http://www.kanavu-kathali.com/ கனவு காதலி : புவனாவின் அன்பளிப்பு - பகுதி - 11

பக்கங்கள்

செவ்வாய், 23 பிப்ரவரி, 2021

புவனாவின் அன்பளிப்பு - பகுதி - 11

 "ஹலோ... புவனா ஆர் யு தேர்..." ஷர்மாவின் குரல் என் காதில் தேனாய் பாய்ந்தது... பல வருஷம்... காணாமல் போன கணவரின் குரலை கேட்டதுபோல... சந்தோஷத்தில் முகம் சிவக்க... கண்கள் பணிக்க ஆரம்பித்தன...


சந்தோசம் அழுகையினூடே மெல்ல மூக்கை உறிஞ்சியபடி "ம்ம்ம்.."-ன்னு கிசுகிசுக்க... என் அழுகை என் குரலில் வெளிப்பட்டது...

"அழறீங்களா புவனா.." அவரின் கேள்வி என் அழுகையை மேலும் அதிகரிக்க…..

"மூக்கை உறிஞ்சியபடி... "இல்ல அது.. வந்து..."-ன்னு கிசுகிசுக்க... என் குரலில் தடுமாற்றம் அதிகரித்தது...

"சொல்லுங்க புவனா… எனி ப்ராப்ளம்..."

"இல்ல... அது எப்படி.. நான் உங்க நம்பரை முழுசா டயல் பண்றதுக்குள்ள... திடீர்-ன்னு உங்க குரலை கேட்டதும் ஒருமாதிரி ஆயிடுத்து..."



"ரொம்ப பயந்துட்டீங்களா.. மறுபடியும் தொந்தரவு பண்றானே-ன்னு பீல் பண்றீங்களா புவனா..."

"அதெல்லாம் ஒண்ணுல் இல்லை..." என் குரல் சிணுங்கலாய் வெளிப்பட்டது...

"அப்போ நான் போன் பண்ணுவேன்-ன்னு எதிர்பாத்தீங்களா..."

"ம்ம்ம்..."

"ரியலி..."

"உங்களுக்கென்ன... பொம்பளைங்களை அழவச்சி வேடிக்கை பாக்கறதுதானே உங்களுக்கு சந்தோசம்..."

"என்னையும் அப்படிபட்டவன்-னு நினைக்கறீங்களா புவனா..."

"................"

"நீங்க ஒரு போன் பண்ணி இருக்கலாமே புவனா..."

"வேற வழி... உங்களுக்கு போன் பண்ணத்தான் ரிசீவரை எடுத்து நம்பரை டயல் பண்றதுக்குள்ள உங்க குரல் கேட்டுது... அதான் எப்படி-ன்னு புரியல..."

"பாத்தீங்களா.. நீங்க போன் பண்ணலாம்-ன்னு நினைச்சதும் நான் லைன்-ல வந்துட்டேன்... தட்ஸ் ட்ரூ லவ் புவனா..."

"அதான் ரெண்டு நாளா அழ வச்சீங்கலாக்கும்..."

"ரெண்டு நாளா அழுதீங்களா... சாரி புவனா... நான் எதுவும் தப்பா..."
அவரை பேசவிடாது குறுக்கிட்டு... "என்னமோ நான் நினைச்ச உடனே லைன்-ல வந்துட்டேன்-னீங்க... இந்த ரெண்டு நாளா அப்படி வரலையே..."

"ரெண்டு நாளா என்னை நினைச்சுகிட்டு இருந்தீங்களா புவனா..."

".............."

"தேங்க்ஸ் புவனா... நானும் நீங்க போன் பண்ணுவீங்க-ன்னு எதிர் பார்த்தேன்... நீங்க பண்ணவே இல்ல.. உங்களுக்கு பிடிக்கலைன்னாலும்…"

அவர் முடிக்கும் முன் குறுக்கிட்டு… "பிடிக்கலேன்னு சொன்னேனாக்கும்..."

"பிடிச்சிருக்கு-ன்னும் சொல்லலையே புவனா..."

"மத்ததெல்லாம் சொல்லாமலேயே தெரியுது... இது மட்டும் தெரியாதாக்கும்..."

"ம்ம்... தப்புதான் ஒத்துக்கறேன்... அதான் இப்ப பண்ணிட்டேன்-ல்ல..."

"நீங்க பண்ணீங்களா.. இங்க எனக்கு ரிங்கே வரலியே..."

"அதான் அதுக்குள்ளே நீங்க ரிசீவரை எடுத்துட்டீங்களே..."

"அப்போ நீங்கதான் போன் பண்ணீங்களா..."

"ம்ம்ம்... இப்பவும் நான்தான் போன் பண்ணினேன்... தட்ஸ் ட்ரூ லவ் புவனா..."

"..........."

"சொல்லுங்க புவனா என்ன விஷயமா போன் பண்ண நினைச்சீங்க..."

"நீங்கதானே பண்ணீங்க... முதல்ல நீங்களே சொல்லுங்க..."

"இல்ல பசிக்குது... எனக்குத்தான் பீட் பண்ண இங்க யாருமே இல்லையே... அதான் ஹோட்டலுக்கு போய் லன்ச் முடிச்சிட்டு... அப்படியே அங்க வந்தா... நீங்க அவைலப்லா இருந்தா… அப்படியே உங்களை தள்ளிட்டு போகலாமா…. ஐ மீன் கூட்டிகிட்டு போகலாமா-ன்னு கேக்கத்-தான் போன் பண்ணினேன்..."

"இதுக்கு ஒன்னும் குறைச்சல் இல்ல என்னமோ ட்ரூ..ப்ரூ..ன்னு சொன்னீங்க.. அது உண்மையா இருந்தா நேர்ல வரலாமே... உங்களுக்கு-ன்னு தனியாவா செய்யப் போறேன்... இருக்கறத..."

முடிக்கும்-முன் குறுக்கிட்ட ஷர்மா... "இருக்கறத ஷேர் பண்ணிக்கலாம்-ன்னு வேறும் வார்த்தையால சொன்னா போதுமா… ஆசையா வந்தா கண்டுக்கவே மாட்டேங்கறீங்க... அதான் கொஞ்சம் தயக்கமா இருந்துது..."

"நீங்க என்ன கெஸ்ட்டா... வார்த்தைக்கு வார்த்தை பேமிலி மெம்பர்... வெல்-விஷர்-ன்னு சொல்றதெல்லாம் பொய்தானா... உங்களுக்கு உரிமை இல்லே-ன்னு யாரும் சொன்னாங்களா... உங்களுக்கு பிடிச்சத நேராவே கேக்கலாமே... உரிமையோட எடுத்துக்கலாமே... எதுக்கு இப்படி பொலம்பனும்..."

"எனக்கு அந்த உரிமை இருக்கா புவனா..."

"இன்னும் உங்களுக்கு சந்தேகமா இருக்கா..."

"தேங்க்ஸ்... ம்ம்ம்…. நீங்க சாப்பிட்டீங்களா புவனா..."

"இன்னும் இல்ல..."

"இன்னும் சமையல் முடியலையா? இன்னைக்கும் பிரைடு ரைஸ்-தானா?"
"சமையல் எப்பவோ முடிஞ்சுடுத்து... எல்லாம் ரெடியாத்தான் இருக்கு... நேத்தே வாய்விட்டு கேட்டீங்க... மனசுக்கு சங்கடமா இருந்துது... அதான் இன்னைக்கு வரமுடியுமா-ன்னு கேக்கத்தான் போன் பண்ண வந்தேன்... அதுக்குள்ளே நீங்களே போன் பண்ணிட்டீங்க..."


                                  

"வெரி கைன்ட் ஆஃப் யு புவனா... ம்ம்ம்... அப்போ இன்னைக்கு எல்லாம் ஸ்பெஷலா கிடைக்கும்-ன்னு சொல்லுங்க..."

"ஸ்பெஷல் ஒன்னும் இல்ல... இருக்கறத ஷேர் பண்ணிக்க வேண்டியதுதான்..."

"அப்போ…. நீங்க எனக்கு பீட் பண்ண மாட்டீங்களா..."

"பல்லு முளைக்காத குழந்தைக்குதான் பீட் பண்ணுவாங்க... பல்லு முளைச்ச பெரிய கொழந்தைங்க... அவங்கவங்களுக்கு பிடிச்சதை… வேண்டியதை அவங்களே எடுத்து சாப்பிட்டுக்க வேண்டியதுதான்..."

"ஆர் யு சூர் புவனா..."

"இன்னும் என்ன தெளிவா சொல்லணும்.."

"இல்ல... நீங்க பிரியமா குடுக்கறதுக்கும்... நானா எடுத்துக்கறதுக்கும் நிறைய வித்தியாசம் இருக்கே... பட் இப்போதைக்கு இது போதும் புவனா... கண்டிப்பா நீங்க அப்ஜெக்ட் பண்ண மாட்டீங்கதானே..."

"இதுல நான் அப்ஜெக்ட் பண்ண என்ன இருக்கு...."

"கிரேட்... அப்பறம் இத சொல்லல... அத சொல்லல-ன்னு அடம் பண்ணக் கூடாது... ஓகே..."

"ம்ம்ம்ம்..."

"பையன் ஸ்கூல்'லேந்து எத்தனை மணிக்கு வருவான் புவனா..."

"அவன் மதியம் ஸ்கூலுக்கு போகல... சாப்டுட்டு இப்ப தூங்கிட்டு இருக்கான்... நாம கிளம்பறப்ப எழுப்பி கூட்டிகிட்டு போய்டலாம்..."

"ம்ம்ம்... நீங்க ரெடியா இருக்கீங்க... அப்ப நான்தான் லேட்டா... ஓகே புவனா இன்னும் 10 நிமிஷத்துல அங்க இருப்பேன்... ஓகே..."

"ம்ம்ம்..."

ஷர்மாவின் குரலில் தென்பட்ட சந்தோசம் எனக்கு நிறைவை தந்தது... விஷயம் கை மீறி போய்டல... கட்டுக்குள்ளதான் இருக்கு... அதான் குடுக்க வேண்டிய ஹின்டேல்லாம் மறைமுகமா கொடுத்தாச்சே... என்ன பண்றார்-ன்னு பாக்கலாம்... ராஜூவும் நல்ல தூக்கத்துல இருக்கான்... சோ... சோபாவில் அமர்ந்தபடி ஷர்மாவின் வருகைக்கு காத்திருந்தேன்...

"சோ... என்னடி ரெடியாயிட்டியா..."

"ச்சீய்..."
என்னச்சீ... பாத்துடி... மறுபடியும் கொரங்கு செட்டை எல்லாம் பண்ணிடாத... அப்பறம் வேதாளம் முருங்கை மரம் ஏறின மாதிரி ஆயிடும்...அதான் கட்டின புருஷனே ஓகே சொல்லிட்டார்... மனசுல இவ்வளவு ஆசைய வச்சிக்கிட்டு... நீ ஏண்டி இன்னும் பிகு பண்ணிக்கிட்டு இருக்க... யோசிக்காம மடமட-ன்னு ஆக வேண்டியது பாரு... மனுஷன் வந்துகிட்டே இருக்காரு... போ போய் டிரஸ்செஞ் பண்ணிக்கிட்டு ரெடியா இரு...

"ச்சீய்... எல்லாம் இந்த டிரஸ் போதும்... அவரென்ன என்னோட ட்ரெஸ்ஸ பாக்கவா வராரு..."

"இல்லைதான்.. அப்போ இந்த டிரஸ் எதுக்கு… அவுத்து போட்டுட வேண்டியது-தானே.. டைம் வேஸ்ட் பண்ணாம வந்ததும் ஆரம்பிக்கலாமே..."

"ச்சீய்..."

"டிங்... டாங்... டிங்... டாங்.."

பெல் சத்தம் என் சிந்தனை ஓட்டத்தை கலைக்க... அதுக்குள்ளே வந்துட்டாரா... 15 நிமிஷம் கூட ஆகல... ஆபீஸ்லேந்துதான் வராரா... இல்ல இவ்வளவு நேரமும் இங்க எங்கேயாவது பக்கத்துல இருந்து... போன் பண்ணி நோட்டம் பாத்துட்டு வராரா... கேள்விக்குறியுடன்... அதே நேரம் அவரின் வருகையை உணர்ந்த சிலிர்ப்புடனும் எழுது சென்று கதவை திறக்க...

கையில் சிறிய ரோஜா பூ கொத்துகளுடன்... முகம் முழுவதும் மலர்ச்சியுமாய் ஷர்மா நின்று கொண்டிருந்தார்...

மனுஷன பாத்தா ஆபீஸ்லேந்து வர மாதிரி தெரியலையே.... இவ்வளவு பிரெஷா... வாசல்-ல காரைக்கூட காணோம்... கண்டிப்பா ஆபீசுக்கு போய் இருக்க மாட்டார்... இங்கதான் பக்கத்துல எங்கேயோ இருந்திருக்கார்...

"என்ன புவனா... வரச் சொல்லிட்டு... வாசல்-லேயே நிக்க வச்சிட்டீங்களே..."

ஷர்மாவின் கேள்வி என் உணர்வுகளை கட்டுக்குள் கொண்டு வர கதவை திறந்து... அவருக்கு வழிவிட்டு கதவின் மறைவில் ஒதுங்கி நின்றபடி...

"சாரி... வாங்க… உள்ள வாங்க... எப்படி இவ்வளவு சீக்கிரமா... இங்க பக்கத்துல ஏதாவது வேலையா வந்தீங்களா... ஆபீஸ் போகலையா… காரைக்கூட காணோம்..." என் சந்தேகங்கள் வார்த்தைகளில் வெளிப்பட...

"ம்ம்ம்... யு ஆர் ரைட் புவனா... இங்க பக்கத்துல ஒரு வேலையா வந்தேன்... இவ்வளவு கிட்ட வந்தாச்சே... மதியமும் பெருசா ஒன்னும் வேலை இல்லை... நீங்க அவைலப்லா இருந்தா காரை கொண்டு வரச்சொல்லி இப்படியே கிளம்பலாமா-ன்னு கேக்கத்தான்... உங்களுக்கு போன் பண்ணினேன்..."

ஷர்மா பேசியபடி சென்று சோபாவில் அமர... குறுகுறுத்த உணர்வுடன் கதவை மூடிட்டு... அலை பாய்ந்த விழிகளால் அவரை விழுங்கியபடி மெல்ல நகர்ந்து ஒற்றை சோபாவின் பின்னால் நிற்க... என் விழிகள் அவரின் முகத்தை விட்டு அவரின் கையில் இருந்த அழகிய ரோஜாக்களை வருடிக் கொண்டிருந்தன...

என் விழிகள் அவரின் கையில் இருந்த ரோஜாக்களை வருடுவதை கவனித்த ஷர்மா... சோபாவில் இருந்து எழுந்து... என்னை நெருங்கி...

"ஒஹ்... ஐ அம் சாரி புவனா..." கையில் இருந்த ரோஜாகொத்தை என்னிடம் நீட்டியபடி... "லவ்லி ரோசஸ்... டு மை லேடி லவ்..."-ன்னு கிசுகிசுக்க... அவரின் கிசுகிசுப்பு என்னை ரொம்பவே தடுமாற வைத்தது...

ஷர்மாவின் வார்த்தைகள் என் சிலிர்ப்பை அதிகரிக்க... மெல்லிய நடுக்கத்துடன்... கை நீட்டி... நீண்ட கம்புகளுடன் அவர் நீட்டிய ரோஜா கொத்தை வாங்கியபடி... "தேங்க்ஸ்... பட் எதுக்கு இந்த பார்மாலிட்டி எல்லாம்..."-ன்னு கிசுகிசுக்க...

"இந்த அழகான ரோஜாக்களை பாத்ததும்..."-ன்னு சொல்லிட்டு சற்று நிறுத்தி என் முகத்தையே உற்று பார்க்க...

"அவரின் குறுகுறுத்த பார்வையை தாங்க முடியாதவளாய் மெல்ல தலை குனிந்து... "பாத்ததும்-ன்னு கிசுகிசுக்க...

"பாத்ததும்...உங்க முகம்தான் கண் முன்னால தெரிஞ்சுது... அதான்..."

ஷர்மாவின் வார்த்தைகள் கிசுகிசுப்புடன் ஒலிக்க... எனது தடுமாற்றம் அதிகமானது... என் தவிப்பை... சிலிர்ப்பை வெளிக்காட்டாமல்... "தேங்க்ஸ்..."-ன்னு கிசுகிசுக்க... நான் மறைக்க முற்பட்டதை என் கிசுகிசுப்பு வெளிக்காட்டியது...

நான் ஒற்றை சோபாவை பிடித்தபடி அதன் பின்னால் நின்றிருக்க... எனக்கு இடப்பக்கமாக குறுகிய இடைவெளியில் நின்றபடி..." அழுத்தி பிடிக்காதீங்க புவனா... அதுல அங்கங்க முள்ளு இருக்கு-ன்னு கிசுகிசுத்து…. "குழந்தைங்க இன்னும் தூங்கறாங்களா புவனா..."

"ம்ம்ம்..."

"எப்போ கிளம்பலாம் புவனா... கொஞ்ச நேரம் கழிச்சி கிளம்பலாமா..."

"நீங்கதான் சொல்லணும்... நாங்க இப்பவே ரெடிதான்..."

"இன்னும் டைம் இருக்கே... குழந்தைங்க வேற நல்லா தூங்கிட்டு இருக்காங்க... கொஞ்ச நேரம் கழிச்சி கிளம்பலாமே..."

"ம்ம்ம்... பட் கிளைமேட் ஒரு மாதிரி இருக்கு... மழை லேசா தூறிட்டே இருக்கு... அதான்... வேளையோட போயிட்டு வரலாம்-ன்னு யோசிச்சேன்..." தலை குனிந்தபடியே நான் கிசுகிசுக்க...

"ம்ம்ம்... கிளைமேட் சூப்பரா இருக்கு..." ஷர்மாவின் குரல் வெகு அருகே கேக்க... இருவருக்கும் இடையிலான இடைவெளி குறைந்திருப்பதை எனக்கு உணர்த்த... உடலில் மெல்லிய சூடு பரவத் தொடங்கியது...

"பசிக்குது-ன்னு சொன்னீங்களே... நீங்க சாப்பிட்டீங்களா..." என் தடுமாற்றத்தை என் குரலின் நடுக்கம் வெளிப்படுத்த...

"என்ன புவனா இது.... பீட் பண்றேன் வாங்க-ன்னு சொல்லிட்டு இப்படி கேக்கறீங்களே... ரொம்ப பசிக்குது புவனா..." ஷர்மாவின் மூச்சு காற்று என் பின் கழுத்தில் பரவி என் உணர்ச்சிகளை மேலும் தூண்டிவிட....

குனிந்த நிலையிலும் கண்கள் பெட்ரூம் கதவையே பார்த்துக் கொண்டிருக்க... "நான் ஒன்னும் பீட் பண்றேன்-ன்னு சொல்லல... நீங்களா-தான் எடுத்து சாப்பிடனும்"... அவரை மேலும் தூண்டும் விதமாக என் முனகல் வெளிப்பட...

என் கையில் இருந்த ரோஜாக்களில் ஒரு பூவை... அந்த ரோஜாவின் முள் என் கையை கீறாமல் மெல்ல உருவி எடுத்து.. "நீங்களா பீட் பண்ண மாட்டீங்களா... நானாத்தான் எடுத்துக்கணுமா..."-ன்னு கிசுகிசுத்தபடி அந்த ரோஜாவை என் தலையில் வைத்துவிட...

மெல்ல அசைந்தாலும் உரசும் நெருக்கத்தில் அவர் நின்றிருக்க... அவரின் மூச்சு காற்று என் பின் கழுத்தில் பரவலாய் படர்ந்து என் சிலிர்ப்பை குறையவிடாது தூண்டி விட்டுக்கொண்டிருக்க... நான் எவ்வித அசைவும் இன்றி.. அவரின் நெருக்கத்தை அனுபவித்தபடி... அவரின் கேள்விக்கு எந்த பதிலும் சொல்லாமல் அமைதியாய் இருக்க... 
ரோஜாவை தலையில் வைத்த அவரின் வலது கைவிரல்கள்... மெல்ல அந்த ரோஜாவின் இதழ்களை… தண்டை… முடியுடன் விரல்களால் வருட... அவரின் இடது கைவிரல்கள் மெல்ல எனது இடது தோளை... ஜாக்கெட் வரம்பை பட்டும் படாமலும் வருட.. என் உடல் தடுமாறத் தொடங்கியது...

மார்புகள் வேகமாய் உயர்ந்து தாழ்ந்து பெருமூச்சை வெளிப்படுத்த... மெல்லிய முந்தானையின் மறைவில் துருத்திய முலைகளை விழிகளால் வருடியபடி... அவரின் இடது கை விரல்கள்... கழுத்தின் பின் பக்கமாக...என் ஜாக்கெட் மூடாத பகுதிகளில் பரவ... என் துடிப்பு அதிகமானது... என் உடல் மெல்ல அவர் பக்கம் சரிய....

"ஆ...ஆ... ஸ்ஸ்ஸ்ஸ்..." ஷர்மாவின் முனகல் என்னை திடுக்கிட வைத்தது...

"என்னாச்சு..." பதற்றத்துடன் அவர் பக்கம் திரும்ப.... கனத்த என் முலைகள் அவரின் இடது முழங்கையை அழுத்தமாக உரசி குலுங்க... ரோஜா முள் தைத்த அவரின் வலது கை நடுவிரலில் இருந்து இரத்தம் எட்டிப் பார்த்தது....

"ஸ்ஸ்ஸ்... என்ன கவனமா இருக்க சொல்லிட்டு... இப்ப நீங்களே..." என்ன செய்வதென்று தெரியாது தடுமாற... அதற்குள் அவரின் கை விரலில் இருந்து இரண்டொரு துளி இரத்தம் தரையில் சிந்த... "இப்படித்தான் முள்ளோட வாங்கிட்டு வருவாங்களா.."-ன்னு கிசுகிசுத்தபடி அவரின் வலது கை நடுவிரலை என் வாய்க்குள் இழுத்து சப்ப ஆரம்பித்தேன்....

"ஸ்ஸ்ஸ்.... ஹா...ஹா... இட்ஸ் ஓகே புவனா... ஒன்னும் பெருசா இல்ல... ஸ்ஸ்ஸ்...ஹா...ஹா..." வேணாம்-ன்னு அவரின் உதடுகள் கிசுகிசுத்தாலும் என் வாயில் இருந்த விரலை வெளியில் எடுக்காமல்... அவரின் விரலை சப்பும் அழகை... கண்கொட்டாமல் பார்த்து ரசிக்க....

அவரின் துடிப்பை... கிசுகிசுப்பை எனக்குள் ரசித்தபடி அவரின் விரலை சில வினாடிகள் சப்பி... மெல்ல வெளியில் எடுத்து... விரல்களால் அழுத்தி பிடித்தபடி.. "இரத்தம் இன்னும் நிக்கலை போல இருக்கே... பேன்ட்டைட் போட்டு விடவா..."-ன்னு கிசுகிசுப்பாய் கேக்க...

சில வினாடிகள் ஏதோ யோசித்து... முகத்தில் மெல்லிய புன்னகையுடன்... "ம்ம்ம்..."-ன்னு முனக...

அவரின் அமைதிக்கும்... புன்னகையுடன் கூடிய முனகலுக்கும் அர்த்தம் புரியாமல் மெல்ல பெட்ரூமுக்கு போய்... ஜான்சன் பேன்ட்டைட் கொண்டு வந்து அவரின் நடுவிரலில் சுற்றிவிட... அதுவரை மெல்லிய புன்னகையுடன் எனது செய்கைகளை வேடிக்கையாய் பார்த்து ரசித்துக் கொண்டிருந்த ஷர்மா...


                                       

பேன்ட்டைட் போட்டு விட்டதும்... "பசிக்குது புவனா.. சாப்பிட எதுவும் குடுக்கமாட்டீங்களா.."-ன்னு கிசுகிசுக்க.. 
"ம்ம்ம்... சாரி... அப்பவே கேட்டீங்க... அதுக்குள்ளே... எல்லாம் ரெடியாத்தான் இருக்கு... நீங்க கை அலம்பிட்டு வாங்க நான் தட்டு வைக்கறேன்..."-ன்னு சொல்லி... கிச்சனுக்கு போய் கை அலம்பிட்டு வந்து.. இருவருக்கும் தட்டில் சாப்பாடு வைக்க... ஷர்மாவும் கை கழுவிட்டு வந்து அமர்ந்தார்...

"ஸ்பெஷலா எதுவும் இல்ல.. ஏதோ என்னால முடிஞ்சது... சாப்பிடுங்க..."-ன்னு சொல்லி ஒரு தட்டை அவர் பக்கம் நகர்த்திட்டு மறு தட்டை என் பக்கம் நகர்த்தியபடி சாப்பிட அமர...

ஷர்மா சாப்பிடாமல்... அவர் பக்கம் நகர்த்திய தட்டை வெறித்தபடி அமர்ந்திருக்க... எனக்கு எதுவும் புரியல... மெல்லிய கேள்விக் குறியுடன்.. அவரை ஏறிட்டு விழிகளால் என்ன-ன்னு கேக்க....

வலது கை நடுவிரலில் இருந்த பேன்ட்டைட்டை விழிகளால் சுட்டிக்காட்டி... "இந்த கையால எப்படி புவன சாப்பிட முடியும்... ம்ம்ம்..."-ன்னு கண்ணடித்து கேக்க... விஷயம் மெல்ல எனக்கு புரிய ஆரம்பித்தது...

நான் அவருக்கு ஊட்டி விடவேண்டும் என்பதை மறைமுகமாக எனக்கு உணர்த்திவிட்டார்... அவரின் செய்கை எனக்கு சிரிப்பை வரவழைக்க... என் சிலிர்ப்பையும்... உதட்டில் மலர்ந்த புன்னகையையும் மறைக்க முடியாது பெட்ரூம் பக்கம் பார்த்து... "முடியாது..." என்பது போல தலை அசைக்க...

"இட்ஸ் ஓகே புவனா... நீங்க சாப்பிடுங்க... நீங்க முடிச்சதும் நாம கிளம்பலாம்..." ஷர்மாவின் குரல் சுரத்தில்லாமல் ஒலிக்க... எனக்கு ஒரு மாதிரி ஆயிடுச்சி... வேறு வழி இருப்பதாகவும் தெரியவில்லை... ஷர்மாவின் குரலுக்கு உடனடியாக பதில் சொல்ல முடியாது தவிக்க... என் தட்டில் இருந்த சாதத்தை என் விரல்கள் பிசைந்து கொண்டிருந்தன...

"ஏண்டி... ஏண்டி மறுபடியும் பிடிவாதம் பிடிக்கற... மிஞ்சி மிஞ்சி போனா ஒரு அரை மணி நேரம்... அதுக்கு அப்பறம் இந்த மாதிரி தனிமையான சந்தர்ப்பம் கிடைக்குமோ என்னவோ... டிரைவர் ஒருத்தன் கூட வரதால கார்ல-கூட அவரால ஒன்னும் பண்ண முடியாது... அப்பறம் ஏண்டி... நேத்து பூராவும் அழுதது போறாதா...

"அதுக்காக... அவர் இழுத்த இழுப்புக்கெல்லாம் ஆட்டம் போட முடியுமா..."

"ஏண்டி உன்னோட புத்தி இப்படியெல்லாம் வேலை செய்யுது... எல்லாம் கூடி வர நேரத்துல இப்படி இடக்கு மடக்க யோசிக்கற... எப்படியும் நீ அவரோட படுக்கறதுன்னு ஆயிடுத்து... அப்பறம் ஏண்டி பிகு பண்ணிக்கிட்டு..."

"அதுக்கு... இப்பவே அவுத்து போட்டுட்டு நிக்க சொல்றியா..."

"ஏண்டி என்ன தப்பு... என்ன தப்பு-ன்னு கேக்கறேன்... இதத்தான உன் புருஷன் எதிர்பார்க்கறான்... நீயும் அதுக்காகத்தான இவன்கிட்ட இப்படி வழிஞ்சுகிட்டு நிக்கற... இப்பவும் நீயா போகலியேடி... ஒரு போன் பண்ண மாட்டானா-ன்னு எவ்வளவு நேரம் ஏங்கி தவிச்ச... இப்ப அவன் கொஞ்சம் இறங்கி வந்தது... நீ முருங்க மரத்துல எறிட்டியா.. 
"எல்லாம் எங்களுக்கு தெரியும்..."

"போடி...போடி...விவரங்கேட்டவளே... எல்லா நேரமும் ஒரே மாதிரி இருக்கதுடி... அவரோட லெவல் என்ன ஒன்னோட லெவல் என்ன... யோசிச்சி பாரு... ஏதோ ஒன்னோட நேரம்... எதையும் மனசுல வச்சிக்காம... இவ்வளவு தூரம் அவரா இறங்கி வந்ததுக்கு அப்பறமும் நீ அடம் புடிக்கறது... கெஞ்சினா மிஞ்சறது... மிஞ்சினா கெஞ்சறது-ன்ற மாதிரி நீ நடந்துக்கறது நல்லதுக்கு இல்ல... அவ்வளவுதான் சொல்லுவேன்....

"............."

"ஏண்டி வாயடைச்சு போச்சா... போடி... போ... நீ பெரிய இவளா..."-ன்னு சொல்லிட்டு அந்த மனுஷன் எந்திரிச்சி போயிட்டார்னா?... கொஞ்சம் யோசிச்சி பாருடி... அப்பறம் நீயா போய் கெஞ்சனும்... அப்படி நீ கெஞ்சரப்ப... இப்ப இருக்கற இந்த மரியாதையும் இல்லாம போய்டும்... நல்லா யோசிச்சு பாரு... அதுக்கு அப்பறம் நீயாச்சு... அவனாச்சு..."

உள் மனதில் எந்த கேள்விக்கும் என்னிடம் விடை இல்லை... நேற்றைய எனது நிலை என் கண் முன் நிழலாட... மனம் கிட்டத்தட்ட ஒரு முடிவுக்கு வந்திருந்தது... தெளிந்த முகத்துடன்... ஷர்மாவை ஏறிட்டு... என் தட்டில் இருந்த சாதத்தை நன்றாக பிசைந்து... தட்டை கையில் சுமந்தபடி எழுந்து ஷர்மாவை நெருங்கி நிற்க....

ஷர்மாவின் முகத்தில் அப்படி ஒரு பிரகாசம்... அருகில் இருந்த நாற்காலியை நகர்த்தி... எனக்கு இடம் விட்டு நகர்ந்து அமர்ந்து... எனது அடுத்த மூவுக்காக அவர் காத்திருக்க... அவரின் அசைவுகளை... எனக்குள் ரசித்தபடி... எனக்காக அவர் நகர்த்திய நாற்காலியில் அமராமல்... அவரின் வலது கைபக்கம்... சற்றே உடலை ஒருக்களித்தபடி நெருங்கி நின்று... பிசைந்த சாதத்தை கையில் எடுத்து அவரின் வாயருகே கொண்டு செல்ல...

அவர் முகத்துலதான் எவ்வளவு சந்தோசம்... அவரின் இமைகள் விரிந்து... இமைக்காமல்... ஒருவித காதலோடு... காமத்தோடு என் முக உணர்வுகளை விழுங்கியபடி... வாயை திறந்து... என் விரல்களை உதடுகளால் உரசியபடி கையில் இருந்தசாதத்தை உள் வாங்க... என் விரல்களின் மீதான அவர் உதடுகளின் உரசல்... என்னை நிலை குலைய வைத்தது....



நான் அவரை நெருங்கி நின்றிருக்க... என் இடது கை அவரின் வலது தொள்பட்டையுடன் உரசிக்கொண்டிருக்க... மெல்லிய முந்தானையின் மறைவில் இடது முலை அதன் முழு பரிமாணத்தை அவரின் கண்களுக்கு விருந்தாக்கிக் கொண்டிருக்க... அவரின் முகத்தை அதிக நேரம் பார்ப்பதை தவிர்க்க விரும்பி... பெட்ரூம் பக்கமே பார்வையை இருத்தியபடி... இரண்டாவது கவளம் சாதத்தை அவரின் வாயருகே கொண்டு செல்ல...

என் பார்வை அவர் பக்கம் இல்லாததை உணர்ந்த ஷர்மா... இம்முறை அவரின் வாயருகே சென்ற என் வலது கை மணிக்கட்டை அவரின் இடது கையால் அதீத உரிமையுடன் பற்றி... விரல்களை வெளியில் எடுக்க விடாது உதடுகளால் கவ்வி விரல்களை உதடுகளாலும் நாவாலும் நக்க….

சிலிர்த்த என் விழிகள் அவரின் விழிகளுடன் சங்கமிக்க... அவரின் வலது கையுடன் உரசிய என் இடது கையை அவரின் வலது கையால் பிடித்து... விழிகளால் என்னை அமரும்படி ஜாடையால் சொல்ல... என் வலது கை விரல்களின் மீதான அவர் உதடுகளின் உரசலும்... இடது கையை உரிமையுடன் பிடித்து என்னை அமர சொன்ன விதமும் என் தவிப்பை... துடிப்பை அதிகரிக்க... என் விழிகள் மெல்ல மூடிக்கொண்டன...

என் உடலின் தள்ளாட்டம் அதிகமாக... அவரின் செய்கைக்கு எவ்வித எதிர்ப்பும் தெரிவிக்காது... மூடிய விழிகளுடன்... என்னை அறியாது என் உடல் மெல்ல அவர் பக்கம் சரிய.. உரசும் நெருக்கத்தில் இருந்த என் உடல்... அவரின் உடலுடன் பக்கவாட்டில் அழுந்த... என் இடது முலை... விரைத்த காம்புகளுடன் அவரின் தோள்பட்டையின் மேலாக அழுந்த... 








கருத்துகள் இல்லை:

கருத்துரையிடுக