http://www.kanavu-kathali.com/ கனவு காதலி : வருணின் கள்ளக்காதலி - பகுதி - 11

பக்கங்கள்

திங்கள், 15 பிப்ரவரி, 2021

வருணின் கள்ளக்காதலி - பகுதி - 11

 வித்யாவை இவள் அருணா என்று அழைக்கிறாள் வித்யாவும் அதுக்கு ஒன்னும் சொல்லாமல் அவளை கிரீட் பண்ணுறாள். வித்யாவுக்கு அருணா என்று ஒரு பெயரும் இருக்க. அது என்ன நிக் நேம்மாவித்யா வீட்டில் அவளை யாரும் இப்படி கூப்பிட்டதில்லையே. ரஞ்சன் ரொம்ப குழப்பத்தில் இருந்தான்.


 
"எப்படி டி இருக்க .. நான் உன்னை பார்ப்பேன் என்று எதிர்பார்க்கில," என்று ஷோபனா கூறினாள்.
 
"நானும் தான் டி," என்று வித்யா பதிலுக்கு சொன்னாள்.
 
அவர்களை வாய் அடைந்து பார்த்துக்கொண்டு இருந்தான் ரஞ்சன். அவன் மனைவிக்கு அருணா என்று ஒரு பெயர் இருப்பதும் வருணின் கள்ளகாதலியின் பெயரும் அருணாவாக இருப்பது ஒரு தற்செயலான நிகழ்வா. அல்லது இருவரும் ஒரே ஆளா? எப்படி இருக்க முடியும் நான் தான் இன்னைக்கு அருணாவின் முகத்தை பார்த்தேனே என்று நினைத்தான் ரஞ்சன். அவள் வேறு ஒரு பெண். அதுமட்டும் இல்லை அருணா வருண் சுன்னியை ஊம்பிக்கொண்டு இருக்கும்போது அதே நேரத்தில் அவன் மனைவி அவனை போனில் அழைத்து பேசினாலே. ஒருவேளை நான் தான் முகத்தை சரியாக பார்க்கவில்லை என்றால் வருணின் பெரிய பூல் வாய் உள்ளே இருக்கும் போது எப்படி அவள் பேசி இருக்க முடியும். ரஞ்சனுக்கு எல்லாம் குழப்பமாக இருந்தது.

 

 
"ஏங்க .. இது என் கல்லேஜ் மேட் ஷோபனா," வித்யாவின் குரல் ரஞ்சனை அவன் நினைத்துக்கொண்டு இருந்த எண்ணங்களிலிருந்து  வெளியே கொண்டு வந்தது.
 
"ஹலோ, என்று மட்டும் ரஞ்சன் சொன்னான்.
 
"என்னை நினைவில்லையா? நான் உங்க கல்யாணத்துக்கு வந்திருந்தேன்,"என்று ஷோபனா புன்னகையோடு கூறினாள்.
 
"பார்த்த ஞாபகம் இருக்கு, ரொம்ப வருடங்கள் ஆயிரிச்சி இல்ல அதான் சட்டென்று நினைவுக்கு வரல," என்று ரஞ்சன் பொய் சொன்னான்.
 
அவர்கள் கல்யாணத்துக்கு வித்யாவின் பல தோழிகள் வந்தார்கள், குறிப்பாக அவர்களில் யாரும் ரஞ்சனுக்கு ஞாபகத்தில் இல்லை. மேலும் ஷோபனா பார்பதுக்கு சுமார் தான் அதனால் ஞாபகம் வைத்துக்கொள்ள வாய்ப்பில்லை.
 
"எப்படி இருக்கீங்க, அருணா உங்களை நல்ல கவனிக்கிறாளா?" என்று சிரித்துக்கொண்டு கேட்டாள்.
 
இது தான் வாய்ப்பு என்று ரஞ்சன் அவன் சந்தேகத்தை தெளிவுபண்ண கேட்டான். "அவ பெயரு வித்யா ஏன் அருணா என்று கூப்பிடுறிங்க?"
 
ஷோபனா வித்யாவை பார்த்து சொன்னாள். "உன் புருஷனுக்கு தெரியாதா? என்னடி அவரிடம் ரகசியமாக வெச்சிக்கிட்டு மறச்சிட்டியா?"
 
ரஞ்சனி குழம்பிய அச்சத்தில் இருந்தான் ஷோபனா இப்படி சொல்லவும் அவன் அச்சம் அதிகரித்தது.
 
"சீ நீ சும்மா இரு டி, அவர் நான் எதோ பெருசா மறைச்சிட்டேன் என்று நினைக்க போறாரு."
 
இரு பெண்களும் அவனை பார்த்து புன்னகைத்துக்கொண்டு இருந்தார்கள். எனக்கு ஒன்னும் புரியில என்று சிரிக்கிறார்களா அல்லது இங்கே ஏமாளி ஒருத்தன் இருக்கானே என்று சிரிக்கிறார்களா. ரஞ்சனுக்கு அவர்களின் புன்னகையின் அர்த்தம் புரியாமல் தடுமாற்றமாக இருந்தது.
 
"அப்படியே குழம்பி இருக்காதிங்க சார். எங்கள் கல்லூரியில் மிகவும் பிரபலமாக ஒரு சீனியர் இருந்தாள். நாங்கள் முதல் ஆண்டு சேரும் போது அவள் பைனல் இயர். ரொம்ப  டேலென்ட் உள்ளவள்."
 
நான் வித்யாவை பற்றி கேட்டால் இவள் வேற யாரையோ பற்றி சொல்லுக்கொண்டு இருக்காளே என்று ரஞ்சன் சற்று எரிச்சல் அடைந்தாலும் ஷோபனா சொல்லுவதை உன்னிப்பாக கேட்டுக்கொண்டு இருந்தான்.
 
"படிப்பில், ஸ்போர்ட்ஸ், கல்ச்சேரல்ஸ் எல்லாற்றிலும் சிறப்பாக விளங்குவாள். அவள் பார்பதுக்கு வித்யா போலவே இருப்பாள். இருவரும் சிஸ்டேர்ஸ் என்று கூட நினைத்தோம்."
 
"அது சரி, அதுக்கும் வித்யாவை அருணாவென்று கூப்பிடுவதுக்கும் என்ன சம்மந்தம்?" பொறுமை இல்லாமல் ரஞ்சன் குறிக்கிட்டான்.
 
"பொறுங்க சார் சொல்லுறேன். அவள் பெயர் அருணா. வித்யாவின் க்ளோஸ் பிரெண்ட்ஸ் ஆனா நாலு பெரு வித்யாவை அருணா டுபிகேட் என்று கிண்டலாக கூப்பிட துவங்கினோம். அதுவே   நாளடைவில் அவளுக்கு ஸ்டக் ஆகிரிச்சி. அனால் நாங்க நாலு பேரை தவிர யாரும் அவளை அப்படி அழைக்க மாட்டார்கள்."
 
க்ளோஸ் பிரெண்ட்ஸ் .. இப்போது க்ளோஸ் லவர்ரம் அவளை அப்படி கூப்பிடுறானா? ரஞ்சன் நினைத்தான் சந்தேகத்தோடு. ஷோபனா சிறிது நேரம் பேசிவிட்டு கிளம்பினாள். அன்று வீடு திரும்பியபோதும் ரஞ்சன் மனதில் உள்ள குழப்பம் போகவில்லை. பலமுறை வித்யாவிடம் அவளுக்கு எப்படி இந்த பெயர் வந்தது என்று விசாரித்தான். அவளும் ஷோபனா சொன்னதை தான் மறுபடியும் மறுபடியும் சொன்னாள். ஒரு கட்டத்தில் அவளே ரஞ்சனிடம் கேட்டுவிட்டாள்.
 
"ஏன் நீங்க இதையே மறுபடியும் மறுபடியும் பெருசா கேக்குறீங்க? அருணா என்ற பெயரில் அப்படி என்ன குழப்பம் இருக்கு?"
 
"ஒன்னும் இல்லை, சும்மா தான்," என்று மழுப்பினான்.
 
இப்போது எல்லாம் வருண் வாரத்தில் ஓரிரு முறை ரஞ்சன் வீட்டுக்கு வர துவங்கினான். எப்போதும் ரஞ்சன் இருக்கும் போது மட்டுமே வந்தான். வருணும் வித்யாவும் சகஜமாக அவன் முன்பு பேச துவங்கினார்கள். ஆனாலும் அவர்கள் வார்த்தைகளைவிட அவர்கள் கண்கள் பல மெஸேஜ் பரிமாறிக்கொள்வது போல ரஞ்சனுக்கு தோன்றியது. அவர்கள் நெருக்கம் ஆவதை பார்க்கும் போது ரஞ்சனுக்கு அவன் உணர்வுகள் என்னவென்று புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை. அவர்கள் ஒன்று சேர்ந்திடுவார்களா என்று அச்சம் இருந்தாலும் அதை எதிர்பார்த்து பரபரப்பும் இருந்தது. இப்படியே ஒன்னும் தெரியாமல் பதற்றமாக இருப்பதைவிட ஒரு முடிவு தெரிந்தால் நல்லது என்று முடிவுக்கு ரஞ்சன் வந்தான். ஒரு முறை வருண் அங்கே வந்தபோது அவனையும் வித்யாவையும் தனிமையில் விடவேண்டிய நிர்பந்தம் வந்தது. ரஞ்சனின் உறவினர் அவள் கணவனை அவசரமாக க்ளினிக் அழைத்து செல்ல உதவி கேட்டு போன் பண்ணி இருந்தாள். இந்த உதவியை மறுக்க முடியாமல் ரஞ்சன் போகவேண்டியதாக இருந்தது.

 
"சரி நீ போய்ட்டுவ நானும் கிளம்புறேன்," என்று வருண் எழுந்தான்.
 
"இருங்க அவர் போயிட்டு வரட்டும். இப்போதான் காபி கொண்டு வந்திருக்கேன், குடிச்சிட்டு சாவகாசமாக பேசிவிட்டு போகலாம்," என்று கையில் காபி காப்போடு வித்யா சொன்னாள்.
 
என்ன செய்வது என்று தெரியாமல் போல வருண் தயங்கினான்.
 
" என்னங்க, உங்க பிரென்ட் கிட்ட சொல்லுங்க, அவர் காபி குடிச்சிட்டு நிதானமாக போகலாம். நீங்க வரவரைக்கும் எனக்கும் கொஞ்சம் துணையாக இருக்கும்."
 
 ரஞ்சனுக்கு வேற வழி இல்லாமல் வருணை அவளிடம் இருக்கும்படி அவனை  சொல்ல வெச்சிட்டாள்  வித்யா. "இருந்துட்டு காபி சாப்பிட்டு போ," என்றான் ரஞ்சன் வேற எதுவும் சொல்ல முடியில.
 
ரஞ்சன் வெளியே இருந்த ஒவ்வொரு நொடியும் வீட்டில் என்ன நடக்குது என்ற எண்ணம் மட்டும் அவனை வாட்டியது. அவன் வீடு திரும்பி வர கிட்டத்தட்ட ஒரு மணி நேரம் எடுத்தது. அது அவர்களுக்கு போதுமான நேரமாக இருந்திருக்கும். அவன் வீட்டுக்கு வரும் போது வருண் இன்னும் அங்கே இருப்பானா என்ற சந்தேகத்துடன் வந்தான். வருண் இன்னும் போகவில்லை. அவன் ஹாலில் உட்கார்ந்து இருந்தான். ரஞ்சன் மகன் அரவிந்த் கல்லில் உட்கார்த்து டிவியில் கார்ட்டூன் பார்த்துக்கொண்டு இருந்தான். வருண் சோபாவில் சரிந்து உட்கார்ந்து இருந்தான். அவனை பார்ப்பத்துக்கே களைப்பாக இருப்பது போல இருந்தது. ரஞ்சன் சமையல் அரை உள்ளே எட்டி பார்த்தான். மேடையின் அருகில் அவள் தரையை ஒரு சிறிய துண்டு துணியால் தொடைத்துக்கொண்டு இருந்தாள். துடைத்தபின் அதை தண்ணீரில் கழுவினாள். அவனை பார்த்ததும் அவசரம் இல்லாமல் ஹாலுக்கு நடந்து வந்தாள்.
 
"வந்துட்டிங்களா ... அவர் எப்படி இருக்காரு?" என்று அக்கறையோடு விசாரித்தாள்.
 
"ஒன்னும் இல்ல, நல்ல தான் இருக்கார், காஸ்ட்ரிக் வலி நெஞ்சு வலி என்று பயந்துட்டார்," என்று பதில் சொன்ன ரஞ்சன், "இங்கே என்ன நடந்திருக்கும் என்று எனக்கு நெஞ்சி வலிக்குதே என்று தனக்குள் நினைத்துக்கொண்டான். 
 
வித்யா நடந்து வரும் போது அவள் தோள்களில் அவள் முந்தானையை சரிசெய்துகொண்டு நடந்தாள். அவள் புடவை கசங்கி இருக்க என்று உன்னிப்பாக கவனித்தான் ரஞ்சன். அப்படி தான் இருப்பது போல தோன்றியது. அவள் அக்குள் வியர்வையில் ஈரமாக இருப்பது அவள் ரவிக்கையில் தெரிந்தது. அவள் நெற்றியிலும் வியர்வை துளிகள் இருந்தது. அவளது நேர்த்தியாக சீவப்பட்ட தலைமுடி சற்று களைந்து இருந்தது .. சில முடிகளால் அவளது நெற்றியில் விழுந்தபடி இருந்தது. ரஞ்சன் மனதில் அவர்கள் இருவரின் இடையே என்ன நடந்து இருக்கும் என்ற காட்சி வந்து போனது. புடவையை இடுப்புக்கு வரைக்கு தூக்கி சுருட்டி வித்யா மேடையில் கால்களை விரித்தபடி அமர்ந்து இருக்க அவள் கால்களை இரு கையில் பிடித்தபடி வான் முன்னே நின்றபடி வருண் அவளை புணர்ந்து இருப்பான். ரஞ்சனுக்கு உடனே ஏன் இப்படி நடந்து இருக்கும் என்ற இந்த காட்சி மனதில் வந்தது என்றால் இது அவன் புதிதாக கற்பனை செய்த காட்சி இல்லை. இப்படி ஒரு ஆண் ஒரு பெண்ணை புணர்வதை பார்த்து இருக்கான் ... அவன் அம்மாவை அவன் அப்பா நண்பர் இப்படி புணர்வதை பார்த்திருக்கான். இன்றும் அன்று போல அவனிடம் ஏற்பட்ட எதிர்வினை அதே தான்.
 
அன்று பார்க்கும் போது அவன் குஞ்சி விறைத்து கொண்டது இன்று நினைக்கும் போதே அது விறைத்து கொண்டது. அவள் வாழ்க்கையில் என்னென்ன நடக்க கூடாது என்று மனதில் புதைத்து வைத்தியருந்தானோ. எப்படி எல்லாம் அவன் வாழ்கை மாறிவிட கூடாது என்று அஞ்சினானோ அது எல்லாம் நடக்குது என்று கருதினான். இப்போது இன்னும் பயம் இருந்தாலும் அதைவிட கிளுகிளுப்பு சற்று அதிகமாகவே இருந்தது. ஒருவேளை அவன் சத்தமின்றி சற்று முன்பே வந்துஇருந்தால் அவர்கள் ஒன்று சேர்வதை பார்த்து அன்று போல சுயஇன்பம் அனுபவிச்சரிப்பனோ என்று சதேகம் அவனுக்கு வலுவாக இருந்தது.
 
"சரி வாங்க, தோசை சூடவா, சாப்பிடுறீங்களா?"
 
"ஒகே, வருண் தோசை சாப்பிடுறியா?" என்று வருணை பார்த்து கேட்டான்.
 
"உன் மனைவி எனக்கு ஏற்கனவே குடுத்திட்டாங்க, நான் திருப்திய சாப்பிட்டுட்டேன். நீ இப்போது சாப்பிடு. எனக்கு நேரம் ஆச்சி நான் போகணும். பை."
 
வித்யா மற்றும் வருண் ஒருவரையொருவர் பார்த்து புன்னகைத்தாள். அவன் போன பிறகு வித்யா தோசை சூட சமையலறை சென்றாள். ரஞ்சன் அவன் மகன் அருகே அமர்ந்தான். அவனிடம் மெள்ள விசாரித்தான்.
 
"செல்லம், நீ இங்கேயேவா அப்பா போனதில் இருந்து இருக்க?"
 
"ஆமாம் பா."
 
"அம்மா எங்கே இருந்தாங்க?"
 
"இங்க தான் இருந்தாங்க."
 
"எங்கேயும் போகாம முழு நேரமும் இங்கேயே இருந்தாங்க?"
 
அரவிந்த் சற்று யோசித்திட்டு," இல்ல கொஞ்ச நேரத்துக்கு பிறகு கிட்சேன் போனாங்க."
 
ரஞ்சன் இதயம் படபடக்க துவங்கியது. "அங்கிள் என்ன செய்தாரு?"
 
அரவிந்த் டிவியில் மூழ்கி இருந்தான். ரஞ்சன் மறுபடியும் கேட்க வேண்டியதாக இருந்தது.


 
"அங்கிளும் கிட்சேன் போனாங்க."
 
"நீ போகிளையா?"
 
"இல்லை."
 
"அப்புறம் ஏதாவது நடந்ததா?"
 
"இல்லையே?" என்று அரவிந்த் சொன்னான்.
 
இதுக்கு மேலே என்ன கேட்பது என்று ரஞ்சனுக்கு தெரியவில்லை. அப்போது அரவிந்த் மேலும் ஒன்று சொன்னான்.
 
"டேடி அம்மா 'ஆஹ்' என்று கத்தினாங்க. நான் அம்மா என்ன என்று கேட்டேன். ஒன்னும் இல்லை, அங்கேயே டிவி பார்த்துகிட்டு இரு என்று சொன்னாங்க."
 
"நீ போயிட்டு பார்க்கிலியா?"
 
"இல்ல டேடி, அம்மா இங்கேயே இருக்கணும் என்று சொல்லிட்டாங்க."
 
வித்யா சமையலறை கதவோரம் அவள் கணவனும் மகனும் பேசுவதை கேட்டுக்கொண்டு இருந்தாள். அவர்கள் பேசுவதை கேட்டு அவள் மெளனமாக சிரித்தாள். அவள் தொண்டையை கணைத்துக்கொண்டு ஹால் உள்ளே தோசையுடன் வந்தாள். அன்று இரவு வித்யா அவள் கால்களை விரித்து இருக்க ரஞ்சன் அவள் புண்டையில் தலை புதைத்தபடி சுவைத்துக்கொண்டு இருந்தான். வித்யா அவள் புருஷன் தலையை அழுத்தி பிடித்தபடி அவன் நக்குவதை புன்னகையுடன் பார்த்தாள். இது நடந்து இரண்டு வாரங்களுக்கு பிறகு ஒரு நாள் வருண் வந்து ரஞ்சனிடம் சொன்னான்.
 
"ரஞ்சன் ஒரு குட் நியூஸ். அருணாவை கன்வின்ஸ் பண்ணிட்டேன். இந்த சேவைக்கிழமை நீ மறுபடியும் லீவ் எடுக்கணும். அருணா உன்கூட செக்ஸ் வைத்துக்கொள்ள ஒப்புக்கொண்டாள்."
 
"ரியலி? உண்மையாவ சொல்லுற?"
 
"யெஸ், ப்ரோமிஸ்."
 
"எங்கே?"
 
"அதே வீட்டில் தான். உனக்கு முழு காலை இருக்கு ஆவலுடன்."
 
"நீ எங்கே இருப்ப?"
 
"நான் எதுக்கு டிஸ்டெர்பன்ஸா. உங்களை தனியாக விடுறேன்."
 
அருணாவை பார்த்திருக்கான். அருணா வேற பெண் என்றால் வித்யா அந்த அருணா இல்லை. இருந்தாலும் வருணுக்கும் வித்யுக்கும் இடையில் ஒரு உறவு ஏற்பட்டு இருக்கும் என்று நம்பினான்.

சில மாதங்களுக்கு முன்பு

 
அவள் வாங்கி வந்திருந்த பொருட்கள் கீழ விழும் முன்பு அவன் அதை விழாமல் பிடித்தான். அவர்கள் ஒரு சிறிய சூப்பர்மார்க்கெட்டில் இருந்தார்கள்.
 
"நீங்க ஒரு பாஸ்கெட் எடுத்து இருக்கவேண்டியது தானே," என்றான் அவன்.
 
"நான் முதலில் மூன்று பொருட்கள் தான் வாங்கணும் எண்டிருந்தேன் அனால் பார்க்க பார்க்க ஞாபம் வர நிறைவே வாங்கிட்டேன்," என்றாள்  அவள் சற்று தர்மசங்கடத்துடன்.
 
"இருங்க நான் ஒரு பாஸ்கெட் எடுத்திட்டு வரேன்."
 
"இட்'ஸ் ஓகே நான் எடுத்துகிறேன்," என்றாள் அவள் அவசரமாக.
 
அதை காதில் வாங்காமல் அவன் அதற்குள் அவளுக்கு ஒரு பாஸ்கெட் எடுத்து வந்து தந்தான்.
 
"ரொம்ப தேங்க்ஸ்," என்று அவள் வாங்கின பொருட்களை அந்த பாஸ்கெட்டில் வைத்தாள்.
 
"இதில என்ன இருக்குங்க, இதுக்கு போய் தேங்க்ஸ் சொல்லுறீங்க," என்றான் அவன் ஒரு நட்பு புன்னகையுடன்.
 
அன்று அவர்கள் இருவரும் பொருட்கள் எடுத்து வைக்கும் போதும் மற்றும் கியூவில் நின்று பில் காட்டும் போது சில முறை பார்த்துக்கொண்டனர். ஒவ்வொரு முறையும் சிறிய புன்னகை பரிமாறிக்கொண்டனர். அவன் இதை பயன்படுத்தி அவளிடம் நெருங்க முயற்சிக்கவில்லை என்று தெரிந்ததும் அவன் மேல் அவளுக்கு நல்ல அவிப்பிராயம் வந்தது. அந்த நாளுக்கு பிறகு அவள் அதை பற்றி ஒன்று நினைக்கவில்லை.
 
ஐந்து நாளுக்கு பிறகு இந்த சம்பவம் முழுதாக அவள் நினைவில் இல்லை. அன்றும் அவள் அதே சூப்பர்மார்கெட்டில் இருந்தாள். அவள் அங்கே வழக்கமாக போகும் இடம். ஒரு குரலை கேட்டு திடுக்கிட்டு திரும்பி பார்த்தாள்.
 
"ஹலோ வாட் எ சர்ப்ரைஸ், நீங்களா."
 
அதே ஆண் அவளை போல கையில் பாஸ்கெட்டுடன் பொருட்கள் வாங்கிக்கொண்டு இருந்தான். அவளும் பதிலுக்கு புன்னகைத்தாள்.
 
"நீங்க இங்கே தான் எப்போதும் ஷாப் பண்ணுவிங்கள? நானும் தான்," என்றான்.
 
"ஓ அப்படியா," என்று மட்டும் சொன்னாள்.
 
அவளுக்கு தெரியாத ஒரு விஷயம், அவன் தினமும் (ஒரு நாள் தவிர - அன்று வேலை விஷயமாக அவனுக்கு அப்பொய்ன்ட்மென்ட் இருந்ததால்) அவள் இங்கே வருவாளா என்று காத்துகொண்டு இருந்திருக்கான். இந்த ஐந்தாவது நாளிலும் அவள் வரவில்லை என்றால், அவளைத் தேடுவதை அவன் கைவிட்டிருப்பான். அவனின் அதிர்ஷ்டம் அவள் அன்று வந்திருந்தாள்.


 
"இன்றைக்கு பெரும் ஷாப்பிங் போல," என்றான்.
 
"ஏன் அப்படி சொல்லுறீங்க," என்று கேட்டாள்.
 
"இன்னைக்கு பாஸ்கெட் எடுக்க நீங்க மரக்கலியே? என்றான் புன்முறுவலோடு.
 
அவளும் பதிலுக்கு புன்னகைத்தாள். அவன் சொன்னாலும் சொல்லாவிட்டாலும் அவளுக்கு நிறைய பொருட்கள் அன்று வாங்க வேண்டியதாக இருந்தது. அதுவும் அவனுக்கு சாதகமாக இருந்தது. அவள் சிரமப்பட்டு பொருட்களை தூக்கி கொண்டு கிளம்பினாள்.
 
"என்னங்க, இப் யு டான்'ட் மைண்ட் நான் ஹெல்ப் பண்ணவா?" என்று உதவ வந்தான்.
 
"பரவாயில்லைங்க வீடு கிட்ட தான் இருக்கு, நான் மேனேஜ் பண்ணிக்கிறேன்."
 
"இதில என்ன இருக்குங்க, இப்படி கொடுங்க," என்று இன்சிஸ்ட்  பண்ணி அவள் பைகளை எடுத்துக்கொண்டான்.
 
அன்றைக்கும் அவள் வீடு கேட் வரைக்கும் வந்தவன், அவள் பைகளை அங்கேயே கொடுத்துவிட்டு ஒரு பை சொல்லிவிட்டு கிளம்பினான். முதலில் அவளுக்கு ஒரு அச்சம் இருந்தாலும் அவன் இந்த சம்பவத்தை பயன்படுத்தி அவள் வீடுவரைக்கும் வர முயற்சிக்கள என்று அவன் மேல் நம்பிக்கை வந்தது. அடுத்தடுத்த வாரங்களில் அவர்கள் அதே சூப்பர்மார்கெட்டில் சந்திப்பது சகஜம் ஆகிவிட்டது. இப்போதுஎல்லாம் சந்திக்கும் போது பொதுவாக பேச துவங்கிவிட்டார்கள். அடுத்த படியாக அவள் வீட்டுக்கு நடந்து செல்லும் போது அவன் அவளுக்கு கம்பெனி கொடுப்பான். ஆனாலும் அவன் காம்பௌண்ட் உள்ளே போக முயற்சிக்கவில்லை. அவளுக்கு இது நிம்மதி அளித்தது. தெரியாத ஒருவன் அவளுடன் உள்ளே வந்தால் அக்கம்பக்கம் உள்ளவர்கள் என்ன நினைப்பார்கள் என்ற பயம். மூன்றாவது சந்திப்பில் அவர்கள் தங்களை அறிமுக படுத்திக்கொண்டார்கள்.
 
"பாருங்க என் பெயரையே உங்களிடம் சொல்லுலா. ஐ எம் வருண்."
 
"க்லெட் டு மீட் யு, ஐ'ம் அருணா."
 
"மிஷேர்ஸ் தானே?"
 
"பார்த்தால் தெரியலையா?"
 
அவள் கழுத்தில் தெரியும் தாலிக்கொடி, அவள் நெற்றி வகுடில் இருக்கும் குங்குமத்தை பார்க்கும் எவருக்கும் தெரியும் அவள் கல்யாணம் ஆனவள் என்று.
 
"உங்களுக்கு மிஷேர்ஸ் இருக்கா?"
 
"இல்லைங்க இன்னும் பெசேலெர்." இதை வருத்தத்துடன் சொல்லுவது போல சொன்னான். அவளுக்கு அந்த டோன் கேட்டு சிரிப்பு வந்தது.
 
"ரொம்ப வருத்தத்தோடு சொல்லுறீங்க, கல்யாணம் பண்ணிக்கவேண்டியது தானே?"
 
"எங்கேங்க இன்னும் செட்டாகால," ஒரு படத்தில் வரும் டயலொக் சொன்னான்.
 
அதற்க்கு பிறகு இன்னொரு நாளில். "ஒவ்வொரு முறையும் நீங்க என் பேக் தூக்கிட்டு வரீங்க, சாரிங்க."
 
"ஒரு அழகான பெண்ணின் பேக் தூக்குவது ஒரு ஆணுக்கு பாக்கியும்," என்றான்.
 
"ஏயை," என்றாள் அருணா. அவன் சும்மா பல்லை இளித்தான்.
 
ஆறாவது சந்திப்பில் போன் நம்பேரை பரிமாறிக்கொண்டனர். வாரத்தில் ஒரு முறை, மிஞ்சி போனால் இரண்டு முறை மட்டும் சந்தித்து ஏற்படும் உரையாடல் இப்போது போன் மூலம் தினந்தோரும் நடந்தது. மெதுவாக உரையாடல் நெருக்கமாகிவிட்டது. அதற்க்கு பிறகு காமம் அதில் கலந்து. அவர்கள் முதல்முதலில் சந்தித்த நாலாவது மாதத்துக்கு பிறகு, அவள் முகம் துப்பட்டாவள் மறைத்திருக்க, அருணா வருண் மோட்டார்பைக்கில் அவனை கட்டிபிடித்தபடி அமர்ந்திருக்க அவன் தனது வீட்டுக்கு வேகமாக விறைத்துகொண்டு இருந்தான். இவள் அவனுக்கு மடியே நாலு மாதத்துக்கு மேல் ஆகிவிட்டது. அதனாலேயே அவளை முதல்முதலாக முழுதாக அனுபவிக்க மிகவும் ஆர்வத்தோடு போய்க்கொண்டு இருந்தான். அருணாவுக்கு அந்த ஆர்வம் இருந்தது அனால் அதனுடன் அச்சமும் சேர்ந்து இருந்தது. இதுவரை பத்தினியாக வாழ்ந்துவிட்டு முதல் முறையாக கற்பை இழப்பது எந்த இல்லத்தரசிக்கும் சுலபம் இல்லை. இந்த முதல்முறை அருணா வருணை கட்டிப்பிடித்து இருந்தாலும் அவள் அதற்க்கு மேலே எதுவும் செய்யவில்லை. நாம எவ்வளவோ பெரிய தப்பை செய்ய போகிறோம் என்ற பயத்தில் அந்த யோசனையோடு வந்தாள்.

 
வரவிருக்கும் அடுத்தடுத்த நேரங்களில் அவளுக்கு பயம் தெளிந்து அவன் காமத்தை தூண்டியபடி வருவாள். அவன் முதுகில் அவள் பருத்த முலைகளை வைத்து தேய்ப்பாள். ரோடு காலியாக இருந்தால் அவன் கழுத்தை கடிப்பாள், அவன் தடியை பிசைவாள். இதற்க்கு காரணம் வருண் அவளுக்கு இதுவரை அவள் காணாது உலகத்தை காட்டிவிட்டான். அந்த முதல் நாள் ... அவள் அச்சத்தை போக்கும் வகையில் அவன் பொறுமையாக செயல்பட்டது. அதுவரைக்கும் அருணா சுயஇன்பம் மூலம் மட்டுமே உச்சம் அடைந்திருக்காள். அன்று தான் அந்த பேரின்பத்தை ஒரு ஆணுடன் புணரும் போது அவள் அனுபவித்தாள் ... பரவசத்தில் துடிதுடித்து போனாள்.  இத்தனை வருடங்கள் எனக்கு இந்த ஆனந்தத்தை மறுத்துவிட்டார் என்று அவள் கணவன் மேல் அவளுக்கு கோபம் வந்தது. வருணுடன் இன்பங்களை விதவிதமாக அனுபவிக்க பழகிக்கொண்டாள். வருணுக்கும்  அவள் காமக்கலைகளை கற்றுக்கொண்டு பங்கேற்றுவதில் சிறந்த மாணவியாக இருப்பதில் மகிழ்ச்சி அடைந்தான்.
 
அன்று நான்காவது முறை அவர்கள் ஒன்று சேருறார்கள். இப்போது நல்ல பழகிய பழைய காதலர்களாக மாறிவிட்டார்கள். வருண் வீட்டில் மெத்தையில் படுத்தபடி அவள் தலை மட்டும் கட்டிலின் விளம்பின் வெளியே தொங்கியபடி படுத்திருந்தாள். வருண் நின்றபடி அவன் சுன்னியை அவள் வாய் உள்ளே திணிந்திருந்தான். அவன் இடுப்பை மெதுவாக முன்னும் பின்னும் அசைந்து அவள் வாயை புணர்ந்தான். அவன் குனிந்து அவள் புண்டையை அவன் விரல்களால் சீண்டினான். இந்த பொசிஷியனில் இரத்தம் அதிகமாக அவள் தலைக்கு ஏறுவதால் அவள் இப்படி ரொம்ப நேரம் செய்யமுடியவில்லை.


 
"முடியலடா, மயக்கம் வருது என்று எழுந்து உட்கார்ந்தாள்."
 
அவன் நீண்ட தடியை அவள் மென்மையான விரல்களால் நீவினாள். அவனின் இந்த பெரிய காதல் ஆயுதத்தை பார்க்கும்  அதன் மேல் உள்ள மோகம் அவளுக்கு அதிகரித்து போனது. அதை முத்தமிட்டு நக்கினாள்.
 
"இது ரொம்ப அழகா இருக்கு டார்லிங்," என்று அதை உருவிக்கொண்டே சொன்னாள்.
 
"உன் புருஷனோடது எப்படி," என்று அன்று தான் முதல் முறையாக அதை பற்றி அவனிடம் கேட்டான்.
 
"அவருக்கு சின்ன பூல் .. இப்படி முரட்டுத்தனமாக இருக்காது."
 
"சிறுசா இருந்த என்ன, நல்ல செய்வாரா?"
 
"கிளிச்சாறு... அவரு இதில் சுத்த வேஸ்ட்."
 
"கவலை படாதே இனி நான் உனக்கு இருக்கேன்."
 
"தெரியும்டா செல்லம், அவரு கிளிக்காததே இந்த முரட்டு பயல் கிளிக்கிறானே," என்று அவள் சொல்ல, இருவரும் சிரித்தார்கள்.
 
"இப்படி வாடி, இன்னைக்கு இன்னொரு ஸ்டைலில் செய்யாலாம்,"என்று வருண் கூறினான்.
 
"உனக்கு எத்தனை ஸ்டைல் தாண்ட தெரியும் பொருக்கி."
 
"எல்லாம் நாம என்ஜாய் பண்ண தாண்டி பேபி."
 
"நான் உனக்கு ஊம்புனேன்ல, இப்போ எனக்கு முதலில் நாக்கு." அவள் விரும்பியதை அவள் காதலனிடம் கேட்டு பெற கற்றுக்கொண்டாள். இப்படி அவள் புருஷனிடம் கேட்டதில்லை.



கருத்துகள் இல்லை:

கருத்துரையிடுக