http://www.kanavu-kathali.com/ கனவு காதலி : புவனாவின் அன்பளிப்பு - பகுதி - 5

பக்கங்கள்

செவ்வாய், 23 பிப்ரவரி, 2021

புவனாவின் அன்பளிப்பு - பகுதி - 5

 வீட்டில் யாரும் இல்லாத நிலையில்... உடைகளை களைந்து... என் நிர்வாண உடலில்... வெறும் பாவடையை மார்பை சுற்றி கட்டியபடி... பாத்ரூமுக்குள் நுழைய... வீட்டு டெலிபோன் ஒலித்தது... கணவராகத்தான் இருக்கும்-ன்னு நினைத்து... ரிசீவரை எடுத்து.....


‘‘சொல்லுங்க... ஆபீசுக்கு போயிட்டீங்களா?... காலைல எதுவும் சாப்பிட்டீங்களா?...’’-ன்னு கேள்விகளை அடுக்கியபடி கணவரின் பதிலுக்கு காத்திருக்க... மறு முனையின் நீண்ட அமைதி நிலவியது.....

என்ன அச்சு இவருக்கு-ன்னு யோசித்தபடி.. ‘‘ஹலோ... ஹலோ... என்னங்க லைன்-ல இருக்கீங்களா….’’-ன்னு குரல் கொடுக்க... மறு முனையில் மெல்லிய சிரிப்பொலி கேட்டதும் எனக்கு திடுக்குன்னு ஆயிடுத்து.....

கடவுளே... யார் இது... அவரில்லையா... வேற யாரா இருக்கும்.... மனம் யோசிக்க... சட்டென்று ஷர்மா நினைவுக்கு வர... மெல்லிய பதற்றத்துடன் என் நிலையை ஏற இறங்க பார்க்க... யாருமே இல்லாத அந்த சூழ்நிலையிலும்... ஒருவித வெட்கம் என்னை ஆக்கிரமித்தது.....

"ஹலோ..."

"குட் மார்னிங் புவனா..."

"..............."

"புவனா..."

"ம்ம்ம்ம்... குட் மார்னிங்….. நீங்கதான் போன் பண்ணீங்களா..."



"அதெப்படி புவனா.. போன்-ல யாரு-ன்னுகூட பாக்காம நீங்க பாட்டுக்கும் பேசிகிட்டே இருக்கீங்க...."

"போன்-ல எப்படி பாக்க முடியும்..."

"ஜோக் அடிக்கறீங்களா... போன்-ல முடியாதுதான்... அப்படி பாக்க முடிஞ்சா எவ்ளோ வசதியா இருக்கும்..."

"ச்சீ..." வெளிவந்த முனகலை அடக்கினாலும்.... அவருக்கு கேட்டே விட்டது...

"ம்ம்ம்.. பாலாவை பத்தி கேக்கணும்-ன்னுதான் போன் பண்ணினேன்... நான் கேக்கறதுக்குள்ள நீங்களே எல்லாம் சொல்லி முடிச்சிட்டீங்க..."

"அவரை பத்தி கேக்கணும்-ன்னா உங்க பெங்களூர் ஆபீசுக்கே போன் பண்ணி கேக்கலாமே..."

"அதையே உங்ககிட்ட கேட்டா தெளிவான மெஸேஜ் கிடைக்குமே அதான்... இட்ஸ் ஓகே... நைஸ் டு ஹியர் தட் ஹி இஸ் ஹேப்பி இன் பெங்களுர்...சோ..."

"சோ...."

"என்ன பண்ணிக்கிட்டு இருக்கீங்க... பையன் ஸ்கூலுக்கு போயிட்டானா..."

"ம்ம்ம்..."

"டோன்ட் யு பீல் போரிங் அட் ஹோம் புவனா..."

"ஏதாவது வேலை இருந்துகிட்டே இருக்கும்... இன்னும் கொஞ்ச நேரத்துல ராஜூவுக்கு சாப்பாடு கொண்டு போவேன்... அப்டியே டைம் பாஸாயிடும்..."

"வெளில எங்கேயும் போக மாட்டீங்களா..."

"இல்ல... தனியா எப்பவும் போனதில்ல..."

"ரொம்பவே ரிசர்வ்டா இருப்பீங்க போல இருக்கு... ஏன் தனியா போக பயமா..."

"அப்படின்னு இல்லை... இதுவரைக்கும் தனியா போனதில்ல... தனியா பசங்கள வச்சிக்கிட்டு சமாளிக்கனுமே..."

"ஒஹ்.. அப்போ பசங்கள சமாளிக்கத்தான் பாலாவ கூட்டிகிட்டு போறீங்களா..."

".............."

"என்ன புவனா பதிலே இல்ல..."

"பின்ன இப்படி இடக்கு மடக்க கேள்வி கேட்ட என்ன பதில் சொல்றது..."

"ம்ம்…. லன்ச் ரெடியா..."

"ம்ம்ம்...."

"என்ன ஸ்பெஷல்..."

"ஸ்பெஷல் எல்லாம் ஒன்னும் இல்ல... பிரைடு ரைஸ்-தான்..."
"என்னையெல்லாம் லன்ச்-சுக்கு கூப்பிட மாட்டீங்களா புவனா..."

"அதான் பிரைடேக்கு இன்வைட் பண்ணி இருக்காரே..."

"அது வரைக்கும் பட்டினியா இருக்கனுமா... இடைல ஒன்னும் கிடைக்காதா..."

"................"

"ஓகே புவனா... ஐ அம் கெட்டிங் எ கால்... டாக் டு யுலெட்டர்... பை.."-ன்னு சொல்லி தொடர்பை துண்டிக்க... குறுகுறுத்த உணர்வுடன் குளிக்க போனேன்...

எனது வழக்கமான வேலைகள் தொடர்ந்து கொண்டிருந்தாலும்... "என்னை-யெல்லாம் லன்ச்சுக்கு கூப்பிட மாட்டீங்களா..."-ன்னு ஷர்மா கேட்டது எனக்குள் ஒரு உறுத்தலாகவே இருந்தது...

மனுஷன் வாய்விட்டே கேட்டுட்டார்... எப்படி பண்றது... இவர்கிட்ட எப்படி சொல்றது... சொன்னாலும் அவர் இல்லாத நேரத்துல எப்படி... அவருக்கு தெரியாமலும் பண்ண முடியாது... ராஜூ இருப்பான்... ஷர்மாவின் கேள்வி என்னை குடைந்து கொண்டே இருந்தது.....

மறுபடியும் மனுஷன் போன் பண்ணி கேட்டா என்ன சொல்றது... நேத்து அவரோட இந்த அளவு பேசிட்டு இப்ப கண்டுக்காம இருக்க முடியுமா... இதுக்குத்தான் மனுஷன் எல்லா விஷயமும் கணவருக்கு தெரியனும்-ன்னு அவசியம் இல்ல-ன்னு சொன்னாரோ.....

கணவருக்கு தெரியாம நான் அவரை வீட்டுக்கு இன்வைட் பண்ணனும்-ன்னு விரும்பறாரா... அவர் சொல்றபடி நான் நடக்கறேனா-ன்னு எனக்கு டெஸ்ட் வைக்கறாரா...இப்ப என்ன பண்றது... குழப்பமே அதிகமானது…..

ராஜூவுக்கு சாப்பாடு கொடுத்துட்டு வர வரைக்கும் எனக்குள் இந்த குழப்பம் தொடர்ந்து கொண்டே இருந்தது... வரும் வழியில் அன்வர் கடையில் ரெண்டு பாக்கெட் க்ளோப் ஜாமூன் மிக்ஸ் வாங்கிட்டு வந்தேன்.. வெள்ளிக்கிழமைக்கு ஏதாவது ஒரு ஸ்வீட் செய்யணுமே…...

இது ஒண்ணுதான் சீக்கிரமா செய்ய முடியும்... வீட்டுக்கு வந்தும் என் குழப்பம் குறையவில்லை... கணவர்கிட்ட ஐடியா கேக்கலாமா வேணாமா.. அவர்கிட்ட ஒருவார்த்தை சொல்லாமா ஷர்மாவ வீட்டுக்கு கூப்பிடலாமா கூடாதா... மனப் போராட்டம் தொடர்ந்து கொண்டே இருந்தது.....

சாப்பாடும் விசேஷமா ஒன்னும் செய்யல... நாம மட்டும்தானே-ன்னு பிரைடு ரைஸ் பண்ணி இருந்தேன்... இத ஒரு சாப்பாடு-ன்னு சொல்லி அவரை எப்படி கூப்பிடறது.....
"அடியே அவர் வரணும்-னு விரும்பறது.. உன் சாப்பாட்டை சாப்பிட இல்லடி.. உன்னை சாப்பிடத்தான்... வீட்டுக்கு வரதுக்கு ஒரு காரணம் வேணுமே... அதுக்குத்தான் இந்த பிட்டை போட்டிருக்கார்... நீ காஞ்சுபோன பிரெட் குடுத்தா கூட சூப்பர்-ன்னு சொல்லி சாப்பிடுவார்..."

நேரம் ஆகிக்கொண்டே இருக்க... எந்த முடிவும் எடுக்க முடியாது நான் தவித்துக் கொண்டிருக்க... வீட்டு டெலிபோன் சினுங்கியது... கடவுளே அவர்-தானா... என்ன சொல்றது-ன்னு தவித்தபடி.. இம்முறை கவனமாக ரிசீவரை எடுத்து ‘‘ஹலோ….’’-ன்னு குரல் கொடுக்க…..



                                                      

மறுமுனையில் கேட்ட கணவரின் குரல் எனக்கு ஆறுதலாக இருந்தது... நல்லவேளை இவரே போன் பண்ணிட்டார்.. என்ன நினைச்சாலும் பரவயில்ல விஷயத்த சொல்லிடுவோம்... எல்லாத்துக்கும் பிள்ளையார் சுழி போட்டவரே இவர்தானே... அவரே இதுக்கும் ஒரு முடிவு சொல்லட்டும்-ன்னு முடிவு பண்ணி விஷயத்தை கணவரிடம் சொல்ல... அவரும் இதை எதிர்பாரதவராக... உடனடி முடிவு எடுக்க தடுமாறினார்...

"என்னங்க... ஒண்ணுமே சொல்ல மாட்டேங்கறீங்க... இப்ப என்ன பண்றது..."

"ம்ம்ம்.. அதாண்டா எனக்கும் புரியல... நீ வேற தனியா இருக்க... மனுஷன் சும்மா இருப்பானா-ன்னு தெரியலையே..."
"இதுக்குதானே ப்ளான் பண்ணீங்க…. இப்ப என்ன குழப்பம்..." மனதில் எழுந்த கேள்வியை கேட்க்காமல்….. "ச்சீ.. ச்சீ.. எனக்கு அப்படிதோனலைங்க..."

"இல்லடா.. ஹோட்டல்-லேயே என்னல்லாம் பண்ணான்... இப்ப வீட்ல... அதுவும் நீ தனியா இருக்கறப்ப... அதெப்படி எதுவும் பண்ணாம இருப்பான்..."

"அது வேறங்க... அப்போ நான் மயக்கத்துல இருக்கற மாதிரி இருந்தேன்... அப்பகூட ரொம்ப தயங்கி தங்கித்தான் பண்ணார்... இப்ப அப்படி மூவ் பண்ணுவாரு-ன்னு எனக்கு
தோனலைங்க..."

"எதுக்கு போன் பண்ணானாம்..."

"ஆமாம்... அவருக்கு காரணம் வேணுமாக்கும்... புதன்கிழமை காஞ்சிபுரம் போறத பத்தி கேக்கத்-தான் போன் பண்ணாராம்..."

"அதான் அன்னைக்கே ஒகே சொல்லியாச்சே.. அப்பறம் என்னவாம்..."

"ம்ம்ம்... எல்லாம் ஒரு நொண்டி சாக்குதாங்க... அன்னைக்கு நான் ரொம்ப தயங்கி தயங்கி ஒகே சொன்னேனாம்... அதான் மறுபடியும் கன்பர்ம் பண்ணிக்க போன் பண்ணராம்..."

"என்ன பண்ணலாம்... நீயே ஒரு ஐடியா குடேன்-டா..."

"நான் என்னத்தங்க சொல்றது... அவரை பற்றி உங்களுக்குத்தான் தெரியும்... என்ன கேட்டா நான் என்ன சொல்றது..."

"சரி…. என்ன சமையல் பண்ணி இருக்க..."

"ஒன்னும் பெருசா பண்ணலைங்க... நான் மட்டும்தானே-ன்னு கொஞ்சமா பிரைடு ரைஸ் பண்ணேன்... அப்பறம் பிரைடே ஏதாவது ஸ்வீட் ஏதாவது ஸ்வீட் பண்ண எதுக்கும் இருக்கட்டுமே-ன்னு பாய் கடைலேந்து க்ளோப் ஜாமூன் மிக்ஸ் வாங்கிட்டு வந்து வச்சிருக்கேன்..."

"ம்ம்ம்... வெறும் பிரைடு ரைஸ்-தானே பண்ணி இருக்க...இதப்போய் என்ன-ன்னு... உடனே வேற ஏதாவது பண்ண முடியுமா..."

"உடனே என்ன பண்றது... அதுவும் வருவாரா மாட்டாரா-ன்னு தெரியாம..."

"ம்ம்ம்... மறுபடியும் போன் பண்றேன்-ன்னு சொன்னானா.."

"இல்லைங்க ஏதோ கால் வருது... வில் டாக் டு யு லேட்டர்-ன்னு சொல்லி வச்சிட்டார்..."

"ம்ம்ம்... வேற ஏதாவது சமையல் பண்ணி வேணும்-னா நைட்டின்னருக்கு வர சொல்லலாமா..."

"நைட்டா... நைட் வேணாமே... பகல்-லன்னா ஒரு மாதிரி சமாளிக்கலாம்... அது மட்டும் இல்லாம ராஜூ வேற இருப்பான்..."

"ம்ம்ம்... அதுவும் சரிதான்... அப்போ பகல்-லேயே வச்சிக்கலாமா.."

"இப்படி கேட்டா இதுக்கு என்ன அர்த்தம்..."

"ம்ம்… எனக்கு ஒண்ணுமே புரியல-டா... நீயே எப்படியாவது சமாளியேன்..."

"அது புரியாமத்தான நானே தடுமாறிகிட்டு இருக்கேன்..."

"ஏதாவது பண்ணுடா... நீயா கூப்பிட வேணாம்... அவனா போன் பண்ணி கேட்டா... வரச் சொல்லி எப்படியாவது சமாளி..."

"............."

"ஹலோ... என்னடா என்ன ஆச்சு..."

"ம்ம்ம்... நான் உங்ககிட்ட கேட்டா.. நீங்க என்னையே சமாளிக்க சொல்றீங்க... என்ன பண்றது-ன்னு புரியல... சரி எப்படியாவது மேனேஜ் பண்ணறேன்..."

"ம்ம்ம்... ஒகே-டா.. பாத்து கவனமா நடந்துக்கோ..."-ன்னு கணவர் தொடர்பை துண்டிக்க... மறுபடியும் மனம் குழப்பத்தில் ஆழ்ந்தது... ஷர்மா போன் எதுவும் பண்ணாம இருக்கணுமே-ன்னு ஒரு பக்கம் மனம் விரும்பினாலும்... மறு பக்கம்... மனுஷன் வாய்விட்டு கேட்டதுக்கு அப்பறமும் எதுவும் சொல்லாமல் இருக்கறது நல்லதில்லை-ன்னும் என்னை தூண்டிக் கொண்டே இருந்தது...
வீட்டு-வேலைகளில் மனம் லயிக்கவில்லை... இருந்தாலும் வீட்டு வேலைகளை ஒவ்வொன்றாய் செய்தபடி இருக்க... நேரம் கடந்து கொண்டே இருந்தது... மணி ஒன்றை தாண்டி இருக்க.. எனக்கு பசி எடுத்தாலும் சாப்பிட மனமின்றி... விஜிக்கு பால் கொடுத்து அவளோடு கொஞ்ச நேரம் விளையாடிக் கொண்டிருக்க... கணவரிடம் இருந்து மறுபடியும் போன் வந்தது…..

இம்முறை அதிக நேரம் பேசாமல்... சர்மா போன் எதுவும் பண்ணாரா-ன்னு கேட்டு... சற்றே எமாற்றமடைந்தவராக... பாத்து நடந்துக்கோ-ன்னு வழக்கமான பல்லவியை பாடிவிட்டு தொடர்பை துண்டிக்க... எனது மன உளைச்சல் அதிகமானது... சரி நாமா போன் பண்ண வேண்டாம்... அவரா பண்ணட்டும்-ன்னு காத்திருக்க... சர்மாவிடம் இருந்து போன் வரவே இல்லை…...

எனக்கும் பசி எடுக்க... இரண்டு மணி வரை காத்திருந்து... ஏமாந்து... ஒரு வித சிலிர்ப்புடனும்... எதிர்பார்ப்புடனும்…. விரல்களில் மெல்லிய நடுக்கத்துடன்... ஷர்மாவுக்கு போன் பண்ணினேன்... அவரது நேரடி நம்பரை கணவர் டைரியில் எழுதி வைத்திருந்தது ரொம்பவும் உபயோகமாக இருந்தது.....

மறு முனையில் டெலிபோன் சினுங்கவது தெரிந்தது... ஷர்மா எடுத்தால் என்ன பேசுவது என்று எனக்குள் ஒத்திகை பார்த்தபடி... ஷர்மாவின் குரலுக்கு காத்திருக்க... வினாடிகள் கடந்ததுதான் மிச்சம்... தொடர்பு தானாக துண்டிக்கப் பட்டுவிட...சந்தோஷமும் கலக்கமும் எனக்குள் கலவையாக பரவின...



ஷர்மாவின் நம்பரை சரி பார்த்து சிறிய இடைவெளியில் மறுபடியும் டயல் பண்ண... இம்முறையும் அதே நிலைதான்... ஒரு வேளை அவரும் லன்ச்-சுக்கு போய் இருப்பாரோ-ன்னு நினைத்து... என்னை சமாதானப் படுத்தியபடி... போனை வைத்துவிட்டு நான் சாப்பிட தயாரானேன்...

கிச்சனில் இருந்த ஒரு சில பாத்திரங்களை கழுவி வைத்துவிட்டு...சாப்பாட்டு தட்டுடன் டைனிங் டேபிளுக்கு வர... வீட்டு டெலிபோன் சிணுங்கியது...கணவரா?... ஷர்மாவா?...குழப்பத்துடன் ரிசீவரை எடுத்து குரல் கொடுக்க...

சர்மாதான்…. ஷர்மாவின் குரலை கேட்டதும் ஜிவ்வென்ற சிலிர்ப்பு உடல் முழுவதும் பரவ.... மனதில் ஒருவித சந்தோஷம் பரவத் தொடங்கியது...

"புவனா... போன் பண்ணி இருந்தீங்களா...."

"ம்ம்ம்...."

"வாட் எ சர்ப்ரைஸ்.... கேக்கவே சந்தோஷமா இருக்கு... அப்பநான் கேபின்-ல இல்ல அதான் உடனே அட்டன் பண்ண முடியல... ஐ அம் சாரி பார் தட் புவனா... சரி என்ன விஷயம் சொல்லுங்க..."

என்ன இது... ஒன்னும் தெரியாதவர் மாதிரி கேக்கறார்... இவர்தானே லன்ச்சுக்கு இன்வைட் பண்ண மாட்டீங்களா-ன்னு கேட்டார்... மறந்துட்டாரா...-ன்னு மனதில் நினைத்தபடி... ‘‘இல்ல சும்மாதான்...அது வந்து... நீங்கதான்...’’- ன்னு தயங்கி தடுமாற்றத்துடன் பேச... "

"எனி ப்ராப்ளம் புவனா..."

"ப்ராப்ளம் ஒன்னும் இல்ல.. நீங்க-தானே லன்ச்சுக்கு இன்வைட் பண்ண மாட்டீங்களா-ன்னு கேட்டீங்க... அதான்..."

"ம்ம்ம்... கேட்டேன்.. நீங்கதான் ஒண்ணுமே சொல்லலையே..."

"இல்ல நீங்க திடீர்-ன்னு கேட்டதும் எனக்கு ஒன்னும் புரியல... மோர் ஓவர்... ஸ்பெஷலா எதுவுமே செய்யல…. அதான் கொஞ்சம் தயக்கமா இருந்துது..."

"நீங்க சாப்பிட்டீங்களா..."
"இன்னும் இல்ல.... இனிமேதான்..."

"எனக்காக வெயிட் பண்றீங்களா..."

"............."

"என்னை சாப்பிட கூப்பிடத்தான் போன் பண்ணீங்களா புவனா....."

"ம்ம்ம்..."

"இப்ப ஏதாவது ஸ்பெஷலா பண்ணி வச்சிருக்கீங்களா..."

"இல்ல... நீங்க சொன்னீங்க-ன்னா நீங்க வரதுக்குள்ள ரெடி பண்ணிடறேன்..."

"பாலா போன் பண்ணி இருந்தாரா..."

"ம்ம்ம்ம்..."

"பாலாகிட்ட பர்மிஷன் வாங்கிட்டீங்களா..."

"எதுக்கு..."

"என்கூட பேசறதுக்கும்... என்னை உங்க வீட்டுக்கு இன்வைட் பண்றதுக்கும் பாலா கிட்ட பர்மிஷன் வாங்கிட்டீங்களா-ன்னு கேட்டேன்..."

"இதுக்கெல்லாம் அவர்கிட்ட பர்மிஷன் வாங்க வேண்டிய அவசியமே இல்ல... அவரும் அதை எல்லாம் எதிர் பாக்கறவரும் இல்ல..."

"ரியலி... அப்போ நான் உங்களுக்கு போன் பண்ணது... நீங்க என்னை லன்ச்-சுக்கு கூப்பிட்டது எதுவும் பாலாவுக்கு தெரியாதா..."

"நேத்து நைட் போன் பண்ணது... 11 மணி-வரைக்கும் பேசிட்டு இருந்தது... இப்ப உங்களை இன்வைட் பண்ணது எதுவும் அவருக்கு தெரியாது போதுமா..."

"சப்போஸ்... நான் இன்னைக்கு உங்க வீட்டுக்கு வந்தா... பாலாவுக்கு சொல்லாம…. தெரியாம உங்க வீட்டுக்கு வந்தது... பாலாவுக்கு தெரிஞ்சா..."

கடவுளே... எப்படி எல்லாம் போட்டு வாங்கறாரு... "ம்ம்ம்... தெரிஞ்சா... தெரிஞ்சா என்ன அவர் ஒன்னும் தப்பா எடுத்துக்க மாட்டார்..."

"ஆர் யு ஷுவர்.... "

"200%..."

"வாவ்... சோ நைஸ் ஆப் யு புவனா... ம்ம்ம்… சரி வந்தா என்ன குடுப்பீங்க..."

"அது... அது... நீங்கதான் சொல்லணும்... உங்களுக்கு புடிச்சத சொன்னா... ரெடி பண்ணி குடுப்பேன்..."

"எனக்கு புடிச்சத குடுப்பீங்களா புவனா..."

"............"

"என்னாச்சு புவனா..."

"இல்ல இப்படி கேட்டா என்ன சொல்றது... உங்களுக்கு புடிச்சத சொன்னீங்க-ன்னா.... அத என்னால உடனே செய்ய முடிஞ்சா…. செஞ்சு குடுப்பேன்..."

"எல்லாமே எனக்கு ரொம்ப புடிச்சதா இருந்தா..."

"ம்ம்ம்...முடிஞ்சத இன்னைக்கு பண்ணித் தரேன்…. மத்தத அப்பப்ப பண்ணித் தரேன் போதுமா..."

"எல்லாம் ஒரே நேரத்துல கிடைக்காதா புவனா..."

"எல்லாம் ரெடி பண்ண நேரம் வேணாமா..."

"சப்போஸ்... எனக்கு புடிச்சதெல்லாம் உங்ககிட்ட ரெடிமேடா... அவைலப்லா இருந்தா உடனே குடுப்பீங்களா புவனா….."
இவருக்கு போன் பண்ணது தப்பா போச்சு... என்னமா வாய புடுங்கறார்... சர்மாவிடம் பேச பேச... என் மனம்... உடல் முழுவதும் ஒருவித கிளர்ச்சி பரவ... எனது வார்த்தைகளும் முனகலாய் வெளிவந்து கொண்டிருந்தது.....

"என்னாச்சு புவனா பதிலே இல்ல... என்னடா ஒரு பார்மாலிட்டிக்காக இவனை கூப்பிடப்போய்... இவன் என்னென்னமோ கேக்கறானே-ன்னு பாக்கறீங்களா..."

"அப்படி இல்ல... உங்களுக்கு புடிச்சது என்ன-ன்னு எதுவும் சொல்லாமலே இப்படி கேட்டா என்ன சொல்றது....."

"சொன்னா…. கண்டிப்பா தருவேன்னு சொல்லுங்க.... இப்பவே சொல்றேன்..."

"அதெப்படி.... என்ன-ன்னு தெரியாம எப்படி சொல்ல முடியும்..."

"ம்ம்ம்... கண்டிப்பா சொல்றேன்... இப்ப இல்ல... நேர்லயே சொல்றேனே..."

"ஏன் இப்ப சொன்னா என்னவாம்... அப்பதானே நானும் கொஞ்சம் ப்ரிபெர்டா இருக்க முடியும்..."

"டோன்ட் வொர்ரி புவனா…. உங்களால முடியாத எதையும் கேக்கமாட்டேன்... உங்ககிட்ட இருக்கறத... உங்களால முடிஞ்சத மட்டும்தான் கேப்பேன்…. "

"ம்ம்ம்..."

"தேங்க்ஸ் பார் தி இன்விடஷன் புவனா... எனக்காக சாப்பிடாம வெயிட் பண்ணிக்கிட்டு இருக்கறத நினைச்சா சந்தோஷமா இருக்கு... பயப்படாதீங்க... உடனே வந்து உங்க சாப்பாட்டை பங்கு போட்டுக்க மாட்டேன்..."

"இதுல பயப்பட என்ன இருக்கு... உடனே வந்தாலும்... லேட்டா வந்தாலும்... எங்கிட்ட இருக்கறத ஷேர் பண்ணிக்க போறேன் அவ்வளவு-தான்... "

"தட்ஸ் இட் புவி... எனக்கு அதான் வேணும்... உங்ககிட்ட இருக்கறத கூச்சபடாம என்கூடஷேர் பண்ணிகிட்டா அதுவே எனக்கு போதும்... அதே மாதிரி எங்கிட்ட இருந்தும் உங்களுக்கு புடிச்சத... தேவையானத... இல்ல நான் விரும்பி கொடுக்கறதை... சந்தோஷமா... உரிமையோட ஏத்துக்கணும்..."


                                                   

கடவுளே எப்படி எல்லாம் பேசறாங்கப்பா... ஒரு வார்த்தை சொல்லிடக் கூடாதே... மொத்தமா சொல்லி முடிச்சிட்டார்... இதுக்கு என்ன-ன்னு நான் பதில் சொல்றது... குறுகுறுத்த உணர்வுடன் அமைதியாய் இருக்க....

"நான் சொன்னதுல தப்பொன்னும் இல்லையே... உங்களுக்கு ஒகே-தானே..."

"ம்ம்ம்..."

"தேங்க்ஸ் புவனா... பாவம் நீங்க சாப்பிடாம இருக்கீங்க... நீங்க சாப்பிடுங்க... என்னால இப்ப உடனே வர முடியாது... பட் நீங்க இன்வைட் பண்ணதுக்காக கண்டிப்பா ஈவ்னிங் வரேன்..."

"ஈவ்னிங்கா..."

"ஏன் ஏதாவது ப்ராப்ளமா... வெளில எங்கேயும் போறீங்களா..."

"ராஜூவ கூப்பிட ஸ்கூலுக்கு போவேன்... வர மணி 5 ஆயிடும் அதான்..."
"நோ ப்ராப்ளம் அதுக்கு அப்பறமாவே வரேன்…. ஓகே..."

"ம்ம்ம்..."

"புவனா..."

"எனக்காக எதுவும் ஸ்பெஷலா பிரிப்பேர் பண்ண வேணாம்...நீங்க பிரியமா எது குடுத்தாலும் அது எனக்கு ஸ்பெஷல்-தான்.... ஈவன் எ கப் ஆப் காபி ஆர் டீ... அதுவும் இல்லேன்னாலும் கொஞ்சம் பால் குடுத்தா கூட எனக்கு சந்தோசம்-தான்... என்ன புரிஞ்சுதா..."

மனுஷன் மெல்ல மெல்ல விஷயத்துக்கு வரார்... பால் வேணுமாம்-ல்ல... ஷர்மாவின் வார்த்தைகளை கேட்ட உடல் உச்சத்தில் சிலிர்க்க.... என்னை அறியாது என் கை என் மார்பை…. பருத்த முலைகளை… மெல்ல விரைக்கத் தொடங்கிய முலை காம்புகளை இதமாய் வருடிக் கொண்டிருக்க...

"குடுப்பீங்களா புவனா..."

"ம்ம்ம்... உங்களுக்கு காபி ரொம்ப பிடிக்குமா டீ ரொம்ப பிடிக்குமா..."

"பால் ரொம்ப பிடிக்கும்... குடுப்பீங்க-தானே..."

"............... ம்ம்ம்...."

"ஓகே... ஸீ யு இன் திஈவ்னிங்... பை..."-ன்னு சொல்லி தொடர்பை துண்டிக்க... கலவையான உணர்வுகளுடன்... சாப்பிட்டு முடித்தேன்...

குழந்தைக்கு பால் வேணுமாம்-ல்ல... கொஞ்சம் சிரிச்சி பேசிடக்கூடாதே... வாழை பழத்தில் ஊசியை சொருகற மாதிரி... கொஞ்சம் கூட தயக்கமே இல்லாம என்னமா கேக்கறார்... இந்த ரேஞ்-ல போனா... வெள்ளிக்கிழமை வரை தாக்கு புடிக்க முடியாதே... போன-லேயே இந்த லொள்ளு... நேர்-ல வந்தா... என் உடலில் எதிர்பார்ப்புடன் கூடிய உணர்ச்சி கலவைகள் பரவின...

சர்மாவுடன் நடந்த சம்பாஷணைகளை அசை போட்டபடியே சாப்பிட்டு முடிக்க... மனதில் இனம் புரியாத உணர்ச்சி அலைகள்... என்னமோ இன்னும் 10/15 நிமிஷத்துல ஷர்மா வரப்போவது போல மனமும் உடலும் பரபரத்துக் கொண்டிருந்தன... அவர் இல்லாத நேரத்துல நான் இப்படி செய்யறது சரியா தப்பா-ன்னு கூட யோசிக்க நேரமில்லை....

வீட்டு வேலைகளை வேகமாக செய்து முடித்து... வாங்கிட்டு வந்த க்ளோப் ஜாமூன் மிக்ஸை ரெடி பண்ணி வேகமாக கொஞ்சம் க்ளோப் ஜாமூன் போட்டு முடித்து... ஷர்மா வந்தவுடன் பஜ்ஜி போட வசதியாக மாவெல்லாம் ரெடி பண்ணி வச்சிட்டு... மத்த ஏற்பாடுகளையும் செய்து முடித்து... அவசரமாய் ஒரு குளியல் போட்டு... ராஜூவை அழைத்து வரஸ்கூலுக்கு கிளம்பினேன்...

ராஜூவுடன் வரும்போதெல்லாம் மனதில் ஒரு வித படபடப்பு இருந்து கொண்டே இருந்தது... வேறும் பஜ்ஜியோட விட்டுடலாமா…. வேற ஏதாவது வாங்கலாமா... செய்யலாமா-ன்னு யோசித்தபடியே வீடு வந்து சேர்ந்தோம்...

முகம் கை-கால்அலம்பிட்டு வந்த ராஜூவுக்கு க்ளோப் ஜாமூன், பஜ்ஜி, பூஸ்ட் கலந்து கொடுத்துட்டு அவசரமாய் கொஞ்சம் கேசரி கிண்டி வச்சிட்டு மத்த வேலைகளை வேகமாக முடிக்க மணி ஐந்து அடித்தது....

மனதில் படபடப்பு அதிகரிக்க... முகம் கழுவிட்டு தலையை ஒழுங்கு படுத்தி... உடைகளையும் சரி செய்ய... புடவை கொஞ்சம்க சங்கியது போல இருந்தது... புடவையை மாத்திக்கலாம-ன்னு யோசிக்க... அந்த யோசனையே என் சிலிர்ப்பை அதிகப்படுத்தியது... அலமாரியை திறந்து எந்த புடவைய கட்டிக்கலாம்-ன்னு யோசிக்க....

‘‘அம்மா நான் கீர்த்தி வீட்டுக்கு போறேன்…’’-ன்னு கத்தியபடி... கதவை வேகமாக மூடியபடி ராஜூ வெளியேறிக் கொண்டிருந்தான்... கடவுளே... இவன் பக்கத்துல இருந்தாலாவது மனுஷன் கொஞ்சம் சும்மா இருப்பார்... இவனும் இல்லை-ன்னா... ஜிவ்வென்ற சிலிர்ப்பு உடல் முழுவதும் பரவியது...
"டேய் இப்ப வேணாம்-டா.. அங்கிள் வராங்கடா... அவங்க போனதுக்கு அப்பறம் போடா... சொன்னா கேளுடா ராஜூ..."-ன்னு குரல் கொடுத்தபடி வெளி வாசலை நெருங்க.... ராஜூ சிட்டாய் பறந்திருந்தான்.... சில வினாடிகள் செய்வதறியாது திகைத்து... "சரி ஒரு வகையில் இதுவும் நல்லதுக்குதான்.."-ன்னு நினைத்தபடி.. கதவை தாழிட்டு... உடை மாற்ற படுக்கை அறைக்குள் நுழைந்தேன்…..

நேரமானதால் அதிகம் யோசிக்காமல்.. லைட் ரோஸ் கலர்ல இருந்த ஷிப்பான் சில்க் சாரியுடன் அதுக்கு மேட்ச்சிங்கான ப்ளவுசையும் எடுத்து உடை மாற்ற தயாரானேன்... ப்ளவுஸ் மாற்றும்போது எனக்குள் ஒரு குறுகுறுப்பு எழுந்தது...

ப்ரா போட்டுக்கலாமா வேணாமா... என் மூளை யோசித்து முடிவெடுக்கும் முன் கைகள் பிராவை அவிழ்த்து ஒரு மூலையில் போட்டுவிட்டு ப்ளவுசை போட... ப்ராவின் பிடிமானம் இல்லாத கனத்த முலைகளை அந்த லோ நெக் ப்ளவுஸை... கொஞ்சம் இழுத்தபடி... கொஞ்சம் குனிந்தாலும்.... முலைகளின் பரிமாணம் வெளிப்படையாக தெரியும்படி இருக்க...

அந்த மெல்லிய ப்லவுசில் முலைக் காம்புகள் துருத்துக் கொண்டிருக்க... இயல்பான கூச்ச உணர்வு என்னை ப்ரா அணியதூண்ட... உணர்ச்சி வயப்பட்ட மனம் அந்த யோசனையை ஒதுக்கி தள்ளியது... வேகமாக புடவையையும் கட்டிக்கொண்டு... என்னை நானே ஒரு முறை கண்ணாடியில் பார்க்க... சற்று கவர்ச்சியாக உடை அணிந்தது போன்றே இருந்தது...



அந்த மெல்லிய நைலக்ஸ் புடவை... ப்ளவுஸ்-க்கும் புடவை கொசுவத்திற்கும் இடைப்பட்ட என் இடை பகுதியை... தொப்புள் குழியுடன் வெளிச்சம் போட்டு காட்ட... எனக்குள் மெல்லிய வெட்கம் பரவியது... புடவையை ரொம்ப இறக்கி கட்டி இருக்கேனோ... ஷர்மா தப்பா நினைப்பாரோ... வழக்கமா கட்ற மாதிரி-தானே கட்டி இருக்கேன்...
என்ன வெளில போறப்ப... தொப்புள் தெரியாமா புடவையை கொஞ்சம் தூக்கி விட்டுக்குவேன்... மத்தபடி வீட்ல இருக்கறப்பா இப்படித்தானே கட்டுவேன்... ரொம்ப ஒன்னும் இறக்கி கட்டலையே... என்ன ப்ரா போட்டே ப்ளவுஸ் போட்டிருக்கலாம்... என்னை நானே சமாதானப் படுத்தியபடி...தலை முடியை பின்னாமல்... பரவலாய் படர விட்டு... நுனியில் முடிச்சிட்டு... வழக்கமான எளிய அலங்காரத்துடன் என்னை நானே கண்ணாடியில் பார்க்க...

மெல்லிய நைலக்ஸ் புடவை என் உடலை கச்சிதமாக கவ்வி இருக்க... என் உடலின் வனப்பு... அந்த புடவையில் அபரிதமாய் வெளிப்பட்டது.... வேலைப் பாடுகள் நிறைந்த மெல்லிய முந்தானை... என் முலைகளை மறைப்பதற்கு பதிலாக... அதன் பருமனை துல்லியமாய் பறைசாற்ற... வேற புடவை கட்டி இருக்கலாமா-ன்னு மெல்லிய கேள்வி எழ... வாசலில் கேட்ட கார் சத்தம்... என் சிந்தனையை கலைத்து என்னை நிஜ உலகிற்கு கொண்டு வந்தது...

இனி ஒன்னும் பண்ண முடியாது... மனுஷன் வந்துட்டார்... வாசல் கதவு திறந்தே கிடக்குது... அவர்உள்ள வர நேரத்துல நாம பெட்ரூம்ல இருந்தா என்னமோ அவருக்காக நாம மேக்கப் பண்ணிக்கிட்டு இருக்கற மாதிரி இருக்கும்-ன்னு தோன... அவசரமாய் பெட்ரூமை விட்டு வெளியேறி கிச்சனுக்குள் நுழைந்தேன்...
அவசரமாய் கிச்சனுக்குள் நுழைந்து... ஏற்கெனவே எல்லாம் தயாராக இருக்க... புடவையை தூக்கி இடுப்பில் சொருவி... பிசியாக இருப்பது போல இருக்க... வாசல் கதவு திறந்தே இருந்தாலும் உள்ளே நுழையாமல் மெல்ல கதவை தட்டி... ‘‘பாலா...பாலா….’’-ன்னு ஷர்மா குரல் கொடுக்க...




கருத்துகள் இல்லை:

கருத்துரையிடுக