http://www.kanavu-kathali.com/ கனவு காதலி : புவனாவின் அன்பளிப்பு - பகுதி - 6

பக்கங்கள்

செவ்வாய், 23 பிப்ரவரி, 2021

புவனாவின் அன்பளிப்பு - பகுதி - 6

 அவர் வந்ததை அப்பொழுதுதான் உணர்ந்தவளாய்... இடுப்பில் சொருவிய புடவையை இறக்கி விடாமல்... ஒரு வித பதட்டத்துடனும் பரபரப்புடனும் கிச்சனை விட்டு வெளிவந்து...ஷர்மாவை வரவேற்க.... வியப்பில் விரிந்த ஷர்மாவின் விழிகள்…. தலை முதல் பாதம் வரை என் உடலை வருடியபடி... அசைவற்று வாசலிலேயே சிலையாய் நின்றிருந்தார்....


ஷர்மாவின் நிலையை எனக்குள் ரசித்தபடி வாசலை நெருங்கி... "ஏன் வாசல்-லேயே நின்னுட்டீங்க... உள்ள வாங்க..."

ஷர்மா நிதானத்துக்கு வர சில வினாடிகள் ஆனது... என் உடலை மேய்ந்துகொண்டிருந்த அவரின் பார்வையை விலக்காமல்... கையில் சின்ன பையுடன்... மெல்லிய தடுமாற்றத்துடன்... மெல்ல அடியெடுத்து வைத்து உள் நுழைய...

இரண்டடி உள் நுழைந்த ஷர்மா... மேற்கொண்டு நகராமல்... என்னையே விழிகளால் விழுங்கிக்கொண்டிருக்க... ஷர்மாவை நேரிடையாக பார்ப்பதை தவிர்த்த என் பார்வை வாசலை தாண்டி தெரு பக்கமே நிலைத்திருந்தாலும்... அவரின் ஒவ்வொரு அசைவையும் ஓரகண்ணால் கவனித்து எனக்குள் ரகசியமாய் ரசித்துக் கொண்டிருந்தேன்....

நான் வாசல் கதவை மூடாமல் திரும்ப... ஷர்மா எனக்கு பக்கவாட்டில் நின்றபடி என்னையே ரசித்துக்கொண்டிருபதை உணர்ந்தும் உணராதவள் போல... "என்ன இங்கேயே நின்னுட்டீங்க... வந்து உக்காருங்க...." என் குரல் இயல்பாக ஒலித்தாலும் அதில் மெல்லிய கிசுகிசுப்பு எட்டிப் பார்த்தது…...



"நைஸ் டு மீட் யு புவனா... எப்படி இருக்கீங்க-ன்னு கேட்டபடி கை நீட்ட..."

கை குலுக்க ஷர்மா கை நீட்டியபடி இருக்க... அதை கவனிக்காதவள் மாதிரி... வாசல் வழியே வெளியே பார்த்தபடி... "ஃபைன் சார்... வாங்க... உள்ள வாங்க.."

"என்ன புவனா... நான் இங்க இருக்கேன்... நீங்க அங்க வெளில பாத்து யாரையோ... இன்வைட் பண்ணிட்டு இருக்கீங்க... வேற யாரும் வராங்களா..."

அவரின் நேரடி கேள்வியால் திடுக்கிட்டவளாய் திரும்பி... அவர் கை நீட்டிக் கொண்டிருப்பதை அப்பொழுதுதான் பார்த்தவளாய்.... கொஞ்சம் உள்பக்கமாக நகர்ந்து... அவரை நோக்கி என் வலது கையை நீட்டி…..

"சாரி சார்.. உங்களைத்தான்.." நீட்டிய என் கையை பற்றி இதமாக ஷர்மா குலுக்க.. அவர் கையின் கதகதப்பு என்னை என்னவோ செய்ய... மெல்ல தலை குனிந்து... "வேற யாரும் இல்ல..." சம்பந்தம் இல்லாது ஏதேதோ சொல்ல... எனக்குள் பரவிய தடுமாற்றமும்... நடுக்கமும் என் கைகளில் தெரிந்தது.....

அவரின் வலது கையுடன் குலுக்கிய என் வலது கையை விடாது மெல்ல இறுக்கியபடி.. அவரின் இடது கையை... அவரின் பிடிக்குள் இருந்த என் வலது கையின் மேல் வைத்து மெல்ல தடவியபடி..

"எனி ப்ராப்ளம் புவனா... ஏன் கையெல்லாம் நடுங்குது... கையெல்லாம் வேர்த்திருக்கு..."-ன்னு மெல்லிய குரலில் கேட்டபடி என் கைகை அவரின் இரு கைகளாலும் இதமாய் வருடி... தடவி விட...

என் துடிப்பும் நடுக்கமும் மெல்ல மெல்ல அதிகரிக்க... என் கண்கள் வாசலையும்... அவரின் இரு கைகளுக்குள் சிறை பட்ட என் கையையும் ஒரு வகை தவிப்புடன் மாறி மாறி பார்த்தபடி இருந்தாலும்... அவரின் பிடிக்குள் இருந்த என் கையை விடுவிக்க விரும்பாமல்... சில வினாடிகள் அவரின் வருடலை அனுமதித்து.... அனுபவித்து...
குரலில் மெல்லிய நடுக்கத்துடன்... என் கையை விடுவிக்க முயர்ச்சித்தபடி.. "இல்ல... அது... வந்து… கிச்சன்-ல கொஞ்சம் வேலையாய் இருந்தேன்... அதான்.. வாங்க… வந்து உக்காருங்க..."

"ஆர் யு ஷவர் புவனா... பாலா இல்லாத நேரத்துல நான் உள்ள வரலாமா...உங்களுக்கு ஒன்னும் ப்ராப்ளம் இல்லையே..."

அவரின் பிடியில் இருந்து என் கையை மெல்ல விடுவித்து... விடுபட்ட கையால் அவரின் வலது கையை மெல்ல பற்றி...

"அதெல்லாம் ஒரு ப்ராப்ளமும் இல்ல... நீங்க என்ன அறிமுகமே இல்லாத தர்ட் பர்சனா என்ன... ப்ளீஸ் வாங்க..."-ன்னு ஒருவித உரிமையுடன் அவரின் கையை பற்றி இழுத்தபடி சோபாவை நோக்கி நடக்க....

"தேங்க்ஸ் புவனா..."-ன்னு கிசுகிசுத்த ஷர்மா என்னை பின் தொடர்ந்து வந்து… நீண்ட சோபாவில்... வாசலுக்கு நேராக தெருவை பார்த்தபடி அமர... நான் அவருக்கு வலப் பக்கம் இருந்த ஒற்றை சோபாவின் பின்னால்... வெளிப் பார்வையில் இருந்து என்னை மறைத்தபடி... முந்தானையின் நுனியை விரல்களால் கசக்கியபடி தலை குனிந்து நின்றிருக்க....
ஹாலில் சில வினாடிகள் மயான அமைதி நிலவியது... கடிகாரத்தின் டிக்... டிக் சத்தம்... என் இதய துடிப்புடன் கலந்து அந்த ஹாலை நிறைத்துக் கொண்டிருந்தது... தலை குனிந்தபடி இருந்தாலும் என் குறுகுறுத்த பார்வை... ஷர்மாவின் அசைவுகளை துல்லியமாய் நோட்டமிட்டுக் கொண்டிருந்தது..

"எங்க பையனை காணோம்... இன்னும் ஸ்கூல்-லேந்து வரலையா..."

"வந்துட்டான்... பக்கத்து வீட்டுக்கு விளையாட போய் இருக்கான்...."

"சோ... நீங்க மட்டும் தனியாவா இருக்கீங்க... பயமா இல்லையா..."

"இல்ல... விஜி கூட இருக்கா..."

"ம்ம்ம்.. தட்ஸ் நைஸ்... சோ…. சொல்லுங்க புவனா...."

மெல்ல நிமிர்ந்து ஷர்மாவை ஏறிட்டு பார்க்க... அந்த பார்வையில் "என்ன சொல்ல சொல்றீங்க..."-ன்ற கேள்வி தொக்கி நின்றது...

என் பார்வையின் பெருள் புரிந்தவராக... "அப்பறம்... சொல்லுங்க... பாலா என்ன சொல்றார்... இஸ் ஹீ ஹேப்பி..."

"ம்ம்ம்... ரொம்ப நாளைக்கு அப்பறம்... இன்னைக்கு-தான் அவர் முகத்துல பழைய சந்தோஷத்த பார்த்தேன்...."

"கவலைபடாதீங்க... நீங்க கொஞ்சம் புரிஞ்சிகிட்டு நான் சொல்ற மாதிரி நடந்தா.. எல்லாம் நல்லபடியாகவே நடக்கும்..."

அவர் சொன்னதன் பொருள் புரிந்தாலும்… புரியாதவளாக... மெல்ல அவரை ஏறிட்டு... "என்னால... நான்..." நான் மெல்ல தடுமாற... நான் முடிக்கும் வரை காத்திருக்க விரும்பாதவராக... சோபாவில் இருந்து எழுந்து....

"நீங்க எதுக்கும் கவலைப்பட வேணாம்.... உங்க சப்போர்ட் எனக்கு இருந்தா போதும்... எதை எப்போ எப்படி பண்றது-ன்னு நான் பாத்துக்கறேன்..."-ன்னு சொல்லியபடி... அவர் கையில் இரு பைகளில் ஒன்றை நீட்டி.. "ரொம்ப ஒன்னும் வாங்கல... இது பசங்களுக்கு.."-ன்னு சொல்ல...

அவருக்கு நன்றி சொல்லி... மெல்லிய தயக்கத்துடன் அவர் நீட்டிய பையை வாங்க... "இது உங்களுக்கு.."-ன்னு அவரின் கையில் இருந்த மற்றொரு பையை நீட்ட... அவரின் குரல் ரொம்பவும் கிசுகிசுப்பாய் ஒலித்தது...

ஷர்மா நீட்டிய முதல் பை மிகவும் கனமாக இருக்க... அதற்க்கு நேர்மாறாக அவர் நீட்டிய இரண்டாவது பை... கனமில்லாது இருக்க..." அதிலிருந்து வெளிப் பட்ட மல்லியையின் மனம்... அதில் இருப்பதை சொல்லாமல் சொல்லியது....

மல்லிகையின் வாசனை நாசியை துளைக்க... அந்த வாசனை மனம் முழுவதும் நிறைய... விழிகள் அதன் பாணியில் ஷர்மாவுக்கு நன்றிகளை சொல்லிக்கொண்டிருக்க... மனதில் ஒரு பக்கம் நிறைவான சந்தோஷமும்..

மறு மூலையில்... வாய்விட்டு கேட்ட பிறகும் பல நாள்... மறந்துட்டேண்டா-ன்னு வெறும் கையுடன் வீட்டுக்கு வரும் கணவரின் முகம் வந்து போனது...





எவ்ளோதான் அவர் செய்தாலும்... இந்த ஒரு முழம் பூ வாங்கி கொடுக்கறப்ப கிடைக்கற சந்தோஷமே அலாதிதான்... பல நாள் இந்த ஒரு முழம் பூவை கணவர் வாங்கிக் கொடுக்க மாட்டாரா-ன்னு ஏங்கிய நிலையில்... ஒரு பந்து பூவை வாங்கி வந்து... என்னை முழுமையாய் அவர் பக்கம் இழுத்து விட்டார்...

மனம் நிறைவான சந்தோஷத்தில் இருக்க... விழிகள் ஷர்மாவின் விழிகளுடன்... உறவாடிக் கொண்டிருந்தன..

"சாரி புவனா... நிறைய வாங்கிட்டு வரணும்-ன்னு ஆசைதான்... டைம் இல்ல. மோர் ஓவர்…. இந்த மாதிரி வாங்கிட்டு வருவது உங்களுக்கு பிடிக்குமா-ன்னு தெரியல... அதான்..." ஷர்மாவின் உதடுகள் அவரின் தயக்கத்தை வெளிப்படுத்த....

என் சந்தோஷத்தை வெளிப்படையாய் வெளிப்படுத்த தயங்கி... விழிகளாலும்... மறைக்க முடியாத புன்னகையாலும் என் சந்தோஷத்தை.... சம்மதத்தை வெளிப்படுத்தி... வெட்கத்தால் சிவந்த முகத்தை கைகளால் மறைத்தபடி அவர் கொடுத்த பைகளுடன் கிச்சனுக்குள் நுழைந்தேன்....

ஷர்மா கொடுத்த பைகளை கிச்சன் மேடையில் வைத்துவிட்டு... சிலிர்த்து சந்தோஷித்த உணர்வுகளை சிரமப்பட்டு கட்டுக்குள் கொண்டு வந்து... என்னை ஆசுவாசப் படுத்தியபடி... பஜ்ஜி... கேசரியை ஒரு தட்டிலும்... கொஞ்சம் க்ளோப் ஜாமூனை தனி கிண்ணத்திலும் போட்டு…. அதை ஜீராவால் நிரப்பி... இரண்டையும் இரு கைகளில் சுமந்தபடி மெல்ல நடந்து ஹாலுக்கு வந்தேன்.
ஷர்மாவுவின் வலது கை பக்கமாக நின்றபடி குனிந்து... இரு கைகளையும் நீட்டி... அவருக்கு எதிரே இருந்த சின்ன டீப்பாயில் வைக்க... என் உடல் அவருக்கு நேர்முகமாக இல்லாமல் பக்கவாட்டில் இருக்க... என் கைகள் நீண்டதால்... இடுப்பிலிருந்து இடது கை தோளுக்கு ஏறிய முந்தானை அகண்டு விரிந்து... பருத்து…. கனத்து... ப்ராவின் பிடிமானம் இல்லாததால் சற்றே சரிந்த என் இடது முலை... துருத்திய காம்புடன்... அதன் முழு பரிமாணத்தையும் ஷர்மாவின் கண்களுக்கு விருந்தாக்கியது...

ஷர்மாவின் பார்வை... துருத்திய என் இடது முலையை வருடிக் கொண்டிருக்க... என் சிலிர்ப்பு கூடியது... அவர் பார்வையின் வருடலை உணராதவளாக... மெல்ல அந்த டீப்பாயை சற்று அவர் பக்கமாக நகர்த்தி... முந்தானையின் மறைவில் பளிச்சிட்ட என் இடையையும்... இடது முலையையும் அவரின் கண்களுக்கு விருந்தாக்கி... மெல்ல நகர்ந்து... ஒற்றை சோபாவின் பின்னால் நின்றபடி....

"சாரி சார்... அவசரத்துல என்ன செய்யறது-ன்னு புரியல... உங்களுக்கு என்ன புடிக்கும்-ன்னும் நீங்க சொல்லல... அதான்... லைட்டா... நெக்ஸ்ட் டைம்... கிராண்டா நிறைய பண்ணிடறேன்..."

நான் அப்படி நகர்ந்ததால் ஏமாற்றமடைந்த ஷர்மாவின் விழிகள்... அப்பவும் விடாது... இடது முலையின் பக்கவாட்டு பருமனை விழிகளால் வருடியபடி….. என்னையும்.. டீப்பாய் மீதிருந்த தாட்டுகளையும் மாறிமாறி பார்த்து...

"ம்ம்ம்… புவனா... உங்களை ஒன்னு கேட்டா பொய் சொல்லாம உண்மையை சொல்லுவீங்களா..."

ஷர்மாவின் கேள்வி எனக்கு சற்று அதிர்ச்சியை இருக்க... "கேளுங்க சார்... "என் குரல் சுரத்தில்லாமல் கிசுகிசுப்பாய் வெளிவர...



"நான் இங்க வருவது பாலாவுக்கு தெரியுமா தெரியாதா..."

அவரது கேள்வியால் தடுமாறினாலும்... தாமதமான பதில் சந்தேகத்தை ஏற்படுத்தும் என்பதை உணர்ந்தது... "இந்த நிமிஷம் வரைக்கும் அவருக்கு எதுவும் தெரியாது..."-ன்னு சொல்லி மெல்ல அவரின் விழிகளை ஏறிட்டு...

"ஏன் கேக்கறீங்க..."...

தட்டில் இருந்த மிளகாய் பஜ்ஜியை காட்டி.. "இந்த பஜ்ஜியும்.. க்ளோப் ஜாமூனும் என்னோட பேவரெட் ஐட்டங்கள்... இது பாலாவுக்கு நல்லாவே தெரியும்... அதனாலதான் கேட்டேன்..."

"உங்களுக்கு பஜ்ஜி…. அதுவும் இந்த மிளகாய் பஜ்ஜி ரொம்ப புடிக்கும்-ன்னு சொல்லி இருக்காரு... பட் க்ளோப் ஜாமூன் பத்தி எதுவும் சொல்லல... நானாத்தான்..."-ன்னு மெல்ல கிசுகிசுத்து நன்றியுடன் ஷர்மாவை பார்க்க...

"சோ நைஸ் ஆஃப் யு புவனா..."-ன்னு சொல்லி..."என்ன இது எனக்கு மட்டும்தானா... நீங்க சாப்பிடலையா..."

"இல்ல நீங்க சாப்பிடுங்க... நான் அப்பறமா எடுத்துக்கறேன்... மதியமே லேட்டாதான் சாப்பிட்டேன்..."

"தட்ஸ் நாட் ஃபேர்... ஏன் இவ்வளவு-தான் பண்ணீங்களா... வேற இல்லையா..."

"அய்யோ... இன்னும் இருக்கு... நீங்க பர்ஸ்ட் சாப்பிடுங்க... கெஸ்ட்-தான் பர்ஸ்ட்... நான் அப்பறமா எடுத்துக்கறேன்..."

"ஏன் புவனா... இப்பவும் நான் ஒரு கெஸ்ட்-தானா... உங்க வெல்-விஷர் இல்லையா... என்கூட சாப்பிட்டா... உங்களோடதையும் நான் எடுத்துக்குவே-ன்னு பயமா இருக்கா..."

"ச்சீ... அப்படியெல்லாம் இல்ல... கெஸ்ட்டு-ன்னு நான் வேற அர்த்தத்துல சொல்லல... ஸ்பெஷல் கெஸ்ட் ஸ்பெஷல் வெல்-விஷர்-ன்னு எடுத்துக்கோங்களேன்... உங்களுக்கு இல்லாததா... கேட்டா நானே குடுத்துடப் போறேன்... இதுல பயப்பட என்ன இருக்கு..." என் குரல் தங்கி தயங்கி வெளிவர...

"உங்களோட குரல்-லேயே உங்க பயம் தெரியுது புவனா... பயம் இல்லன்னா நீங்களும் என்கூட ஜாயின்ட் பண்ணிக்க வேண்டியதுதானே... இதுவே நிறைய இருக்கு... இதையே ரெண்டு பேரும் ஷேர் பண்ணிக்கலாம்... கம் அண்ட் ஹேவ் யுவர் சீட்..."-ன்னு அவரின் இடப்பக்கம் சோபாவை தட்டி.. என்னை அவர் அருகே உட்க்கார ஜாடை காட்ட...
"எனது தடுமாற்றம் அதிகமானது... கால்கள் பலமிழந்து தல்லாடுவதைப் போல உணர்ந்தேன்... அவர் பக்கத்துல உக்காரலாமா வேணாமா.."

என் தவிப்புக்கு விடை தேடும்-முன் பெட்ரூமிலிருந்து விஜியின் மெல்லிய சிணுங்கள் என்னை அழைக்க...

"இதோ வந்துடறேன்..."-ன்னு முனகலாய் கிசுகிசுத்து வேகமாய் பெட்ரூமுக்கு போய்... தூக்கம் கலைந்து சிணுங்கிக் கொண்டிருந்த விஜியை தூக்கிக்கொண்டு... அப்படியே கிச்சனுக்கு போய் தட்டில் கொஞ்சம் பஜ்ஜியும் கேசரியையும் எடுத்துக்கொண்டு ஹாலுக்கு வந்து... ஷர்மாவுக்கு வலது பக்கமாக அந்த ஒற்றை சோபாவில் அமர...

ஷர்மாவிவின் முகத்தில் மெல்லியதொரு ஏமாற்றம் மின்னலாய் தோன்றி மறைந்ததை என் கண்கள் கவனிக்க தவறவில்லை... அதை உணராதவளாய்...

"என்ன சார்... அப்படியே இருக்கு... உங்களுக்கு ரொம்ப புடிக்கும்-ன்னு சொன்னீங்க சாப்பிடலையா..."

"ம்ம்ம்.. வெய்டிங் பார் யு புவனா.. இது எதுக்கு தனியா..." நான் கொண்டு வந்த தட்டை தனியே நகர்த்தி வைத்து... "அது அப்படியே இருக்கட்டும்... நாம் இதையே ஷேர் பண்ணிக்கலாம்..."

"இல்ல பரவாயில்ல நீங்க சாப்பிடுங்க... எனக்கு ரொம்ப வேண்டாம்... அதனால சும்மா ஒரு கம்பெனிக்காக... கொஞ்சமா எடுத்துக்கறேன்.."-ன்னு கிசுகிசுத்தபடி அந்த தட்டை என் பக்கம் இழுக்க...

ஒருவித ஏமாற்றத்தையும் வருத்தத்தையும் முகத்தில் அப்பட்டமாய் வெளிப்படுத்தியபடி... "சாரி புவனா... உங்கள ரொம்ப தொந்தரவு படுத்திட்டேன்-ன்னு நினைக்கிறேன்... ஐ அம் சாரி..."

"அவரது வருத்தம் ஏமாற்றம் அவரது குரலிலும் பிரதிபலிக்க... எனக்கு சங்கடம இருந்தது... "என்ன சார் இப்படியெல்லாம் பேசிகிட்டு... எனக்கு எந்த தொந்தரவும் இல்ல... உண்மையா சொல்லணும்-னா நீங்க இப்படி பேசறதுதான் சங்கடமா இருக்கு... நான் ஏதாவது தப்பா சொல்லி இருந்தா... ப்ளீஸ் என்னை மன்னிச்சிடுங்க..."-ன்னு தழுதழுத்த குரலில் கிசுகிசுத்தபடி எனக்காக நான் கொண்டு வந்த தட்டை ஒரு ஓரமாய் நகர்த்தி வைத்தேன்...

சில வினாடிகள் ஷர்மா அமைதியாய் என்னையே வெறித்துக் கொண்டிருக்க... அவரின் பார்வையை எதிர்கொள்ள முடியாதவளாய் நான் தலை குனிய... என்ன-ன்னு தெரியல என் கண்கள் மெல்ல கலங்க ஆரம்பித்தன...

என் மடியில் படுத்திருந்த விஜி புரியாத மழலையில் ஏதோ பேசியபடி என் முந்தானையை கையில் பிடித்து இழுத்து விளையாடிக் கொண்டிருக்க... சூழ்நிலையின் இறுக்கத்தை தளர்த்த வழி தெரியாது நான் கலங்கிய விழிகளுடன் தலை குனிந்தே அமர்ந்திருந்தேன்...

விஜியின் அசைவால் என் முந்தானை அவ்வப்போது விலகி... என் இடதுமுலையை.. அதன் பரிமாணத்தை... பருமனை ஷர்மாவின் கண்களுக்கு விருந்தாக்கிக் கொண்டிருக்க... அவளின் அசைவுகளை தடுக்காமல்... விஜியின் தலையை வருடியபடி... அதையே சாக்காக வைத்து... ஷர்மா உணராத வகையில் இடது முலையின் முழு பரிமாணத்தையும் அவ்வப்போது ஷர்மாவின் கண்களுக்கு விருந்தாக்கிக் கொண்டிருந்தேன்....

இருவரின் மவுனம் சில வினாடிகளுக்கு நீடிக்க... அந்த இறுக்கத்தை கலைக்க விரும்பி…. மெல்ல ஷர்மாவை ஏறிட்டு.. "இன்னும் கோவமா இருக்கீங்களா.. அதான் மன்னிப்பு கேட்டுட்டன்-ல்ல... சாப்பிடுங்க சூடு ஆறிடப் போவுது..."

அவர் முகத்தை ஏறிட்ட என் கலங்கிய விழிகளை பார்த்து மெல்லிய பதற்றத்துடன்... "ஏன் புவனா உங்க கண்ணு கலங்கி இருக்கு..."

மெல்லிய சிணுங்கலுடன்... உதட்டை சுழித்து... மூக்கை உறிஞ்சியபடி.. அவரின் நேரடி பார்வையை தவிர்த்து தலை குனிய.. ஷர்மா சற்றே நெளிந்தபடி சோபாவின் நுனியில் அமர்ந்து... விஜியின் தலையை வருடிக் கொண்டிருந்த என் வலது கையை மெல்ல பற்றி...

"சாரி புவனா… உங்க மேல கோவம் ஒன்னும் இல்ல... ஆனா... நான் வந்தது உங்களுக்கு பிடிக்கலையோ-ன்னு... கொஞ்சம் அப்செட் ஆனது உண்மை... ஐ அம் ரியலி சாரி..."

ஷர்மாவின் நெருக்கம்... உரிமையுடன்... துணிச்சலாய் அவர் என் கையை வருடியது பிடித்திருந்தாலும்... அதை வெளிக்காட்டாது... அதே நேரம் அவரின் செய்கையை தடுக்காமல்... அவரின் விழிகளை ஏறிட்டு... வாசலையும் என் கையின் மீதான அவர் கையின் வருடலையும் மாறி மாறி பார்க்க...

எனது பார்வையின் பொருள் புரிந்தவராக... அவரும் வாசல் வழியே வெளியே பார்த்து... என் முகத்தருகே நெருங்கி... "பயப்படாதீங்க புவனா... என்னால உங்களுக்கு எப்பவும் எந்த சங்கடமும் வராது..."-ன்னு கிசுகிசுத்து... அவரின் இரு கைகளாலும் என் கையை அழுத்தி... ஆறுதலாய் தடவி கொடுக்க...

என் தவிப்பும் தடுமாற்றமும் ரொம்பவே அதிகமானது... அப்பா மனுஷன் இப்பதான் கொஞ்சம் இறங்கி நெருங்கி வந்திருக்கார்... இருவரின் கைகளும் மெல்லிய அசைவில் என் இடது முலையை உரசும் நெருக்கத்தில் இருக்க...

அடுத்து என்ன பண்றார்-ன்னு பாப்போம்-ன்னு மனதில் நினைத்து... அவர் முகத்தை நேரடியாக பார்ப்பதை தவிர்த்து... முகத்தில் செயற்கையான பதற்றத்துடன்.. வெளி வாசலை எட்டிப் பார்த்தபடி... என் கையை அவரின் பிடியில் இருந்து விடுவிக்க விரும்பியவளாக…. என் கையை மெல்ல அசைத்தபடி... "ராஜூ வந்துடுவான்.."-ன்னு மெல்ல கிசுகிசுக்க.....

சூழ்நிலையை உணர்ந்தவராக... என் கையை இதமாய் அழுத்தி... அவர் விருப்பத்தை அந்த அழுத்தம் மூலம் எனக்கு தெரியப்படுத்திய நிறைவில் என் கையை விடுத்து... அவரின் கைகளை விலக்க... என் பார்வையை வாசல் பக்கமே இருத்தியபடி.. விடுபட்ட என் வலது கை... என் முந்தானையை அழுத்தமாக உரசி இழுத்தபடி விலக….
முந்தானையின் மறைவில் இருந்த என் இடது முலை... துருத்திய காம்புடன்... முழுமையாய் வெளிப்பட... விலகிய ஷர்மாவின் புறங்கை... என் இடது முலை காம்பை... மெல்லிய ப்ளவுசின் மேலாக உரசியபடி நகர்ந்தது... அந்த உரசலின்... அந்த சிலிர்ப்பை… துடிப்பை எனக்குள் மறைத்தபடி...

சிலிர்த்த முலைக்காம்பை வருடிய அவரின் கை முழுமையாக விலகும் முன்... வெளி வாசலை பார்த்தபடியே... டீப்பாய் மேலிருந்த தட்டையும் க்ளோப் ஜாமூன் கிண்ணத்தையும் அவர் பக்கம் நகர்த்தும் சாக்கில்…. குனிந்து முலைக்காம்பை பட்டும் படாமலும் உரசிய அவரின் புறங்கையோடு என் இடது முலையை பரவலாக அழுத்தியபடி… க்ளோப் ஜாமூன் கிண்ணத்தை அவர் பக்கம் நகர்த்தி... ஜாடையால் சாப்பிடுங்கோ-ன்னு சொல்ல...

இடது முலையின் மென்மையை... புறங்கையால் முழுமையாய் உணர்ந்தபடி கையை விலக்கி... முலையை புறங்கையால் வருடிய நிறைவில்... மெல்லிய புன்னகையுடன்... சோபாவின் ஒரு ஓரத்தில் என்னை நெருங்கி அமர்ந்தபடி.. மெல்லிய புண்சிரிப்புடன் தட்டை கையில் எடுத்த ஷர்மா அதில் இருந்த... அவருக்கு மிகவும் பிடித்த நீண்ட மிளகாய் பஜ்ஜியை கையில் எடுத்து...

"புவனா.. உங்களுக்கும் என் மேல கொவமில்லையே..."-

"இல்லை..." என்பது போல நான் தலை அசைக்க...

"தேங்க்ஸ் புவனா..." மிளகாய் பஜ்ஜியை என் முகத்தருகே நீட்டி... "அப்ப நீங்க சொன்ன மாதிரி என்னோட ஷேர் பண்ணிக்குவீங்க இல்ல..."-ன்னு கிசுகிசுப்பாய் கேக்க...

உதட்டில் மலர்ந்த புன்னகையை மறைக்க முடியாது... "ம்ம்ம்..."-ன்னு முனு முனுத்தபடி... வாசல் பக்கம் ஒரு பார்வை பார்த்து... அவர் நீட்டிய பஜ்ஜியை வாங்க கை நீட்ட….

அவர் மறுத்து தலையாட்டி.. நீண்ட என் கையை விலக்கி விட்டு மிளகாய் பஜ்ஜியை என் உதட்டருகே கொண்டுவர... சில வினாடிகள் அவரின் விழிகளை இமைக்காமல் பார்த்து... அவரின் நோக்கம் புரிந்தவளாய்... தயங்கி... விழிகளால் "ப்ளீஸ் வேணாமே..."-ன்னு கெஞ்சியபடி தயங்க...
"ப்ளீஸ் புவனா... அஸ் யு செட்... ஹேவ் எ ஸ்மால் பைட்... ப்ளீஸ்..."-ன்னு கிசுகிசுத்தபடி அந்த மிளகாய் பஜ்ஜியால் என் உதடுகளில் வருட...

அவரின் விருப்பத்துக்கு உடனே இணங்காமல்... ஒரு முறைக்கு இரு முறை எக்கி வாசலையும் சர்மாவையும் பார்த்தபடி தயங்க... ஷர்மாவின் விழிகள் என் விழிகளிடம் ஏகத்துக்கு கெஞ்சிக் கொண்டிருக்க... வாசல் பக்கம் பார்த்தபடி.. மெல்ல உதடுகளை விரித்து... வாய் திறந்து... அவர் நீட்டிய பஜ்ஜியை உள் வாங்கி... மெல்ல கடித்து அதன் ஒரு பகுதியை சுவைத்தபடி...


                                   

"இப்ப சந்தோஷமா."-ன்னு விழிகளால் வினவியபடி.. மெல்லிய புன்னகையுடன் தலை கவிழ... தாழ்ந்த விழிகள்... தொடை இடுக்கில் உண்டான புடைப்பை மறைக்கும் முயற்சியில் இருந்த அவரின் கை அசைவில் நிலைத்தது...

வெளிப்படையாக சுன்னி மேட்டை உரசாமல்... தொடை இடுக்கில் சிக்கிய பேன்ட்டை சரி செய்வது போல...மெல்ல விரைக்கத் தொடங்கிய சுன்னியின் விரைப்பை…. வெளியில் தெரியாமல் மறைக்க அவர் சிரமப்படுவது புரிந்தது...

என் விழிகள் அவர் இடது கை அசைவில் நிலைத்திருக்க... "ம்ம்ம்... நைஸ் புவனா.."-ன்னு கிசுகிசுத்த அவரின் குரல்…. அவரை நிமிர்ந்து பார்க்கும்படி செய்ய...என் உதடுகளின் எச்சிலால் நனைந்து கடிபட்ட அந்த பஜ்ஜியை... "ம்ம்ம்... நைஸ் அண்ட்சோ டேஸ்ட்டி..."-ன்னு முனகியபடி ரசித்து ருசித்து சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்தார்....

பஜ்ஜியையும் கேசரியையும் இதே மாதிரி முதலில் என்னை சாப்பிட வைத்து... எனது எச்சிலுடன் மீதியை அவர் ரசித்து சாப்பிட... அவர் சாப்பிடும் அழகையும்... அவருக்கு தெரியாமல் தொடை இடுக்கில் அவரது இடது கையின் அசைவையும்... ஒரு வித சிலிர்ப்புடன் என் விழிகள் இமைக்க மறந்து விழிங்கிக் கொண்டிருக்க...

அவரோ…. முந்தானை விலகி வெளிப்பட்ட என் இடது முலையை விழிகளால் வருடியபடி... என்னமோ முதன் முறையாக பஜ்ஜியையும் கேசரியையும் சாப்பிடுபவர் போல... பாராட்டி... புகழ்ந்து... கேசரியையும் பஜ்ஜியையும் சுவைத்துக் கொண்டிருந்தார்.....

சில நிமிடங்கள் எங்களுக்குள் எந்த உரையாடலும் இல்லது அமைதி நீடிக்க... ஒரு பக்கம் தட்டில் வைத்த பஜ்ஜியும் கேசரியும் கலியாகிக் கொண்டிருந்தது... மனுஷன் பிகு பண்ணாம... வேஸ்ட் பண்ணாம சாப்பிட்டது எனக்கு நிறைவாக இருந்தது... அந்த நிறைவு என் முன்கத்தில் புன்னகையாய் மலர...

"என்ன புவனா சிரிக்கறீங்க... என்னடா கொஞ்சம் கூட மிச்சம் வைக்காம சப்பிட்டுட்டானே-ன்னா..."

"இல்லை..." என்பது போல மெல்ல தலை அசைத்து... தலை குனிந்தபடி... ‘‘சிலர் பார்மாலிட்டிக்காக கொஞ்சூண்டு சாப்பிட்டுவிட்டு மிச்சத்தை வேஸ்ட் பண்ணிடுவாங்க... நீங்க ரசிச்சு சாப்பிட்டது சந்தோஷமா இருக்கு..."

"இட்ஸ் ரியலி டேஸ்டி புவனா... அதுவும் நீங்க பிரியமா குடுத்தத எப்படி வேஸ்ட் பண்ணுவேன்..."-னு சொல்லியபடி கடைசி வாய் கேசரியை எடுத்து..."இட்ஸ் பார் யு.."-ன்னு சொல்லியபடி என் வாயருகே கொண்டுவர...

"இல்ல ப்ளீஸ்…. நீங்களே சாப்பிடுங்க..."-ன்னு நான் மறுக்க....

"ஒரு முறை வாசல் பக்கம் எட்டி பார்த்து... எழுந்து என்னை நெருங்கி நின்றபடி.. "கிவ் மீ எ சான்ஸ் டு பீட் யு புவனா..."-ன்னு கிசுகிசுக்க...

அவர் என்னை நெருங்கி நின்ற நிலையில் அவரின் தொடை இடுக்கு மிதமான உப்பலோடு என் கண்களை உறுத்த... மெல்லிய பதட்டத்துடன் அவரை அண்ணாந்து "ப்ளீஸ் வேணாம்... யாராவது வந்துடப் போறாங்க... அதான் இவ்வளவு நேரம் பீட் பண்ணீங்களே அப்பறம் என்ன.."-ன்னு... முனகியபடி.. முகத்தை விளக்கி சோபாவின் பின்னால் சரிய...

கொஞ்சம் தயங்கிய ஷர்மா.... வாசல் பக்கம் மறுபடியும் எட்டிப் பார்த்து... ‘‘யாரும் வரல புவனா..."-ன்னு கிசுகிசுத்தபடி சோபாவின் பின் மடிப்பில் சரிந்த என் இரு கன்னத்தையும் அவரின் இடது கையால் பிடித்து மெல்ல அழுத்தி என் உதடுகளை விரியச் செய்ய...

என் வாய் மெல்ல திறந்தாலும்... கடவுளே இவ்வளவு நேரமும் எனக்கு பீட் பண்ணிகிட்டுதானே இருந்தார்... இப்ப இப்படி நெருங்கி நின்னுகிட்டு... என்னத்த பீட் பண்ண போறார்... இந்த அளவு நெருங்க விட்டிருக்க கூடாதோ... அது வேற பேன்ட்ல முட்டிகிட்டு இருக்கு... கதவும் திறந்தே கிடக்கு... ராஜூ வந்துட்டான்-ன்னா...

மனதில் ஒருவித மிரட்சி பரவினாலும்... நாம எதுவும் பண்ணலையே.. அவரா-தானே மூவ் பண்றார்... பண்ணட்டும்-ன்னு கண்களில் ஒரு வித மிரட்சியுடன் பார்வையை வாசல் பக்கம் திருப்பியபடி... நான் வாயை திறக்க...

அவரின் கையில் இருந்த கடைசி கேசரியை வாயில் திணித்து... "தட்ஸ் இட்...தட்ஸ் இட் புவனா.."-ன்னு கிசுகிசுத்தபடி... என்னமோ அடம் புடிக்கற குழந்தைக்கு சாப்பாடு ஊட்டி விடுவது போல ஊட்டிவிட்டு... வாசலை எட்டி பார்த்துவிட்டு தன் இருக்கையில் அமர்ந்தார்...

ச்சே.. இவ்வளவுதானா.. இந்த கேசரிய பீட் பண்ணவா இவ்வளவு பீடிகை… நாமதான் ரொம்ப எதிர்பார்த்து எமாந்துட்டோமா… ஷர்மாவின் துணிச்சலான இந்த மூவ் எனக்கு பிடித்திருந்தாலும்... அதை வெளிக்காட்டாது மிரட்ச்சியான விழிகளுடன்... ஷர்மாவை பார்த்தபடி கேசரியை விழுங்கிக் கொண்டிருந்தேன்..



சோபாவில் அமர்ந்த ஷர்மா... என்னையே வைத்த கண் வாங்காமல் பார்த்துக் கொண்டிருக்க... அவரின் ஏக்கம் நிறைந்த விழிகளை நீண்ட நேரம் எதிர்நோக்க முடியாது... மெல்ல தலை கவிழ்ந்து... விலகிய முந்தானையை கூட சரி செய்ய தோன்றாமல்... விஜியின் உடலை வருடிக் கொண்டிருக்க.....

என் விழிகள்... முந்தானையின் மறைவில் இருந்து வெளிப்பட்டு... செழித்து... பருத்து துருத்திய காம்புடன்… ப்ரா-வின் பிடிமானம் இல்லாததால் சற்றே சரிந்து... அதன் முழு பரிமாணத்தையும் காட்டிக் கொண்டிருந்த இடது முலையை கர்வத்துடன் வருடிக் கொண்டிருந்தது... இப்பவே இப்படி இருக்கே... ப்ரா போட்டிருந்தால் எப்படி இருக்கும்...

இருவரின் மவுனம் சில வினாடிகள் நீடிக்க... அந்த வினாடிகள்கூட ஏதோ யுகங்கள் நகர்வது போல தோன்றியது..

."என்ன புவனா ரொம்ப அமைதியாஇருக்கீங்க.." ஷர்மாவின் குரல் அங்கு நிலவிய அமைதியை கலைத்தது....

மெல்ல அவரை நிமிர்ந்து பார்த்து... "ஒண்ணுமில்லை..."-ன்னு கிசுகிசுக்க...

"இல்ல புவனா...நீங்க எதையோ சீரியஸா யோசிச்சுகிட்டு இருக்கற மாதிரி தெரியுது... சொல்லுங்க எனி ப்ராப்ளம்..."

"இல்ல அதெல்லாம் ஒன்னும் இல்ல..."

"எனக்கு தெரியும் புவனா... என்னடா இவன்... ரொம்ப உரிமை எடுத்துகிட்டு இவ்வளவு நெருக்கமா பழகறானே-ன்னு-தானே யோசிக்கறீங்க..."

‘‘இல்லை…’’ என்று தலை அசைத்து அவருக்கு பதில் சொல்ல முயற்ச்சிக்க... "இன்னும் நான் முடிக்கல புவனா... நான் எப்பவும் இப்படித்தான்... எனக்கு ஒருத்தர புடிச்சிட்டா... அவங்க சந்தோஷத்துக்காக என்ன வேணும்னாலும் செய்வேன்... ரொம்பவே உரிமை எடுத்துக்குவேன்....’’

‘‘பாலா விஷயத்திலும் அப்படித்தான்... பாலாவ எனக்குரொம்ப பிடிக்கும்... சின்சியர்... டெடிகேட்டட்... ஹானஸ்ட்... நான் இங்க வந்ததுலேந்து பாலாவ அசஸ் பண்ணிகிட்டுதான் இருக்கேன்... இப்பகூட இந்த ப்ரமோஷனுக்கு பாலாதான் சரியான சாய்ஸ்-ன்னு நான் ரெக்கமென்ட் பண்ணி இருக்கேன்..."

ஷர்மா கொஞ்சம் இடைவெளி விட்டு... தண்ணீர் குடித்தபடி என் முக உணர்வுகளை விழிகளால் அளந்து கொண்டிருக்க... விலகிய முந்தானையை சரி செய்து... இடது முலையை ஓரளவுக்கு மறைத்தபடி நான் ஷர்மாவையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன்...




கருத்துகள் இல்லை:

கருத்துரையிடுக