http://www.kanavu-kathali.com/ கனவு காதலி : வல்லவன் - பகுதி - 41

பக்கங்கள்

திங்கள், 22 மார்ச், 2021

வல்லவன் - பகுதி - 41

அவனின் அறைக் கதவு திறக்கப்பட்ட போதேஆத்திரப் படக்கூடாதுதன் செயலால் யாருக்கும் காயப்பட்டு விடக்கூடாது என்றுஅவனுக்கு அவனை விதித்திருந்த கட்டுப்பாடெல்லாம்காற்றோடு போயிற்றுசுண்டு விரலையும்பெரு விரலையும்தவிர்த்த மூன்று விரல்களும்வாஷ்ரூமின் கதவிடுக்கில் இருக்க

வாயில்வாஷ் ரூமில் கை துடைக்க வைக்கப்பட்டிருந்த துண்டை இறுக பற்களால் கடித்தான் மணிமற்றொரு கையால் கதவை அறைந்து சாத்த முற்பட்டவன்கதவின் அழுத்தம் விரல்களில் கொடுத்த வலியை தாங்கமாட்டாமல்மேலும் கதவை தள்ள வலு இல்லாமல்கைகளை எடுத்தான்

கண்களை மூடிக்கொண்டு பற்களைக் கடித்தான்.

"ஏண்டா இப்படி பண்ண?" சற்று முன் அவனை நோக்கி எழுப்பப்பட்ட கேள்விமீண்டும் அவன் காதில் ஒலிக்கநொடியில் மீண்டும் கதவிடுக்கில் மூன்று விரல்களை வைத்தவன்ஒரு காலால்மொத்த பலத்தையும் கொடுத்துகதவை உதைத்தான்அறைந்து சாத்தப்பட்ட கதவுஇவன் விரல்கள் கொடுத்த அழுத்தத்தால்கதவில் இருந்த மூன்று கொண்டிகளில்மேல் இரண்டு கொண்டிகள் உருவிக் கொண்டு வந்ததுஅதற்கு முன்னமே "என்ற அலறல் மணியின் வாயில் இருந்து வெளிப்படகையில் இருந்த துண்டை பற்களுக்கிடையே கொடுத்துகடித்துக்கொண்டுவலியையும்அதனால் ஏற்பட்ட அலறளையும் சேர்த்தே கட்டுப்படுத்த முயன்றான்.

"ஐயோ!!.... சார் என்ன ஆச்சு?", மணியின்அலறல் சத்தம் கேட்டு உள்ளே வந்தஅவனது உதவியாளர்தொங்கிக்கொண்டிருந்த கதவையும்விரல்களைவிட்டு வெளியே தொங்கிக் கொண்டிருந்த நகங்களையும் பார்த்துபதறிப் போய்க் கேட்கநொடியில் சுதாரித்துவாயில் இருந்த துண்டை எடுத்து தன் விரல்களை சுற்றினான்.

"ஒன்னும் இல்ல!!.......... நான் சொல்ற வரைக்கும் யாரையும் உள்ளே அனுப்பாதீங்க!! நீங்க இப்போ வெளிய போங்க!!" விரல்களிலிருந்து நகம் பெயர்ந்து தொங்கிக் கொண்டிருக்கசொட்டு கண்ணீர் கூட இல்லாத கண்களுடன்நிதானமாக பேசுபவனைமூச்சு விடவும் மறந்து பார்த்துக் கொண்டிருந்தஅந்த உதவியாளரை,

"நீங்க கொஞ்சம் வெளிய போங்க!!" மணிமீண்டும் தன் உதவியாளரை தொட்டுச் செல்ல

"சார் கையில........" என்று அவன் சொல்லிக் கொண்டிருக்கும் போதே

"Get the f*** out of my room!! right now!!" வேதனையிலும்ஆத்திரத்திலும்அடித் தொண்டையிலிருந்து கத்திய மணியைப் பார்த்துஒரு நிமிடம் அரண்டு போன அவனது உதவியாளர்உடனே நகர்ந்து அரைக் கதவை நெருங்கும் வேளையில்

"நான் சொல்ற வரைக்கும் யாரையும் உள்ளே விடாதீங்க!!, இங்க நடந்த எதையுமே நீங்க பார்க்கலஅந்த நிலையிலும்என்ன செய்ய வேண்டும்என்ன செய்யக் கூடாது என்பதைதெளிவாக தன் உதவியாளருக்கு உணர்த்தினான் மணி.

உதவியாளர் கதவை அடைத்து விட்டு சென்றதும்தாங்க முடியாத வலியில் தொங்கிக்கொண்டிருந்த கதவை உதைத்தான்அது மொத்தமாக பெயர்ந்து கீழே விழுந்ததுகாயம்பட்ட கைகள் சுற்றப்பட்டிருந்த வெள்ளைத் துண்டில்பாதி சிவப்பாய் மாறி இருந்ததுவாஷ்ரூமிற்குள் சென்றவன்துண்டை கைகளிலிருந்து உருவநடு விரல் நகம் துண்டோடு வந்ததுகுழாயில் தண்ணீரைத் திறந்தவன்ரத்தம் வழியும் விரல்களை விழுந்து கொண்டிருந்த தண்ணீரில் நீட்டினான்காயப்பட்ட விரல்களை தண்ணீர் தீண்டிய அடுத்த நொடிசுள்ளென்ற வலி,அவன் மூளையில் உதைத்ததுமற்றொரு கைதன்னிச்சையாகவே துண்டை அவன் வாயிற்கு கொண்டு செல்லபற்களால் அதை கடித்துக் கொண்டான்கண்களில் கண்ணீர் எட்டிப் பார்க்கும் போல் இருந்ததுஇமைகளை நொடிக்குபலமுறை திறந்து மூடிவெளியே வர முயன்ற கண்ணீரைமீண்டும்கண்களுக்கு உள்ளேயே விரட்டியடித்தான்.

வாயில் இருந்த துண்டை எடுத்து கீழே வைத்தவன்சிலமுறை வாயால் காற்றை ஆழ உள்ளிழுத்துவெளியே தள்ளினான்ஆட்காட்டி விரலில் தொங்கிக் கொண்டிருந்த நகத்தையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தவன்நொடியில் சட்டென்று அதை பிடுங்கி எடுத்தான்ஆட்காட்டி விரல் துடித்துக் கொண்டிருக்கும் போதேமோதிர விரலில் பெயர்ந்து தொங்கிக் கொண்டிருந்த நகத்தையும் பிடுங்கினான்விரல்களில் தொடங்கிமூளைவரை "விண்!! விண்!!" என்று தெறிக்கவாயால் காற்றை இழுத்து ஊதிவலியைப் பொறுக்க முயற்சி செய்துமுடியாமல் போகவேமீண்டும் துண்டை எடுத்து பற்களுக்கு இடையே கடித்துக்கொண்டு உறுமினான்.

எதிரில் இருந்தா கண்ணாடியை நிமிர்ந்து நோக்கியவனின் பார்வையில்அந்தக் கண்கள் பட்டதுகூர்மையான பார்வைஅகோரப் பசியுடன்,உலகப் பெருவெள்ளம் அனைத்தையும்மொத்தமாகக் இட்டு நிரப்பினாலும்கொடுத்ததெல்லாம் பத்தவில்லை இன்னும் வேண்டும் வேண்டும் என்று கேட்கும்ஒளிகூட தப்பிக்க முடியாதஆளி பெருஞ்சுழி போல்அவன் ஆன்மாவை கேட்டஅந்த ஓநாயின் பார்வைகண்ணாடியின் பிம்பத்தில்தெரிந்த அந்த ஓநாய்அவன் பார்வையை பீடித்துக்கொள்ளபற்களுக்கிடையே அவன் கடித்திருந்த துண்டில் இருந்த இரத்தம்அவன் நாவை தீண்டியதுஓநாயின் கண்கள் சிரித்தது.

******************

பத்து நிமிடம் கழித்து,

"சங்கரபாணியை உடனே வரச் சொல்லுங்கரெண்டு நிமிஷத்துலஎன் முன்னாடி அவர் இருக்கணும்தன் உதவியாளருக்கு அழைத்து கட்டளை இட்டவன்தன் டேபிளில் இருந்த காகிதங்களில்சில திருத்தங்களைச் செய்தான்.

மணிதிருத்தங்களை செய்து முடிக்கவும்சங்கரபாணி அந்த அறையின் கதவுகளை தட்டவும்சரியாக இருந்தது.

"எஸ்!! கம் இன்!!" என்றவன்அவர் உள்ளே நுழைந்ததும்தான் திருத்தம் செய்த காகிதங்களை எடுத்து அவரை நோக்கி நீட்டினான்அவரது கவனம் முழுவதும்தன்னை நோக்கி நீட்டிய காகிதங்களை கவனிக்காமல்பெயர்ந்து கிடந்த வாஷ்ரூம் கதவில் இருந்தது.

"சங்கர பாணி!!" மணியின்மிரட்டும் சத்தத்தில்இவனை நோக்கி திரும்பியவரிடம்

"போர்ட் மெம்பர்ஸ் லிஸ்ட்சேர்மன் நாமினேஷன் பேப்பர்லையும் கொஞ்சம் திருத்தம் பண்ணியிருக்கேன்!! நான் பண்ணின திருத்தங்களைஅப்படியே டைப் பண்ணிபத்து நிமிஷத்துல திரும்ப கொண்டு வாங்க!!" மீண்டும் சங்கரபாணியை நோக்கி காகிதங்களை நீட்டஅதைப் பெற்றுக் கொண்டவர்மணிஎன்னன்ன திருத்தம் செய்து இருக்கிறான்என்று வாசித்தார்.

"சார்!! ஒரு வார்த்தை சிவகுரு சார்கிட்டயையும் கேட்டுக்கலாமே!!" உடைந்து கிடக்கும் கதவையும்மணியின் முகத்தையும் மாறி மாறிப்பார்த்தவாறுதயக்கத்தோடு சிவகுருவின் மீதான தன் விசுவாசத்தை காட்டினார்சங்கரபாணி

"சக்கரபாணி சார்!! வாங்குற சம்பளத்துக்கு விசுவாசமா இருப்பீங்களாஇல்லசிவகுரு சார் கா?" காட்டமாகவே கேட்டான்மணி.

"..................." தலையை குனிந்து கொண்டார் சங்கர பாணி.

"வாங்குற சம்பளத்துக்கு விசுவாசமா இருந்தீங்கன்னா!! பத்து நிமிஷத்துலநான் சொன்ன கரக்ஷன்ஸ்ஸோடஇந்த பேப்பர்ஸ்என் டேபிள்ள இருக்கணும்!! இல்லேன்னாரெண்டு நிமிஷத்துல உங்க ரெஸைனேஷன் லெட்டர்என் டேபிளில் இருக்கணும்!! Your time starts right now!!" என்று மணி தன் கையிலிருக்கும் கடிகாரத்தை காட்டும் பொழுதுதான்கைவிரல்களில் ரத்த காயத்தோடு நாங்கள் இல்லாமல் இருப்பதை கண்டார்அவருக்கு என்ன புரிந்ததோ தெரியவில்லைநொடியில் முகம் வெளிறிவிட்டது"சரி" என்று தலையை அசைத்தவாறு வெளியேறினார்.

"சங்கர பாணி!! ஆபீஸ் நர்ஸ்ஸஃபர்ஸ்ட் ஏய்டு கிட்எடுத்துக்கிட்டு வரச்சொல்லுங்க!!" சங்கர பாணிகதவை அடைக்கும் முன் சொன்ன மணிதொலைபேசியை எடுத்துரெசிடென்சி ஹோட்டலுக்கு அழைத்தான்.

"ரூம் நம்பர் 303, அவைலபிலா இருக்கா?"

........................”

"நோஎனக்கு அந்த ரூம்தான் வேணும்"

........................”

"ஓகேநான் ஒரு ஆஃபர் கொடுக்கிறேன்!! அந்த ரூமைஎனக்கு அரேஞ்ச் பண்ணிக் கொடுத்தா!! ஒரு மாசம் புக் பண்ணிக்கிறேன்!!"

........................”

"தேங்க்யூ!!, என்னோட அசிஸ்டன்ட்ஒரு அஞ்சு நிமிஷத்துலடீடெயில்ஸ்ஸோட கால் பண்ணுவார்!!" தொலைபேசியை வைத்தவன்தன் உதவியாளரை அழைத்துஒரு மாதத்துக்குதனது பெயரில் ரெசிடென்சியில்அறை எண் 303-னைபதிவு செய்ய அறிவுறுத்தினான்.

15 நிமிடம் கழித்து,

"ஓகே!! உங்க பாஸ் கிட்ட கொடுத்துஇந்தப் பேப்பர்ஸ்ஸ பிராசஸ் பண்ண சொல்லுங்க!!" தான் சொன்ன திருத்தங்களைசங்கர பாணிசரியாக செய்திருப்பதை உறுதி செய்ததும்அந்த காகிதங்களை அவரிடம் நீட்டி சொன்னான்அவன் சொல்லி முடிக்கவும்கைகளில் இருந்த காயங்களுக்குநர்ஸ் கட்டுப் போட்டு முடிக்கவும் சரியாக இருந்தது.

"மெயின்டனன்ஸ்ஸ கூப்பிட்டுஇந்த கதவசரி பண்ண சொல்லுங்க"அறையை விட்டு வெளியே வந்ததும்தன் உதவியாளரிடம் சொல்லிவன்அந்த அலுவலகத்தை விட்டு வெளியேறினான்.

***************

அரை மணி நேரம் கழித்து,

ரெசிடென்சியின்அறை எண் 303, திறக்கப்படஹோட்டல் உதவியாளரிடம் நன்றி சொல்லிவன்உள்ளே சென்று கதவை அடைத்தான்சாத்திய கதவில்அப்படியே சாய்ந்து அமர்ந்தான்.

அவன் நினைவலைகளில்,

பிரதீப்பை பின் தொடர்ந்துமீண்டும் அவன் வாழ்வில் நுழைந்தால் மதுநேத்ராவின் வடிவில்அவளின் முறைப்பில் தெரிந்த உண்மைமணியின் பார்வையை பிரதீப்பிடம் தக்க வைத்ததுசிரித்த முகத்துடன் வந்த பிரதீப்மணியை கட்டி கொண்டான்மணியின் வளர்ச்சியை வியந்து போற்றினான்தங்கள் காதலுக்குஇரு வீட்டாரின் சம்மதத்தை பெற்ற கதையைசிலாகித்து கூறியவன்அவனுக்கும்நேத்துராவுக்கும் நடக்கவிருக்கும் திருமண அழைப்பை கொடுத்துகண்டிப்பாக வரும்படிநான்கைந்துமுறை வற்புறுத்திச் சொன்னான்அவன் சொன்னது மட்டுமல்லாமல்நேத்ராவையும்சொல்லச் சொல்ல

"அவனுக்குத் என்ன பண்ணும்னு தெரியும்!!" மிரட்டும் தோணியில் சொன்ன நேத்ராகிளம்பும் பொழுதுபிரதீப்பை வெளியே சென்று காத்திருக்கச் சொன்னாள்.

பிரதீப்வெளியே சென்றதும்எழுந்து மணியின் அருகில் வந்தவள்அவன் கன்னத்தில் ஓங்கி அறைந்தாள்.

"மது!! மது!! அவள உரசிக்கிட்டு உருகுனது எல்லாம் பொய்யா டா?, அவளுக்குஇப்படி ஒரு துரோகத்தை பண்றதுக்குஎப்படி டா உனக்கு மனசு வந்துச்சு!!" மீண்டும் அடித்தாள்.

"இப்போ சொல்றேன் டா!! அவளுக்கு பண்ண துரோகத்திற்குநீ யாரும் இல்லாமல் தாண்டா சாவே!!" என்றவள்மீண்டும் இரண்டு அடி அடித்துவிட்டு ஓய்ந்து போனாள்அவள் கண்கள் கலங்கியிருந்ததுதன்னை கொஞ்சம் ஆசுவாச படுத்திக் கொண்டவள்

"ஏண்டா இப்படி பண்ண?" உடைந்த குரலில் கேட்டாள்நேத்ரா.

"சாரி நேத்ரா!!" அவள் ஆத்திரத்தில் அடித்தபோது அமைதியாக இருந்தவனால்ஏனோ அவளது உடைந்த குரலின் வலியை கேட்டபின்அமைதியாக இருக்க முடியவில்லை

"ச்சீ!!, நீ பண்ண காரியத்துக்குசாரி சொல்றதுக்கு கேவலமா இல்ல?" மீண்டும் ஆத்திரத்தில் அடிக்க ஓங்கிய கையைபாதியில் நிறுத்தினாள்

"உன்ன பாக்குறது கூட பாவம்!! உன் முகத்திலேயே முழிக்க கூடாதுணு நினச்சிருந்தேன்!! அறிவுகெட்டவன்சொல்ல சொல்ல கேட்காம.... " பிரதீப்பை கரித்துக் கொட்டியவள்அறையின் கதவை நோக்கி நடந்தாள்.








"பிரதீப் கூப்பிட்டானுதயவுசெய்து கல்யாணத்துக்கு வந்திராத!! உன்ன மட்டும் கல்யாணத்துல பார்த்தேன்!! அடுத்த செகண்டு அங்கிருந்து கிளம்பிப் போயிட்டே இருப்பேன்!!" கதவை திறந்து வெளியேறினாள்.

**************

நேத்ரா கிளம்பியது முதல்இப்பொழுது வரைஅவன் காதில் ஒலித்துக் கொண்டிருந்தது அந்த கேள்விஅவன் உயிருள்ளவரை அந்த கேள்வி ஒலித்துக் கொண்டே இருக்கும்மணியால் பதில் சொல்ல முடியாத கேள்விஅவன் பாவத்தின் கேள்விமதுவின் நினைவுகளை தள்ளியே வைத்திருந்தவனுக்குதான் வாழ்ந்தவாழ்ந்திருக்க வேண்டியே வாழக்கையை அந்த கேள்வி கண்ணாடி போல பிரதிபலித்ததுஇத்தனை நாட்கள் அவள் இல்லாமல் வாழ்ந்து விட்டேனா என்ற எண்ணமே அவளை நோக்கி அவனை இழுத்துச் சென்றதுஅவளிடம் செல்ல துணிவில்லாதவன்அவள் நினைவுகளை சுமக்கும் இந்த அறையை தேடிவந்தான்

அரவணைப்பைப் தேடிஆனால் அந்த அறையோஅவன் வாழ்க்கையைப் போலவே வெறுமையாக இருந்ததுஅந்த வெறுமையை நிரப்பிக்கொண்டது "ஏண்டா இப்படி பண்ண?" என்ற நேத்ராவின் கேள்விஅந்த கேள்விஅவன் காதில் ரீங்காரமிடகையில் இருந்த காயத்தை மறந்துஇரு கையாலும் தலையில் அடித்தான்காயம்பட்ட கையின் வலி தாளாமல்வலது கையை பற்களுக்கு இடையே வைத்து கடித்துவலிக்குவலியையே மருந்தாக்கினான்


***************

இங்கேசிவகுருவின் அலுவலகத்தில்,

சங்கரபாணி அனைத்தையும் சொல்லி முடித்திருந்தார். மணி சொன்ன திருத்தங்களோடு இருந்த காகிதங்கள்சிவகுருவின் கைகளில் இருந்ததுஇண்டிபெண்டன்ட் போர்டு மெம்பர்களில்தனக்கு ஏதுவானவர்களை நீக்கிவிட்டுஅவன் தாத்தா சிபாரிசு செய்த நபர்களில்இருவரைசேர்த்திருந்தான் மணிபோர்டு மெம்பர்கள் பரிந்துரைக்கும் சேர்மன் பதவிக்கானலெட்டரிலும்சிவகுருவின் பெயர் நீக்கப்பட்டுமணியின் பெயர் இருந்ததுதன் எதிர்பார்க்காத புது சிக்கலைஎப்படி எதிர்கொள்வது என்று குழப்பமாயிருந்தது சிவகுருவுக்குசங்கர பாணி கடைசியாக சொன்னது சிவகுருவின் மனதில் ஓடியது

"சார்!! தப்பா எடுத்துக்காதீங்கசார்!! வெறி பிடிச்ச மாதிரி இருக்காரு!! சார்!!".

தேவையில்லாமல்மணியைசீண்டி விட்டதால்தான்தனக்கு இந்த நிலைமை என்பது சிவகுருவுக்கு நன்றாக புரிந்ததுடென்னிஸ்சிவகாமியின் மகள் என்று சுத்திக் கொண்டிருந்தவனைதேவை இல்லாமல்தன் குரூர புத்தியால் இப்படி இழுத்துவிட்டுதேவை இல்லாமல் தான் இந்த இக்கட்டில் சிக்கிவிட்டதற்காக தன்னை தானே நொந்துகொண்ட சிவகுருஅடுத்து என்ன செய்வது என்று சிந்திக்கலானான்இப்பொழுது சரிக்குசரி என்று மல்லுக்கு நிற்பது சரியாகப்படவில்லை அவனுக்குபெரியவர்கள் மூவரும்பழனியிலே இருந்ததுவிட்டது கூட ஒருவகையில் நல்லதுதான் என்று நினைத்தவன்மணியை எவ்வாறு சரி கட்டுவது இன்று சிந்திக்கலானார்முடிந்த மட்டிலும் அவனை தாஜா செய்வதுமுடியாமல் போகும் பட்சத்தில் மிரட்டி பணியவைக்கலாம் என்று முடிவு செய்தான்.


மறுநாள் அலுவலகத்தில்.

"என்னாச்சுப் பா!! திடீர்னு நிறைய சேஞ்ச் பண்ணி இருக்க?" நேற்று செய்த மாற்றங்களால்தன்னை கையெழுத்து போட சொல்ல வருவான் என்று எதிர்பார்த்து காத்திருந்த சிவகுருஅவன் வரமால் போகவேமணியை தேடி வந்தார்அவன் அலுவலக அறைக்கு

"இப்போ அதுல என்ன பிராப்ளம்?" வந்தவரை ஏறெடுத்தும் பார்க்கவில்லைஆனால் எதிர்பார்த்து காத்திருந்தான்

"இல்லப் பா!! இன்னும் கொஞ்ச எக்ஸ்பீரியன்ஸ் கெயின் பண்ணிக்க!! ஸ்டாக்ல லிஸ்ட் பண்ணினதுக்கு அப்புறம்எனக்கு ஒரு ரெண்டு வருஷம் மட்டும் டைம் கொடு!! நான் எல்லாத்தை ஸ்ட்ரீம்லைன் பண்ணினதுக்கு அப்புறம்நானே உன்னை சேர்மன் ஆக்குறேன்நேர்த்தியாக காய்நகர்த்தியா சிவகுரு

"சிவகுரு சார்!! இது என்னோட கம்பெனி!! என்னை சேர்மன் ஆக்க என்னால மட்டும்தான் முடியும்!!" அசைந்து கொடுப்பதாய் இல்லை மணி

"சரி ஒத்துகிறேன்!! நான் பண்ணது தப்புதான்!! இல்லன்னு சொல்லல!! நான் பண்ண தப்பசரி பண்றதுக்கு எனக்கு ஒரு வாய்ப்பு கொடு!! நமக்குள்ள இருக்க பிரச்சனையெல்லாம் தொழில்குள்ள கொண்டு வராத!!" சிவகுரு மேலும் இறங்க 

"தேவை இல்லாம ட்ராமா பண்ணி!! என் டைம் வேஸ்ட் பண்ணாதீங்க!! நீங்க கெளம்பலாம்!!" பிடித்த பிடியில் நின்றான் மணி

"உனக்கு புரியலஇந்த மொத்த குழுமமும் என்னோட உழைப்பு!! நான் மட்டும் கோர்ட்டுக்குப் போனாகுறைஞ்சபட்சம் எனக்கு 30% பர்சன்டேஜ்டாவது கிடைக்கும்!!. தேவை இல்லாம குடும்பத்துக்குள்ள புதுசா குழப்பத்த கொண்டு வராத!!" மிஞ்சினாலும்சத்தத்தை உயர்த்தவில்லை சிவகுரு

............................” நிமிர்ந்து சிவகுருவைஏளனமாக பார்த்துசத்தம் வராமல் சிரித்தான்

"நீ பண்றது கொஞ்சம் கூட நல்லா இல்லை!! என் பொறுமைக்கும் ஒரு எல்லை உண்டு!! இது என்னோட கம்பெனி!! என்னோட முப்பது வருஷ உழைப்பு!! அவ்வளவு ஈசியா நீ என்னை தூக்க முடியாது!!" பொறுமை இழந்த சிவகுருதன் கையிலிருந்த காகிதத்தைக் கசக்கி எறிந்தான்சிவகுருவின் கோபத்தை சற்றும் மதியாத மணிமொபைலை எடுத்து நோண்டிக்கொண்டிருந்தான்"டிங்" என்ற சத்தத்தோடுசிவகுருவின் மொபைலுக்கு ஒரு மெசேஜ் வரஅந்த மெசேஜை பார்க்குமாறு கண்களால் சொன்னான் மணி.

தனக்கு வந்த மெசேஜை எடுத்துப் பார்த்த சிவகுருவின் முகம் வெளிறியதுமனம் பதறியதுஉடல் உதறியதுமணியும்சிவகாமியும்கடைசியாக கூடிக் களித்ததைப் பார்த்து சுயஇன்பம் செய்து கொண்டிருந்த சிவகுருவின் வீடியோ அதுஅவனது குரூரமே அவனை வீழ்த்தியதுஒருவேளைசிவகாமி இறந்துவிட்டால்அவள் மானத்தையாவது காப்பாற்றலாம் என்று அவளது வீட்டில் இருந்த CCTV வீடியோ பதிவு அடங்கியிருந்த ஹார்ட் டிஸ்கை எடுத்து வந்த மணிசத்தியமாக நினைத்துக்கூட பார்க்கவில்லைஅது சிவகுருவை அடித்து வீழ்த்த உதவும் என்றுஅந்த குளிரூட்டப்பட்ட அறையிலும்வியர்த்து கொட்டஅப்படியே சோர்ந்துமணியின் முன்னால் போடப்பட்டிருந்த இருக்கையில் சோர்ந்து விழுந்தான்ஒரு குரூரமான புன்னகைமணியின் முகத்தில்இன்டர்காமில் தொடர்புகொண்டு சங்கரபாணியை அழைத்தான்.

"சார் ஸைன் பன்னிடுவார்அவர் ஸைன் பண்ணிக் கொடுத்ததும்!! அடுத்து ஆக வேண்டிய வேலையைப் பாருங்க!!" என்று உள்ளே வந்தவரிடம் சொல்லஅவரோ சிவகுருவின் நிலை பார்த்து பதறிப் போனார்ஒரு காகிதத்தை எடுத்து தன் தந்தையை நோக்கி நகர்த்தி வைத்தான்எதுவும் சொல்லாமல் அதை நிமிர்ந்து பார்த்தவன்சற்றுமுன் தான் கசக்கி எரிந்தஅந்த கடிதத்தின் மற்றொரு பிரதியில்எதுவும் சொல்லாமல் கையெழுத்திட்டார்.

"பிரஸ் மீட் எப்போ வைக்கணும்னு சார் சொல்லுவார்அவர் கிட்ட கேட்டுக்கிட்டு அதுக்கு தகுந்த மாதிர் ஏற்பாடு பன்னிருங்க!!" என்று சங்கரபாணியிடம்தன் தந்தை கையெழுத்திட்ட அந்த காகிதங்களை கொடுக்கவாங்கிப் படித்தவரின்கை நடுங்க ஆரம்பித்தது.

கவலைப்படாதீங்கபுது சேர்மேனோட செகராட்டரியும் நீங்க தான்!! வாங்குரா சம்பளத்துக்கு விசுவாசமா இருங்க!! பிரஸ் மீட் முடியிரவரைக்கும் இந்த விஷயம் வெளிய போகக்கூடாது!! இப்போ போயிஆக வேண்டியதா பாருங்க!!" தான் யார் என்பதைசங்கரபாணியின் மூலம் மொத்த நிர்வாகத்துக்கும் தெரிவிக்க விரும்பினான்அவன் சொன்னதை தெளிவாக விளங்கிக்கொண்ட சங்கரபாணிஅறையிலிருந்து வெளியேறினார்.

*******************

தள்ளி வைத்து மணியை பலவீனப்படுத்திய சிவகுருஅவனை தள்ளி வைத்த காரணத்தினாலேயேமணியின் பலம் என்ன என்பதையும்அறிந்திருக்கவில்லைதோல்விகளால்மணி எப்பொழுதும் துவண்டது இல்லைதன் டென்னிஸ் ஆட்ட திறமையில்அதீத நம்பிக்கையுடன் ஸ்பெயின் சென்றவனுக்குஅவனது ஆட்டத்தின் அடிப்படையே தவறு என்று சொல்லப்பட்ட போது கூடஅதை சரி செய்துதன் திறமையை நிரூபித்தானே ஒழியதுவண்டு விடவில்லைஎன்னதான்எதிரியின் பலம் அறிந்து திட்டமிட்டு விளையாடினாலும்கனநொடி சிந்தனையில் முடிவெடுத்துஅதை செயல்படுத்துவதில் தான்டென்னிஸ் ஆட்டத்தில்ஒரு வீரனின் வெற்றி அடங்கியிருக்கிறதுஅவ்வளவுஅறிவாற்றல் தேவைப்படும் விளையாட்டில்கில்லி அவன்

ஆர்வத்தின் பெயரிலேயேஎந்த ஒரு பின்னடைவையும் சமாளித்து முன்னேறும் அவன்தேவை என்று வரும்போதுஇன்னும் வீரியத்துடன் செயல்படுவான் என்பதை அறிந்துகொள்ளும் வாய்ப்பையும் மணியை தள்ளிவைத்து சேர்த்தே இழந்திருந்தான் சிவகுருசாதாரணமாக இருக்கும் ஒரு மனிதனின் திறனைக் காட்டிலும் வலியில் இருப்பவன் அது சிந்தனையும் சூழ்நிலையை உணர்ந்து கொள்ளும் திறனும் எப்பொழுதும் அதிகமாகவே இருக்கும்சின்ன வலியே ஒருவனது ஆற்றலை அதிகரிக்கும் போதுஅந்த வலி யையே வைராக்கியமாய் பற்றிக்கொண்ட மணியின் ஆற்றல் தான்அவனை மொத்தமாக வழிநடத்தியதுவலிஒருவனை ஆக்கவும் செய்யும் அழிக்கவும் செய்யும்மணியின் வலி அவனை ஆக்கியதுசிவகுருவை அழித்தது

**************

தான் நினைத்தப்போலவேசிவகுருவைஅடித்து வீழ்த்திவிட்டாலும்மணியின் மனம் ஏனோ அடங்கவில்லைஎதிர்ப்பே காட்டாமல் சிவகுரு விழுந்துவிடசெத்த பாம்பை அடித்தது போலவே தோன்றியது அவனுக்குஆற்றமாட்டாதவன்அழுவலகத்திலேயே நெடுநேரம் அமர்ந்திருந்தவன்நெடுநேரம் கழித்தே வீட்டிற்க்கு சென்றான்.

"நான் உன் கூடகொஞ்சம் பேசணும்?" மணியை எதிர்பார்த்து காத்திருந்த சிவகுருஅவன் வீட்டினுள் நுழைந்ததும் சொல்லஅதை காதில் கூட வாங்காமல்நேராக மேலேஅவன் அறைக்குச் செல்ல தயாரானான் மணி.

"டேய் உன்ன தான்!!" சிவகுருவின் சத்தம் உயர்ந்ததுநின்றவன் திரும்பி சிவகுருவை முறைத்தான்.

"பர்சனலா உங்க கூட பேசறது எனக்கு ஒன்னும் இல்ல!! ஆபீஸ் விஷயமா இருந்தாநாளைக்கு ஆபீஸ்ல பேசிக்கலாம்!!" பொறுமையாக சொன்னவன்சிவகுருவை வெறுப்பேத்த வேண்டும் என்றே தனது அறைக்கு போகாமல்ஹாலில் இருந்த சோபாவில் அமர்ந்துடிவியை போட்டான்சிறிது நேரம் அமைதியாக அமர்ந்திருந்த சிவகுரு


                                    



"நான் இல்லாமல்ஒரு ஆறு மாசம் கூட உன்னால நம்ம கம்பெனிகளை நடத்த முடியாதுதிரும்பி வந்து என் கால்ல விழுவே!!" கர்ஜித்த சிவகுருவைமணியின் உதாசீனப் பார்த்துவிட்டு

சாரி Mr.சிவகுருஃப்யூச்சர் குரூப்ஸ் என்னோடது!!” மேலும் சிவகுருவை தூண்டிவிட்டான்சோபாவில் இருந்து எழுந்து கொண்டான்மணி கைகலப்புக்கு ஆயத்தயமாய் இருந்தான்ஏனோசிவகுருவை தன் கைகளால் அடித்து துவைக்காமல்அவன் மனம் அடங்காது என்று தோன்றியது

"டேய்!! இப்பவும் சொல்றேன்தொழில் வேறவாழ்க்கை வேற!! நீ ரெண்டு வருஷம்பெருசா புடுங்கி கிழிச்சிட்டனு நினைக்கிறாயாநீ பண்ண தாப்பையெல்லாம்நான் சரி பண்ணி இருக்கேன்!! நீயே சேர்மன் இருந்துக்கோஆனா என்ன இப்படி மொத்தமாக வெளியே அனுப்பாதமணியின் சட்டையை கொத்தாகப் பிடித்து காட்டு கத்தலில் ஆரம்பித்த சிவகுருவின்கெஞ்சும் பார்வையில் முடித்தான்தன் சட்டையைப் பற்றியிருந்த சிவகுருவின் கைகளை பலமாக தட்டிவிட்டான் மணிதடுமாறிக் கீழே சிவகுரு விழவும்சத்தம் கேட்டு சுமா கீழே இறங்கி வரவும் சரியாக இருந்தது.

தன் மகன் தன்னை நெருங்காவிடாமல் வருத்தியாதை பொறுத்துக் கொண்டிருந்த சுமாவால்தன் கணவனைதன் மகன் அவமானப்படுத்தப்படுவதை பொறுத்துக்கொள்ள முடியவில்லைநேராக மணியிடம் வந்தவள்

"நானும் பாக்குறேன்!! உன் மனசுல என்ன நினைச்சுட்டு இருக்கஅவர் உங்க அப்பாவெடித்து சிதறினாள், The Hell Broke Loose. சிவகுருவை அப்பா என்று தன் அம்மா சொல்லமொத்தத்தையும் இழந்தான் மணிஅவளை ஏலனமாக ஒரு பார்வை பார்த்தவன்அதைவிட ஏளனமாக ஒரு சிரிப்பை உதிர்த்து

"நீ என்ன இவனுக்கு பெத்தியாஇல்லஎன் பெரியப்பாவுக்கா?" தன்னில் மிச்சம் இருந்த மனிதத்தையும் மொத்தமாக இழந்தான் மணிமணியின் கேள்வியில் துடித்துப் போனவள் அவனை அடிக்க ஆரம்பித்தாள்இரண்டாவது அடியிலேயேதன் தாயின் இரு கைகளையும் பிடித்துக் கொண்டவன்

"இந்த கோபத்தை எல்லாம் உன் புருஷன் மேல காட்டு!!" என்று உருமினான்அவள் கைகளை உதறிவிட்டுஅந்த வீட்டை விட்டு வெளியேறினான்



சிவகுருவை வீழ்த்திய அன்று, நடு இரவு,

கொடைநாடுலிருந்து கிழக்குப் பக்கமாக இருக்கிறது ,டைகர் வேலி எஸ்டேட்ஒரு வருடத்திற்கு முன்இந்த எஸ்டேட்டை விலைக்கு வாங்கியிருந்தது மணியின் நிறுவனம்அதுவும் அவனது வற்புறுத்தலால்அடர்ந்த இருட்டில்ஒரு மலைமுகட்டின் மீது அமர்ந்திருந்தான்மணிஅடித்தக்கொண்டிருந்த வாடைக்காற்றுஅவனது கொதித்து கொண்டிருந்த மனதுக்குஇதமாக இருந்ததுதன் முன்னே தெரிந்தஅந்த இருண்ட பள்ளத்தாக்கைவெறித்துக் கொண்டிருந்தான்நீண்ட நாட்களுக்குப்பின்மனதில் கொஞ்சமே கொஞ்சம் நிம்மதி குடியேறுவதை போல உணர்ந்தவன்அமர்ந்திருந்த மலைமுகட்டில் இருந்து இறங்கினான்அருகிலேயே இருந்த ஒற்றைஓடு வேய்ந்தகற்களால் கட்டப்பட்ட வீட்டினுள் நுழைந்தான்போர்வையை வெறும் தரையில் விரித்தவன்நீண்ட நாட்களுக்கு பிறகுபடுத்ததும் தூங்கிப்போனான்.

**************

மணி வெளியேறியதும்சிவகுருவும்சுமாவும்என்ன நடந்தது என்பது கூடப் புரியாமல்பித்து நிலையில்நெடுநேரம் அமர்ந்திருக்கதன் மகனின் சொற்களில் இருந்த உண்மைகொஞ்சம் கொஞ்சமாக சுமாவின் மனதில் இறங்கியதுதான்வாழ்ந்த வாழக்கையே பொய்யோ என்ற எண்ணம் எழஉடைந்து அழ ஆரம்பித்தாள்சுமா.

சுமாவின் அழுகைசிவகுருவைநிஜ உலகிற்கு கொண்டு வந்ததுதயங்கிதயங்கிஅவள் அருகில் சென்றவன்அவள் தோளை தொட்டான்சிவகுரு தொளைத் தோட்டதும்நிமிர்ந்து அவனைப் பார்த்த சுமாவெடித்து அழுதாள்மனைவியின் அழகைசிவகுருவுக்கும் கண்ணீரை வரவழைத்ததுஅவன்அப்படியே மனைவியின் அருகே அமர்ந்துஅவள் தோள்களை ஆதரவாகப் பற்றிக்கொள்ள

"ச்சீ!!" என்றவள்நெருப்பால் தீண்டப்பட்டதைப் போல்துள்ளி எழுந்தாள்அழுதுகொண்டே மாடிக்குச் சென்று அறையை பூட்டிக் கொண்டாள்பதறிய சிவகுருதன் மனைவியின் பின்னால் ஓடினான்தன் மனைவி எங்கே தன்னை மாய்த்துக் கொள்வாளோ என்று பதறிவன்அறையின் கதவை பலம் கொண்டு தட்டினான்ஒரு கட்டத்தில் சோர்ந்து அப்படியே சாத்திய கதவில் சாய்ந்து அமர்ந்துதவன்

"அவன் ஏதோ முட்டாதனமா பேசுறான் டி!!, நான்...... உன்ன சந்தேகப்படுவேன்னு.... நீ நம்புறியா?" பெருங்குரலெடுத்து கத்தினான்உள்ளே இருந்து "என்று ஓலமிட்ட சுமாவின் அழுகைஅவனுக்கு கொஞ்சம் சாக மாட்டாள் என்ற ஆறுதலோடுஅவன்கேள்விக்கான பதிலையும் சொன்னதுநிம்மதி இழந்தான்சிவகுரு.

*************

மறுநாள் காலை,

மணியின் பார்வையில்,

நேற்றிருந்த மனநிம்மதி இல்லைஇப்பொழுதுஎன்னிடம்நேற்றுஇரவைப் போலவேஅதே மலைமுகட்டில் உட்கார்ந்துஎதிரே விரிந்துகிடந்த பள்ளத்தாக்கை வெறித்துக் கொண்டிருந்தேன்மனதிலும்கண்களில் இருந்த அதே வெறுமைஇதே மலைமுகட்டில் மதுவின் மடியில் படுத்துக்கிடந்து கொஞ்சிக் கொண்டிருந்ததுஎன் நினைவு வந்ததுஇரண்டுமூன்று ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் நடந்ததுஏதோ போன ஜென்மத்து நிகழ்வு போல் தோன்றியது

மது!!. பத்தொன்பது வயதுக்காரிக்கு!!, பதினாறே வயதான!! நான்!! இட்ட பெயர்!!. என்னை அன்னைபோல் அரவனைத்தஎன் மது!!

நினைவு தெரிந்துஅவளைத் தவிரவேறு யாரையும் காயப்படுத்தியிருக்காதநான்நேற்றுயாரின் அன்பிறக்காகஎன் சிறுவயதில் எங்கித் தவித்தேனோஅவர்களை உயிரோடு கொன்று புதைத்துவிட்டுஎந்தவித குற்ற உணர்வும் இல்லாமல்மனம் முழுக்க வெறுமையோடுமனம் போலவேபார்வையும்இலக்கில்லாமல் விரிந்து கிடந்த பள்ளத்தாக்கை வெறித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன்அவள்இல்லாது போன இந்த காலகட்டத்தில்நான்நானே அறியாதபுரிந்துகொள்ள முடியாதஎன்னவாகவோ மாறிப்போனேன்.

அந்த பைக் ஆக்சிடென்ட் க்குப் பிறகுமுதன் முதலாக கோயம்புத்தூர் வந்ததில் இருந்து அவ்ளது எண்ணங்களைஎட்டியே வைத்திருந்தேன்நேத்ராஅவள்தான்என் அலுவலக கதவைத் திறந்து கொண்டு வந்தவள்அதுவரைநான் தள்ளி வைத்திருந்தஎன் மதுவின் நினைவுகளைநெருப்பென ஊற்றி போனாள்என் மனதில்ஒரு காலத்தில்மாசு தீண்டா இளம் தென்றலாய்என்னை சிலிர்க்கச் செய்த மதுவின் நினைவுகள்வெடித்துச் சிதறிய எரிமலை குளம்பு ஓடும் நெருப்பாற்றில்என்னை தள்ளிச் சென்றாள்நேத்ராவெளியேறும் வழியே இருந்தாலும் வெளியேற விரும்பாதசுட்டெரிக்கும் வெப்பமேஇயல்பென மாறியிருந்த மதுவின் நினைவுகளில்துடித்துச் சாவதுதான்நான் செய்த பாவத்தின்விலை என்பதைமுதல்முதலாக உணர்ந்த தருணம் அதுஎன் முன்னால் விரிந்து கிடந்த பள்ளத்தாக்கை வெறித்துக் கொண்டிருந்தேன்.

"தம்பி!!" என்ற சத்தம் என் வெறுமையை விரட்டியது.

திரும்பிப் பார்த்தேன்நாற்பதுகளின் நடுவில்எனது வயது என்று சொல்லும்தொப்பையும்ஆங்காங்கே நரைத்த முடியுமாகஒருவர் நின்றிருந்தார்.

"இப்பதான் தம்பிவாட்ச்மேன் சொன்னாரு!! நீங்க நைட்டு வந்தீங்கனு!!" பேசிக் கொண்டிருந்தவர்என் முகத்தில் தோன்றிய எரிச்சலில் உணர்ந்துகொண்டார் போல

"தம்பி!! நான் எஸ்டேட் மேனேஜர்!!" அவர் அறிமுகப்படுத்திக் கொள்ளதலையசைத்தேன்.

"தம்பி!! நீங்க தங்குறதுக்கு பங்களோ ரெடி பண்ணிட்டேன் ...........!!" சொல்லிக்கொண்டு இருந்தவரை இடைமறித்து

"இந்த கேட்டோட சாவிஇருக்கா?" சற்று தூரத்தில்எஸ்டேட்டின் எல்லைவேலியில்இருந்த கேட்டை காட்டிகேட்டேன்.

"இருக்கு தம்பி!! நம்ம கிட்ட ஒன்னுஃபாரஸ்ட் டிபார்ட்மென்ட் கிட்ட ஒன்னு!! ரெண்டு கீ இருக்கு தம்பி

!! உங்களுக்கு........"

"எனக்கு அந்த கீ வேணும்!!" மீண்டும் அவரை இடைமறித்தேன் சரிஎன்று தலையசைத்தவர்அருகிலிருந்த ஜீப்பில் ஏறப் போனார்.

"உங்க பேர் என்ன?"

"சண்முகம்!! " லேசாக சிரித்தவாறு என்னை நோக்கி வந்தார்

"சண்முகம்!!, அந்த கீ-யோடநாலு இட்லி!!, ஒரு ஆம்லெட் வேணும்!! நீங்கஉங்க வேலைய பாருங்க!! நான்கேட்டத யார்கிட்டயாவது கொடுத்து விடுங்க!!" மீண்டும் அவரை பார்க்க விரும்பவில்லை என்பதைஅவருக்கு உணர்த்தினேன்.

"ஓகேசார்!!" அவரிடம் அந்த கேட்டின் சாவியை கேட்டதுஅவரை அப்புறப்படுத்த என்பதை உணர்ந்து கொண்டார்அப்படியே என்னையும்.



கருத்துகள் இல்லை:

கருத்துரையிடுக