http://www.kanavu-kathali.com/ கனவு காதலி : விருந்து - பகுதி - 2

பக்கங்கள்

சனி, 9 ஜனவரி, 2021

விருந்து - பகுதி - 2

 எங்கள் டீக்கடைதேசிய நெடுஞ்ச்சாலையில் இருப்பதால்,24 நேரமும் திறந்து இருக்கும், டீக்கடை மட்டும் இல்லாது,ஒரு வாடகை சைக்கிள் கடையும்,24 மணி நேர சைக்கிள் பாதுகாப்பகமும், சின்ன அளவில் ஹோட்டலும் இருக்கும்,எனவெ சிப்டுக்கு 5பேர் என 10 பேர் வேலை பார்த்தார்கள். மெயின் கேசியர்கள் 2 பேர்,அதில் ஒருவராக ப்ரியா அப்பா இருந்தார்கள். எங்கள் வீட்டிற்கு பக்கத்து வீட்டையும் சேர்த்துதான் என் அப்பா ஓத்திக்கு வாங்கி இருந்தார்,அந்த வீடு சும்மாதான் பூட்டி இருந்தது, எனவே அதில் தங்கி கொள்ளுமாறு ப்ரியாவின் அப்பாவிடம் சொன்னார்.அவரும் அதற்கு “சரி” என்றார். ஒரு நல்ல நாளில் எங்கள் வீடு அருகே அவர்கள் குடி வந்தார்க்ள்.அப்பொது ப்ரியா 10வது வகுப்பு படித்துக்கொண்டு இருந்தாள்.அது ஆகஸ்ட் மாதம் என்பதால், ப்ரியாவும் அவள்து தம்பி, தங்கையும் பாட்டி வீட்டில் இருந்து படித்துக் கொண்டு இருப்பதால், காலாண்டு லீவுக்கு வருவதாக ப்ரியாஅம்மா சொன்னார்கள்.நான் ப்ரியாவை அதற்கு முன்பு பார்த்து கிடையாது,அவர்க்கள் இந்த ஊருக்கு வந்து ஒரு வருடம் வேறு தெருவில் இருந்தாக சொன்னாலும் நான் ப்ரியாவை அதற்கு முன்பு பார்த்து கிடையாது,அடுத்த மாதம் ஒரு நாள் ப்ரியா அம்மா என்னை அவர்கள் வீட்டிற்கு ‘வா’ என்றார்கள்.போனேன்.கதவிற்கு பின்னால் இருந்த ஒரு பெண்ணை காண்பித்து,,,இதுதான் “ப்ரியா” என்றார்கள்.


ஒரு அடர்ந்த நீல கலர் சல்வார்கமிஸ்ஸில் வானத்து மின்னலாய் ஜொலித்து கொண்டு இருந்தாள்.தங்கத்தையும் வெள்ளியையும் ஒன்றாக உருக்கி வார்த்துப்போல், அழகு பதுமையாய் ,தனது 2 ஜடைகளையும்,முன்னெ விட்டு நின்றுக்கொண்டு இருந்தாள்.என்னால் என் கண்ணெயே நம்ப முடியவில்லை.என்னைப் பார்த்து சினேகமாக சிரித்தாள், அவள் அம்மா இவங்கதான் ராஜ் என்றார்கள் என்னைப் பார்த்து
 haiஅந்த காலாண்டு லீவு முடியும் வரை, காலை, மாலை என 2 வேளையும் அவளைப் பார்த்துக் கொண்டேஇருந்தேன். லீவு முடிந்து அவள் பாட்டி வீட்டிற்கு போய் விட்டாள்.இனி அவள் சரஸ்வதி பூஜை லீவுக்குதான் வருவாளாம் அவள் அம்மா சொன்னாள்.
அந்த இடைப்பட்ட காலத்தில் எங்கள் இருவரின் குடும்பமும் நட்பையும் மீறி உறவு கொண்டாடியது. அவள் அப்பா என்னிடம்” என்ன ராஜ், என் பொண்டாட்டியை அக்கா என்கிறாய், என்னை சார் என்கிறாய்,, என்னை மாமா என்றே கூப்பிடு”என்றார்,என் அம்மாவை அவர் அக்கா என்றும், அப்பாவை மச்சான் என்றும், என் அம்மா அவள் அப்பாவை தம்பி என்றும், ப்ரியா அம்மாவை அவர்களை விட சின்ன பெண் என்பதால், பெயர் சொல்லியெ அழைத்தாள். எனக்கும் இதுதானே வேண்டும், என் மனம் சந்தோஸத்தில் துள்ளியது.
ப்ரியா சரஸ்வதி பூஜை லீவுக்கு வரவில்லை, எனென்றால், என் அப்பா கடை வேலை இருகிறது என்று அவள் அப்பாவிற்கு லீவு தரவில்லை. எனது வாடிக்கையான வாழ்க்கை வழக்கமாகதான் போய்கொண்டு இருந்தது.
இதோ தீபாவளி வரப்போகிறது..வழக்கதிற்கு மாறாக என் மனம் ஆவலுடன் எதிர்பார்த்துக்கொண்டு இருந்தது,,,,தீபாவளியை அல்ல ப்ரியாவை.
அந்த வருடம் தீபாவளி வியாழக்கிழமை வந்ததால்,அவளையும் அவள் தம்பி, தங்கையும் அழைத்துக் கொண்டு, மதுரையில் புதுதுணி வாங்கிக் கொண்டு செவ்வாய்க்கிழமை இரவு வந்தார்.இரவு என்பதால் அவளை பார்க்கமுடியவில்லை.மறுநாள்காலை 5.00மணிக்கே எழுந்து அவள் கோலம் போடவருவதை எதிர்பார்த்துக்கொண்டு இருந்தேன்.5.15 மணிக்கு அவள் வீட்டு வாசல்கதவு திறந்தது, அவள் அம்மா வரக்கூடாது என்று கடவுளை வேண்டினேன்,,, இல்லை அவள் அம்மா இல்லை அவளேத்தான்....
மஞ்சள் நிற பாவாடைச்சட்டையில் இருந்தாள், சட்டையின் மேல் சுடிதார்சால் போடுவதைப்போல் தாவணியைப் போட்டு இருந்தாள், சம்மந்தம் இல்லாம்ல்[நான் தாவணியின் கலரைச் சொன்னேன்]
“எப்படி இருங்கிங்கே” என்றாள் ப்ரியா என்னை பார்த்து....[பரவாயில்லை அவளே பேசி விட்டாள்]
“ம்ம் நல்லாய்ருக்கேன்” “என்ன ட்ரஸ் ?” என்றேன்.
“ம்ம் போட்டு இருக்கேனே... தெரியவில்லையா?” உரிமையாக வாயாடித்தாள்.
“நான் தீபாவளிக்கு” என்றேன்.
“நாளைக்கு காலையில் இதே வேளைக்கு வாருங்கள், பாருங்கள் “ என்றாள்.
நான் விக்கித்து போனேன், அவளின் அடுத்த அடுத்த பதிலைக் கண்டு...
“ என்னடா இன்னைக்கு அதிகாலையிலே எழுந்திட்ட” என்றுவாறு வெளியே கோலம் போடவந்த என் அம்மா ப்ரியாவையும் என்னையும் சேர்த்து பார்த்துவிட்டு...”ம்ம் நடத்துடா” என்றே நமட்டுசிரிப்புடன் உள்ளே சென்றாள்.
“ஒன்றுமில்லை அம்மா , தூக்கம் கலைந்து விட்டது” என்றுவாறு தூங்கச்சென்றேன்.[ப்ரியா கோலம் போட்டு விட்டிற்குள் போய்விட்டாள், அதனால்தான்.]
அன்று மாலையில் விட்டு பெண்கள் அனைவரும் வேலையாக இருந்த்தார்கள்.நான் நண்பர்களுடன் மதுரைக்கு சென்றுவிட்டு மீண்டும் இரவு 12.00 மணிக்கு வந்தேன்..
நான் இரவு முழுவதும் தூங்கவில்லை...அவளை எதிர்ப்பார்த்து...எப்படி தூக்கம் வரும்? காதலில் விழுந்தவர்களுக்கு...?
நான் காலை 5.00 மணிக்கே கதவை திறந்து[நான் தான் தூங்கவேல்லையே], எதிர்வீட்டுத்திண்னையில் உட்கார்ந்து இருந்தேன்.
சரியாக 5.15 மணிக்கு கதவை திறந்து, வெளியெவந்தாள்..
தலை குளித்து
சீவி சிங்காரித்து
பூ முடித்து
கருமேகத்திலிருந்து வரும் முழு வெண்ணிலவாய் வந்தாள்.
ஒரு சந்தனகலரில் அரக்கு கலர் பூபோட்ட சுடிதார் அணிந்து இருந்தாள்...
வெளியே வந்தவள், மெதுவாக ,கொலுசு அதிரமால், பாவாடையை கால்பாதத்தைவிட்டு சற்றே மேலே தூக்கி, எங்கள் வீட்டு கதவு திறந்து இருக்கிறதா? என்று கதவைப்பார்த்துக்கொண்டே வந்தாள்...
”ப்ரியா” என்றேன் எதிர்வீட்டுதிண்னையிலிருந்து.....
முகத்தைச் செல்லமாக சிணுங்கிக்கொண்டே” நீங்கள் இங்கயா இருக்கிங்க?”
அந்த தெருவிளக்கில் அவள் முகம் விடிவெள்ளியாய் பிரகாசித்தது...
“எப்படி இருக்கிறது “ என்றாள். “ப்ரியா.
“நான் அதிசியமாக இருக்கிறது?’ என்றேன்.
“என்ன”? என்றாள் குழப்பாக ,,,
“வழக்கமாக அமாவாசையில்தானே தீபாவளி வரும்...இன்று பெளர்ணமியில் வந்து இருக்கிறதே?” என்றேன்.....
என் வீட்டுகதவு திறந்தது...எதிர்வீட்டு திண்னையில் என்னைப்பார்த்தவுடன், ப்ரியா வீட்டு வாசலில் ப்ரியா கோலம் போடுவதை பார்த்துவிட்டு...இடுப்பில் கைவைத்தவாறே என்னை முறைத்துப்பார்த்து...சிரித்தாள்......என் அம்மா..
என் அம்மாவிடம் வந்தேன், அவர்கள் காலைஉணவு சாப்பிடும்முன் தீபாவளி பலகாரங்களை அக்கம்பக்கத்து வீடுகளுக்கு பரிமாறும் வேளையில் மும்மரமாய் இருந்தாள்.
“நான் பிரியா வீட்டிற்கு பலகாரம் கொடுத்தாச்சா?” என்றேன்.
“இல்லையே” – அம்மா.
நான் முந்திரிகொட்டைத்தனமாய்” இதோ இந்த ஸ்வீட் பாக்ஸ்ஸையும் சேர்த்து கொடுத்துவிடுங்கள்” என்றேன்.
ஸ்வீட் பாக்ஸைத் திறந்து பார்த்தாள், அதில் ம ஒரு குட்டிதூக்கம் போட்டுவிட்டு, நானும் தலைகுளித்துவிட்டு புது பேண்ட், ஷர்ட் போட்டுக்கொண்டே துரை அரியபவனில் வாங்கிய இதயவடிவ மில்க்ஸ்வீட் இருந்தது.
அதைப்பார்த்துக் கொண்டே” ஏண்டா, அவனவன் காதலுக்கு அன்னத்தை தூதுவிடுவான், மயிலை தூது விடுவான், ஏன் காக்காயைகூட தூதுவிடுவான்.....நீ அம்மாவை தூது விடுகிறாய்...போடா நீ போய் உன் இதயத்தை அவளிடம் கொடுத்துவிடு” என்றவாறே, என் கையில் இருந்த ஸ்விட்பாக்சை வாங்கி ,அவரகளுக்கு கொடுக்கவிருந்த பலகாரதட்டில் வைத்து என்னிடம் நீட்டினாள். நான் தயங்கி நின்றேன். அதற்கு இருகண்களையும் சிமிட்டிக்கொண்டே “சும்மா போடா” என்றாள் அம்மா.
என்னைப்பார்த்த ப்ரியாம்மா “ ஏன் தம்பி வீட்டில் புஸ்பா இல்லையா?”
“ அத்தை நான் இங்குதான் இருக்கிறேன், அண்ணாதான் நாந்தான் ஸ்வீட்பாக்ஸை கொடுப்பேன் என்று அங்கு வந்தார்கள்” எங்கள் வீட்டில் இருந்தபடியே புஸ்பா சத்தம் கொடுத்து என் மானத்தை வாங்கினாள்.
“ப்ரியா, தம்பிக்கு அந்த ஸ்வீட்டை எடுத்துகொடுடி” என்றாள் அழுத்தமாக...
ஒரு தட்டில் இரண்டு, முன்று மைசூர்பாகு துண்டினை வைத்து என்னிடம் நீட்டினாள்.அதை எடுத்து கடித்தவாறே” நீயா செய்தாய்” என்றேன்
“ஆம்” என்றாள்
“அதுதான் தித்திக்கிரது”என்றேன். அவள் அவளம்மா கவனிக்கிறாளா ?என்று கவனித்துக்கொண்டே என்னைப்பார்த்து செல்லமாக முறைத்தாள்.
உன் கைப்பட்ட மைசூர்பாகே இனிக்கிறது என்றால், உன் கை எப்படி இருக்கும்? உன் கையை தா கொஞ்சம் கடித்து பார்ப்போம்” என்றேன்.
“ தம்பி எங்கள் வீட்டில மதியம்தான் அசைவம் , நீ காலையிலே என் மகள்கையை கடித்து விடாதே...” என்றாள் ப்ரியா அம்மா.. நான் வெட்கத்தில் வெளியே ஒடி வந்து விட்டேன்.
தீபாவளியன்று வெளியே சென்ற நான் காலை 11.00 மணியளவில் விட்டிற்கு வந்தேன்..வீட்டுவாசலில் ப்ரியா தம்பி தங்கையும் என் தங்கையும் பட்டாசு வெடித்துக் கொண்டு இருந்தார்கள்...


“ஏய் புஸ்பா கவனமாக வெடி வெடி “ என்றேன்...சத்தமாக... வீட்டிக்குள் இருந்த ப்ரியாவிற்கு கேட்க வேண்டும் என்று,
என் சத்ததை கேட்ட ப்ரியாவும் வெளியே வந்து அவளின் உருவ தரிசனத்தை எனக்கு காட்டினாள்... அவளை பார்த்து சிரித்தேன்...அவளும் என்னை பார்த்து சிரித்தாள்..அவள் அழகில் நான் மெய் மறந்து போனேன்...
என் ஆண்பிள்ளைத்தனம் மெதுவாக எட்டிப்பார்த்தது..அவள்முன் என் ஹீரோஸீத்தைக் காட்ட நினைத்தேன்..
“புஸ்பா அந்த வெடியை எடு” என்று வீட்டில் இருந்த லெட்சுமிவெடி பாக்கெட்டை எடுத்து அதிலுள்ள வெடியைஎடுத்து கையிலிருந்த பத்திகுச்சியில் பற்றவைத்து தூக்கிப் போட்டுக் கொண்டுஇருந்தேன்..அவள் முன்பு..அவள் பார்க்கவேண்டும் என்று...அதைப்பார்த்து கொண்டே வீட்டினுள் சென்றாள்..வெளியெ வந்தவள் கையில் ஒரு பெரிய மெழுகுதிரி இருந்தது..அதை ஏற்றி சுவர் ஒரத்தில் வைத்துவிட்டு..மெதுவாக என்னருகே வந்தவள்.. என் பக்கத்திலிருந்த அணுகுண்டு வெடிப்பாக்கெட்டை எடுத்துக் கொண்டு அவள் வீட்டுவாசலில் உட்கார்ந்தாள்.
பதட்டமே இல்லாமல் மெதுவாக ஒரு வெடியினை எடுத்துத் திரியினை திருகி,எரியும் தீயினில் பிடித்து தூரமாக வீசினாள்..
அங்கே வெடித்தது அணுகுண்டு அல்ல...என் ஹீரோஸீம்...
என்னைப்பார்த்து ஒரு சிரி சிரித்தாள்....நான் நொறுங்கி போனேன்..
அவள் சிரிப்பில் ஏளனம் இல்லை
அலட்சியம் இல்லை
ஒருவிதமன குறும்பு இருந்த்து..அதை ரசித்தேன்..
யாரும் பார்க்காதபோது என் கைகட்டி கும் அவள் தீபாவளிக்கு மீதமிருந்த நாள்களிலும் எங்களது கண்ஜாடைகளும், ஒன்றிரண்டு பேச்சுகளும் தொடர்ந்தன.அவள் லீவு முடிந்து பாட்டி ஊருக்குப் போய்விட்டாள்.
எனக்கும் முதல் செமஸ்டர் முடிந்து இருந்தது.கல்லூரி நண்பர்களுடன் கேரளா சுற்றுலா போனேன்..எங்கு போனாலும் அவளின் முகம் மட்டும் மறக்கவேயில்லை..என்னுடன் வந்தவர்களே சொல்லிவிட்டார்கள்..”உனக்கு எதோ ஆகிவிட்டது?”என்று..ஆம் அவளின் நினைவாகவே பித்து பிடித்ததுபோல் இருந்தேன்.அவளின் அடுத்த வருகைகாக காத்துகிடந்தேன்...
வழக்கமாக கார்த்திகை மாதம் அய்யப்பன் கோவிலுக்கு மாலை போடும் என் அப்பா பங்காளி வகையில் யாரோ நெருங்கிய சொந்தம் இறந்துவிட்டதால் இந்த வருடம் மாலை போடவில்லை.இதோ அரையாண்டு விடுமுறை லீவுக்கு அவளே வந்துவிட்டாள். என் இதயதேவி எனக்கு தரிசனம் தர....
அவர்கள் இந்த ஊருக்கு வந்து புதிது என்பதால் என் அம்மா லீவுக்கு எதாவது ஒரு கோவிலுக்கு போவோம் என்று சொல்லி இருப்பார்கள் போலும்..அவள் வந்தவுடன் அதை என் அம்மாவிடம் நியாபகப்படுத்தி இருந்தாள்.என் அம்மா என்னிடம் “அழகர்கோவிலுக்கு போகவேண்டும் நியும்கூட வா” என்றார்கள்..நான் வேலை இருப்பதாக சொன்னேன்..உடனே “ப்ரியாவும் வருகிறாள் . இப்போது சொல் வருகிறாயா? வரவில்லையா?” என்றாள்.
எனக்கு என்னசொல்வதுஎன்று தெரியவில்லை. என் அம்மாவை பரிதாபமாக பார்த்தேன்.
‘”ம்ம் சரி, சரி அசடு வழியாதே. நீயும் வாடா” என்றாள்...ப்ரியாவுடன் சேர்த்து என்னை கேலி செய்வது அம்மாவுக்கு வேலையாகிவிட்டது.
நான், அம்மா , என் தங்கை, ப்ரியா, ப்ரியாஅம்மா, ப்ரியா தங்கை மட்டும் போனோம். ஏனோ தெரியவில்லை, என் தம்பியும் ப்ரியா தம்பியும் வரவில்லை.
அழகர்கோவில் கீழே பெருமாள் கோவில் இருந்தாலும், மலையின் மேல் இருக்கும் பழமுதிர்ச்சோலையும் ,தீர்த்தத்தொட்டியும் சிறப்பு வாய்ந்ததவை. அங்கே செல்ல மலை வழியே 7 கிமி நடக்கவேண்டும்.
அழகர்கோவில் சிலையாக இருந்த ப்ரியாவைதான் நான் பார்த்துகொண்டே இருந்தேன். அவளைவிட்டு என் கண்மணி அசையவேயில்லை.அவளை விட்டு விலகவேயில்லை.
மேலே உள்ள தீர்த்தத்தொட்டியில் என் அம்மாவும்,தங்கையும் அவள் தங்கையும் நீராடினார்கள். ப்ரியா மாற்றுத்துணி எடுத்து வரவில்லையென்று குளிக்கவில்லை.. சற்றுகிழேயுள்ள பழமுதிர்சோலையில் சாமி கும்பிட்டு மலைபாதை வழியாக கிழே இறங்கினோம். ப்ரியா அம்மாவும் என் அம்மாவும் ,ஒரு ஜோடியாகவும், என் தங்கையும் ப்ரியாதங்கையும் ஒரு ஜோடியாகவும், நானும் ப்ரியாவும் ஒருஜோடியாகவும் வந்தக் கொண்டு இருந்தோம்.ஏறத்தாழ காலையில் இருந்தே இப்படித்தான் இருந்தோம். சிறிது தூரம் சென்றவுடன் பெண்கள் அனைவரும் ஒன்று சேர்ந்து எதோ பேசினார்கள். “ பிறகு நீ போடா ன நாங்கள் வருகிறோம் “என்று என் அம்மா சொன்னார்கள். நான் ப்ரியா விட்டு போக மனமில்லாமல் நின்று கொண்டே இருந்தேன்.. டேய் நாங்கள் இயற்கைக்கு ஒதுங்க வேண்டும்.. காலையில் இருந்து அவளுடன் தானே இருக்கிறாய் உனக்கு தெரியவில்லையா, அவள் நிழல்கூட கொஞ்ச நேரம் விலகி இருக்கும் போல நீ அவளைவிட்டு விலகவேயில்லைடா” என் அம்மா கொஞ்சம் எரிச்சலுடன் தான் சொன்னாள். அப்பொதுதான் எனக்கு உறைத்தது. நான் சட்டென்று விலகி அவளைவிட்டு தள்ளி முன்னே சென்றேன்.
கொஞ்ச நேரம் கழித்து அவர்கள் வந்தார்கள்,, இப்போது ப்ரியாவுடன் நடக்க எனக்கு தர்மசங்கடமாய் இருந்தது, எனவே ஒரு இருபது அடி முன்னெ சென்றேன்....பின்னால் வந்த ப்ரியா ஒடிவந்து என்னருகே சேர்ந்துவிட்டாள்” என்னை விட்டு எங்கே செல்லுகீறர்கள் “என்றாள்..எனக்கு உயிரே வந்ததுபோல் இருந்தது.
டவுன் பஸ்ஸில்தான் ஊருக்கு செல்லவேண்டும்,,கூட்டம் அதிகம் இருந்த்தனால் ஒடிபோய் பஸ்ஸில், நாந்தான் இடம் போட்டேன்.இரண்டு வரிசைதான் போட முடிந்தது..முன் வரிசையில் என் அம்மாவும் ,ப்ரியாஅம்மாவும் ,இருவருக்கும் நடுவில் என் தங்கையும் அமர்ந்து கொண்டாள்.


பின் வரிசையில் பிரியாவும், ப்ரியாவின் தங்கையும் உட்கார்ந்து இருந்தார்கள். நான் நின்றுக்கொண்டு இருந்தேன்.பின்னால் திரும்பிப்பார்த்த அவள் அம்மா, ப்ரியாவின் தங்கையை கொஞ்சம் “தள்ளி உட்காருடி தம்பி உட்காரட்டும் ”என்றாள்.இப்போது எங்கள் இருவருக்குமிடையே அவள் தங்கை இருந்தாள்..கொஞ்ச தூரம் பஸ் சென்று இருக்கும்,ப்ரியா தங்கை தனக்கு கால் வலிப்பாதாககக்கூறி என் மடியில் உட்கார்ந்து கொண்டாள். அவள்வயதுக்கு வந்து ஒரு வருடம் ஆகி இருக்கும் ,கொஞ்சம் பெரிய பெண்தான்..அவளது தேகம் இலவம்பஞ்சுமுடைப்போல் லேசாக இருந்தது. எனக்கு அது வித்தியாசமாகவே இருந்தது.. என் வீட்டில் என் தங்கையைக்கூட என் அம்மா ஏழு வயதுக்கு மேல் தொட்டு பேச என் அம்மாவிட்டது இல்லை..ஒர் 14 வயது பெண் என் மடியில் அமர்ந்து இருந்தது எப்படியோ இருந்தாலும் என் கவனம் முழுவதும் ப்ரியாவின் மேல்தான் இருந்தது..என் தோள்பட்டையும் அவள்தோள்பட்டையும் தொட்டுக்கொண்டு இருந்தது.

அவள் அம்மா அவளிடம் பேச பின்னால் திரும்பியவள்,என் மடியில் இராண்டாவது மகள் இருந்ததை கண்டும் காணாமல் இருந்து விட்டாள்.கொஞ்ச தூரம் சென்றபோது என் அம்மா திரும்பி பார்த்தார்கள். என் மடியில் அவள் தங்கை இருப்பதைக்கண்டு நன்றாக எங்கள் பக்கம் திரும்பி”
ஏண்டி அழகர்கோவிலுக்கு என் மகன கூப்பிட்டு வந்து அக்காகாரி என் மகன் மனசுல இடம் பிடிச்சுட்டா.. தங்கச்சிக்காரி மடியிலே இடம் பிடிச்சிட்டயா? என்றாள அதட்டலான கேலியுடன்...
“ என் மகன் மனசுல அக்காகாரி இடம் பிடிச்சுட்டா’
“ என் மகன் மனசுல அக்காகாரி இடம் பிடிச்சுட்டா’
“ என் மகன் மனசுல அக்காகாரி இடம் பிடிச்சுட்டா’
“ என் மகன் மனசுல அக்காகாரி இடம் பிடிச்சுட்டா’

என் மனதில் உள்ளதை சிதறு தேங்காய் போல என் அம்மா உடைத்து விட்டாள்.
நான் இப்போது ப்ரியாவை பார்த்தேன் .என்னை பார்க்க வெட்கபட்டுக்கொண்டு தலை குனிந்து குலுங்கி குலுங்கி சிரித்து கொண்டு இருந்தாள்.. என் மனத்தில் அவள் இருக்கிறாள்..அவள் மனதில் நான் இருக்கிறானா என்று naann

அவள் மனதில் நான் இருக்கிறேனா? என்று தெரியவில்லை. இனிமேல் அவள் 10வது வகுப்பு பொதுத் தேர்வு என்பதால் பரீட்ச்சை முடிந்து ஏப்ரல் மாதம்தான் வருவாள், என்று அவள் அம்மா சொன்னார்கள்.அவள் அரையாண்டு விடுமுறையை முடித்து அவள் பாட்டி விட்டுக்கு போனாள்.
ஜனவரி 14 போகிப்பண்டிகை, கிராமத்தில் விளையாட்டுப்போட்டிகள் சிறப்பாக நடக்கும், சாட்டிலைட் டி.வி. சேனல்களும், செல்போன்கலும் வராத காலம்,அது.....
அடுத்த நாள் பொங்கல்திருவிழாவையொட்டி நடக்க்கும் விளையாட்டுப் போட்டிகளுக்கு ஏற்பாடு செய்வதற்கு ஊர்வாலிபபசங்க எல்லாரும் தோரணம் கட்டுவது,விளையாட்டுதிடலை ஏற்பாடு பண்ணுவது, எத்தனை போட்டிகள் நடத்துவது என்று ஆலோசனை பண்ணிக் கொண்டு இருந்தோம்.விழா நடத்துவதற்கு என்று பணத்திற்கு மாணிக்கத்தின் அப்பாவும் , அத்தைவிட்டுகாரர் மாமாவும் கொடுத்து விட்டுவார்கள், என்பதால் நன்கொடை என்று அலைவதில்லை,...இந்த வருடம் ,மாணிக்கத்தின் அப்பா 3 கிலோ எடையில் ஒரு வெள்ளிக்கோப்பை ஊருக்கு அன்பளிப்பாக கொடுத்து இருந்தார்கள்.
18-25 வயதுக்குபட்டவர்களுக்கு கபடி போட்டியில் வெற்றிப் பெற்றவர்களுக்கு அந்த வெள்ளிக்கோப்பையை சுழல்க்கோப்பையாக கொடுப்பது என்றும்.. ஒரு வாரத்திற்கு பிறகு அந்த கோப்பையை ஊர்மன்றத்தில் வைப்பது என்றும்..ஒவ்வொரு வருடமும் வெற்றிப்பெற்றவர்களின் குழு படத்தையும் ஊர் மனறதில் வைக்கவேண்டும் என்றும் ஊர் கூட்டத்தில் முடிவு செய்யப்பட்டது. இரவு 3 மணிவரையில் வேளை செய்துவிட்டு வீட்டிற்கு வந்தேன். எப்போதும் இன்னொரு சாவி என்னிடம் இருக்கும். இரவு டீக்கடை வைத்து இருந்ததால் இரவில்வீட்டுற்கு வந்தால் அம்மாவை தட்டி எழுப்பமால் இருக்க இன்னொரு சாவி என்னிடம் இருக்கும். எனவே, கதவை திறந்து முன் ருமில் அடுப்பங்கரை எதிரில் படுத்துக் கொண்டேன்.மார்கழிப்பனியில் போர்வையை போர்த்திக்கொண்டு தூங்கவதில் உள்ள சுகமே தனிதான்...
ஜனவரி15 பொங்கல் திருநாள்...
“வலதுகாலை எடுத்துவைத்து உள்ளே வாம்மா” என்று என் அம்மா யாரையோ அழைத்துக் கொண்டு இருந்தார்கள்.. நான் போர்வையை விலக்கி யாரென்று பார்த்தேன்..”ப்ரியா” ஒரு பட்டுச்சேலையில் விட்டுக்குள் வலது காலை எடுத்து வைத்து வந்துகொண்டு இருந்தாள்.. நான் கனவு என்று நினைத்துக்கொண்டு திரும்பி படுத்துக்கொண்டேன்.. அவள் அம்மா ப்ரியா ஏப்ரல் மாதம்தான் வருவதாக சொன்னார்கள். அதனால்தான் கனவு என்று நினைத்தேன்..
என் அம்மாவின் குலவைச்சத்தம் கேட்டது...
‘..............”
“புஸ்பா , நீ ஒரு கை பச்சரிசியை புதுபானையில் போடுமா” என் அம்மாவின் குரலேதான்.
“ ப்ரியா , நீயும்தாம்மா” இதுவும் என் அம்மாவின் குரலேதான்.
அப்படி என்றால்....சடாரென்று போர்வையை விலக்கிக்கொண்டு பார்த்தேன்.
ம்ம்ம்ம்ம் ப்ரியாதான், என் எதிரில்.. இது கனவல்ல...நிஜம்..
“ என்னங்க, பயங்கர தூக்கம் போல” ப்ரியா
“ ஆமாம், இரவு முழுவதும் விளையாட்டுப் போட்டிக்கு ஏற்பாடு செய்து கொண்டு இருந்தோம்” என்றேன் நான்.
“அப்படினா, அத்தனை போட்டிக்ளிலும் முதல் பரிசு உங்களுக்குத்தானா?” என்று ப்ரியா கேட்டாள்.
“ வேடிக்கை பார்பவர்ளுக்கு கொடுக்கமாட்டாங்க, அண்ணி” இது புஸ்பா.
நான் புஸ்பாவை முறைத்தேன், என்றலும் அவள் கூறியது உண்மைதான்..நான் எந்த விளையாட்டுப் போட்டியிலும் கலந்து கொண்டது கிடையாது. சும்மா விளையாட்டுப்போட்டியில் நடுவராக இருப்பது,” அதை எடுத்து இங்கு வை,, இதை எடுத்து அங்கு வை “ என்று யாரையாவது வேலை வாங்கிகொண்டு இருப்பேன்.
“ இல்லை, உங்க அண்ணன் நன்றாகவிளையாடுவார்கள் என்று நினைக்கிறேன்,நீதான் பொய் சொல்லுகிறாய், அவங்களைப் பார்த்தாலே நல்ல ஸ்போர்ட்ஸ்மேன் மாதிரிதான் தெரிகிறது” என்று என்னைப் பார்த்து சொன்னாள்.
அவள் எதிரில் உட்கார்ந்து இருந்த நான் பின்னால் திரும்பி பார்த்தேன், பின்னால் யாரும் இல்லை , அப்படி என்றால் அவள் என்னைத்தான் சொல்லி இருக்கிறாள்.நான் பின்னால் திரும்பி பார்த்தை பார்த்து புஸ்பா மெலிதாக சிரித்தாள்..” ஒரு நாயகன் உருவாகிறான்..ஊரார்களின்....” என்று தாவணிகனவு திரைபடத்தில் வரும் பாடலை கேலியாக பாடினாள்.

நான் காலை 10.00மணிக்கு விளையாட்டுத்திடலை அடையும் முன்னமே விளையாட்டுபோட்டிகள் ஆரம்பித்து விட்டு இருந்தார்கள்.முதலில் சிறுவர்கள், சிறுமிகளுக்கான போட்டிகள் நடந்து கொண்டு இருந்தன்.
ஒவ்வொரு போட்டியாக நடந்து கொண்டு இருந்தன.... அடுத்து 15 வயதுக்கு மேற்ப்பட்ட பெண்களுக்கான ஸ்கிப்பிங்கயிறுப் போட்டி என்று அறிவித்தார்கள்..அதில் கலந்து கொள்ளுபவர்களின் பெயரில் “ப்ரியா” வின் பெயரும் இருந்தது..நான் ப்ரியா என்ற பெயரைக்கேட்டதும் யாரன்று பார்த்தேன்.. “ப்ரியாதான் என் ப்ரியாதான்”.. எனக்குள் ஒரு சிலிர்ப்பு ஏற்ப்பட்டது.
ப்ரியா இப்போது சேலை அணியவில்லை , மாறாக ஒரு சுடிதார் அணிந்து இருந்தாள்,,சால் போடவில்லை அதற்கு ப்திலாக ஒரு டி ஷர்ட்டை போட்ட்டு இருந்தாள்..ஏனென்று உங்களுக்குத் தெரியதா என்ன? ஆம் அதற்குதான்..
ஸ்கிப்பிங்ப்போட்டி ஆரம்பித்தது..சரியாக அவள் எதிரில் நான் நின்று இருந்தேன்.” யார் அதிகமான நேரம் விளையாடுகிறார்களோ அவர்கள் வெற்றிப்பெற்றவர்களாக அறிவிக்கபடுவார்கள்’ என்று விழா நடத்துபவர் சொன்னார்கள்.
அவள் மெதுவாக விளையாண்டாள்... நான் அவள் கால்பாதங்களைத்தவிர வேறு எங்கும் பார்க்கவில்லை.
“ வெண்பஞ்சு மேகங்கள் உன் பிஞ்சு பாதங்கள்
மண் தொட்டதால் இங்கு செவ்வானம் ஆச்சு” “ நீங்கள் கேட்டவை” படத்தில் வரும் பாடல் என் மனதில் ஒலித்தது.
ஸ்கிப்பிங்கயிறு அவள் காலை நழுவி செல்லும் அழகே அழகுதான்...
“ ஆம், அவள் வெற்றிப்பெற்றதாக அறித்தார்கள்” அது வரை என் சுய நினைவே இல்லை.ப்ரியா என்னிடம் வந்தாள் “இந்தாங்க “ என்று ஸ்கிப்பிங்கயிற்றை என்னிடம் தந்தாள்..
“ ஆண்பிள்ளைக்களுக்கு ஸ்கிப்பிங் போட்டி இல்லை”யேன்று அவள் தோளில் சுடிதார்ஷால் போடுவது மாதிரி கயிறை போட்டேன்..எனக்கு என்னவோ அவளுக்கு மாலை இடுவது போல் நினைப்பு... அவளும் மெலிதாக சிரித்துக்கொண்டே வீட்டுக்குச் சென்றாள்.
மாலை 3.30 மணிக்கு கபடிப்போட்டிக்கு பெயர்கொடுத்தவர்கள் எல்லாரும் திடலுக்கு வரும்படி ஒலிப்பெருக்கியில் அறிவித்தார்கள்.நானும்தான் பெயர் கொடுத்து இருந்தேன்,,,இது கூட செய்யவில்லையேன்றால் எப்படி பாஸ்...மொத்தம் 60 பேர்கள் இருந்தார்கள்.. எனவே 8 அணியாக பிரித்து,A பிரிவில் 4 அணியும். ‘ B’பிரிவில் 4 அணியும் பிரித்தார்கள். லீக் போட்டியில் ஒவ்வொரு பிரிவிலும் உள்ள அணிகளும் மற்ற அணிகளுடன் ஒரு தடவை மோதவேண்டும் என்றும், ஒவ்வொரு பிரிவில் அதிகம் வெற்றி பெறும் 2 அணிகளும் அரையிறுதியில் தகுதி பெறும் என்றும்,அரையிறுதில் நாக் அவுட் முறையில் வெற்றிபெறும் அணி இறுதிபபோட்டியில் பஙுகு பெறும் என்றும் அறிவிக்கப்பட்டது.
நான் 8வது அணியில் 7வது ஆளாக சேர்க்கப்பட்டேன் என்றால் எனது விளையாட்டுத்திறமையை பற்றிச்சொல்லி திரியவேண்டிய அவசியம் இல்லை.
மாலை 4.00மணிக்கு முதல் போட்டியாக எங்கள் அணிக்கும் , மாணிக்கம் கேப்டனாக இருந்த அணிக்கும் போட்டி நடந்தது...முடிவு நீங்கள் எதிர்ப்பார்தது ப்போலதான்....மாணிக்கம் அணி 25 புள்ளிகள் வித்தியாசதில் வெற்றிப் பெற்றது.
எஙகள் அணியின் கேப்டன் காயம் காரணமாக போட்டியிலிருந்து விலகுவதாக சொன்னான்...[சும்மாதான்}].. லீக்போட்டியில் விளையாட அடுத்த 2 போட்டிகளுக்கு யார் கேப்டனாக வருகிறீர்கள் என்று விழா நடத்துபவர்கள் கேட்டார்கள்..மற்ற 5 பேரும் முன் வரவில்லை,,”,நான் கேப்டனாக இருக்கிறேன்” என்றேன்.. எல்லாரும் சிரித்தார்கள் எனக்கு என்னவோ மாதிரி இருந்தது. ஊரில் நாலு பேர் நாலு விதமாக பேசுவார்கள் என்பார்களே அதில் ஒருவன் என் காதுபடவே கூறினான்” தோற்கப் போகிற அணிக்கு யார் கேப்டனாக இருந்தாள் என்ன?.நான் கூனிகுறுகிப் போனேன்.
இந்த க்ளேபரத்திற்கு நடுவில் 2 லீக்ப்போட்டிகள் நடந்து இருந்தன. இப்போது எனது தலைமையிலான அணிக்கும் , இன்னொரு அணிக்கும் போட்டி நடக்கப்போவதாக ஒலிப்பெருக்கியில் அறிவித்தார்கள்.நான் கேப்டனாக மைதானத்தை வலம் வந்தேன்.. எனது பார்வை முழுவதும் பெண்கள் பகுதியில் இருந்தது...ப்ரியாவை எதிர்ப்பார்த்துதான்...ஆம் நின்று இருந்தாள்.. என் அம்மா, என் தங்கை , ப்ரியா அம்மா, ப்ரியா தங்கை என்றுஎல்லாரும் .. கொஞ்சம் தொலைவில்....

ம்ம் விளையாட்டு ஆரம்பித்து விட்டது... நான் சுறுசுறுப்பாக இயங்கினேன். ப்ரியாவின் பார்வை என் மேல் இருப்பதை கவனித்தேன்..மேலும் உற்சாகத்தை தந்தது...அந்த அணி மாணிக்கத்தின் அணிக்கு அடுத்த இடத்திலுள்ள அணி.. எனவே கொஞ்சம் கஸ்டமாகதான் இருந்தது...கடைசி 5 நிமிடங்கள் என்று அறித்தபோது இரு அணிகளும் சமமாக புள்ளிகள் இருந்தன்....” கபடி , கபடி , கபடி என்று சொல்லுவதற்கு பதிலாக என் வாயில் “ப்ரியா ப்ரியா ப்ரியா” என்றுதான் முணுமுணுத்தன்...அந்த வேகம் என்னை பரபரப்பாக இயக்கின...ம்ம்ம் நாங்கள் ஜெயித்து விட்டோம்..என்னாலேயே நம்பமுடியவில்லை.
அடுத்த அணியை ஜெயித்து,,நாங்கள் அரையிறுதிக்கு தகுதியான போது..எங்கள் ஊரே என்னையும் என் அணியையும் அதிசியமாக பார்த்தது. நான் வீட்டுக்குப் போனேன்...இரவு 10.45 மணி இருக்கும்... அதற்கு மேல் இருலீக் போட்டிகள் இருந்தன்..வேறு அணிகளுக்கு...எனக்கு சோர்வாக இருந்தது என்று சொல்லுவதைக்காட்டிலும் ப்ரியா வீட்டுற்கு போயிருந்தாள் என்பதே உண்மை.
“அண்ணா, உன்கிட்ட இவ்வளவு திறமை இருக்கும் என்று நான் எதிரிபார்க்கவேயில்லை” என்று கிழவி மாதிரி புஸ்பா சொன்னாள்.
அடுத்த நாள் காலை 7.30மணிக்கு வேகமாக சைக்கிள் ஓட்டும்ப்போட்டி நடந்தது..நானும் கலந்துக்கொண்டேன்.போட்டி ஆரம்பிக்கும்போதே மாணிக்கம் சொன்னான்.. “ போட்டியின் நடுவே உன் கடைக்கு பால் வாங்க போயிடாதே”என்றான்.
ஆமாம் 2 வருடஙகளுக்கு முன் நடந்தப்போட்டியில் நான் கலந்து கொண்டேன்...போட்டிதூரத்தை நான் முடிக்கும்முன்னரே வேறு இரண்டு போட்டி நடத்தி முடித்துஇருந்தார்கள். அதற்குதான் மாணிக்கம் அப்படி கேலி செய்தான்.
இதோ இந்த வருட சைக்கிள்பந்தயதில் நான் 2வது இடத்தில் வந்து விட்டேன்.கொஞ்சம் பெருமையாகவே இருந்தது...
மாலை 4.00 மணிக்கு நடந்த அரையிறுதிப்போட்டியிலும் நாங்கள் ஜெயித்துவிட்டோம்...இனி இறுதிப்போட்டிதான்...
மற்றொரு அணியாக மாணிக்கதின் அணி இறுதிப்போட்டியில்....
பிரிவு ‘எ” யில் இடம் பெற்ற இரு அணிகளும் பைனலில் இருந்தோம்...
லீக்போட்டியில் 25 புள்ளிகள் வித்தியாசதில் நாங்கள் தோற்றுயிருந்தோம்....
இப்போது பைனலில்... என்ன நடக்கும் ...மாணிக்கத்தின் அணி எளிதாக ஜெயித்துவிடும் என்று சின்னபிள்ளையை கேட்டால்கூட சொல்லிவிடும்...
இரவு 8.00 மணி....
இறுதிப்போட்டி ஆரம்பித்தது...........
இரண்டு நாளாக விளையாடிக்கொண்டு இருந்தால் என்னவோ...எனக்கு சுறுசுறுப்பாகவே இருந்தது...
ஆட்டத்தின் முதல் பாதி முடிந்து இருந்தது...
எங்கள் அணி 10 புள்ளிகள் பின்தங்கி இருந்தது....
எல்லாரும் எதிர்ப்பார்த்த முடிவுதான் என்றாலும்...என்க்குள் ஓரு சின்ன நம்பிக்கை இருந்தது...
நான் ப்ரியாவை பாருத்தேன்...அவள் தொலைவிலிருந்து எனக்கு கைகட்டவிரலைக் உயரேக்காட்டி சியர் சொல்லிக் கொண்டு இருந்தாள்..
ம்ம்ம் இராண்டாவது பாதி ஆரம்பித்த சிறிது நேரத்தில் எனது இருவரும் அவுட்டாகி , நான் தனி நின்று இருந்தேன்..இப்போது மாணிக்கம் பாடி[ரெய்டு] வந்தான்...
கேப்டனுக்கு கேப்டன்... ம்ம் சரியான போட்டி என்று அறிவிப்புசெய்தவர் அறிவித்தார்..
நான்கிட்டதட்ட லாபியில் நின்றுக்கொண்டு இருந்தேன்...நான் இப்போது அவுட்டாகி விட்டால் போனஸ் புள்ளி என்று மாணிக்கத்தின் அணி 16 புள்ளிகள் கூடுதால பெற்றுவிடும்... என்ன செயவது அவனை தனியாக பிடிக்க முடியாது....
கிட்ட்தட்ட 6 அடி உயரத்தில் நின்றுகொண்டு இருந்தான்....
அவன் அவனது கைகளை நீட்டி என்னைத்தொட்டு அவுட்டாகும்படி என்று போனஸ்கோட்டிற்கும் மேலே நின்றுப்பாடிக்கொண்டு இருந்தான்.....
அவனை பிடிக்கமுயன்றால் என்னையும் சேர்த்து இழுத்துக் கொண்டு நடுகோட்டை தொட்டு விடுவான்,,,என்ன செய்வது...
ஒரு கணம் அவன் அசந்த நேரம் பார்த்து....
சரியாக அவனது கையைபிடித்த நேரத்தில் என் இருகால்களையும் அவனது இரு கால்களில்.....தென்னைமரத்தில் ஏறுவதுப் போல் கவ்விக்கொண்டேன்.. அவனால் ஒரு அடிகூட பின்னால் எடுத்து வைக்க முடியவில்லை.. என் எடை அவனை என்னைநோக்கி இழுத்தது...... ஆம் அவன் அவுட்டாகி விட்டான்...... இல்லை நான் அவனை அவுட்டாக்கிவிட்டேன்.....



அவனை அவுட்டகி விட்ட வேகத்தில் எங்கள் அணியுன் வேகம் அதிகரித்தது..அவனது அணியை முழுமையாக வெளியேற்றி..போனஸ் புள்ளிகளும் பெற்றொம்......
இப்போது அவன் பாடி வந்தான்..அவனது கோபம் என்மீது இருந்த்து...கோபம் அறிவை மறைக்கும் என்ப்பார்களே..அதனாலென்ன்வோ என்னிடமே மீண்டும் பிடிகொடுத்து ஆட்டமிழந்தான்...இப்போதும் அவனது அணியை முழுமையாக வெளியேற்றி போனஸ்புள்ளிகள் பெற்றொம்....
கடைசி 5 நிமிடங்கள்....... என்ற அறிவிப்பின்போது...நாங்கள் 5 புள்ளிகள் முன்னுக்கு வந்து இருந்தோம்.........
இப்பொது அவனது ஆக்ரோஷமான ஆட்டத்திற்கு எனது அதிரடியான் ஆட்டத்தை அவனுக்கு பொங்கல் பரிசாக கொடுத்தேன்.......முடிவில்........நாஙகள் வெற்றிப்பெற்றொம்..........
என்னை ஒருவன் தோளில்தூக்கிக் கொண்டு மைதானதை சுற்றி வந்தான்.......
“கண்ணின் கடைகண் பார்வையைக் கன்னியர்தம் காட்டிவிட்டால்
மண்ணில் மாமலையும் ஒரு கடுகுஆம்”...
.தாசனின் வரிகள் எவ்வளவு உயிரோட்டமானவை.....
கிழே இறங்கிய என்னை அப்படியே தள்ளிக்கொண்டுப்போய் சுவற்றில் சாய்த்து என் தலையை பிடித்து தூக்கிகொண்டு கேட்டான்.
“என்னடா ஆச்சு உனக்கு?”
“ஒன்றுமில்லையே” என்றேன்.
“இல்லை,, நீ எதையோப் பார்த்து பயந்துட்ட .. எதைடா பார்த்த...?
‘நான் பயந்தால் உன் சுண்ணியை பார்த்துதான் பயப்படணும்..அதற்கே பயப்படலை வேறே எதற்குடா பயப்படப் போறேன்..” என்றேன்..நான்.
அப்படியே என் உதடில் எச்சில் படமால் ஓரு முத்தம் கொடுத்தான்.. என்னையும் அவனது தோளில் தூக்கிக் கொண்டுசுற்றி வந்தான்.......
“அவனை எதிர்த்து
என் வெற்றியில்
அவனது சந்தோஷம்
நட்பின் இலக்கணம்”
அடுத்த நாள் இரவு கலைநிகழ்ச்சி முடிந்தபிறகு என் அணிக்கு வெற்றிசுழல்கோப்பை கொடுத்தார்கள்....கேப்டன் என்ற முறையில் அன்று இரவு என் வீட்டிற்கு எடுத்துச்சென்றேன்..
என் தெருவில் என்னை எல்லாரும அதிச்யமாக பார்த்தார்க்ள்..
என் அம்மாவிற்கு பெருமை பிடிபடவேல்லை....
என் வீட்டுவாசலில் கோப்பையுடன் நின்றேன்.
“ஊர் கண்ணே ராஜ் மேல்தான் அவனுக்கு திருஷ்டி சுற்றி போடுங்கள் “ என்று ப்ரியா அம்மா சொன்னார்கள்.
ஊர் கண்ணல்லாம் என் மகன் மீது விழவில்லை,, ஒருத்தி கண்தான் என் மகன் மீது விழுந்து இருக்கிற்து ,பரவாயில்லை அவள் கண்விழுந்ததால் தான் என் மகன் சிங்ககுட்டிப்போல் இருக்கிறான்..அவள் கண் என் மகன் மீது நன்றாக விழட்டும்....நான் சுற்றி போட மாட்டேன்... நீ வேண்டுமென்றான் உன் தம்பிக்கு சுற்றிப்போடு” என்றாள் என் அம்மா.....









கருத்துகள் இல்லை:

கருத்துரையிடுக