குட்டித் தோழி - பகுதி - 3

 குளிர் படர்ந்த ஒரு மார்கழி நாளில் இறந்து போன மாடசாமி பெரியப்பாவின் முதுகில், யட்சியின் நான்கு விரல் தடங்களை பார்த்த நேரத்தில் ஊர் உறைந்து போனது. ஊர் முழுக்கவே அன்று ஒருவித பீதியும் பயமும் எல்லோர் முகத்திலும் வழிந்து ஓடி கொண்டிருந்தது. சுடுகாடு போய் வந்த மறு நிமிடங்களில் ஊர் அடங்கி போனது. எல்லோரும் வீட்டு கதவை சாத்தியிருந்தார்கள். மண் மீது காற்று பட்டு எழும் சிறு சரசரப்பு கூட ரத்தததை சூடாக்கியது. குளிர் தாங்காமல் கோரப் பாயிண் மீது நாலு சாக்கை போட்டு அதன் மேல் அம்மாச்சியை கட்டி கொண்டு படுத்திருந்த போது, ரகசிய குரலில் அவளிடம் கேட்டேன்.

யட்சி யாரு ?
அம்மாச்சி சட்டென்று சொன்னாள்.
“நம்ம கொல சாமிதான். என்ன செத்த கோவக்காரி. நேரம் தவறி போனா, நம்ம புள்ளைங்கதானன்னு எல்லாம் பாக்க மாட்டா. ஒரே அடிதான். அந்தானிக்கி அங்கனையே உசிர் போயிரும்” என்றாள்.



சுடலமாடன விட பெரிய ஆளா ? என்றேன்.
ஆமாமா. சுடலைக்கெல்லாம் அவ அடங்க மாட்டா.
அவ எப்பிடி இருப்பா ?
“ஆத்தங்கரை ஓரமா ஒரு சங்கிலிபுத்தார் கோவில் இருக்குல்லா….அவர சுத்தி வளந்துருக்குமே அரளி செடி. அதுல வழஞ்சு வழஞ்சு செக்க செவேல்னு… அரளி பூ இருக்குமே. அப்பிடி இருப்பா யட்சி” என்றாள் அம்மாச்சி.
மறுநாள் ஆற்று பக்கம் போனபோது சங்கிலிபுத்தார் ஞாபகம் வந்தார். குளித்து முடித்து, கோவில் சுற்றி அரளி செடி பக்கம் வந்தபோது புல்லரித்தது ஞாபகம் இருக்கிறது. காற்று இல்லாமல் நெட்டுகுத்தாக, துளி அசைவு இல்லாமல் உறைந்து நின்றது அரளி. விரிந்து படர்ந்திருந்த அரளி செடியில் இருந்து ஒரு வித கசப்பான நறுமணம் சுற்றி சுழன்றது என்னை. செடி முழுக்க செவப்பு பூக்கள். கீழே விழுந்து கிடந்த ஒரு பூவை எடுத்து கைக்குள் வைத்தேன்.
நீண்டு வளைந்த அந்த மெல்லிய காம்பும், எதிர்பாரா இடத்தில் இருந்து சட்டென்று ஐந்து தலை நாகம் போல தலை தலைதூக்கும் இதழ்களுமாக, அதன் நடுவில் இருந்த குழியும்…பூவையே உற்று பார்த்து கொண்டிருந்த நேரத்தில், முகம் தெரியாத அமானுஷ்யம் ஒன்று என் அருகே நின்றது போல் சட்டென்று தோன்றியது.
மூச்சு காற்று இல்லாமல், தொட்டு தழுவுதல் இல்லாமல், உணரவும் முடியாத ஒரு அமானுஷ்யம். சொல்ல முடியா முதல் முதலான பயத்துடன் அரளி பூவை தூர எரிந்து அங்கிருந்து ஓடினேன். மறுநாள் நிஜமாகவே காய்ச்சல் வந்தது. வடக்கு தெரு ராமர் கோவில் பூசாரி வந்து கொத்தாக திருநீறு அள்ளி முகம் மீது எரிந்து, கொஞ்சம் பூசியும் விட்டார்.
அடுத்தடுத்து வந்த நாட்களின் என் காய்ச்சல் குறைவது போல் இல்லை என்பதால் , அது யட்சியின் வேலைதான் என்பதை நம்ப ஆரம்பித்த அம்மா, அதன் பின் அங்கிருக்கவே அறத்சியாகி போனாள். ஒரு நிமிடத்தை கூட அம்மாச்சியின் ஊரில் கழிக்க அம்மா விரும்பவில்லை போலும். ஊர் கிளம்ப யத்தனித்த நாளின், முதல் பஸ்ஸுக்கே எங்களை அழைத்து சென்றாள். எங்கள் குடும்பத்தை எதோ ஒரு அமானுஷ்ய சக்தி சூழ்ந்திருப்பதாக அம்மா உணர ஆரம்பித்து விட்டாள். ஆனால்…அது என்ன அன்பதை அவளால் கண்டறிய முடியவில்லை. வேறு வழியில்லாமல், என்னை “சுடலை கொண்டாடி” தாத்தாவிடம் அழைத்து சென்றாள்.
சாமி ஆடுபவர்களை “சாமி கொண்டாடி” என்று அழைப்பதுதான் ஊரின் வழக்கம். குறிப்பாக “சுடலை கொண்டாடி தாத்தாவின்” உண்மையான பெயர் என்ன என்பது யாருக்குமே தெரியாது. ஊரில் உள்ள கை குழந்தைக்கும் அவர் “சுடலை கொண்டாடி”தான். ஒற்றை கால் இல்லாத அவருக்கு சாமி வரும்போது பார்க்க வேண்டுமே, அவர் ஆடுகிறாரா இல்லை பறக்கிறாரா என்றே சந்தேகம் வந்துவிடும். அவருடைய அந்த ஆவேசமும் ஆட்டமும்தான் “சுடலை கொண்டாடி” என்ற பெயரையே அவருக்கு வாங்கி கொடுத்தது.
என் தொடர் காய்ச்சல் பற்றி “சுடலை கொண்டாடி” தாத்தாவிடம் அம்மா சொன்ன போது “ஏலா…சின்ன புள்ளனா காச்ச வரத்தாம்ல செய்யும். இதுக்கெல்லாம் அழுவுத…. ஊர் கொடை நடக்குதுல. புள்ளைய தினமும் ராக் கொடைக்கு கூட்டி வந்து சாமிய காட்டு. எல்லாஜ் சரியாவும்” என்றபடியே அனுப்பி வைத்தார். அம்மாவும் என்னை தினமும் கொடை இரவுக்கு கூட்டி போனாள்.
நான்காம் நாள் நள்ளிரவு கொடையின் போது, வழக்கம் போல் வேடிக்கை பார்த்து கொண்டிருந்தேன். அங்கே சற்று தூரத்தில் பார்வதி அம்மனுக்காக சாமியாடி கொண்டிருந்த சுப்பு அத்தை, அந்த கூட்டத்தில் இருந்து விலகி, ஆவேசம் வந்தவளாக என் எதிரே வந்து ஆடத் தொடங்கினாள். நான் அதிர்ச்சியில் உறைய, எதிர்பாரா ஒரு கணத்தில் என்னை இரு கை பற்றி தன்வசம் இழுக்க ஆரம்பித்தாள். ஊர் அலறும் அளவுக்கு பயத்தில் கத்த, அம்மா, அப்பா, தாத்தா, அப்பாச்சி, பெரியம்மை, மதினி என்று ஒரு கும்பலே அவர்கள் பக்கம் என்னை இழுத்தது. ஒற்றை மனுசி சுப்பு அத்தை. அவளை இவர்களால் எதிர்கொள்ள முடியவில்லை. அவளுடைய கை நகம் கீறி எனக்கு ரத்தம் வர வர, என்னை இழுத்து சென்று யட்சி சிலை இருந்த பூடத்தின் முன் விட்டு, ஆடினாள் ஒரு பேயாட்டம். குதிகால் தொடும் தலைமுடி வானெங்கும் பறக்க, உடலெங்கும் ஊறிய மஞ்சள் தண்ணி என் மேல் தெறித்து விழ, ரத்தம் சிதறி விழும் ஒரு வேகத்தில் ஆடினாள்.

என் மொத்த குடும்பமும் சுப்பத்தையிடம் கையெடுத்து நின்றது, என்னை விட்டு விட வேண்டி. அழுகையும் வர தயங்கிய பயத்தின் உச்சத்தில், மிரண்டு நின்றேன். ஒரு சில நிமிடங்கள் இந்த களேபரம். எங்கிருந்துதான் வந்தாரோ தெரியாது சுடலைகொண்டாடி தாத்தா. அங்கு வந்தார். நடந்து வந்தாரில்லை. பறந்துதான் வந்தார். அப்படி ஒரு பாய்ச்சல். வந்த வேகத்தில் யட்சியாகவே மாறி நின்ற சுப்பு அத்தையின், தலைமுடியை கொத்தாக பிடித்து அடங்க முடியாமல் தவித்து நின்ற அவளின் நெற்றியில் திருநீறை அள்ளி எறிந்தார். ஆட்டம் நின்ற அவளிடம் இருந்து, என்னை அழைத்து சென்று குடும்பத்திடம் விட்டார். பின் அப்பாச்சியிடம் “நாளைக்கு “தங்காள்”ல போய் ஒரு எட்டு பாத்துட்டு வந்துருல” என்று சொன்னார்.
“தங்காள்” மலையாள மாந்த்ரீகவாதி. சேரன்மகாதேவிக்கும், அம்பாசமுத்திரதிற்கும் இடையே உள்ள, ஈ காக்கா கூட எச்சம் போடாத காட்டுக்குள் இருந்தார். அவரது வீட்டை ராத்திரியில் முனியும் மோகினியும் காவல் காத்து வருவதாகவும், சொல்லாமல் கொள்ளாமல் அந்த வீட்டிற்கு செல்பவர்கள் ரத்தம் கக்கி சாக வேண்டியதுதான் என்றும் கதைகள் உலாவி கொண்டே இருக்கும். ஒவ்வொரு மாதமும் ஊரில் இருந்து அரிசியாகவோ, நெல்லாகவோ, கருப்பட்டியாகவோ, கரும்பாகவோ, மஞ்சளாகவோ, ஒரு பெட்டி நிறைய வைத்து “தங்காளுக்கு” வரியாக அனுப்பி விடுவார்கள். அந்த தங்காளை பார்க்க சொல்லித்தான் அப்பாச்சியிடம் அறிவுறுத்தி கொண்டிருந்தார் சுடலைகொண்டாடி தாத்தா.
தங்காளை– பார்க்க போயிருந்த குடும்பம் மொத்தமும், மிகப்பெரும் பீதியுடன் திரும்ப வந்திருந்தார்கள். அங்கு என்ன நடந்தது என்று நாள் முழுக்க புலம்பி கொண்டிருந்தாள் அப்பாச்சி.
“சில புள்ளைங்கள மட்டும் யட்சிக்கு புடிச்சு போயிருமாம். அது மாதிரி… இப்போ நம்ம புள்ளைய யட்சிக்கு புடிச்சு போயிருக்கு. கிட்டத்தட்ட நேர்ந்து விட்டது மாதிரிதான்” இப்படி அப்பாச்சி முடிப்பதற்கு முன்பாக அம்மா பெருங்குரலெடுத்து அழுதாள். வீட்டில் உண்மையிலயே ஒரு சுடுகாட்டு சூழல் வந்திருந்தது.
அதற்கடுத்து வந்த நாட்களில் தாயத்து கட்டி கொண்ட காளியாக மாறி இருந்தேன் நான். எப்போதும் கூடவே யாரவது இருந்தார்கள். பள்ளிக்கு கூட்டி செல்ல, கூட்டி வர குடும்பமே வந்து சென்றது. படுக்கையில் அம்மாச்சியும் அப்பாச்சியும் இணைந்து கொண்டார்கள். என் ஆடைகளை காயபோடுவதற்கு என்று வீட்டுக்குள் இடம் கொண்டு வரப்பட்டது. கழிந்த தலைமுடிகள் சேர்த்து வைக்கப்பட்டு வருடத்திற்க்கு ஒரு முறை திருப்பதியில் போட்டு வரப்பட்டது. ஏதோ ஒரு நாளில் என் மீதிருந்து அரளி பூ வாசம் அடிப்பதாக பூக்காரம்மா கூறிய நாளில் மீண்டும் வீட்டில் யட்சியை பற்றிய பயம் குடியேறி இருந்தது.
பதினான்கு வயதில் தொடங்கிய இந்த, “யட்சி ஆட்டம்” பதினேழிலும் தொடர்ந்து, உலகில் இருந்து அந்நியப்பட்டு போன ஒரு நாளில் வீட்டுக்கு “கல்லூர்” சித்தி வந்தாள். சின்னையா “பால் கொடம்” எடுக்க இருப்பதாகவும், அவர்களுக்கு குழந்தை இல்லாததால் என்னை அழைத்து செல்ல வந்திருப்பதாகவும் நிறைய வாதாடி, கல்லூருக்கு கூட்டி சென்றாள். சின்னையா “பதினாலாம் நாளின் ராகொடையின் போதுதான் பால்குடம் எடுக்க இருப்பதாகவும்” அதற்க்கு இரண்டு நாட்கள் இருப்பதாகவும் சித்தி சொல்லி கொண்டாள். அந்த இரண்டு நாட்கள் இடைவெளியிலும் என்னை திருநெல்வேலி, ஜவுளிக்கடை, பலகார கடை என்று கூடவே பிடித்து இழுத்து சென்றாள்.
இருந்தாலும் பதினாலாம் நாளின், “ராக்கொடைக்கு நான் வரவில்லை” என்பதை சித்தியிடமும் அழுத்தம் திருத்தமாக சொல்லி இருந்தேன். அங்கு சாமியாடுபவர்களிடம் சிக்கி மறுபடியும் ஒரு யட்சி ஆட்டம் நடந்து விட கூடாது என்பதற்காக பத்திரமாக வீட்டில் இருக்க முடிவு செய்தேன். துணைக்கு சில சொந்தக்கார குட்டி பெண்களை விட்டுவிட்டு, வருத்தத்துடன் கோவிலுக்கு கிளம்பி சென்றாள் சித்தி. தாயம், பல்லாங்குழி என்று என்னவோ விளையாண்டு அப்படியே தூங்கி போனேன். நீண்ட நெடு நாள் கழித்து மீண்டும் வந்ததது அரளி பூ கனவு. என் மனம், முகம், மூளை எல்லாம் பூ நிறைந்து மூச்சு முட்டி எழுந்திருக்கையில், வீட்டில் யாருமில்லை என்பது புத்திக்கு உரைத்தது. நான் தூங்கியவுடன் என்னுடன் இருந்தவர்களெல்லாம் கோவிலுக்கு சென்றிருக்க வேண்டும் என்று தோன்றியது.
யாருமற்ற அந்த வீடு, இருட்டை தின்று நின்று கொண்டிருந்தது. வேர்த்து வழிந்திருந்த உடலில், இருட்டின் வாசம் படர்ந்து லேசான நடுக்கத்தை கொண்டு வந்தது. மடமடவென்று எழுந்து எதையும் பற்றி யோசிக்காமல், என்ன நேரம் என்று கூட தெரிந்து கொள்ளாமல், வீட்டை விட்டு வெளிவந்து கோவில் நோக்கி நடக்க தொடங்கினேன்.
ஊர் முழுவதும் கோவிலில் இருந்ததால், வீட்டு விளக்கின் வெளிச்சம் அற்று போயிருந்தது. ஒரு சில இடங்களில், கோவிலுக்கு போகாதவர்களின் நடமாட்டம் தெரிந்தது. இருட்டின் அடர்த்தியின் ஊடே தெரிந்த, தெரு விளக்கின் வெளிச்சத்தில் கால் தடுக்கியது சில இடங்களில். பல பாறைகளையும், சில முட்புதர்களையும் தாண்டி வர வேண்டியதாக இருந்தது பயத்தை அதிகரித்தது. பயம் பயம் பயம் என்று பயம் சூழ்ந்த நடை ஒரு பிசாசை போன்ற வேகத்தை தந்திருந்தது.
ஒரு பாறையை கடக்க நேர்கையில், பொளீரென்று கழுத்தில் விழுந்த கை ஒன்று அப்படியே இறுக்கி, என்னை தர தரவென்று, பாறைக்கு அந்தப்புரம் இழுத்து போனது. என்ன ஏதென்று புரிவதர்க்குள் சில தூரம் இழுபட்டிருந்தேன். கால் செருப்பு அறுந்து, முட்கள் குத்தி கிழித்திருந்தன காலை. கழுத்து இறுக்கத்தின் அழுத்தத்தில் மூச்சு விட முடியாமல் திணறினேன். வலியும் பயமும் கத்துவதர்க்கான தைரியத்தை முற்றிலும் அழித்திருந்தது. சற்று எம்பி, கால் ஊன்றி அந்த கைகளில் இருந்து விடுபடுவதர்க்குள் சுளீரென்று அறை விழுந்தது. முகமா ? கழுத்தா ? முதுகா ? என்று யூகிக்க முடியாத அளவிற்கு விழுந்த அடியால் கிட்டதட்ட மூச்சு நிற்கும் அளவிற்கான மயக்கத்தில் கீழே விழுந்தேன். சிறு பாறை கற்கள் முதுகை குத்தி கிழித்தது. எழுந்து ஓடி விட வேண்டும் என்று மூளை பரபரபத்த அளவிற்கு ஒத்துழைக்கவில்லை என்றாலும், எழுந்து நிற்க பிரயத்தனப் படுவதர்க்குள், மலை மாடு போன்ற உருவம் என் மேல் விழுந்ததில் மூச்சு முட்டியது. சந்தனமும் ஜவ்வாதும் அரபி சென்ட்டும் கலந்த நாற்றம் குடலை உருவியது. முதல் முதலான ஒரு அன்னிய ஸ்பரிசம் பெரும் அருவருப்பை தந்தது. அவனை என்னில் இருந்து அகற்ற அத்தனை வழிகளையும் தொடங்கினே. எதுவும் முடியவில்லை என்னால். மலை மாடு போன்ற அந்த உருவத்துடன் சண்டையிட என் பதினேழு வயது பூஞ்சை உடலால் இயலவில்லை. கைகள் பற்றி, வாயை பொத்தி, கால்கள் அமுத்தி என் ஆடைகளை உருவ முயன்று கொண்டிருந்தான்.
என் பலமெல்லாம் இழந்து, தோல்வியின் வாசலில் நின்று கொண்டிருந்த வேளையின் உச்சி நொடியில், என்னை சுற்றிலும் ஒரு அரளி பூ வாசனை பரவுவதை உணர்ந்தேன். ஒரு கசப்பின் வாசம். ஒரு வெறுப்பின் வாசம். ஒரு ஆங்காரத்தின் உச்ச வாசம். என் அடி வயிற்றில் இருந்து ஒரு மெல்லிய மஞ்சள் நிற பூவின் காம்பு ஒன்று நீண்டு வந்து கொண்டிருந்தது தெரிந்தது. அந்த அரக்கு பூ மொக்கு, என் கண்களுக்கு புலப்பட தொடங்கிய போதே ஒரு ஆங்காரமுமான உணர்வு வந்தது. வினாடிகளில் நான் யட்சியானேன். என் நகங்கள் கூர்மை அடைந்திருந்தன. என் பற்கள் வெளியில் வர தொடங்கி இருந்தது. என் கடைவாயில் ரத்தம் பார்க்கும் ஆசை வந்திருந்தது.
கைகளுக்கு கிடைத்த சிறு பாறை கற்களை விசிறி அடித்தேன் அவன் மேல். கை நகங்களால் அவன் மூஞ்சி முகரை உடல் எதுவென்று தெரியாமல் பிராண்ட தொடங்கினேன். வாய் திறந்து கடித்து ரத்தம் உறிஞ்ச ஆரம்பித்தேன். முட்டு கால்களால் அவன் இடுப்பின் கீழே ஓங்கி ஓங்கி உதைத்தேன். கத்திய அவன் வாயை, ஒரு முதலையின் வாயை பிளப்பது போல என் இரு கைககள் பிளக்க துவங்கி இருந்தேன். உச்சகட்ட அசுர பலத்தில், என் மேலிருந்த அவனை புரட்டி கீழே போட்டு, எழுந்து நின்று ஆவேசம் தீர மிதிக்க ஆரம்பித்தேன். அப்படியும் குறையாத வேகத்தில், அருகில் இருந்த செடியோ, கொடியோ எதோ ஒன்றில் கிளைகளை பறித்து எடுத்து விளாசினேன். தூரத்தில் கோவிலில் ராக் கோடையில் உச்சி கால பூஜை பறைகள் அடிக்க தொடங்கி இருந்தார்கள். அவனின் காட்டு கத்தல் அந்த பறைகளில் கரைந்து போனது.
ஆவேசம் அடங்கியது. கையில் இருந்த கிளைகளை தூர வீசிவிட்டு திரும்பி பார்க்காமல் நடந்தேன். அவன் இருக்கானா செத்தானா என்பது பற்றியெல்லாம் துளி கூட கவலையற்ற மனதுடன். மிக பெரும் விடுதலை உணர்வு தொடங்கியிருந்தது உடலெங்கும். வந்த வழியே திரும்பி வீட்டுக்கே நடந்தேன். யட்சி என் கூடவே வருவது போல் இருந்தது. இருட்டு பழகி இருந்தது. கசப்பின் வாசமும்.
மறுநாள் காலை ஊரே பரபரத்து கொண்டிருந்தது. “துபாய்ல இருந்து ஊருக்கு வந்த, கீழ்வீட்டு மாரியம்மா மவன் செல்வம், நரிபொத்தை பக்க்கதுல ஒரு அரளி செடிக்கு கீழேல தாறுமாறா அடி பட்டு கிடக்கான் போலயே. யட்சில அவனை அடிச்சுருக்கா. இதுக்குதான் நேரங் காலம் பாத்து வெளில போகனும்கிறது” என்று பேசி கொண்டார்கள்.
இப்போதும் அரளி பூவின் கனவுகள் வரத்தான் செய்கிறது. பயமில்லை. மூச்சடைப்பில்லை. என்றாவது ஒரு நாள் “என் பெண் குழந்தை” யட்சி யாரென்று கேட்குமானால் அதற்க்கு சொல்வதற்கு “அம்மாச்சியை விடவும் மிக அழகான கதை என்னிடம் இருக்கிறது என்று புன்னகைத்து கொள்கிறேன்”.
நான் அவன் அது…மார்கழி மாசக் குளிரு மச்சத் துளைக்கும்; தை மாசக் குளிரு தரையத் துளைக்கும்’ என்ற அம்மாச்சியின் சொலவடை ஞாபகத்துக்கு வந்தது. தை மாசப் பனி, தரையைத் துளைத்துக்கொண்டு இருந்தது. வீட்டின் சாவித் துவாரத்தைக்கூட மூடியாகிவிட்டது. மெத்தை, போர்வை, எதுக்கும் கட்டுக்குள் வராதுபோல், பனி தன் முழு ஆவேசத்துடன் ஆடிக்கொண்டு இருந்தது. அதிகப் பனி, தற்காலிகத் தலைவலியை ஏற்படுத்திவிட்டது. கிச்சன் பக்கம் போய் ஒரு இஞ்சி டீ போட்டுஎடுத்துக் கொண்டு டி.வி. இருந்த ஹாலுக்கு வந்து சோபாவுக்குள் என்னைப் புதைத்துக்கொண்டேன். என் மேலாக நான்கு தலையணைகள் ஒரு போர்வை என்று பதுங்குக்குழியில் இருப்பதுபோல் ஆக்கிக்கொண்டேன். மெதுமெதுவாக சோபா சூடும், டீயின் சூடும் உடம்புக்குள் இறங்க ஆரம்பித்தன. சத்தம் இல்லாமல் டி.வி-யை இயக்கி, வழக்கம்போல ரிமோட் விளையாட்டை ஆரம்பித்தேன். ஒவ்வொன்றாகத் தாண்டித் தாண்டி வந்துகொண்டே இருந்தது. தானாக என்னை அறியாமல் உள்ளிருந்து ஏதோ ஒன்று என்னை நிறுத்தியதுபோல், ரிமோட் இயக்கத்தை நிறுத்தினேன்.

‘பகல் நிலவு’ படத்தில் இருந்து ‘பூ மாலையே தோள் சேரவா?’ என்று தரை உதிர் பூக்களுக்கு நடுவே, ஸ்லீவ்லெஸ் சாரி, காட்டன் சுடிதார், மிடி டாப்ஸ் என்று சகலவிதமான ஆடைகளிலும் ரேவதி பாடிக்கொண்டு இருந்தார். சட்டென்று ரவி அண்ணன் ஞாபகம் வந்தது.



அண்ணன்தான் அடிக்கடி சொல்வான் என்னிடம், ‘உன் ஞாபகம் வந்தா நான் இந்தப் பாட்ட பாத்துப்பேன் மீனா. அச்சு அசப்புல ரேவதி உன்ன மாதிரியே இருப்பா!’ என்று. ”ஆமால… ஒரு கேசட் முழுக்க இந்தப் பாட்டதான் இவன் பதிஞ்சுவெச்சுருக்கான். அடிக்கடி வீடியோல போட்டுப் பாத்துக்குவான்!’ என்று பெரியம்மாவும் சேர்ந்து சொல்லும்போது, ஒரு மாதிரி வெட்கம் முகம் முழுவதும் பரவி ஓடும்.
ரவி அண்ணன். நான் வயதுக்கு வந்த பிறகு என் ஆளுகைக்குள் பல்வேறு சட்டத் திட்டங்களுடன் என் குடும்பத்தினரால் நுழையவிடப்பட்ட ஒரே ஒரு ஆண்மகன். என் அம்மாவின் தூரத்துச் சொந்தம், பெரியம்மாவும் பெரியப்பாவும். சுத்திமுத்தி சொந்தத்தில் எனக்கென்று இருந்த ஒரே அண்ணனும் அவன் மட்டும்தான். சிறு வயதில் இருந்தெல்லாம் அவனைப் பற்றிய பெரிய அறிமுகம் இருந்ததாக ஞாபகம் இல்லை.
வயதுக்கு வந்து அதற்கான சடங்குகள் முடிந்து அப்பாச்சியின் வீட்டில் இருந்து அம்மாச்சியின் வீட்டுக்கு வந்து தங்கி இருந்த அந்தப் பத்து நாட்களில்தான் ரவி அண்ணன் அறிமுகமானான். அவனுடைய முதல் நாள் இன்னமும் பளிச்சென்று மின்னல்போல் மனதுக்குள் வெட்டுகிறது. அப்போது என்னைப் பார்க்க வள்ளி, குமார், ஆனந்தராஜ் மாமா என எந்தப் ‘பையன்’களுக்கும் அனுமதி இல்லை. பானு, சுப்பு அக்கா, கலா அக்கா, மான் சித்தி இவர்கள் மட்டும்தான் என்னோடு இருக்க அனுமதிக்கப்பட்டு இருந்தார்கள் அம்மாச்சியால்

பெண் என்றாலும், மான் சித்தியுடன் மட்டும் நான் அதிகம் பேசிவிடக்கூடாது என்பதில் ஆச்சி கண்ணும் கருத்துமாக இருந்தாள். சித்தி அப்போதே கொஞ்சம் ஃபெமினிஸ்ட். போராட்டக் குணம் உடையவள். கல்லூரிக்கு ஜீன்ஸ் அணிந்து செல்லும் அவளைக் கொஞ்சம் அதிர்ச்சியாகப் பார்க்கும் சொந்தங்களுக்கு மத்தியில், கல்லூரியில் உடன் படிக்கும் ஆண் தோழர்களை வீட்டுக்கு அழைத்துவந்து, வீட்டுத் தொழுவத்தில் கட்டிப் போடப்பட்டு இருக்கும் மாட்டில் இருந்து அவளே பால் கறந்து டீ போட்டுக் கொடுத்து, பார்ப்பவர்களுக்கு மாரடைப்பை வரவழைப் பாள். ஆனாலும் அம்மாவின் பிரியத்துக்கு உரியவள் அவள். அதனால், வேறு வழி இல்லாமல், என்னுடன் இருக்க சித்திக்குச் சம்மதம் சொல்லி இருந்தாள் ஆச்சி. அந்தப் பத்து நாட்களும் என்னைப் பார்த்துப் பார்த்துக் கவனித்துக்கொண் டவள் சித்தி. உளுந்து சோறு, பூண்டு கஞ்சி என்று சைவமாக ஆரம்பித்து பச்சை முட்டையை நான் அழ அழ என் வாயில் ஊற்றிக் கொடுமைப்படுத்துவது வரை எல்லாமே செய்தாள்.
பத்து நாட்களும் அம்மாவின் சொந்தக்காரர்கள் யாராவது என்னைப் பார்க்க வந்துகொண்டே இருந்ததால், ஒவ்வொரு நாள் மாலையும் ஒவ்வொரு வகைப் பூவிலும் என்னை அலங்காரம் செய்து உட்காரவைப்பாள். எனக்குத் தாழம்பூவைத்து அலங்காரம் செய்ய வேண்டும் என்று அம்மா ஆசைப்பட்டாள். ஆனாலும் அவளுக்கு அது கைகூடி வரவில்லை. தாழம்பூ ஒன்றும் கிடைக்காத ஒன்று அல்ல. ஆற்றுக்குச் செல்லும் வழியில் தாழம்பூக் காடே இருந்தது. ஆனாலும் கொத்துக் கொத்தாக அதில் சுருண்டுஇருக் கும் பாம்புகள், தாழம்பூபற்றிய நினைப் பையே தூரத் தூக்கி வீசி இருந்தன. தாழம்பூக் காடு பக்கத்தில்தான் ஆவுடை யாச்சி கோயில் இருந்தது. அங்கு உள்ள ஆழ்வார் ஒருத்தர்தான் ஆவுடையாச்சிக் காக, தாழம்பூக்களைப் பறித்துச் செல்வார். தாழை பறிப்பதற்கு என்றே பெரிய தொரட்டி ஒன்றைவைத்திருப்பார்கள். 10 அடி நீளம் இருக்கும். அதனைவைத்து தூரத்தில் இருந்து முதலில் மெதுவாகச் செடியை அசைத்துவிடுவார்கள். ஓர் அசைவுக்கு அதில் இருந்து பாம்புகள் சர சரவென்று குமியல் குமியலாகக் கொட்டும். அவை ஓடிய பின் தொரட்டிவைத்து தாழம்பூவைப் பறித்து தன்னுடைய குடலைக்குள் போட்டுக்கொள்வார் ஆழ்வார்.
வயதுக்கு வந்த வீட்டுக்கு ஆழ்வார் வர மாட்டார். தீட்டு என்று ஒரு காரணம் வேறு இருந்தது. இதனால் தாழம்பூ என்பது அம்மாவுக்கு நிறைவேறாத கனவாக இருந்தபோதுதான், ரவி அண்ணன் வந்து சேர்ந்தான். என் அம்மாவின் முறை மாமனின் மகன். மான் சித்திக்கும் முறை மாமன்தான் ரவி அண்ணனின் அப்பா. சித்தியைப் பார்ப்பதற்காக வீட்டுக்கு வந்தான் ரவி அண்ணன். அம்மாச்சி அவனை தார்சாவிலேயே நிறுத்திவிட்டாள்.
”நம்ம வேலு மச்சான் மகன் ரவி!”என்று அம்மாவிடம் அவனை அறிமுகம் செய்துவைத்தாள் சித்தி. அதற்கு அடுத்த சில நிமிடங்கள், ‘அட… வேலு மச்சாவி மவனா இது… இத்தன வளந்துட்டானா?’ என்பது போன்ற ஆச்சர்ய கேள்விகளும் நெகிழ்வும் கட்டித் தழுவுதலுமாகச் சென்றன. பிறகு தான் அம்மா அவனை உள்ளே கூப்பிட் டாள்.
ஒரு பட்டுச்சட்டை பாவாடையும், வாயில் அப்பா வாங்கித்தந்துபோன வெள்ளை கேக்குமாக உட்கார்ந்திருந்தேன். அம்மா சொன்னாள் ‘இது ரவி அண்ணா… நம்ம சொந்தத்துல உனக்கு இருக்கிற ஒரே அண்ணன்!’ என்றாள்.
வளர்த்தியாக, லேசாக அழகான பெண்மையுடன், சிரித்தால் தெரியும் தெத்துப் பல்லுடன்… முதல் பார்வையி லேயே ரவி அண்ணன் மீது நிறையப் பிரியம் வந்தது. சிரித்தேன். அவன் 10-ம் வகுப்புப் படிப்பதாகச் சொன்னான். நான் ’8-ம் வகுப்பு!’ என்றேன். அப்புறம் வழக்கமாக ‘எப்படிப் படிக்கிற, எனக்கு இங்கிலீஷ் வராது… கொஞ்சம் சொல்லித் தர்றியா!’ என்பது போன்ற அனைத்து கிராமச் சொந்தக்காரர்களும் கேட்கும் கேள்விகளைக் கேட்டுக்கொண்டு இருந்தான்.
சித்திதான் கேட்டாள்… ‘எலேய்… அவளுக்குக் கொஞ்சம் தாழம்பூ பறிச்சுட்டு வர்றியா?’ என்று. அவன் ஏதும் சொல்லவில்லை. ஆனால், அன்று மாலை கூடை நிறையத் தாழம்பூவோடு வந்து நின்றான். அந்தப் பூவை எப்படிப் பறிக்க வேண்டும் என்பது எனக்குத் தெரியும் என்பதால், அந்த நிமிடம் அவனை நிறையவேபிடித்து இருந்தது. அதைப் பத்திரமாகவைத்து மறுநாள் என் தலையில்வைத்து அம்மா தன் ஆசை தீர பின்னிவிட்டாள். அப்ப டியே ஊரில் இருந்த ஸ்டுடியோக்காரரை வீட்டுக்கு வரவழைத்து, என்னை ஒரு போட்டோவும் பிடித்துக்கொண்டாள். ஸ்டுடியோக்காரரை ரவி அண்ணன்தான் வீட்டுக்கு அழைத்துவந்தான். அந்த நாட் களில்கூட ரவி அண்ணனுடன் எனக்குப் பெரிதாகப் பேச்சுவார்த்தை எதுவும் இல்லை. பத்துப் பதினைந்து நாட்கள் அம்மாச்சியின் வீட்டில் கழிந்த பின், எங்கள் ஊருக்கு வந்துவிட்டோம். அதன் பின் வந்த நாட்களில் ரவி அண்ணாவிடம் இருந்து வாராவாரம் இன்லேண்ட் லெட் டரில் கடிதம் வரும். அப்பா, அம்மாவைக் கேட்டு இருப்பான். ஊரில் என்ன நடக்கி றது என்று எழுதி இருப்பான். அவனுடைய படிப்பு எப்படிப் போய்க்கொண்டு இருக் கிறது என்று எல்லாவற்றையும். கடைசியாக ‘மீனாவைக் கேட்டதாகச் சொல்லு சித்தி!’ என்று முடிப்பான். பதில் கடிதம் எதுவும் போட்டதாக நினைவில் இல்லை. அவனு டைய கடைசி வரிக்காக மட்டுமே நான் கடிதங்களுக்காகக் காத்திருப்பேன். அவன் மேல், இதுதான் என்று சொல்ல முடியாத பிரியம் நாளுக்கு நாள் அதிகரித்துக் கொண்டே இருந்தது. 8-ம் வகுப்புப் பிரியத்துக்கு எல்லாம் காதல் என்றோ, அன்பு என்றோ, அண்ணன் தங்கை பாசம் என்றோ பேர்வைக்க இப்போதும் விரும்ப வில்லை நான்.
அது ஒரு பிரியம். பெயரில்லா, பெயரற்ற பிரியம்.
அந்த வருட முழு ஆண்டுத் தேர்வு விடுமுறைகள் அம்மாச்சியின் சேரன்மகா தேவியில்தான் கழிந்தன. அப்பா ஊருக்கு வர முடியாது என்று அம்மாவிடம் அடம்பிடித்துச் சொல்லிவிட்டேன். ரவி அண்ணாவுடன்தான் ஒவ்வொரு மணித் துளியும். அவன் வீட்டு தார்சாவில் உட் கார்ந்து இருப்பான், நான் பட்டாசாலையில். ஏதாவது பேசிக்கொண்டு இருப்போம். என்ன பேசினோம் என்று சுத்தமாக ஞாபகம் இல்லை. அதை நினைக்கையில் என்னைச் சுற்றி சில புன்னகைகள் சிதறு வதைப் பார்க்க முடிகிறது. வெளியில் போவது என்றாலும், அவனுடன் மட்டும் தான். வீட்டில் இருந்து கொஞ்சம் அரிசி, பருப்பு திருடி தேங்காய் சிரட்டையில் வைத்து கூட்டாஞ்சோறு செய்யச்சொல்லிக் கொடுத்தான். பூவரசம் இலைவைத்து பீப்பீ ஊதக் கற்றுக்கொடுத்தான். போட்டி யில் ஜெயித்த அத்தனை, கலர் கலர் கோலிக் காய்களை ஒரு டப்பாவில் போட்டு அடைத்துக்கொடுத்தான். அந்தக் கோலிக் காய்களில் இருந்த வண்ணத்தை இன்னும் நான் வேறு எங்கும் பார்க்கவில்லை.


ஒரு நாள் என்னை அவசர அவசரமாக, அவன் குடும்பத்துக்குச் சொந்தமாகத் தெக்குத் தெருவில் இருந்த ஒரு வீட்டுக்குக் கூட்டிச் சென்றான். யாருக்கும் தெரியாமல் நாங்கள் இரண்டு பேர் மட்டும் சென்றோம். பெரிய வீடான அதில், அதன் அத்தனை அறைகளையும் தாண்டி பின்கட்டுத் தோட்டத்துக்குக் கூட்டிச் சென்றான். அமைதியாக இருக்கும்படி, வாயில் விரல்வைத்து சைகை செய்துவிட்டு, தோட்டத்து சுவரின் மூலையில் இருந்த ஒரு ஓட்டையைக் காண்பித்து மெதுவாகச் சொன்னான்.
‘இங்கதான் ஆயிரம் வருஷமா ஒரு பாம்பு வாழுது. வெள்ளையா இருக்கும். அதுக்கு றெக்கைகூட இருக்கும். அப்படியே உடம்பெல்லாம் முடி முடியா முளைச்சு இருக்கும். பறந்துவந்து கொத்தும்!’ என்று அந்த ஆயிரம் வருட பாம்பைப் பற்றி கதை சொல்லிக்கொண்டே போனான். நான் பயத்தில் சத்தம் இல்லாமல் அழ ஆரம்பித்துவிட்டேன். நான் அழுவதைப் பார்த் தும் கொஞ்சம்கூட எந்த உணர்ச்சியும் இல்லாமல் சொன்னான்… ‘நாம அந்தப் பாம்ப பாக்கத்தான் இங்க வந்திருக் கோம்’ என்று. வீட்டைவிட்டு வெளியே போக வழியே தெரியாத நிலையில் அவனுடன் அன்று நாள் முழுக்கக் காத்துக்கிடந்தேன். ‘வெள்ளை பாம்’பைப் பார்ப்பதற்காக. எதுவும் வரவில்லை. ஆனால், வீடு போனவு டன் எனக்கு விழுந்தது முதுகில் நாலு சாத்து அம்மாவிடம் இருந்து.
அதன் பின் வெளியே செல்ல எனக்கான அனுமதி கட்டுப்படுத்தப்பட்டது.
ரவி அண்ணனுடன் வெளியில் செல்லாத நாட்களில் அந்த வயதில் என்னவென்று சொல்லத் தெரியாத வலியை, வெறுமையை உணர்ந்து இருக்கிறேன். வீட்டுக்கு வருவான்.எனக்கும் அவனுக்கும் நடுவில் வெளியில் போக முடியாத, கூட்டாஞ்சோறு சமைக்க முடியாத, பீப்பீ ஊத முடியாத, வெள்ளை பாம்பு பார்க்க முடியாத எங்களின் வருத்தம் அமர்ந்து இருக்கும். என்ன பேசுவது என்று தெரியாமல் அமைதியாக இருப்போம். அதன் பின் ரவி அண்ணன் வீட்டுக்கு வருவதையும் குறைத்துக்கொண்டான்.
அந்த வருட விடுமுறை முடிந்து ஊருக்குப் போகும்போதுதான் ரவி அண்ணனைவிட்டுப்போகிறோம் என்று மனதில் உரைக்க, அவனைப் பார்த்ததும் அழ ஆரம்பித்தேன். முதல்முதலாக என் தலையைத் தடவிச் சொன்னான். ‘அழாதல… நேரம் கிடைக்கும்போது வீட்டுக்கு வர்றேன்’ என்று. அந்த ஒரு வாக்கியத்தை நம்பிக்கையாகவைத்து மட்டும்தான் நான் சேரன்மகாதேவியில் இருந்து அன்று புறப்பட்டு வந்ததே! அண்ணன் வரவில்லை. ஆனால், அவனிடம் இருந்து மறக்காமல் கடிதம் வந்துகொண்டு இருக்கும். அதே கடைசி வரிகளுடன். வழக்கம்போல் இங்கு இருந்து பதில் கடிதம் எதுவும் போகாது.
9-ம் வகுப்பு ஆண்டு விடுமுறையில் மறுபடியும் அம்மாச்சி ஊர். ரவி அண்ணன். ஆனால், இந்த முறை எங்கள் இருவருக் கும் நடுவே அண்ணனுக்கும் எனக்கும் முறைப் பெண்ணான சுபிதாவின் வரவு இருந்தது. அவள் மும்பை வேறு. அண்ண னின் வீட்டுப் பக்கம்தான் சுபிதாவின் பாட்டி வீடும் இருந்தது. நான் அடுத்தத் தெருவில் இருந்தேன். ரவி அண்ணனுக்கு இயல்பாகவே சுபிதாவின் மீது இருந்த காதல் காரணமாக என்னைப் பார்க்கவருவதைக் குறைத்துக்கொண்டான். முதல் முதலாக அண்ணன் இல்லாத சேரன்மகாதேவி நாட்கள் எனக்கு வாய்த்தன. ரவி அண்ணன் மீது அளவற்ற கோபம் வந்தது. எழுதவும் தெரியாத ‘பொசசிவ்னெஸ்’ஸும் அவன் மீது வர ஆரம்பித்தது. சுபிதாவின் மீது பொறாமை என்று ஒரு டீன் ஏஜின் அத்தனை குழப்பங்களும் என்னை ஆட்டிப்படைத்தன.
ஆற்றுக்கு நான், அம்மா, சித்தி, அக்கா, பெரியம்மா என்று போகும் பெண்கள் கும்பலுக்கு ரவி அண்ணன்தான் துணை வருவான். தற்போது அண்ணனின் சிபாரிசில் அந்தக் கும்ப லில் சேர்ந்திருந்தாள் சுபிதாவும்.
‘சுபியை ரவிக்குக் கட்டிவெச்சா நல்லாத்தான் இருக்கும். ரெண்டும் பொருத்தமாத்தான இருக்கு!’ என்று அம்மா, ரவி அண்ணனின் அம்மாவிடம் சொல்லிய ஒருநாள், அம்மாவைத் தலையில் ‘நங்’கென்று கொட்ட வேண்டும் என்று தோன்றியது.
போதாக்குறைக்கு சுபிதா வேறு என் எரிச்சலை அதிகரித்தாள். ஆற்றில் உள்ள பாறைகளில் துணி துவைக்கும்போது, யாருக்கும் தெரியாமல் அண்ணனின் உடைகளை மட்டும் அவள் துவைத்துக்கொண்டு இருந்தாள். எனக்கு என்ன செய்வது என்று தெரியாத மனக் குழப்பத்தில் நிறைய வலியு டனும், பொறாமையுடனும், ஆத்திரத்துடனும் அண்ணனிடம் இருந்து விலகத் தொடங்கினேன்.
அதன் பின் ஒரு வருடம்! அண்ணன் நினைப்பு மனதுள் இருந்தாலும், அந்த வலி ஆறவில்லை. ரவி அண்ணன் என்னை ஏமாற்றிவிட்டான் என்று நம்பினேன். ‘என்ன ஏமாற்றினான்? எதற்காக ஏமாற்றினான்? எப்படி அப்படி ஓர் எண்ணம் வந்தது எனக்கு?’ என்று இப்போது யாராவது கேட்டாலும் சொல்லத் தெரியாது எனக்கு!
அது அப்படித்தான். சொல்ல முடியாதத் துயரம். பெயரற்றத் துயரம். பெயரில்லாத் துயரம்!
பத்தாம் வகுப்பு ஆண்டு விடுமுறை. பதினொன்றாம் வகுப்பு செல்வதற்கான சிறப்பு வகுப்புகள் இருந்ததால் சில நாட்கள் மட்டுமே ஊருக்குச் செல்லும் வாய்ப்பு கிடைத்தது. வழக்கம்போல் சேரன்மகாதேவிதான். உடன் யாரும் இல்லாமல் தனியாக என்னைப் பார்க்க வந்த ரவி அண்ணனைப் பார்த்த முதல் நிமிடம், அவன் மீது இருந்த அத்தனை கோவமும் வடிந்து ஓடியது. நான் ஒரு வளர்ந்த பெண் என்பதை எல்லாம் மறந்து, அவனுடன் கோலிக் காய் ஆடிய அந்தச் சிறு பெண் ணாகவே ஓடிப் போய்க் கட்டிக்கொண்டேன். அண்ணன் திகைத்துவிட்டான். அவனுக்குத் தெரியாது அது ஒரு வருட வலி என்று!
நாங்கள் இரண்டு பேரும் சேர்ந்து வெளியில் போவது இல்லை என்றாலும், ஒருநாளுக்கு ஒருமுறையாவது வீட்டுக்கு வருவான் அண்ணன். ஏதாவது பேசுவான். அவன் எழுதிய கவிதைகளைக் காண்பிப்பான். அண்ணன் அப்போது ப்ளஸ் டூ முடித்துவிட்டு இன்ஜினீயரிங் நுழைவுத் தேர்வுக்காகப் படித்துக்கொண்டு இருந்தான். அதனால் நிறைய நேரம் அவனால் என் னுடன் இருக்க முடியவில்லை. இன்ஜினீ யரிங் கிடைத்ததும் அவன் மெட்ராஸ் செல்லப்போவதாக வேறு சொல்லிக் கொண்டு இருந்தான்.
விடுமுறை முடிந்து ஊருக்குக் கிளம்புவதற்கு ஒரு நாள் மட்டுமே இருந்தது எனக்கு. அதன் பின் எனக்கு இங்கு வரும் சந்தர்ப் பம் கிடைக்காது. என் மணித் துளிகளுக்குக் கூட அட்டவணை போட்டுவைக்கப்பட்டு இருந்தது ஏற்கெனவே. அண்ணனும் மெட்ராஸ் போய்விடுவான். அவனைப் பார்க்கவே முடியாது என்று தோன்றியது. அதீதமான ஒரு பதற்றத்தில் அண்ணனிடம் கேட்டேன் ‘அண்ணா… என்னைக் கல்யாணம் பண்ணிக்கிறியா? உன்னோடவே வெச்சுக்கிறியா என்னைய?’ என்று.
அண்ணன் சட்டென்று அதிர்ந்து நின்றது இப்போதும் மனதுக்குள் நிழலாடுகிறது. எதுவும் சொல்லவில்லை. அமைதியாகக் கிளம்பிப் போய்விட்டான். அதன் பின் அண்ணனுடனான தொடர்பு முற்றிலும்… முற்றிலும்… முற்றிலுமாக நின்றுபோனது.
அவ்வப்போது அவனைப் பற்றிய கதை களை அம்மா சொல்வாள். மெட்ராஸ் போய்விட்டான். இன்ஜினீயரிங் படிக்கிறான். வேலையில் சேர்ந்துவிட்டான். நிறைய சம்பளம் என்று. கேட்டுக்கொள்வதோடு சரி. அதன் பின் எனக்கும் வாழ்க்கை வேறானது. படிப்பு, வேலை, சம்பளம், காதல், நட்பு என்று முழுவதும் வேறானது.


அண்ணன் இருக்கும் அதே சென்னையில்தான் நானும் வேலை பார்த்துக்கொண்டு இருக்கிறேன். ஆனால், அவனைப் பார்க்கவேண்டும் என்று தோன்றியது இல்லை.
அண்ணனிடம் அன்று கேட்ட கேள்வியை இப்போது நினைத்துப் பார்த்தாலும் சிரிப்பு வரும் எனக்கு. எதற்காக அப்படி ஒரு முட்டாள்தனத்தைச் செய்தேன் என்று. ஒருத்தன் மீது அப்படி என்ன பிரியம் வேண்டிக்கிடக்கிறது? விடை தெரியாது!
இந்த மாதிரியான ஒரு தருணத்தில்தான் அண்ணனை மறுபடியும் பார்க்க வேண்டி இருந்தது. பொங்கலை ஒட்டி ஊருக்குச் செல்வதற்காக எக்மோர் ரயில்வே ஸ்டேஷனில் காத்து நின்றேன். ஊர்ப்பட்ட கூட் டம். மூச்சு முட்டியது. என்னுடைய ரயில் எங்கு நிற்கிறது என்றுகூடத் தெரியவில்லை. லக்கேஜையும் தூக்கிக்கொண்டு கன்னாபின்னாவென்று அலைந்துகொண்டு இருந்த என்னை, சட்டென்று வழிமறித்து நின்றான் அண்ணன்.
அவனைப் பார்த்ததும்… என்ன தோன்றி யது என்பதை எழுதுவதற்கு வார்த்தைகளோ, மொழியோ இங்கு கிடையாது. பரவசம், பயம், அழுகை, சந்தோஷம், வார்த்தைகள் கிடைக்காமல் தடுமாறி… ஒரு குட்டி நவரசத்தையே அரங்கேற்றிக்கொண்டு இருந்தேன். என் தலை தட்டி, லக்கேஜ் வாங்கி, ‘இப்பவும் அதே மாதிரி திரு திருன்னுதானா… இன்னும் திருந்தலையா நீ?’ என்றபடியே ரயிலுக்கு அழைத்துச்சென் றான். அவனும் ஊருக்குச் செல்வதாகக் கூறினான். அதே ரயிலில் வேறு ஒரு கம்பார்ட்மென்ட் அவனுக்கு. அவ்வப்போது வந்து ‘சாப்ட்டியா, தலையணை வாங் கிக்கோ, பத்திரமாப் படுத்துக்கோ’ என்று அட்வைஸ் செய்துவிட்டுப் போனான். இரவு முழுக்கத் தூக்கமே வரவில்லை.
திருநெல்வேலி வந்திருந்தது. அண்ணன்தான் வந்து எழுப்பிவிட்டான். லக்கேஜ் தூக்கிவந்தான். நிறையப் பேசிக்கொண்டே வந்தான். கடைசியாகக் கேட்டான், ”எப்பலே கல்யாணம்?” என்று.
”கொஞ்ச நாள்ல. லவ் மேரேஜ்தான். அப்பா, அம்மா ஓ.கே. சொல்லிட்டாங்க!” என்றேன்.
”நீ இன்னும் கல்யாணம் பண்ணிக்கலையா?’ என்று கேட்டேன் அவனிடம்.
”உன்னை மாதிரியே ஒரு பொண்ணைத் தேடிட்டு இருக்கேன்!” என்றான். எதுவும் பேசிக்கொள்ளவில்லை இருவரும் அதற்குப் பிறகு.


கருத்துகள் இல்லை:

கருத்துரையிடுக