http://www.kanavu-kathali.com/ கனவு காதலி : புவனாவின் அன்பளிப்பு - பகுதி - 4

பக்கங்கள்

செவ்வாய், 23 பிப்ரவரி, 2021

புவனாவின் அன்பளிப்பு - பகுதி - 4

 "ம்ம்ம்..."


"புவனா..."

"சொல்லுங்க சார்..."

"பாலா ரொம்பவே அப்செட்டா இருந்தாரா புவனா..."

"அமாம் சார்... அவர் இந்த அளவு அப்செட் ஆகி நான் பார்த்ததே இல்ல..."

"ம்ம்ம்... இந்த ப்ரமோஷன் பத்தி ஏதாவது சொன்னாரா...."

"இல்ல சார்... பொதுவா ஆபீஸ் விஷயங்களை வீட்ல பேசவே மாட்டார்... ரொம்ப போர்ஸ் பண்ணி கேட்டப்பதான் லைட்டா சொன்னார்... ஈவன்..."சொல்லலாமா வேணாமான்னு யோசித்து கொஞ்சம் தயங்க....

"சொல்லுங்க புவனா... ஈவன்...."

"வேலையை விட்டுடலாமான்னு கூட யோசிச்சிகிட்டு இருந்தார்..."

"ஒஹ்... நோ..."

"நீங்க என்ன சொன்னீங்க புவனா..."

"எனக்கென்ன சார் தெரியும்... என்னால என்ன முடியும்...நான் என்னன்னு அவருக்கு ஆறுதல் சொல்ல முடியும்..."

"முடியும் புவனா.... உங்களால முடியும்... எனக்கு அந்த நம்பிக்கை இருக்கு..."

"என்ன சார் சொல்றீங்க... என்னால... நான் எப்படி அவருக்கு... புரியல...."

"உங்களால முடியும் புவனா.... உங்களால மட்டும்தான் முடியும்...."



"................." அவர் சுத்தி வளைச்சு எங்க வரார்-ன்னு எனக்கு தெளிவாய் புரிய.... அதை வெளிக்காட்டிக்க விரும்பாமல் அமைதியாய் இருக்க....

"என்ன புவனா புரியலையா...."

"ம்ம்ம்..."

"ஒன்னு கேட்டா மறைக்காம பதில் சொல்லுவீங்களா...."

"ம்ம்ம்...."

"கொஞ்சம் பர்சனலா இருந்தா..."

".............."

"பாலா உங்கமேல ரொம்ப பாசமா... அன்பா இருப்பாரா புவனா..."

"ம்ம்ம்ம்...."

"நீங்க...."

"புரியல சார்..."

"உங்களுக்கு பாலா மேல அதே அளவு அன்பும் பாசமும் இருக்கா புவனா...."

"என சார் கேள்வி இது... நான் அவரோட வைஃப்...."

"அது தெரியும் புவனா... நான் கேட்டதுக்கு பதில் சொல்லுங்க...."

"இதுல சொல்றதுக்கு என்ன சார் இருக்கு... அவர்தானே எனக்கு எல்லாம்... அவரைவிட நான் அவர்மேல அதிக பாசம் அன்பு வச்சிருக்கேன்...."

"இது போதும் புவனா..."

"என்ன சார் சொல்றீங்க... எனக்கு ஒன்னும் புரியல..."

"சொல்றேன் புவனா... நீங்க என்னோட கோவாபரெட் பண்ணா.... நாமரெண்டு பெரும் சேந்து அவருக்கு நல்லது பண்ண முடியும்..."

ஷர்மா பட்டவர்த்தனமாய் அவரோட ஆசையை வெளிப்படுத்த.. எனக்கு என்ன சொல்வதென்று புரியவில்லை... சில வினாடிகள் தடுமாறி தயங்கி நிற்க....

"புவனா என்னாச்சு புவனா..."

"ஒண்ணுமில்ல..."

"நான் சொன்னது புரிஞ்சுதா புவனா...."

".............."

"புவனா...."

"ம்ம்ம்ம்...."
"இந்த ப்ரமோஷன் ப்ராசஸ்... இப்ப கொஞ்சம் சிக்கலாத்தான் இருக்கு... இது பாலாவுக்கு கிடைக்கணும்-னுதான் நானும் விரும்பறேன்... நான் மட்டும் விரும்பினா போறுமா...."

ஷர்மா ஓப்பனாகவே விஷயத்துக்கு வருவது புரிய.. அமைதியாய் இருந்தேன்...

"என்னோட முயற்சி ஒரு பக்கம் இருக்க பாலாவும் அவரோடப ங்குக்கு அவர் திறமையை ப்ரூவ் பண்ணனும்.... ஹார்ட் வொர்க் பண்ணனும்... அதுக்குநீ ங்க அவருக்கு ஹெல்ப் பண்ணனும்.... அவருக்கு மட்டுமில்ல... பாலாவுக்கு தெரியாம…. எனக்கும் நிறைய விஷயங்களில் உதவி பண்ணனும்..."

ஷர்மா சொன்னது எனக்கு சற்றே குழப்பமாக இருக்க... "ஹார்ட் வொர்க் பண்ணிகிட்டுதானே சார் இருக்கார்... அவரோட ஆபீஸ் வொர்க்-ல நான் எப்படி ஹெல்ப் பண்ண முடியும்..."

"முடியும் புவனா... இங்கதான்... இந்த இடத்துலதான்… நாம ரெண்டு பேரும் ஒன்னு சேரனும்..."

"சார்..." ச்சே... கொஞ்சம் கூட கூச்சமே இல்லாம... இப்படியா கேப்பாங்க... அவருக்கு என்ன சொல்வதென்று புரியாமல் நான் தடுமாற... அந்த தடுமாற்றம் என் குரலில் வெளிப்பட்டது....

"சொல்லுங்க புவனா..."

"நான்... நான்... எப்படி சார்... இது..."

"எஸ் புவனா... இதுல யோசிக்க ஒண்ணுமே இல்ல புவனா...உங்களால... உங்களால மட்டும்தான் இது முடியும்... நாம ரெண்டு பேரும் சேர்ந்தா….. பாலாவுக்கு நல்லது பண்ண முடியும்...."

"............"

"இதுல யோசிக்க ஒண்ணுமே இல்ல புவனா... இப்ப நாம எதுவுமே பண்ணலன்னா... அப்பறம் எல்லாமே கை மீறி போய்டும்... அதே நேரம் நாம இப்படி பண்றது பாலாவுக்கு எப்பவும் தெரியக்கூடாது.."

"....." ஷர்மா அவரோட விருப்பத்தை சொல்லிவிட்டதாகவே எனக்கு பட்டது...

"என்னாச்சு புவனா... பாலாவுக்கு இந்த ப்ரமோஷன் கிடைக்கறதுல உங்களுக்கு விருப்பமே இல்லையா..."

"என்ன சார். இப்படி கேக்கறீங்க..." எனது குரல் கலக்கமாய் வெளிவர....

"பின்ன என்ன புவனா... நான் ஃபீல் பண்ற அளவு கூட நீங்க ஃபீல் பண்ற மாதிரி தெரியலையே..."



                                                      

"............."

"சொல்லுங்க புவனா... உங்களுக்கு விருப்பம் இல்லைன்னா வேணாம் விடுங்க... நான் உங்களை கட்டாய படுத்த விரும்பல..."

"சார்... ப்ளீஸ்...." ஷர்மாவின் பிடி இருக... நான் எனது சம்மதத்தை சொல்லியே ஆக வேண்டிய கட்டாயத்துக்கு தள்ளப்பட்டேன்...

"சொல்லுங்க புவனா..."

"இதுல நான்...நான் எப்படி உங்களுக்கு உதவ முடியும்..." அவரின் விருப்பத்தை அவர் மறைமுகமாக வெளிப்படுத்தி இருந்தாலும்... முழுவதையும் வெளிப் படையாக... அவர் மூலமாகவே வெளிக்கொணர விரும்பி..

"தட்ஸ் குட்... இப்பதான் நீங்க வழிக்கு வந்திருக்கீங்க...."

"அப்படி இல்ல சார்... என்னால அவருக்கு... எப்படி... நான் என்ன பண்ணனும்... எனக்கு புரியல சார்..."

"முடியும் புவனா... ஒரு சில விஷயங்களில் நீங்க ஒப்பனா... ஒளிவு மறைவில்லாம... பாலாவுக்கு தெரியாம எனக்கு ஹெல்ப் பண்ணனும்... முடியுமா.. அப்படி நீங்க பண்ணா... நானும் சந்தோஷமா என்னோட பார்ட்ல என் வேலையை செய்ய முடியும்..."

"சார்... அவருக்கு தெரியாம நான் எதுவுமே பண்ணதில்ல..."

"ஒரு நல்லது நடக்கணும்-ன்னா சில விஷயங்களை... பாலாவுக்கு தெரியாம நாம பண்ணித்தான் ஆகணும்... ஏன்னா... இப்ப இதை அவர் விட்டுட்டா... அதுக்கு அப்பறம்... பத்து வருஷத்துக்குமேல காத்திருக்கணும்... அப்பவும் இதே மாதிரி போஸ்டிங் அவருக்கு கிடைக்கும்-ன்னு சொல்ல முடியாது...
ஷர்மாவின் வார்த்தைகள் கொஞ்சம் வெளிப்படையாகவே வெளிவர... எனக்குள் மெல்லிய சிலிர்ப்பும் குறுகுறுப்பும் பரவத் தொடங்கியது...

"இப்ப நான் என்ன பண்ணனும்..."

"தட்ஸ் நைஸ் புவனா... அப்பா... இந்த கேக்கவே... இவ்வளவு போராட வேண்டி இருக்கே..." சொல்லிவிட்டு ஷர்மா அமைதி காக்க...

"சாரி சார்.. அது வந்து... நான்... எனக்கு எப்படி சொல்றதுன்னு தெரியல... பயமா இருக்கு... அவருக்கு தெரியாம... நான் எப்படி..."

"புவனா... சில விஷயங்களை தெரிஞ்சு பண்ண முடியாது... தெரியாம பண்றதுதான் நமக்கு நல்லது... நீங்க என்ன கொலையா பண்ணப் போறீங்க... பயந்து நடுங்க..."

"இல்லைதான்... இருந்தாலும்... இது... அவரோட நம்பிக்கைக்கு துரோகம் பண்ற மாதிரிதானே... எப்பவாவது அவருக்கு தெரிஞ்சுச்சுன்னா..."

"இப்படியெல்லாம் யோசிச்சா ஒண்ணுமே செய்ய முடியாது புவனா... ரிஸ்க் எதுவுமே எடுக்கலைன்னா நல்லது எப்படி நடக்கும்..."

"................"

"நீங்க ரொம்பவே யோசிக்கறீங்க புவனா... நான் உங்கள கட்டாயப்படுத்த விரும்பல... நல்லா யோசிச்சு... மெதுவா உங்க முடிவை சொல்லுங்க..." ஷர்மா தனது கடைசி அஸ்த்திரத்தை உபயோகப்படுத்த... நான் தடுமாறிப்போனேன்...

"சார் ப்ளீஸ்..." நான் தடுமாறி பேச எத்தனிக்க... கட்டிலின் அருகே மேஜைமேலிருந்த கணவரின் செல்-போன் சிணுங்கியது... என்னை சமாதானப் படுத்துவதில் குறியாய் இருந்த அவர் அவரது செல்போனை எடுத்து போக மறந்திருந்தார்... இப்ப போன் பண்றது யாரா இருக்கும்-ன்னு யோசித்தபடி...

இந்த பக்கம் சர்மாவிடம்.... "சார் ப்ளீஸ் ஒரு நிமிஷம்... அவர்தான் போன் பண்றாருன்னு நினைக்கிறேன்...ப்ளீஸ்.."-ன்னு கிசுகிசுத்து அவரது கோவத்துக்கு ஒரு தற்காலிக இடைவெளியை ஏற்படுத்தி... செல்போனை எடுத்து "ஹலோ..."-ன்னு குரல் கொடுக்க... எதிர் பார்த்தது போலவே மறு முனையில் கணவர்-தான் பேசினார்...

"என்னங்க... உங்க போனை இங்கேயே விட்டுட்டு போயிட்டீங்க... இப்ப எங்க இருக்கீங்க... எங்கேந்து பேசறீங்க..."

"நல்லவேளை... போன் வீட்லதான் இருக்குதா...நான் வழில எங்கேயோ விட்டுட்டேனோ-ன்னு பயந்துட்டேன்... அதான் வீட்டு போனுக்கு ட்ரை பண்ணி பண்ணி பாத்தேன்... என்கேஜ்டாவே இருக்கு... வீட்டு போன் வேலை செய்யலையா என்ன…."

"இல்லங்க... போரடிச்சுதுன்னு... நான்தான் மாலாகிட்ட பேசிகிட்டு இருக்கேன்...அதான் எங்கேஜ்டா இருந்திருக்கும்... சரி நீங்க இப்ப எங்கேந்து பேசறேங்க..."

"நான் பஸ்-ல போயிட்டு இருக்கேண்டா... பக்கத்துல இருந்தவர்கிட்ட இருந்து அவரோட செல் போனை வாங்கித்தான் பேசறேன்..."

"ஏங்க எதையாவது மறந்துட்டீங்களா..."

"இல்லடா இந்த செல் வீட்ல இருக்கான்னு கேக்கத்தான் பண்ணினேன்... நீ இன்னும் தூங்கலையா..."

"இனிமே-தாங்க... கொஞ்ச நேரம் மாலாகிட்ட பேசிட்டு..."

"ம்ம்ம்... சரி சரி...நான் வச்சிடறேன்... பசங்கள பத்திரமா பாத்துக்கோ... நான் பெங்களூர்போய் சேந்ததும் போன் பண்றேன்..."



"ம்ம்ம்…. சரிங்க பாத்து பத்திரமா போயிட்டு வாங்க... ரொம்ப நேரம் கண் முழிக்க வேணாம்.... நீங்களும் கொஞ்சம் ரெஸ்ட் எடுங்க..."
"ஓகே-டா... குட் நைட்…"-ன்னு சொல்லி அவர் தொடர்பை துண்டிக்க... இங்கே அதுவரை எனது உரையாடலை கேட்டபடி ஷர்மா காத்திருந்தார்... மெல்ல தொண்டையை கனைத்தபடி "ஹலோ சார்..."-ன்னு கிசுகிசுக்க...

"எஸ் புவனா..."

"சாரி சார் உங்களை காக்க வச்சிட்டேன்...."

"தட்ஸ் நத்திங் புவனா... சொல்லுங்க..."

".............."

"புவனா..."

"சார்...."

"என்கூட பேசறது உங்களுக்கு அநீசியா இருக்கா...."

"இல்லயே…. ஏன் கேக்கறீங்க..."

"இல்ல எது கேட்டாலும் ஒரே வார்த்தைல பதில் சொல்றீங்க... இல்லேன்னா அப்படியே அமைதியாயிடறீங்க அதான் கேட்டேன்... எதா இருந்தாலும் ஒப்பனா சொல்லுங்க... நான் தப்பா நினைக்க மாட்டேன்... எல்லாமே உங்களோட நல்லதுக்குதான்... அத நீங்க புரிஞ்சுக்கணும்..."

"................"

"என்னாச்சு புவனா... எதுவும் தப்பா சொல்லிட்டேனா..."

"தப்பா ஒன்னும் சொல்லல... எனக்கு... நான் தான்...என்ன பண்றதுன்னு புரியலைங்க..."

"நீங்க ஒன்னும் பண்ண வேணாம்... நான் கேக்கறதுக்கு தெளிவா பதில் சொல்லுங்க அது போதும்...."

"ம்ம்ம்..."

"அவருக்கு இந்த ப்ரமோஷன் கிடைக்கணும்-ன்னு நீங்க ஆசை படறீங்களா..."

"ம்ம்ம்..."

"நான் உங்களுக்கு நல்லது பண்ணுவேன்-ன்னு நம்பிக்கை இருக்கா..."

"ம்ம்ம்..."

"அவருக்காக... உங்க குடும்ப சந்தோஷத்துக்காக... உங்களால் முடிஞ்சத நீங்க மறுக்கம... முழு மனசோட செய்வீங்களா...."

அப்படி இப்படின்னு விஷயத்து வந்துட்டார்... என் வாய புடுங்கரதுலேயே குறியா இருக்காரே தவிர... அவர் வார்த்தைய விட மாட்டேங்கறார் என்ன மட்டும் சொல்லுங்க சொல்லுங்க-ன்னு படுத்தறாரே... என் மனம் தடுமாற....

"என்ன புவனா பதிலே இல்ல…. எங்கிட்ட பேச பிடிக்கலையா..."

இனியும் தயங்குவது விபரீதத்தில் முடியுமோன்னு தோன.. மெல்லிய கிசுகிசுப்புடன்... "பிடிக்காமத்தான் பிரண்டுகிட்ட பேசிகிட்டு இருக்கேன்-ன்னு பொய் சொல்லிட்டு... உங்ககூட... இவ்வளவு நேரமா பேசிகிட்டு இருக்கேனாக்கும்..."

"பாலாகிட்ட பொய் சொன்னதுலேந்து... எப்படியாவது அவருக்கு நல்லது பண்ணனும்-ன்னு நீங்க நினைக்கறது எனக்கு புரியுது... அதையே சந்தோஷமா எங்கிட்ட சொல்ல மாட்டேங்கறீங்களே... ஏன்... பாருங்க இவ்வளவு நேரமா நான்தான் வளவளன்னு பேசிகிட்டு இருக்கேன்... நீங்களும் மனசுவிட்டு ப்ரீயா பேசினாத்தானே... எனக்கும் ஒரு இன்வால்வ்மென்ட் இருக்கும்..."

"நீங்க என்ன ஏது-ன்னு தெளிவா சொன்னாத்தானே நானும் ஏதாவது சொல்ல முடியும்... என்ன ஏது-ன்னு தெரியாமலேதான் எல்லாத்துக்கும் சரி-ன்னு சொல்லிட்டேனே இன்னும் என்ன சொல்லணும்..." என் குரல் முனகலகவும் கிசுங்கலாகவும் வெளிப்பட...."

"இது... இது போதும் புவனா... இப்படி சந்தோஷமா சொன்னாத்தானே எனக்கும் ஒரு பிடிப்பு இருக்கும்...."

"இப்ப பிடிப்பு கிடைச்சுடுத்தாக்கும்..."

"இல்லையா பின்னா... நீங்க என்கூட இருக்கறப்ப... வேறென்ன வேணும்...."

"என்ன பண்ணனும்-ன்னு நீங்க எதுவுமே சொல்லலையே..."

"இப்பவே எல்லாம் சொல்லனுமா..."

"ஏன் இப்ப நேரம் நல்லா இல்லையாக்கும்...."

"இப்பவே எல்லாத்தையும் சொல்லிட்டா... அப்பறம் இந்த குரலை அடிக்கடி கேக்க முடியாதே..."

"அதுக்கு..."

"அப்பப்ப சொல்றேன்... அப்பதானே அடிக்கடி போன் பண்ணி பேச முடியும்... "

"ச்சீ...." எனது முனகல் ரொம்பவே வித்தியாசமாய் இருந்தது...

"புவனா.."

"ம்ம்ம்ம்...."

"இப்ப சொல்லுங்க..."

"இன்னும் என்ன சொல்லணும்..." என் குரல் ரொம்பவே கிசுங்களாய் ஒலிக்க...

"என்கூட காஞ்சிபுரம் வரதுல உங்களுக்கு ஆட்ச்சேபனை இல்லையே….."

"அதான் நேத்தே சரி-ன்னு சொல்லியாச்சே... இன்னும் என்ன தெளிவா சொல்லணும்..." என் குரல் தயக்கமில்லாது கிசுங்களாய் வெளிப்பட...

"நேத்து சொல்றப்ப... உங்க முகத்துல சந்தோஷமே இல்ல...ரொம்பவே ரொம்பவே தயங்கி தயங்கி ஓகே சொன்னீங்க அதான்... ஏன் புவனா என்கூட தனிய வரதுக்கு பிடிக்கலையா...."

"அதெல்லாம் ஒண்ணுமில்லை... பசங்கள வச்சிக்கிட்டு எப்படி-ன்னுதான் யோசிச்சேன்... ஏன்னா வழில…. கடைல அப்படி இப்படி-ன்னு இருக்கும்... பசங்கள வச்சிக்கிட்டு எப்படி-ன்னு...." மெல்ல பொடி வச்சி பேச...


                                                   


"புரியல புவனா... அப்படி…. இப்படி….-ன்னா..."

"இல்ல கொஞ்சம் லாங் ஜர்னி... கடைல லேட் ஆகலாம்... அதான்..."

"பாலாதான் இல்லையே... நிதானமா முடிச்சிட்டு வரலாம் இல்லையா..."

"அதுக்காக... நாம போறதே ஈவ்னிங்-தான்... கிளைமேட் வேற ஒரு மாதிரி இருக்கு... நைட் லேட் ஆயிடாதா..."

"ஏன்… நைட் என்கூட தனியா வர பயமா இருக்கா..."

"இப்படி கேட்டா எப்படி பதில் சொல்றது..."

"மனசுல என்ன தோணுதோ அத சொல்லுங்க...."

"பயமெல்லாம் ஒன்னும் இல்ல..."

"நைட் லேட் ஆச்சுன்னா..."

"அதான் நீங்க இருக்கீங்களே.. பாத்துக்க மாட்டீங்களா.. எதுக்கு பயப்படனும்.."

"தேங்க்ஸ் புவனா..."

"எதுக்கு...."

"என் மேல இவ்வளவு நம்பிக்கை வச்சிருக்கீங்களே..."

"இப்பவாவது புரிஞ்சுதே…. ஒரு வகைல இது என்னோட கடமை… அவருக்காக நீங்க இவ்வளவு செய்யறப்ப... என் பங்குக்கும் நான் நிறைய செய்யணுமே...."

"என்ன சொல்றீங்க புவனா…."
"எங்க விஷயத்துல நீங்க தலையிட்டு... எங்களுக்கு உதவி பண்ணலையா... ஒரு வாரத்துக்கு அப்பறமா இன்னைக்குதான் அவர் கொஞ்சம் கலகலப்பா இருந்தார்... மனசுக்கு ரொம்ப சந்தோஷமா இருந்துது... அதுக்கு நன்றியா... இதக்கூட நான் செய்யக் கூடாதா..."

"இது மட்டுமில்ல புவனா... நீங்க மட்டும் என்கூட இருந்தீங்கன்னா... பாலாவ எப்பவும் இதே சந்தோஷத்தோட பாக்கலாம்... இன்னும் நிறைய இருக்கு... இன்னும் கொஞ்சநாள்.... ஒரு 10/15 நாள் அவருக்கு உங்க நினைப்போ... வீட்டு நினைப்போ வரக்கூடாது... அவரோட கவனம் எல்லாம் ஆபீஸ்... ஆபீஸ்... ஆபீஸ்தான்... இந்த டூர் முடிஞ்சதும் அவர் ஹைதராபாத் டூர் போகணும்... கம்பெனியோட ஆண்டு விழா வேற வருது.... ’’

………………………..

‘‘அதுவரைக்கும் அவர் கடுமையா உழைக்கணும்... சில விஷயங்களை நான்அவர்கிட்ட நேரா சொல்ல முடியாது... அத உங்க மூலமா... இன்-டைரக்ட்டா-தான் இம்ப்ளிமென்ட் பண்ணனும்... அதுக்கு நீங்க என்னோட எல்லா விஷயத்திலும் கோவாப்பரெட் பண்ணனும்... நான் நினைக்கற மாதிரி எல்லாம் நடந்தா...’’-ன்னு சொல்லி சில வினாடிகள் ஷர்மா அமைதியாய் இருக்க....

"நடந்தா..." என் குரலில் அதீத எதிபார்ப்பு இருந்தது...

"இதைவிட பெரிய போஸ்டிங்... நீங்க எதிர்பார்க்காத ஒரு வாழ்க்கையை உங்களுக்கு என்னால அமைச்சு கொடுக்க முடியும்... இது எல்லாம் உங்க கைலதான் இருக்கு... கொவாப்பரெட் பண்ணுவீங்களா புவனா..."

சொல்ல வந்ததை கிட்டத்தட்ட சொல்லி முடிச்சிட்டார்... என்ன இப்பவும் எதையும் நேரிடையா சொல்லல... "நீங்க என்னோட எல்லா விஷயத்திலும் கோவாப்பரெட் பண்ணனும்.." இதுலேயே எல்லாம் அடங்கி போச்சே... இது இல்லாம இதைவிட பெரிய போஸ்டிங்கா... என்னவா இருக்கும்.. மனதில் சந்தோசம் பட்டாம் பூச்சிகளாய் பறந்து கொண்டிருந்தது... இந்த சந்தோஷத்தில் ஷர்மாவுக்கு பதில் சொல்ல மறந்து போனேன்...

"புவனா..."

"ம்ம்ம்..."

"என்னாச்சு புவனா... சந்தோஷமா பதில் சொல்லுவீங்க-ன்னு எதிர்பார்த்தேன்... வழக்கம்போல அமைதியா இருக்கீங்களே..."

"சாரி சார்... ஏதோ சிந்தனைல... சாரி... என்ன கேட்டீங்க..."

"எல்லாம் நல்லபடியா முடியற வரைக்கும் நீங்க என்னோட எல்லா விஷயத்திலும் கோவாப்பரெட் பண்ணனும்... பண்ணுவீங்களா..."

நேராவே கேட்டுட்டார்... இனியும் பதில் சொல்லாம இருக்க முடியாது... "இதுல நான் சொல்றதுக்கு என்னங்க இருக்கு... எங்களுக்காக நீங்க இவ்வளோ தூரம் இறங்கி வந்து உதவி பண்ணனும்-ன்னு நினைக்கறப்ப... என்னால முடிஞ்சத செய்யமாட்டேனா... கண்டிப்பா செய்வேன்... ஆனா..." கொஞ்சம் தயங்கி சில வினாடிகள் அமைதி காக்க...

"சொல்லுங்க புவனா... ஆனா…."

"என்னால எப்படி... என்ன உதவி பண்ண முடியும்-ன்னு எனக்கு தெரியல...."

"முடியும் புவனா... உங்களால முடியும்... முக்கியமான சில விஷயங்களில் உங்களால மட்டும்தான் உதவ முடியும்..."
"இப்பவும் எனக்கு புரியலைங்க... இருந்தாலும் என்னால முடிஞ்ச எந்த உதவியையும் நான் கண்டிப்பா செய்வேன்..."

"ப்ராமிஸ்..."

"ப்ராமிஸா..." சம்பாஷனை நீண்டுகொண்டே போக... "சார்" என்ற வார்த்தை விடுபட்டுபோக... அவரோடு சற்றே நெருங்கியதைப் போலவே உணர்ந்தேன்...



"தேங்க்ஸ் புவனா..."

"நான்தான் உங்களுக்கு நன்றி சொல்லணும்... எங்களுக்காக நீங்க..." என்னை முடிக்க விடாமல் தடுத்து...

"நோ-மோர் பார்மாலிட்டீஸ் புவனா..."

"ம்ம்ம்..."

"ரொம்ப நேரம் பேசி உங்க தூக்கத்த கெடுத்துட்டேன்-ன்னு நினைக்கிறேன்... இஃப் சோ ஐ அம் சாரி..."

"இல்லங்க நான்தான் நன்றி சொல்லணும்... இப்பதான் பார்மாலிட்டீஸ் வேணாம்-ன்னு சொன்னீங்க... அப்பறம் நீங்களே சாரி சொல்றீங்க..."

"ஒகே.. ஒகே... அப்போ புதன்கிழமை மீட் பண்ணலாம்... குட்நைட்... டிய... புவனா..." டியர்-ன்னு சொல்ல வந்து... சொல்லாமால் புவனா-ன்னு முடிக்க...

நானும் அவருக்கு குட் நைட் சொல்லி தொடர்பை துண்டிக்க…. மணி பதினொன்றை தாண்டி இருந்தது.... கடவுளே இவ்வளவு நேரமா இவர்கூட பேசிகிட்டு இருந்தோம்...
ஏற்கனவே நேற்றைய நிகழ்வுகள் என்னை அலைகழித்துக் கொண்டிருக்க...அது போதாது-ன்னு இன்னும் எத்திவிட... எனக்கு தூக்கம் வர ரொம்ப... மனம் முழுக்க ஷர்மாவை பற்றிய நினைவுகள்... எப்போ தூங்கினேன்னு எனக்கே தெரியல... காலைல போன் சத்தம் கேட்டுதான் முழிச்சேன்...

எஸ்... கணவர்தான் போன் பண்ணி இருந்தார்... கண்களில் எரிச்சலுடன் தூக்க கலக்கத்தில் எழுந்து பார்க்க மணி ஏழு ஆகி இருந்தது... பெங்களூர் போய் சேர்ந்ததும் எனக்கு போன் பண்ணி இருந்தார்...கொஞ்ச நேரம் அவரோட பேசிட்டு... நல்ல நேரத்துல எழுப்பி விட்டதற்கு மனதுக்குள் அவருக்கு நன்றி சொல்லியபடி மத்த வேலைகளை கவனிக்க ஆரம்பித்தேன்...

காலை வேலைகளை நான் இயல்பாக செய்து கொண்டிருக்க... ஷர்மாவின் நினைவுகள் மறுபடியும் எனக்குள் நிழலாடத் தொடங்கியது... மனுஷன் பிடி கொடுத்து பேசமாட்டேங்கறார்... வார்த்தைக்கு வார்த்தை நம்மளையே மடக்கறார்... அப்பப்பா இவர்கிட்ட பேசி ஜெயிக்க முடியாது... பேசியே கவுத்துடுவார்... மனம் ஷர்மாவை பற்றியே நினைத்துக்கொண்டிருக்க....

காலை வேலைகளை வேகமாக முடித்து... ராஜூவை கிளப்பி ஸ்கூலுக்கு அனுப்பிட்டு... லைட்டா மதிய சமையலையும் முடிச்சிட்டு... விஜிக்கு உடம்பு தொடைச்சுவிட்டு... அவளுக்கு பால் கொடுத்துட்டு... எல்லா வேலைகளையும் முடித்த நிறைவில் குளிக்க தயாரானேன்...



கருத்துகள் இல்லை:

கருத்துரையிடுக