்லாம் பண்ணித்தான் ஆகனும்..
இப்ப உனக்கு புரியாது செல்லக்குட்டி நீ பெரியவளானா உனக்கு எல்லாமே புரியும்..
பொண்ணுங்கன்னா காலை விரிச்சுகிட்டே இருக்கனும்... பல பேருக்கிட்ட விரிச்சா...இந்த
பாழாப் போன சமூகம் நம்மளை அசிங்கா கூப்பிடும்... அதான் நாம பத்தினி காமிக்கனும்னா..
நமக்கு புடிக்குது புடிக்கிலியோ ஒருத்தன்கிட்டேதான் நம்ம காலை விரிச்சு காமிச்சுக்கிட்டே இருக்கனும்..”
என்று அந்த புரியாத பிஞ்சுவிடம் பெரிய பெரிய விஷயங்களை சொன்னாள். அது அவள்
அந்தரஙகமா எனக்கு சொல்லுவதைப் போலிருந்தது..

“நா..அந்த மாதிரி ஆளா..கவிதா..உன்னை எனக்கு போகப் பொருளா பார்க்கும்
ஒரு ஆளா..” என வலியுடன் கேட்டேன்..
“இந்த நிமிஷத்துலிருந்து இல்ல சிவா.... ஆனா இதுக்கு முன்னாடி...நீ என்னை அன்பு
மனைவி..


காதல் கீதல் என சொல்லிகிட்டிருந்தாலும்..உன் அடிமனசுல...என் மனைவி
ஒரு பத்தினியா என சோதிச்சு பார்க்க..நா என்னை பத்தினி என உங்ககிட்ட நிரூபிக்க..
தினம் தினம் என் காலை உங்க கிட்டத்தான் விரிச்சுகிட்டு இருந்தேன்..”

இதைக் கேட்டவுடன் என் மனதில் எல்லா வலிகளும் ஏற்பட்டு உடல் துடித்து என் கண்கள்
வழியே கண்ணீர் வந்தது... அதை துடைத்தப்படி கவிதா..
“ஆனா...இந்த நிமிஷத்திலும் நீ அந்த மாதிரி இல்ல சிவா... நான் காலை விரிக்கலேன்னாலும் பயப்பட
தேவையில்லை...இப்போதிலிருந்து என்னை என் புருஷன்கிட்ட நிரூபிக்க நான்
தினம்தினம் என் காலை விரிக்க தேவையில்லை.. என் சிவா அதை புரிஞ்சிப்பாரு தப்பா
எடுத்துக்க மாட்டாரு...என் மனசு ஆசையோ அதை அவரு செய்வாரு...” என்று உச்சக்கட்ட
உணர்ச்சிகளின் குவியலாக வெடித்தாள்..

கவிதாவின் ஆழ்மன அந்தரங்கத்தை கேட்டவுடன் என் அடிமனதிலிருக்கும் ஆணாதிக்க
மிருகத்தை உணர்ந்தேன்...நான் அருவருப்பு ஏற்பட்ட வெட்கினேன்... கவிதாமேல்
பச்சாதாபம் ஏறபட்டத்... அவளை நிந்தித்து கொடுமை படுத்தி விட்டதாக எண்ணினேன்...
அவளிடம் பாவமன்னிப்பு கேட்க வேண்டும் என்ற ஆசை பாசம் எல்லாம் என் உடலையும்
மனதையும் மீறி ஊற்றெடுக்க...

“கவிதா...இனிமே உன் காலை விரிப்பது உன்னிஷ்டம்... எனக்காக கவிதா எப்ப காலை
விரிப்பா என எனக்கும் தெரியும்...கடமைன்னு எனக்காக நீ விரிக்க தேவையில்லை...
நீ எப்போ விரிக்கிறீயோ அதுவே எனக்கு போதும்...” என உணர்ச்சிகள் பீறீட நிறுத்தினேன்..






கருத்துகள் இல்லை:

கருத்துரையிடுக