http://www.kanavu-kathali.com/ கனவு காதலி : துணை நடிகையின் மகன் - பகுதி - 3

பக்கங்கள்

வியாழன், 11 மார்ச், 2021

துணை நடிகையின் மகன் - பகுதி - 3

 ஜெயவாணியின் பார்வையில்


கோபி என்னை பார்த்து அசந்து விட்டான்..
எனக்குள் என்னமோ ஒரு சின்ன பயம்..
வெறும் டின்னர் பார்ட்டி தான் என்று அழைத்து இருந்தாலும்.. எனக்குள் ஒரு சின்ன படபடப்பு..
சின்ன பையன்.. ஏதோ டின்னர் மட்டும் சாப்பிட ஆசை படுகிறானே என்று ஏதோ ஒரு குருட்டு தைரியத்தில் ஒகே சொல்லிவிட்டேன்..
ஜெயவாணி கோபி என்று ஒரு டேபிள் புக் பண்ணப் பட்டிருந்தது..
அங்கே அழைத்து சென்று அமர வைத்தான்..
அது மொத்தம் 4 சோபா நார்காலிகள் கொண்ட டேபிள்..
என்னை உட்கார வைத்து விட்டு என் எதிரே அமருவான் என்று எதிர் பார்த்தேன்..
ஆனால்.. அவன் என் பக்கத்தில் அமர்ந்தான்..
ஆண்டி.. என்ன சாப்பிட்றீங்க? என்று அன்பாக கேட்டான்..
தம்பி.. நான் இந்த மாதிரி பெரிய ஓட்டலுக்கு எல்லாம் வந்ததே இல்ல.. நீங்களே ஏதாவது சிம்பிளா சொல்லி ஆர்டர் பண்ணுங்க என்றேன்..
உண்மையில் இது தான் என் வாழ்க்கையிலேயே இவ்வளவு பெரிய ஓட்டலின் உள்ளே நுழைந்திருப்பது..


சில டேபிள்கள் காலியாக இருந்தது..
நிறைய டேபிள்கள் இதே போன்று புக் செய்யப்பட்டு ஒரு சில ஜோடிகள் சிரித்து சிரித்து.. மங்கிய விளக்கின் ஒளியில் பேசி விளையாடிக் கொண்டிருந்தனர்..
எனக்கு ஏதோ இங்கிலீஷ் படத்தில் வரும் நைட் டின்னர் காட்சி போலவே இருந்தது..
கோபி.. நான் மெல்ல அழைத்தேன்..
சொல்லுங்க ஆண்டி.. என் கண்களை பார்த்தான்..
டின்னர் முடிச்சிட்டு சீக்கிரம் போகணும்.. என்றேன்..
கண்டிப்பா ஆண்டி.. நான் ரொம்ப உங்க டைம்மை வேஷ்ட் பண்ண மாட்டேன்.. என்றான்..
காலையில் அவனை பார்த்துக்கும் இப்போது இரவில் அவனை பார்ப்பதற்கும் ரொம்ப வித்யாசம் இருந்தது..
காலையில் சூட்டிங்கில் ஸ்கூல் பையன் வேடத்தில் சின்ன காக்கி டவுசரும்.. கட்டம் போட்ட வெள்ளை சட்டையும் அணிந்து கொண்டு அசல் 10வது அல்லது 8வது படிக்கும் மாணவன் போல ரொம்ப ரொம்ப சின்ன பையனா தெரிந்தான்..
இப்போது ஜீன்ஸ் டி&சர்ட்டில் காலேஜ் படிக்கும் மாணவனை போல இருந்தான்..
ஆனால் இன்னும் அறும்பு மீசை கூட முளைக்கவில்லை..
புரடியூசர் சொந்தகாரன் என்ற ஒரே காரணத்தால்.. இந்த வயதிலேயே என்னை போன்ற பெரிய பெரிய நடிகைகளை எல்லாம் எவ்வளவு உரிமையாக டின்னர் கூப்பிடுவதும்.. அவர்களோடு சந்தர்ப்பம் கிடைத்தால்.. சந்தில் சிந்து பாடுவதும்..
என்ன ஒரு லக் அவனுக்கு என்று எண்ணி வியந்தேன்..
இன்னைக்கு என்ன நடக்கும் என்று இன்னனும் எனக்கு தெரியாத புதிராகவே இருந்தது..
காரணம்.. அவன் என்னிடம் போனில் பேசி ஜொள்ளு விட்டதுக்கும்.. இப்போது ஜென்டிலாக நடந்துக் கொள்வதற்கும் சம்மந்தமே இல்லதது போல இருந்தது..
சின்ன சின்னதாய் நிறைய ஆர்டர் பண்ணான்..
இருவரும் சாப்பிட ஆரம்பித்தோம்.. என்னால் ரொம்ப சாப்பிட முடியவில்லை.. இந்த உயர் வகை உணவை எல்லாம் நான் இதுவரை நினைத்துக் கூட பார்த்தது இல்லை..
வீட்டில் சமைக்கும் உணவு.. சூட்டிங் புரடக்ஷனில் போடும் சாப்பாடு.. இது மட்டும் தான் இதுவரை என் வாழ்க்கையில் சாப்பிட்டு இருக்கிறேன்..
டின்னர் முடியும் தருவாயில் இருந்தது..
ஆண்டி.. ஏதாவது கூல் டிரிங்ஸ் ஆர்டர் பண்ணவா..
ம்.. பண்ணு கோபி..
அவனே எழுந்து போனான்..
தூரத்தில் இருந்த பேரரிடம் இரண்டு கூல் டிரிங்ஸ் என்பது போல சைகை காட்டி ஆர்டர் செய்தான்..
நான் தூரமாக டேபிளில் இருந்து அவனை பார்த்துக் கொண்டிருந்தால் எனக்கு சரியாக தெரியவில்லை..
ஆனால் இரண்டு கூல் டிரிங்ஸ் என்று மட்டும் ஏதோ சைகை காட்டியதில் தெரிந்தது..
பிறகு என் அருகில் வந்து அமர்ந்தான்..
கை கழுவ லெமன் வாட்டர் டேபிளிலேயே இருந்தது..
நல்லவேலை அது ஏதோ ஜூஸ் போல என்று நான் குடிக்க நினைத்தேன்.. ஏதோ உள் மனதில் ஒன்று தடுக்க அப்படி செய்ய வில்லை..
பார்த்தால் நான் நினைத்தது போலவே அது கை கழுவும் தண்ணீர்..
எடுத்து குடித்திருந்தால் அவன் முன்பு மானமே போய் இருக்கும்..
கடவுளே தப்பிச்சேன்..
கூல் டிரிங்ஸ் வந்தது..
கோக் தான் ஆர்டர் பண்ணி இருந்தான்..
என்னிடம் ஒன்று எடுத்து கொடுத்தான்..
நான் ஸ்ட்ரா வைத்து குடித்தேன்.. அவன் ஸ்ட்ராவை ஸ்டைலாக எடுத்து போட்டு விட்டு வாய் வைத்து குடித்தான்..
இந்த சின்ன வயதிலேயே அப்படி ஒரு பணக்கார திமிர் தெரிந்தது..
கோக் குடித்து முடித்தேன்..
ஆண்டி புறப்படலாமா.. வாங்க வீட்ல டிராப் பண்ணிட்டு நான் வீட்டுக்கு போறேன் என்றான்..
இருவரும் எழுந்தோம்..
பேரரிடம் கார்டு கொடுத்து பில் ஸ்வைப் பண்ணிவிட்டு டிரைவரிடம் கொடுத்து விடும் படி கூறி ஹோட்டல் விட்டு வெளியே வந்தான்..
நான் அவன் பின்னாடியே நடந்தேன்..
இவ்வளவு பெரிய ஓட்டலில்.. ஒரு சின்ன பையனும்.. பாதி கிழவி வயதான என்னை போன்ற ஒரு ஆண்டியும்.. சர்வ சாதாரணமாக வந்து சாப்பிட்டு போவதை யாரும் எந்த வித கண்ணோட்டத்துடனும் பார்க்க வில்லை..
எல்லாம் அவர் அவர் வேலையை பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர்..
எனக்கு தான் ரொம்ப ரொம்ப தயக்கமாக இருந்ததது…
இருவரும் வெளியே வந்தோம்..
கார் ரெடியாக வாசலில் காத்துக் கொண்டிருந்தது..
 
டிரைவர் சிவாவின் பார்வையில்

காரை சரியாக ஹோட்டல் போர்டிகோவில் வாசலுக்கு முன்பாக சென்று நிறுத்தினேன்..
ஜெயவாணியும் கோபியும் நடந்து வந்து கொண்டிருந்தார்கள்..
அடச் சே.. என்னன்னமோ கற்பனை பண்ணி இருந்தேன்..
ஏதோ ஏடாகூடமா நடக்க போகுது..னு நினைச்சேன்.. ஆனா.. ஒரு அரை மணி நேரத்தில் டின்னர் முடிந்து அவர்கள் இருவரும் அசால்டாக நடந்து வந்து காரில் பின் இருக்கையில் ஏறிக் கொண்டார்கள்..
போலாம்ணே… என்றான் பின்னால் இருந்து கோபி..
நான் காரை மெல்ல எடுத்தேன்..
நான் மெல்ல முன்பக்கம் கண்ணாடியை அட்ஜெஸ்ட் செய்து அவர்கள் இருவரையும் நோட்டம் விட்டேன்..
ம்ம்.. ஒண்ணும் பியோஜனம் இல்ல..
ரெண்டு பேரும் நார்மலா தான் பின் சீட்டில் உட்கார்ந்திருந்தாங்க..
சிறிது நேரம் இருவரும மௌமாகவே வந்தார்கள்..
கோபி.. இந்த சான்ஸ் எனக்கு கண்டிப்பா கிடைக்கும்ல.. என்று ஜெயவாணி தான் ஆரம்பித்தாள்..
கண்டிப்பா உங்களுக்கு தான் ஆண்டி.. என்னோட விருப்பம் இல்லாம என் சித்தப்பா வேற யாரையும் அந்த விளம்பரத்துல போட மாட்டார்.. நீங்க கவலையே படாம போங்க.. என்றான் கோபி..
மெல்ல மெல்ல ஜெயவாணி கண்கள் சொறுகினாள்.. முன் கண்ணாடியில் நான் பார்த்துக் கொண்டே ஓட்டிக் கொண்டிருந்தேன்..
அப்படி போடு அறுவால.. இப்போ தான்டா மேட்டரே ஆரம்பிக்குது.. னு நினைச்சிகிட்டேன்..
கோபி.. கொஞ்சம் கிட்டினஸா இருக்கு.. என்று ஜெயவாணி மெல்ல அவனிடம் சொல்ல முடியாமல் சொன்னாள்…
நிறைய சாப்பிட்டீங்கல்ல ஆண்டி.. அந்த உண்ட மயக்கமா இருக்கும்.. என்றான் கோபி..
உனக்கு தான்டா அவ புண்ட மயக்கம் என்று நான் என் மனதில் சொல்லிக் கொண்டேன்..
மெல்ல மெல்ல ஜெயவாணி கண் சொறுகி மயங்கி கோபியின் தோளில் சாய்ந்தாள்..
கோபி அவளை மெல்ல அணைத்து பிடித்தபடி தன் நெஞ்சில் சாய்த்துக் கொண்டான்..
நான் கண்ணாடி வழியாக பார்த்துக் கொண்டே வண்டி ஓட்டிக் கொண்டிருந்தேன்..
அவன் கைகள் அப்படியே அவள் இடுப்பை பிடித்து தடவிக் கொண்டிருந்தது..
அவள் சின்ன மயக்கத்தில் இருந்தாலும்.. அவன் கையை பிடித்து தட்டி விட்டுக் கொண்டிருந்தாள்..
சிவாண்ணே.. வழியில காரை ஏதாவது மெடிக்கல் ஷாப்ல நிறுத்துங்க..


                               

அவன் கேட்டுக் கொண்டபடி காரை அப்பல்லோ மெடிக்கல் ஷாப்பில் சென்று நிறுத்தினேன்..
அண்ணே.. நிரோத் 3 பாக்கெட் வாங்கிட்டு வாங்க என்று அசால்டாக சொன்னான் கோபி..
 
கோபியின் பார்வையில்

நான் சொன்னதை கேட்டு சிவா கொஞ்சம் அதிர்ச்சியை முகத்தில் காட்டினார்..
ஆனால் எதுவும் சொல்லாமல் நேராக அப்பல்லோ உள்ளே சென்றார்..
நான் ஜெயவாணி ஆண்டியை பார்த்தேன்.. யப்பா என்ன சூப்பர் கட்டடா.. அனுபவிச்சா இந்த மாதிரி ஒரு ஆண்டியை தான் லைப்ல அனுபவிக்கணும்.. நல்லவேல.. ஏதாவது மிரட்டி பண்ணலாம்னு ப்ளான் பண்ணா.. ஸ்மூத்தா வந்து மாட்டிகிட்டாங்க.. என்று நினைத்துக் கொண்டேன்..
ஓட்டலில் சர்வரிடம் போதை மருந்து கலந்து கொடுக்க சொல்லி கோக்கில் கலந்து கொடுத்து தான் இந்த மயக்கத்தை ஏற்படுத்தினேன்.. ஆனால் உண்ட மயக்கம் என்று சும்மா சொல்லி வைத்தேன்..
நைஸாக புடவைக்குள் கை விட்டேன்..
யப்பா.. என்னா பெருசு.. செம பெரிய முலை..
அப்படியே ஜாக்கெட்டின் மேல் என் கைகளை பரப்பி.. மெல்ல மெலல தடவி தடவி அழுத்தினேன்..
இப்போது ஜெயவாணி ஆண்டி முழுவதுமாக போதை மயக்கத்தில் இருந்தார்கள்… அதனால் நான் அவங்க முலையை ஜாக்கெட்டோட அழுத்தினதுக்கு எதிர்ப்பு எதுவும் தெரிவிக்கல..
அப்படியே என் மேல பாதி சாஞ்சி படுத்து தான் இருந்தாங்க..
நான் அப்படியே முலையை பாம் பாம் என்று அழுத்தினேன்..
தம்பி இந்தாங்க.. என்று சிவா அண்ணன்.. அதற்குள் கார் உள்ளே ஜன்னல் வழியாக ஒரு மெடிக்கல் கவரை கொடுத்தார்..
நான் சட்டென்று ஜெயவாணி ஆண்டியின் புடவையின் உள்ளே இருந்து கையை வெளியே எடுத்துகொண்டேன்..
சிவா முன்பக்கம் வந்து டிரைவர் சீட்டில் அமர்ந்து கொண்டார்..
வண்டிய கெஸ்ட் அவுசுக்கு விடுங்கண்ணே.. என்றேன்..
சிவா அண்ணன்.. வண்டியை ஓட்டத் துவங்கினார்..
நான் அப்படியே.. ஜெயவாணி ஆண்டியின் புடவைக்குள் மீண்டும் மெல்ல மெல்ல கை விட ஆரம்பித்தேன்..
டிரிங்.. டிரிங்…
டிரிங்.. டிரிங்…
டிரிங்.. டிரிங்…
டிரிங்.. டிரிங்…
என் மொபைல் நேரம் காலம் தெரியாமல் ரிங் ஆனது..
ஹலோ.. யாருங்க.. ?
கோபி தம்பிங்களா.. ?
ஆமா.. நீங்க?
தம்பி நான் நம்ம பேமிலி டாக்டர் நரசிம்மன் பேசுறேன்.. உன் சித்தப்பாவுக்கு மையில்டு ஹார்ட் அட்டாக் வந்து நம்ம கிளினிக்ல தான் சேர்த்து இருக்காரு.. யாருக்கும் தெரிய வேண்டாம்.. விஷயம் பிரசுக்கு தெரிஞ்சா நல்லது இல்ல.. நீங்க மட்டும் கிளம்பி உடனே ஹாஸ்பிட்டல் புறப்பட்டு வாங்க தம்பி..


எனக்கு தூக்கி வாரி போட்டது..
ஐயோ.. இந்த நேரத்தினயா இப்படி ஆகணும்..
போனை வைத்தேன்..
சிவாண்ணே.. வண்டிய ஹாஸ்பிட்டலுக்கு விடுங்க..
சிவா என்னை திரும்பி பார்த்தார்..
என்ன தம்பி ஆச்சி.. எந்த ஆஸ்பத்திரிக்கு..
டாக்டர் நரசிம்மன் கிளினிக் தான் அண்ணே…
சிவா காரை லாவமாக திருப்பினார்..
கார் கிளினிக்கை நோக்கி பறந்தது..
சரியாக 15 நிமிடத்தில் கார் கிளினிக் வாசலில் நின்றது..
நான் கொஞ்சம் பதட்டமாய் இறங்கினான்..
போதை மயக்கத்தில் ஜெயவாணி பின் சீட்டில் ஏடாகூடமாய் சரிந்திருந்தாள்..
அவள் புடவை விலகி.. அவள் இரண்டு பெரிய பெரிய தென்னங்கனி சைஸ் முலைகளும் ஜாக்கெட்டில் பிதுக்கி கொண்டு எட்டி பார்த்தது..
அதை எல்லாம் பார்த்து ரசிக்கும் மூடில் நான் இப்போது இல்லை..
சிவாண்ணே.. ஜெயவாணி ஆண்டிய அவங்க வீட்லயே கொண்டு போய் விட்டுங்க.. இன்னொரு நாளைக்கு பார்த்துக்கலாம்.. என்று சொல்லிவிட்டு நான் ஹாஸ்பிட்டல் உள்ளே பாய்ந்தோடினேன்..
நீங்க அவங்களை விட்டுட்டு சீக்கிரம் ஹாஸ்பிட்டலுக்கு திரும்பி வாங்க சரியா.. என்று திரும்பவும் சிவா அண்ணன் அருகில் ஓடி வந்து சொல்லிவிட்டு திரும்பவும் ஹாஸ்பிட்டலுக்குள் சென்றேன்..

டிரைவர் சிவாவின் பார்வையில்

கோபி தம்பி சொன்னபடியே காரை ஜெயவாணி வீட்டிற்கு ஓட்டினேன்..
நல்ல இருட்டு நேரம்..
அதே மாதிரி மெயின் ரோட்டின் ஓரத்திலேயே காரை நிறுத்திவிட்டு பின் பக்கம் வந்து பின் கதவை திறந்தேன்.. ஜெயவாணியின் பெரிய முற்றிய கனிகள் இரண்டும் புடவை விலகி ஜாக்கெட்டை கிழித்து விடுவது போல எட்டி பார்த்தது..
அம்மா.. அம்மா.. என்று அவள் கண்ணத்தில் தட்டி பார்த்தேன்..
சுத்தமாக சுயநினைவை இழந்திருந்தாள்..
நான் கொஞ்சம் காரின் உள்ளே நுழைந்து.. ஜெயவாணியை அப்படியே கொஞ்சம் கொஞ்சமாக வெளியே இழுத்து.. பின் பக்க சீட்டின் நுனிக்கு கொண்டு வந்தேன்..
செம சதை பிடிப்பான கைகள் புஜத்தை பிடித்தேன்..
சும்மா கோதுமை மாவை பிசைந்து அமுக்குவது போல் இருந்தது அவள் கைகள்.. புஜ சதைகள்..
அப்படியே மெல்ல மெல்ல அவளை காரில் இருந்து வெளியே இழுத்தேன்..
சரியான திமுசு கட்டை.. செம வெயிட்டாக இருந்தாள்..
அப்படியே அலேக்காக இடது கையை அவள் பெரிய குண்டிக்கு அடியிலும்.. வலது கையை அவள் பள பளப்பான முதுகு சதையிலும் விட்டு தம் பிடித்து தூக்கினேன்..
இழுக்கும் போது வெயிட்டு போல இருந்தாலும்.. தூக்கியவுடன் 50 கே.ஜி. தாஜ்மஹல் வெயிட்டில் தான் இருந்தாள்..
ஒருவேளை அவளை காமத்துடன் தூக்கியதால்.. அவள் வெயிட் எனக்கு ஐஸ்வரியா ராய் வெயிட் போல தோணியதோ என்னவோ தெரியவில்லை..
இப்போது அந்த இரவு நேரத்தில் தெருவில் யாரும் இல்லை..
ஜெயவாணியின் பஞ்சு உடலை அப்படியே தூக்கி பிடித்தபடி மெல்ல மெல்ல தட்டுதடுமாறி நடந்தேன்..
அவள் இரண்டு பெரிய குண்டிகளையும் பிடித்து தூக்கி கொண்டு நடந்த போது தானாக என் பேண்டு முன்பக்கம் வீக்கி இருந்தது..
அந்த டெம்பர் ஏறிய வீக்கத்துடனேயே அவள் வீட்டை நோக்கி நடக்க துவங்கினேன்..
அவள் போதையில் இருந்தாலும்.. கீழே விழாமல் இருக்க.. என் கழுத்தை சுற்றி அவள் கையை மாலையாக கோர்த்து பிடித்துக் கொண்டாள்..
இது மட்டும் எப்படி நடந்தது என்று எனக்கே புரியவில்லை..
அவளுடைய உடம்பில் இருந்து செம வாசனை வந்தது…
அப்படியே அந்த வாசனையில் நான் மயங்கி போனேன்..
வீட்டிற்கு முன்னால் ஒரு தின்னை போல ஒரு சிமெண்ட் மேடு இருந்தது.. நல்லவேளை அது அந்த காலத்து வீடு தின்னையுடன் கட்டப் பட்டிருந்தது..
ஜெயவாணியை அந்த திண்ணையில் மெல்ல சரித்து உட்கார வைத்தேன்..
வீடு பூட்டி இருந்தது..
சாவி?
ஜெயவாணி கையில் எதுவும் கைப்பை கொண்டு வந்தது போல நியாபகம் எதுவும் இல்லை..
பெண்கள் கைப்பை கொண்டு வரவில்லை என்றால்.. கண்டிப்பாக ஜாக்கெட் உள்ளே தான் பர்ஸ் அல்லது மொபைல் எல்லாம் வைத்திருப்பார்கள்..
அக்கம் பக்கம் பார்த்தேன்..
யாரும் இல்லை..
கும் இருட்டு… லேசான நிலவின் ஒளி மட்டும் தான் அவள் அழகை காட்டிக் கொண்டிருந்தது..
அக்கம் பக்கம் பார்த்தேன்..
மெல்ல அவள் புடவைக்குள் கை விட்டு ஜாக்கெட்டுக்குள் கை விட்டேன்..
யப்பா.. பழுத்த கெட்டியான ஆப்பிள் பழத்தின் மேல் கை வைத்தது போல இருந்தது..
மெல்ல மெல்ல என் விரல்களை இன்னும் இன்னும் அந்த டைட்டான ஜாக்கெட்டுக்குள் விட்டேன்..
பிராவின் இடுக்கில் ஒரு சின்ன மினி பர்ஸ் தட்டுப்பட்டது..
அந்த பர்ஸை வெளியே இழுத்தேன்..
ஆ.. என்று ஜெயவாணியின் சினுங்கல் சத்தம்..
முலை சதையில் பர்சின் சொறசொறப்பு குத்தி இருக்கலாம்..
ஆனால் இன்னும் மயக்க போதையில் தான் இருந்தாள்..
பர்சிஸ் சாவியை தேடினேன்.. சாவி அந்த மினி பர்ஸில் தான் இருந்தது..
சாவியை எடுத்து பூட்டை திறந்தேன்..
மறுபடியும் திண்ணைக்கு வந்து.. பழையபடியே ஜெயவாணியை அணைத்து பிடித்து தூக்கினேன்..
ஒரு கையில் அவள் பெரிய வட்டமான குண்டிசதைகளும்.. இன்னொரு கையில் அவள் முதுகு சதையுமாக ஏந்தி பிடித்தேன்..
அப்படியே அவளை தூக்கி பிடித்தபடி கதவை காலால் அகலமாக திறந்து விட்டு.. சோபாவில் படுக்க வைக்கலாமா என்று யோசித்தேன்..
வேண்டாம்.. வேண்டாம்.. அப்படியே பெட்ரூமுக்கு தூக்கி சென்றேன்..
மறுபடியும் ஒரு காலால் பெட்ரூம் இரட்டை கதவுகளை மெலல உதைத்து திறந்து.. ஜெயவாணியை பெட்ரூம் உள்ளே தூக்கி சென்றேன்..
ஒருவர் மட்டுமே படுக்க கூடிய படுக்கை ஒன்று இருந்தது..
பெட்ரூமை ரொம்ப சுத்தமாக வைத்திருந்தாள்..
மாலை குளித்து விட்டு மார்பில் கட்டி வந்த டவல்.. கொடியில் காய்ந்து கொண்டிருந்ததது..
ஜெயவாணியை படுக்கையில் படுக்க வைத்தேன்..
படுக்கை அறைவிட்டு வெளியே நடந்தேன்.. அப்போது முகத்தில் அவள் காய போட்டிருந்த டவல் மூடியது..
யப்பா.. என்ன ஒரு வாசனை.. உடம்பு வாசனை.. ஜெயவாணியின் சதை பிடிப்பான உடம்பு வாசனை..
அப்படியே சொக்கி போய் முகர்ந்தேன்..
அவளை அப்படியே படுக்கையில் படுக்க வைத்து விட்டு போகலாம் என்று தான் எண்ணி வாசலுக்கு வந்தேன்..
ஆனால் அவள் துண்டு வாசனை என்னை ரொம்ப ரொம்ப தூண்டி விட்டது..
இந்த கதையில் ஜெயவாணிக்கு முதல் போணி நான் தான் போட வேண்டும் போல் இருக்கிறதே.. என்று என்னுடைய அதிர்ஷ்டத்தை நினைத்து உள்ளுக்குள் பேரானந்தம் அடைந்தேன்..
வாசலுக்கு வந்து உள் பக்கம் தாழ்ப்பாள் போட்டேன்..
மீண்டும் பெட்ரூமுக்கு வந்தேன்..
இப்போது ஜெயவாணி கொஞ்சம் புறண்டு படுத்திருந்தாள்..
அப்படியே மெல்ல மெல்ல அவளை நெருங்கினேன்..
ஜெயவாணி இன்னும் போதை மயக்கத்தில் தான் இருந்தாள்..
அவள் முந்தானையை விலக்கினேன்..
யப்பா.. அவள் முழு யாழ்ப்பாண தேங்கயையையம் ஜாக்கெட் புடைத்து நிற்க பார்த்தேன்..
என் வாய் தானாக வாய் பிளந்து கொண்டது..
அப்படியே என் இரண்டு கைகளையும் ஜாக்கெட் மேல் வைத்தேன்…
டிரிங்.. டிரிங்…
டிரிங்.. டிரிங்…
டிரிங்.. டிரிங்…
கோபியின் பார்வையில்

சிவாண்ணே.. எங்க இருக்கீங்க.. என்று போனில் கத்தினேன்..
எனக்கு எப்போதும் இது போல டென்ஷன் ஆகாது.. ஆனால்.. நான் ஜெயவாணி ஆண்டியை விட்டு விட்டு உடனே கிளினிக் வாங்கனு சொல்லியும் ஒரு மணி நேரமா சிவா அண்ணன் வரவில்லை என்றதும் தான் கொஞ்சம் டென்ஷன் ஆகிவிட்டது..
தம்பி.. இதோ வந்துட்டிருக்கேன்.. வந்திட்டிருக்கேன்.. என்று சிவா அண்ணன் குரல் கொஞ்சம் தடுமாற்றத்தில் இருந்தது..
வாங்கண்ணே.. என்று நான் சலித்துக் கொண்டேன்..
தம்பி.. ஐயா எப்படி இருக்காரு இப்ப.. என்று சிவா அண்ணன் கேட்டார்..
வாங்கண்ணே.. போன்ல எல்லாம் சொல்ல முடியாது.. என்று சொல்லி போனை கட் பண்ணேன்..
டேய் கோபி.. எதுக்கு இப்ப டென்ஷன் ஆகுற.. அவன் மெல்லமாதான் வரட்டுமே.. நான் தான் நல்லா இருக்கேனே.. கொஞ்சம் கிளினிக்லயே ரெஸ்ட் எடுத்துட்டு போனா போச்சு.. பாவம் சிவாவ போய் எரிஞ்சி விழற.. ஏதாவது டிராப்பிக்ல மாட்டிட்டு இருப்பான் என்று சித்தப்பா ரத்தினவேலு என்னை சமாதானம் பண்ண முயன்றார்..
இல்ல சித்தப்பா.. நீங்க நல்லா ஆயிட்டீங்க.. இன்னும் ஹாஸ்பிட்டல் பெட்லயே நோயாளி மாதிரி வச்சிருக்க கூடாது இல்லையா.. அதனால தான் சிவா அண்ணன சீக்கிரம் வரச் சொன்னேன்..
சரி நீ சொன்னா சரிதான்.. ரத்தினவேல் அடங்கிப் போனார்..
நாளைக்கு வேற நம்ம புது அட்வெட்டைஸ்மெண்ட் ஆடிஷன் இருக்கு.. என்று நியாபகப் படுத்தினேன்..
அதான் நீ யாரையோ ஒரு பொண்ண ரெக்கமெண்ட் பண்ணி வச்சி இருக்கியே.. அப்புறம் எதுக்குடா ஆடிஷன்.. பெட்டில் இருந்த மெல்ல எழுந்து சாய்ந்த உட்கார்ந்து கொண்டே கேட்டார் ரத்தினவேல்..
அவர் குரலும் உருவமும் அப்படியே பார்ப்பதற்கு வி.டி.கணேஷ் மாதிரியே இருக்கும்.. (இங்க இன்னா சொல்லுது.. சந்தானம்&சிம்பு குருப் நண்பர்…)
சித்தப்பா.. ஆடிஷன் நடக்கட்டும்.. நம்ம என்ன இனிமே ஒரு விளம்பரம் மட்டும் தான் எடுக்க போறோமா என்ன? தொடர்ந்து எடுத்துட்டே இருப்போம்ல.. அதுக்கும் சேர்த்து ஆடிஷன்ல ஆர்டீஸ்ட் செலக்ட் பண்ணிடலாம்.. நான் சினி நியூஸ் பேப்பர்ல எப்பவோ விளம்பரம் குடுத்தாச்சு… நாளைக்கு பாருங்க.. எவ்ளோ ஆர்டீஸ்ட் எல்லாம் வந்து குமிய போராங்கனு.. என்றேன்.

                               


என்னமோ போடா.. உன்ன நம்பி தான் நான் இந்த விளம்பர தயாரிப்புலயே இறங்கினேன்.. எனக்கும் வர வர வயசாகிட்டே வருது.. நீ தான் நம்ம பேனரை ஒரு பெரிய லெவலுக்கு கொண்டு வரணும்..
கண்டிப்பா சித்தப்பா.. என்றேன்..
நாங்கள் பேசிக் கொண்டிருக்கும் போதே சிவா உள்ளே வந்தார்..
என்னண்ணே.. இவ்வளவு நேரம்.. நான் உடனே தானே வரச் சொன்னேன்.. என்று சலித்துக் கொண்டேன்..
சாரி தம்பி வழியில டிராப்பிக்.. என்று தலையை சொறிந்தார் சிவா..
சரி.. சரி.. விடு கோபி.. அவன் தான் வண்டான்ல.. என்று சிவா அண்ணனுக்கு சப்போட் பண்ணார் சித்தப்பா..
மெல்ல எழுந்து நடந்து காருக்கு வாங்க சித்தப்பா.. என்று அவர் அருகில் சென்றேன்..
டேய் என்ன என்ன சீக்காளியாகவே நினைச்சிட்டியா.. சின்ன வலி அவ்ளோ தான்.. இப்ப பொண்ணு கிடைச்சா கூட 3 ரவுண்டு போவேன்.. என்று சொல்லி சிரித்துக் கொண்டே சித்தப்பா எழுந்து காருக்கு வந்தார்…
ஐயா உண்மையா நைட்டுக்கு ஏதாவது ஏற்பாடு பண்ணனுமானு சிவா அண்ணன் எனக்கு கேக்காதவாறு சித்தப்பா காதை கடித்தார்..
ஆனால் எனக்கு கேட்டது..
சிவா.. சும்மா சொன்னேன்டா.. இரண்டு நாள் போகட்டும்.. என்று சிரித்தார் சித்தப்பா..
காரின் பின்பக்கம் ஏறி அமர்ந்தார்…
நீ வர்ல கோபி.. என்று என்னை பார்த்து கேட்டார்..
இல்ல சித்தப்பா.. பைக் இருக்கு நான் அதுல வர்றேன்.. என்று நான் சொல்லவும் கார் புறப்பட்டது..
நான் பைக்கை எடுத்துக் கொண்டு அவர்கள் காரை பாலோ பண்ணினேன்.
 
சித்தப்பா ரத்தினவேல் பார்வையில்

என்ன சிவா.. பையன் அந்த ஜெயவாணிய போட்டானா? என்றேன்..
இல்ல சார்.. இன்னைக்கு நைட்டு தம்பி அவங்கள போட்டுடுவாங்கன்னே நினைச்சேன்.. ஆனா எதும் பண்ணல.. என்று திரும்பாமலேயே சிவா காரை ஓட்டிக் கொண்டிருந்தான்..
எல்லாம் என்னால தான் சிவா.. எனக்கு மட்டும் நெஞ்சி வலி வராம இருந்திருந்தா.. இன்னேறம்.. கோபி எங்கே எப்டி.. என்னா மாதிரி எஞ்ஜாய் மெண்ட்ல இருந்திருப்பான்.. எல்லாம் என்னால தான்.. அவன் சந்தோஷம் தான் என் சந்தோஷம்.. ஏன்னா அவனோட அப்பா அவன என் கையில ஒப்படைக்கும் போது அவன் எந்த வயசுல எது கேட்டாலும் மறுக்காம செஞ்சு தரணும்னு சொல்லிட்டு தான் செத்தாரு.. அந்த நன்றி கடனுக்கு தான் கோபி சந்தோஷத்துல நான் என்னைக்குமே குறுக்கே நின்னதுல்ல.. உனக்கே தெரியுமே? என்றேன்..
தெரியும் சார்.. எங்க போகணும் சார்.. காரை வேகத்தை கம்மி பண்ணியபடி கேட்டான் சிவா..
துளசி வீட்டுக்கு விடு.. என்றேன்..
சார்.. இப்ப அவங்க புருஷன் இருப்பான்.. இரண்டு மாசம் இந்தியாவுல தான் இருப்பான்.. அங்கே வேணாம் சார்.. என்றான்..
ஓ.. ஓ.. நான் மறந்தே போயிட்டேன்.. சரி வீட்டுக்கே போ.. என்று சொல்லி கொஞ்சம் காரின் பின்பக்கம் சாய்ந்து கண்களை மூடி ஓய்வெடுத்தேன்..


நான் இந்த கதைக்கு ரொம்ப அவசியம் கிடையாது.. இருந்தாலும் ஜெயவாணி நடிக்க போகும் விளம்பரங்களுக்கு எல்லாம் அதிகமான தயாரிப்பாளர் நான் தான்.. அதனால் தான் எனக்கும் இந்த கதையில் ஒரு சின்ன ரோல் கொடுத்து இருக்கிறார்கள்..
எனக்கு திருமணம் ஆகி 10 ஆண்டுகள் ஆகிறது.. ஆனால் குழந்தை இல்லை.. என் அண்ணன் மகன் கோபியை தான் நான் என் சொந்த மகனாக வளர்க்கிறேன்.. என் அண்ணன் உயிரோடு இருந்த போது நிறைய திரைப்படங்களுக்கு தயாரிப்பாளராக இருந்திருக்கிறார்..
அவர் போன பிறகு நான் தான் அவர் சொத்துக்களை மெயின்ட்டென் பண்ணுகிறேன்.. கோபிக்கும் நான் தான் கார்டியன்..
என் பொண்டாட்டி நிலா.. முழு பேரு நீலாம்பரி.. என் பணத்துக்காகவே என்னை கல்யாணம் பண்ணிக் கொண்டாள்.. எனக்கும் அவளுக்கும் 10 வருடம் வித்யாசம்..
ஆரம்பத்தில் என்னிடம் அன்பாக இருந்தாள்.. ஆனால் போக போக அந்த அன்பு குறைந்தது.. காரணம் எங்கள் வயது வித்தியாசம் தான்..
அவளுக்கு அவள் வயதிலேயோ அல்லது அவளை விட சின்ன வயதாக இருக்கும் வாலிபர்கள் மேல் தான் கண்ணோக்கமாய் இருந்ததது..
இப்ப கூட பாருங்க.. நான் நெஞ்சி வலி வந்து ஹாஸ்பிட்டல்ல சேர்த்து இருக்காங்க.. வந்து ஒரு எட்டு கூட பார்க்கல..
எவன் கூட கூத்தடிச்சிட்டு இருக்காளோ..
நிறைய பாய் பிரண்ட்ஸ் அவளுக்கு.. பேஸ் புக்ல உக்காந்து ஒவ்வொருத்தனையா வாரத்துக்கு ஒன்னுன்னு புடிச்சிடுவா.. ரொம்ப உடம்பு தெனவு எடுத்தவ.. என்ன பண்றது.. பணம் மட்டும் தான் எனக்கு இருக்கு.. வேற அவள என்ன பண்ண முடியும்.. நானும் விட்டுட்டேன்..



கருத்துகள் இல்லை:

கருத்துரையிடுக