http://www.kanavu-kathali.com/ கனவு காதலி : வல்லவன் - பகுதி - 42

பக்கங்கள்

திங்கள், 22 மார்ச், 2021

வல்லவன் - பகுதி - 42

 அரை மணி நேரம் கழித்து,


அதே மலை முகட்டில் அமர்ந்திருந்தேன்இந்த முறைவேலியில் இருந்த கேட்டிலேயேஎன் பார்வை இருந்ததுகேட்டின் அந்தப்புரம்மிருங்கள் வாழும் அடர்ந்த காடுநான் அமர்த்திருந்ததுமனிதர்கள்தங்கள் வாழவதற்கு ஏதுவாகசெம்மை படுத்தியநிலம்கையில் இருந்த அந்த கேட்டின்சாவியை உருட்டிக் கொண்டிருந்தேன்என் மனதில்ஏதோ ஒரு சின்ன உறுத்தல்

நேற்றுநான் ஆடிய ஆட்டத்தில்ஏதோ ஒன்று இன்னும் எனக்கு புலப்படாமல் இருந்ததுஏன்என் அப்பாஅவரிடம் இருக்கும்நானும் சிவகாமியும் கூடிக் களித்த வீடியோவை காட்டிஎன்னை மிரட்டவில்லை?? மொத்தமாக அடித்து வீழ்த்தப்படப் போகிறோம் என்று தெரிந்தும்எப்படி ஒருவனால்தன்னிடம் மிச்சமிருக்கும்ஒரு பலமான ஆயுதத்தை உபயோகிக்காமல் இருக்க முடிந்தது?? சின்னதாக ஆரம்பித்த கேள்வியின் மன உறுத்தல்நேரம் செல்லச்செல்ல அழுத்தமாகியதுமனதில் அழுத்தம் கூடகூடபுலப்படாத அந்த உண்மை என் முன்னே வந்து நின்று சிரித்ததுநம்பமாட்டேன் என்றுஅதை நான் உதற தள்ளிவிட்டுஎழுந்து வேலியில் இருக்கும் கேட்டை நோக்கி நடந்தேன்ஒரு நொடி கூட யோசிக்காமல்பூட்டைத் திறந்துஅந்தக் காட்டில் நுழைந்தேன்.

*************

மணி காட்டில் நுழைந்தஅதே நேரம்,

ஹாலில் அமர்திருந்த சிவகுருவுக்கு மொத்த வழக்கையும் இருண்டுவிட்டதுகொஞ்சம் கொஞ்சமாகத்தான் கட்டியெழுப்பிய சாம்ராஜ்யத்தில் இருந்துதான் மொத்தமாக அப்புறப்படுத்தப்பட்டது ஒருபுறம் என்றால்மற்றொருபுறம்காலையில் இருந்துமுகம் கொடுத்து பேச மறுக்கும் சுமாஅடுத்தடுத்து வாங்கி அடிகளில்மனம் பாரமாய் இருக்கமுடக்குவாதத்தால் பாதிக்கப்பட்டு சோபாவில் இருந்து சுருண்டு விழுந்தான்சிவகுரு

************

இரண்டு மணி நேரமாக மழை இறங்கி கொண்டிருப்பதன் வெளிப்பாடாகமணியின் உடல் எங்கும் வேர்த்திருந்ததுநீலகிரி மலையின் கிழக்குச் சரிவில்வேகமாக இயங்கிக்கொண்டு இருந்தான்இல்லை இல்லைஅந்த உண்மையிடம் இருந்து தப்பி ஓடிக் கொண்டிந்தருந்தான்காடுமலையெனஅந்த உண்மையும்என்னை விடாமல் தூரத்தியது.

ஆறு மணி நேரம் கழித்து.

மலையடிவாரத்தை அடைந்து இருந்தான்அவன் உடலும்மனமும்சோர்வுற்று இருந்ததுஅவன் காதுகளில் தண்ணீரின் சலசலப்பு கேட்டதுஅவன் கால்களையும்மனதையும் தன்னிச்சையாக அந்த சத்தம் ஈர்த்ததுபாறைகளுக்கிடையே தெள்ளத்தெளிவாக ஓடிக் கொண்டிருந்ததுஒரு காட்டாறுஒரு நற்பதடி பாறையின் மேல்நின்றுருந்தான்மணி
அவன் பார்வையில் பட்ட தண்ணீர்வறண்டு கிடந்த அவன்நாவையும்தொண்டையும்மேலும் வறட்சி ஆக்கியதுதண்ணீர் கேட்டஉடலின் தாகத்தை தீர்க்க முனைந்தவன்திரும்பி நடந்த சில நொடிகளில்கால் இடறி உருண்டான்அந்த பாறையில்இடறி உருண்டவனின் வலது கையில்துருத்திக்கொணடிருந்த பாறையின் படிமம் சிக்கஅதை கெட்டியாக பிடித்துக்கொண்டவனைதேடிப்பிடித்து அவனது தோளில் கெட்டியாக அமர்ந்து கொண்டதுஅவனை துரத்தி வந்தஅந்த உண்மைஉண்மையின் கணம்அவன் மனதை அழுத்தஏற்கனவே ஏழு எலும்பு முறிவுகளை கொண்டஅவன் வலதுகையில் வலி கூடியது.

அவன் தோளில் ஏறி அமர்ந்த உண்மைவெற்றிபெற்ற குதூகலத்தில் துள்ளிக் குதிக்ககுனிந்து நாற்பது அடியில் கீழ் ஓடிக்கொண்டிருக்கும் காட்டாற்றைப் பார்த்தான்ஒரு நிமிடம்பிடியை விட்டுவிட்டுபாறைகளுக்கிடையே ஓடிக்கொண்டிருக்கும் ஆற்றில் விழுந்துஉண்மையோடுதன்னையும் மாய்த்துக் கொள்ளலாமாஎன்று எண்ணிவன் மனதில்நேற்று சிவகுரு "நான் இல்லாமல்ஒரு ஆறு மாசம் கூட உன்னால நம்ம கம்பெனிகளை நடத்த முடியாதுதிரும்பி வந்து என் கால்ல விழுவே!!" சொன்னது ஒரு நொடி வந்துபோனதுஅவ்வளவுதான்தன் உடலில் மீதம் இருந்த மொத்த வலுவையும்வலது கைக்கு மாற்றிவன்பாறையின் மீது ஏறினான்காற்றைப் போலஅந்த காட்டைக் கிழித்துக்கொண்டு கீழ ஓடிக்கொண்டிருக்கும் காட்டாற்றை நோக்கி ஓடினான்

காட்டாற்றின் கரையை அடையும் முன்னேஒரு நொடி கூட யோசிக்கவில்லைசுற்றும் முற்றும் பார்க்க வில்லைமொத்த உடைகளையும் களைந்தவன்அற்றில் இறங்கினான் அம்மணமாகஆழம் அறியாமல்ஓடிக்கொண்டிருந்த நீரில் மூழ்கிப் போனான்காட்டற்றின் இழுப்பில்தன் தோளில் இருந்த உண்மையை கரைத்துவிட்டவனின்மனது இலகுவானதுதண்ணீர் அள்ளி குடித்தவனின் மன தாகம் தீரவில்லைகுளிர்ந்த நீர்அவன்மனசூட்டை தனிக்கவில்லைஅதுவரை கண்களில் மட்டுமே இருந்த அந்த ஓநாயைஅவனதுஇரத்தம்சதை எலும்புநரம்பு என பற்றிப் படர்ந்ததுஉண்மை-பொய்சரி-தவறுபாவம்-புண்ணியம்அன்பு-வஞ்சம் என்று உணர்வுகள் எதுவும் இல்லாதபசியையும்பிழைத்துக் கிடத்தலையும் மட்டுமே அறமாகதர்மமாகஆதாரமாக கொண்டிருக்கும் காட்டில் ஒன்றென கலந்துதண்ணீரில் இருந்து எழுந்தான்ஓநாயாய் மொத்தமாக மாறியிருந்தமணி.

கரையேறி உடைகளை அணிந்து கொண்டவன்ஆற்றின் போக்கிலேயே சென்றுஆழம் பார்த்துஆற்றுநீரின் இழுப்பை ஆராய்ந்துஅந்த காட்டாற்றை கடக்க பாதுகாப்பான இடம் தேர்ந்தெடுத்துஅதைக்கடந்துமறுகரை ஏறினான்சற்றுமுன் அழமே தெரியாமல் அந்த காட்டாற்றில் விழுந்தவன்கண்ணில் பட்ட வழித்தடத்தில் நடந்தான்எதிர்பட்டது ஒரு கிராமம்அதை நோக்கி நடந்தவன்கண்ணில் பட்ட மனிதனிடம் 

"இந்தஊர் பெயர் என்ன?"

"தெங்குமரஹடா!! பதில் சொன்னவர்இவனைஏறஇறங்கப் பார்த்துவிட்டுதன் போக்கில் சென்றார்.

மொபைலை எடுத்து தனது டிரைவருக்கு அழைத்தவனுக்கு சிவகுருவின் நிலை சொல்லப்பட்டதுஎந்த சலனமும் இல்லாமல் தன்னை எங்கு வந்து அழைத்து செல்லவேண்டும் என்று சொல்லிவிட்டுமீண்டும் அந்தக் காட்டை நோக்கி நடந்தான்.

*****************

சிவகுருவை பேருக்கு இரண்டு முறை ஹாஸ்பிடல் சென்று பார்த்ததோடு சரி, அதன்பின் வேலையில் முழகிப்போனான்மணிகுடும்பத்தில் ஒவ்வொருவரும் ஒவ்வொரு மனநிலையில் இருந்தனர்ஆச்சிகள் இருவரும்சிவகுருவின் உடல்நிலையை பார்த்து வருந்திக் கொண்டிருக்கசுமாவோபொய்யாகிவிட்டதன் வாழ்க்கைக்காக வருந்துவதா??உடல் பலவீனப்பட்டு படுக்கையில் இருக்கும்தன் கணவனுக்காக வருந்துவதா?? இல்லை அவளது வாழ்க்கையைய் பொய்யாக்கிய உண்மையைச் சொன்னா மகனின்மனம் அதை தெரிந்து கொண்டபோது எவ்வளவு துன்பப்பட்டு இருக்கும் என்று வருந்துவதா?? என்று தெரியாமல்எல்லாவற்றுக்கும் சேர்த்து தன்னை வருத்திக் கொண்டிருந்தாள்.

மணியின் தாத்தாவோஒருபுறம், மருமகனின் உடல் நிலை கண்டு வருந்தினார் என்றால்மறுபுறம்தந்தையின் உடல்நிலை மோசமான அதிலிருந்துஏற்கனவே தன் வயதுக்கான வாழ்வை வாழாமல்பித்து பிடித்தவன் போல் இருந்தவனமொத்த பொறுப்பையும் தன் மேல் இழுத்துப்போட்டுக்கொண்டுவெறியாக உழைக்கும்தன் பேரனை நினைத்து வருந்துவதா?? அல்லது தொழில் குழுமத்தின் அடுத்த கட்ட நகர்வின்முக்கியமானதொரு நேரத்தில்அதை வழிநடத்த வேண்டியதொழிலதிபர் சிவகுருவின் இழப்பை நினைத்து வருந்துவதா என்று தெரியாமல் தினறிப்போனார்தங்கள் தொழில் குழுமத்தின் முப்பது வருட தூண் சரிந்ததை தொடர்ந்துதொழில் போட்டியை சமாளிக்கஎன்ன செய்வது என்று தெரியாமல் தவித்துக் கொண்டிருந்தார்பின் சிவகுரு உடல்நிலை தேறிவரும்வரைதானே அந்த பொறுப்பை ஏற்று நடத்துவது என்று முடிவு செய்தவர்அதைப்பற்றி விவாதிக்கமணியை அழைத்தார்.

உள்ளே நுழைந்த மணிகைகளில் திருத்தி எழுதிய பேப்பருடன் வந்தான்அமர்ந்தவன் அதைஅவன் தன் தாத்தாவிடம் கொடுக்கபடித்த பார்த்தவர்என்ன சொல்வதென்று தெரியாமல் இவனை நிமிர்ந்து பார்த்தார்.

"நமக்கு உரிமையுள்ளதநாமதான் எடுத்துக்கணும்யார்கிட்டயும் கேட்கக்கூடாது!!எனக்கு இப்ப புரியுது தாத்தா!! மொத்த சொத்தையும் எழுதி கொடுத்த நீங்கஏன்நான் கேட்டதும் என்ன சேர்மன் ஆக்கலனு!! தைரியமா கையெழுத்துப் போடுங்க!! இப்பநீங்க போடுற கை எழுத்துக்காகஎப்பவுமே வருத்தப்பட மாட்டிங்க!!" நிறுத்திநிதானமாகதெளிவாக பேசினான் மணி

என்ன நினைத்தாரோகையெழுத்திட்டுஅந்த காகிதங்களை மணியிடம் நீட்டியவர் கண்களில்பெருமிதமும்அதைத் தாண்டிய நிம்மதியும்.

இரண்டு நாள் கழித்து,

ஃப்யூச்சர் குரூப்ஸ் சேர்மன் ஆவதற்கானமொத்த காரியங்களையும் முடித்திருந்தான் மணிஅதன் கடைசி நகர்வைதன் தந்தையின் வலது கை என்று சொல்லப்படும்சங்கரபாணியை வைத்தே முடிக்க திட்டமிட்டு அதை செயல்படுத்தினான்தனக்கும்தன் தந்தைக்கும்நிகழ்ந்த மோதலுக்கு சாட்சியாக இருப்பது இருவர் மட்டும்கண்டிப்பாகதன் தாய்அதைப் பற்றிவெளியே பேச மாட்டாள் என்று உறுதியாய் நம்பி இருந்த மணியின் கவனம்சிவகுருவின் செக்கரட்டரிசங்கரபாணி மீது விழுந்ததுஇதுவரை எதையும் வெளியே சொல்லியிறாத அவரைநிரந்தரமாக அமைதியாக்கஅவன் அடுத்த கட்ட நகர்வை நகர்த்தினான்அவரை அழைத்தவன்



                                    


"நீங்கவாங்குற சம்பளத்துக்கு விசுவாசமாக இருக்கிறதா இருந்தால்ஃப்யூச்சர் குரூப்ஸ், சேர்மனோடசெகரட்ரியா தொடரலாம்இல்லஅந்தப் பதவியில் இருக்கிற ஆளுக்குத்தான் விசுவாசமாக இருக்கணும்னு தோணுச்சுனாஇப்பவே கிளம்பலாம்!!" தன் வயதுக்கு மீறிய நிதானத்துடன் பேசியவன்சில காகிதங்களைசங்கர பாணியை நோக்கி நீட்டினாள்குழுமத்தின் அனைத்து நிறுவனங்களுக்குமான சுற்றறிக்கையோடுதானே முடிசூட்டிக் கொண்டதை தெரிவிக்கும் பொருட்டு ஏறப்பாடு செய்ய வேண்டியபத்திரிக்கையாளர் சந்திப்புக்கான அழைப்பும் இருந்ததுசங்கரபாணியும் அடுத்தடுத்த நாட்களில்தன் விசுவாசம் வாங்கும் சம்பளத்துக்குத்தான் என்று நிரூபித்தார்ஒரே வேளை அவரின் விசுவாசம்சிவகுருவுக்குத்தான் என்று முடிவெடுத்திருந்தால்மணி அவரை என்ன செய்ய திட்டமிட்டிருந்தான் என்பது அவனுக்கே வெளிச்சம்

தன் தந்தையின்வலதுகையாக செயல்பட்டவறின் மூலம்மொத்த நிறுவனத்திற்குமான செய்தியை கடத்தினான்மணியாரையும் இழக்க விரும்பாதவன்அதே நேரத்தில் அனைவரது விசுவாசமும்யாரைஎதை நோக்கி இருக்க வேண்டும் என்பதில் தெளிவாக இருந்தான்அடுத்த சில நாட்களிலேயேதிட்டமிட்டது போல்பங்கு சந்தையில் திட்டமிட்ட படி நிறுவனத்தை பதிவு செய்தான்தங்கள் குழுமத்தின் அடையாளத்தை மாற்றி அமைக்கும் விதமாகபுதிய அலுவலகத்துக்கான அடிக்கல் நாட்டப்பட்டதுஅதிலேயே அவன் தங்குவதற்கெனஅதன் மாடியில்அவனது அலுவலகத்துடன் கூடிய சிறிதாக வீடு போன்ற அமைப்புடன்

பங்குசந்தையில் பட்டியலிடப்பட்ட கம்பெனிஉடனே உயரே பறக்காவிட்டாலும்அந்தக் புதிய அலுவலக கட்டிடம் போல்ஊரே மெச்சும் வகையில் எழுந்து நின்றதுஅந்த புதிய அலுவலக கட்டிடமோஎழுந்து நின்றதுஃப்யூச்சர் குரூப்ஸ்ஸின்கோயம்புத்தூரின் புதிய அடையாளமாக.

*****************

கட்டிட திறப்பு விழா முடிந்தபத்து நாள் கழித்து.

தன் அலுவலக அறையை திறந்து கொண்டு நுழைந்த அம்மாவை பார்த்ததும்முதலில் அதிர்ச்சியடைந்தாலும்சுதாரித்துக்கொண்டுஅதை ஒட்டி இருந்ததனக்கென அவன் வடிவமைத்துக் கொண்ட தனி உலகமாக கருதியவீட்டின் கதவைநோக்கி நடந்தான்.

"ஒரு நிமிஷம்!!" சுமாவின் சொற்கள்அவன் கால்களை கட்டிப் போட்டது

ஒரு கையும்காலும்சுத்தமாக செயல்படாமல் போக மூன்று மாதஹாஸ்பிடல் ட்ரீட்மென்ட் விளைவாக கொஞ்சம் பேச ஆரம்பித்திருந்தான்சிவகுருபின் வீட்டிறக்கு வந்துவிட்ட சிவகுருவுக்குதினமும்மணியைப் பார்க்கபார்க்கஅது அவனது உடல் சுகவீனத்தைமேலும் கடுமையாக்கியதுபழனி செல்வதென்ற முடிவு செய்துபுதிய கட்டிடம் திறந்த மறுநாள்சுமாவை அழைக்கஅவளும்சிவகுருவுடன் சென்றாள்பழனி சென்றவள்தன் கணவனுக்கு வேண்டிய ஏற்பாடுகளை செய்துவிட்டுபெரியவர்கள் துணையில் சிவகுருவை விட்டுவிடுபத்து நாட்களிலேயே திரும்பி வந்துவிட்டாள்திரும்பி வந்தவளுக்கு

கடந்த பத்து நாட்களாக மணி
வீட்டிற்கு வரவில்லை என்று சொல்லப்படஅவனைத் தேடி அலுவலகத்திற்கே வந்துவிட்டாள்அவன் அருகில் சென்ற சுமா,

"உன்னநான் யாருக்கு வேண்ணாலும் பெத்திருக்கலாம்!! ஆனாநான்தான் பெத்தேன்!!நான் தான் உன் அம்மாங்கிறதுலஉனக்கு எந்த சந்தேகமும் வேண்டாம்!!" நான் தான் உன் அம்மா சொல்லும் பொழுதே உடைந்து அழ ஆரம்பித்து இருந்தாள்சுமாகட்டுப்படுத்த முடியாதவள்தன் மகனை அணைத்துஅவன் நெஞ்சில் சாய்ந்து கொண்டு அழுதாள்.

"ஏண்டா இப்படி பண்ண?" அவனுடைய சட்டையை பற்றி கேட்டவள்,

"முட்டாளாகவே வாழ்ந்திருந்தால் கூடநிம்மதியா வாழ்ந்திருப்பேனே!!என்றவள்மீண்டும் தன் மகனின் நெஞ்சில் சாய்ந்து கொண்டு அழுதால்அவள்அழுது முடிக்கும்வரை அமைதியாக இருந்தவன்பின்அவளை விலக்கிக்விட்டுஅவள்சொன்னது எதுவும் காதில் விழவில்லை என்பதைப்போலஅவன் அறையை நோக்கி நடந்தான்.

உன்ன தொந்தரவு பண்ணமாட்டேன்உன் கண்ணுல கூட படமாட்டேன்!! தயவு செய்து வீட்டுக்கு வா டா!!” குரல் தழுதழுக்க சொன்னவளின் சொற்கள் மணியின் காதில் விழுந்ததா என்பதை அவன் மட்டுமே அறிவான்

தன் அன்னை, தனக்காகத்தான் திரும்பி வந்ததிருக்கிறாள் என்பது புரிந்தாலும்அவளை ஏற்றுக் கொள்ளும் மனநிலையில்அவன் இல்லைஏனோ அவளின் வருகை முன்னைக் காட்டிலும் கூடுதல் வேகத்தில்தொழில் முனைப்பு காட்ட வைத்துஅவள் இழந்தது யாரை என்பதை அவளுக்கு முழுதாக உணர்த்து எண்ணம் கொடுத்த முனைப்பு அதுஅந்த முனைப்பிலேயேவரவே கூடாது என்று நினைத்திருந்த வீட்டுக்குள்மீண்டும் அடி எடுத்து வைத்தான்சுமா "வீட்டுக்கு வா" என்று அழைத்தபத்து நாள் கழித்துமொத்தமாக மிருகமாய் மாறியிருந்த அவனுக்குள்மனிதத்தின் மிச்சம் கொஞ்சமேனும் இருக்குமா?? என்பதை அவன் மட்டுமே அறிவான்.

***************

டிஸ்கி 

உணர்வுகள் இல்லாதமிருகமென மாறிமணி தன் அடுத்தகட்டப் பாய்ச்சலைவெறியோடிருக்கஅதே காலகட்டத்தில்டெல்லியில்தன் காதல் கொடுத்த கசப்பான நினைவுகளில் தேங்கிக் கிடந்தவள்அதிலிருந்து தன்னை மீட்டெடுக்கமனிதத்தில்மனித சேவையில்தன்னை முழுமையாக ஈடுபடுத்திக்கொண்டாள்மதுஅவளின் விடமுயர்ச்சியில் பிழைத்துக்கொண்ட சிறுவனின் தாய்அவள் கைகளை பற்றிக்கொண்டு கண்ணீர் விடமயிர்க்கூச்செறிந்தவள்பிழைக்கவே மாட்டான் என்று கைவிடப்பட்ட ஒரு சிறுவன்உயிர் பிழைப்பதற்கு முக்கியமான காரணியாக இருந்ததின்,உணர்ச்சிப்பெருக்கில் இருந்தாள்அவளைவாழ்வின் அடுத்தக் கட்டத்திற்கு நகர்த்தஅவளை தேடி டெல்லிக்கு வந்து இறங்கியது ஓர் உயிர்

அதே காலகட்டத்தில்டெல்லியில்,

தன் வாழ்வின் தூண்கள் என்று யாரை எண்ணியிருந்தாளோஅவர்கள் தனக்கு இழைத்த துரோகத்தினை எண்ணி எண்ணி கண்ணீர்விட்டவளின் காயத்திற்குஅவள் வடித்த கண்ணீரே மருந்தானதுகாலத்திற்கும்கண்ணீருக்கும் ஆறாத காயங்கள் எதுதன் காதல் கொடுத்த கசப்பான நினைவுகளில் தேங்கிக் கிடந்தவள்அதிலிருந்து தன்னை மீட்டெடுக்கமனிதத்தில்மனித சேவையில்தன்னை முழுமையாக ஈடுபடுத்திக்கொண்டாள்மது.

இந்த நான்கு வருடங்களில் மதுவின் வாழக்கையை முன்நகர்த்தியா முக்கியமான சில நிகலவுகள்.

*************

கல்லூரி முடிந்து ஒருவருடம் கழித்து,

ரஞ்சித், Nero surgeon ஆகும் முனைப்பில்சிங்கப்பூர் சென்று படிப்பதற்க்கு முன் மதுவுக்கும்அவனுக்கும்நடந்த உரையாடல்.

"அப்புறம்அடுத்து என்ன பிளான்?" சிங்கப்பூர் செல்வதற்கு முன்ஒரு வாரம் சென்னையில் தங்கி விட்டுச் செல்லலாம் என்றுதனது மூட்டை முடிச்சுகளை கட்டிய ரஞ்சித்டாக்சிக்கு காத்திருந்த வேளையில்அருகிலிருந்த மதுவிடம் கேட்டான்.

"உனக்கு டாட்டா காட்டிட்டுவீட்டுக்கு போகணும்!!" சிரித்தால் மதுசில நிமிட அமைதிக்குப் பின்

"ஐ லவ் யூ!!, மதி!!" மீண்டும் கடந்த ஒரு வருடமாகமனதுக்குள் அடக்கி வைத்திருந்ததை கொட்டிவிட்டால் ரஞ்சித்ரஞ்சித் சொன்னதை நம்பமுடியாமல்வலதும் இடமுமாக தலையசைத்தாள்.

"உன்னை நான் வற்புறுத்துறேனு நினைக்காத!! ஜஸ்ட் சொல்லணும்னு தோணுச்சுஅவ்வளவுதான்!!" என்றவனை பார்த்து சிரித்தாள்மது.

"என்னைஎதுக்கு நீ மதினு கூப்பிடுற?" பதில் சொல்லாமல் அமைதியாக இருந்தான்ரஞ்சித்.

"ரஞ்சித்!!" மது பெயர் சொல்லி அழைக்கநிமிர்ந்து அவளை பார்த்தான் ரஞ்சித்.

"நீஉன்னோட வெண்ணிலாவஎன்கிட்ட தேடுறநீ சொல்றத ஒத்துக்கீட்டுநாம கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டாகூட உன்னால சந்தோஷமா வாழ முடியாது!!. முதல்லஅவளத்தாண்டி உன் வாழ்க்கைய பத்தி யோசி!!" நிறுத்தி நிதானமாகச் சொன்னாள் மது.

"உன்னாலஅவனைத் தாண்டி யோசிக்க முடியுமா மது?" தன் மனதில் பட்டதை கேட்டான் ரஞ்சித்.

"தெரியல!! ஆனாகண்டிப்பா முயற்சி பண்ணுவேன்!! வாழ்க்கையா வாழ்ந்தாகனும்ல!!" சிரித்தவள்சில நொடிகள் யோசித்துவிட்டு.

"ஆனாகண்டிப்பா அவனோட பிம்பத்தைஎன்னாலயார்கிட்டயும் பார்க்க முடியாது!!" தீர்க்கமாக சொன்ன மதுஅவனிடம் விடைபெற்று சென்றாள்.

*************

"எனக்கு நீங்க தெய்வம் மாதிரி!!" நாற்பதுகளின் தொடக்கத்தில்தன்னைவிட பத்துப் பதினைந்து வயது மூத்த பெண்மணிதன் கையை எடுத்து கண்களில் ஒற்றிக்கொண்டு அழஉணர்ச்சிக் கொந்தளிப்பில்சிரமப்பட்டால் மது.

12 வயது சிறுவன்கிரிக்கெட் விளையாடும் போதுதலையில் அடிபட்டுபந்தின் தாக்கத்தால் அடி பட்டவுடனேயே சுருண்டு விழுந்திருந்தான்அவனைஹாஸ்பிடல் கொண்டு வரும்பொழுதுசுயநினைவை இழந்திருந்தான்அந்த சிறுவன் அனுமதிக்கப்பட்ட அன்று, trauma careல் மதுதான்டூட்டி டாக்டர்முதல்உதவி சிகிச்சை அளித்த பின்வழக்கமாக செய்யப்படும் சோதனைகள் முடிவுகளில்அந்தச் சிறுவனின்மண்டையோட்டின் பின்பகுதியில் சின்ன கிராக்அதுவும் போக பந்தின் தாக்கத்தால் concussion தான்மயக்கத்திற்கு காரணம் என்று அறியப்பட்டது. (கிரிக்கெட்டின் மீது ஈடுபாடு உள்ளவர்களுக்கு இதைப் பற்றி நன்றாகத் தெரிந்து இருக்கலாம்நுரையீரல் போலமூளையும் பஞ்சு போல் மிருதுவானது(ஹி!! ஹி!!)ஒரு உயிரின் மொத்த செயல்பாட்டையும்கட்டுக்குள் வைத்திருக்கும் மூளைஉடலமைப்பில்இருப்பதிலேயே கடினமான எலும்பால் ஆனாமண்டை ஓட்டினுள்தண்ணீர் போன்ற திரவத்தில்மிதந்து கொண்டிருக்கும்எதிர்பாராமல் நடக்கும் விபத்துகளில்தலையின் வேகமான அசைவுஅந்தத் திரவத்தின் பாதுகாப்பிலிருந்து மண்டை ஓட்டில் உட்புற சுவர்களில் மூளையானது மோதும் பொழுதுரத்தக் கசிவோ அல்லது வீக்கமோ ஏற்பட்டுநினைவு இழக்கும் பாதிப்புதான் இந்த concussion).

மூன்று நாட்களாகியும் நினைவு திரும்பாத சிறுவன்இனி பிழைப்பது கடினம் என்றே முடிவு செய்ததுசிகிச்சை அளித்துக் கொண்டிருந்தமதுவும் அங்கமாக இருந்தமருத்துவக் குழுநான்காம் நாள் ஏற்பட்டஒரு சின்ன முன்னேற்றம் கொடுத்த நம்பிக்கையில்சிகிச்சைகள் வேகம் எடுக்கபத்து நாள் கழித்து கண்விழித்தான்அந்த சிறுவன்மருத்துவக் குழுவும் பெரிதாக சாதித்து விட்ட மகிழ்ச்சியில் திளைத்திருக்கஉயிர் பிழைத்த அந்தச் சிறுவனின் பெற்றோர்மருத்துவர்களை தெய்வமேன பார்த்தனர்அவர்கள் அந்த மருத்துவக் குழுவின் தலைவரான கோபால கிருஷ்ணனிடம்நன்றி சொல்லிக் கொண்டிருக்கும் பொழுது தான்அவர்மதுதான்அவர்கள் மகன் பிழைப்பதற்கு முக்கிய காரணம் என்று கைகாட்டிவிட்டு சென்றிருந்தார்அதன் பின்னால் நடந்ததேமதுவின் சிரமத்திற்கு காரணம்.


                                    



************

இரண்டு நாள் கழித்து,

மது வேளை பார்க்கும் மருத்துவமனையில்மருத்துவர்களுக்கான கேன்டினில்மதிய உணவு உண்டு கொண்டிருந்தாள்மது.

"நான் இங்க உட்காரலாமா!! மா??" சத்தம் வந்த திசையைப் பார்த்தாள்மது.

"ஐயோ சார்!! ப்ளீஸ் உட்காருங்க!!" கோபாலகிருஷ்ணனைப் பார்த்ததும்சிரித்துக்கொண்டே சொன்னாள்மது.

"தாங்யு!! மா!!" அமர்ந்தவர், உணவருந்த தொடங்கினார்.

"இட்ஸ் அண்பேர் சார்!! Dr.சிங்தான் மேக்ஸிமம் எஃபாட் போட்டாரு!! அவர் இருக்கும்போதேஎல்லா கிரெடிட்டையும் எனக்கு கொடுத்தது!!.இட்ஸ் அண்பேர் சார்!!" இரண்டு நாட்களாக சொல்ல வேண்டும் என்று மனதில் இருந்ததைநேரம் வாய்த்ததும் சொல்லிவிட்டாள்மதுநிமிர்ந்து பார்த்து லேசாக சிரித்தவர்,

"இந்த ரெண்டு வருஷத்துலஇந்த மாதிரி எத்தனை கேஸ் நீ பார்த்து இருக்க?" மதுவைப் பார்த்துக் கேட்டார்.

"ஒரு...... இருபது.... இருபத்தைந்து கேஸ் இருக்கும்!!" திடீர் கேள்வியில் குழம்பினாலும்பதில் அளித்தாள் அது

"நான் ஹெட் இஞ்சுரி கேஸ் கேட்கலா மா!!கண்காஷன் கேஸ்எத்தனை அட்டென்ட் பண்ணி இருக்க?" தன் கேள்வியை தெளிவாக்கினார்

"இதுதான் பர்ஸ்ட்!!" சில நொடிகள் யோசித்தவள்உதடு பிதுக்கினாள்.

"நானும், Dr. சிங்கும்எங்க சர்வீஸ்லஇத மாதிரி எத்தனை கேஸ் பார்த்திருப்போம்னு நினைக்கிற?" அடுத்த கேள்வியைக் கேட்டார்.

"................" மீண்டும் உதடு பிதுக்கியவள்"எனக்கு எப்படித் தெரியும்?" என்பது போல் தோள்களை உயர்த்தினாள்

"ஜஸ்ட்த்ரோ மீ சம் நம்பர்?"

"ஒரு... அம்பது... அறுபது!!" குத்துமதிப்பாக சொன்னால் மது.

"இட்ஸ் ஜீரோ!!, சீஹெட் இஞ்சுரி ரொம்ப ரெகுலரான ஒன்னு!! நான் உன் வயசுல இருக்கிறப்பவருசத்துக்கு, முப்பதுநாற்பது கேஸ் பார்த்திருப்பேன்!! பட்கண்காஷன் எனக்கும் சரிநீ சொன்ன Dr.சிங்குக்கும் சரிஇதுதான் பர்ஸ்ட் டைம்!! அண்ட்உனக்கே தெரியும்நான் சும்மா பேசணும்னு பேசுற ஆள் கிடையாது!! அதுவும் போகடாக்டர் சிங்என்கிட்ட சொன்னதத்தான் நான் அந்த பையனோடபரேண்டஸ் கிட்ட சொன்னேன்!!நீயும் தமிழங்கிரதால இல்ல!!. You deserve it. Characters are not made in crisis, they are exhibited!!. You exhibited your talent in a crisis. That's it!! இன்னும்அந்த பாராட்டுக்களுக்குதகுதி இல்லை உனக்கு தோணுச்சுன்னாஐ டேக் பேக் மை வேர்டஸ்!!" என்றவர்எழுந்து கை கழுவச் சென்றார்சுய கழிவிரக்கத்தில் இருந்துதன்னை மீட்டுக்கொள்ளபோராடிக்கொண்டிருந்த மதுவிற்குபெரும் தாக்கத்தைத் அந்த தருணம் அது.

****************

இரண்டு வாரங்கள் கழித்து,

"நான் எப்பதிரும்பவும் கிரிக்கெட் விளையாட முடியும்?" எப்பொழுதும் போல் தினசரி பரிசோதனைக்கு சென்றிருந்த மதுவைப் பார்த்து, சாவை நெருங்கிதொட்டுவிட்டுஅதன் பிடியில் இருந்துதப்பிவந்த அந்த சிறுவன் கேட்டான்கொஞ்சம் உடல்நிலை தேறியதும்அவன் கேட்ட கேள்வியில், மதுவும் திகைத்துத்தான் போனாள்சமாளித்துக்கொண்டு.

"இன்னும் கொஞ்ச நாள் போகட்டும்!!" என்றவள், அவன் தலையை வாஞ்சையுடன் தடவி கொடுத்தாள்.

அந்தச் சிறுவனின் அன்னையோஎரித்துவிடுவது போல் தன் மகனை முறைத்துக் கொண்டிருந்தாள்அன்றைய பரிசோதனை சுற்றை முடித்து கொண்டுதனது அறைக்கு வந்த மதுவின் நினைவில் அந்தச் சிறுவன் கேட்ட கேள்வியும்அதற்குஅவனது அம்மா கொடுத்த எதிர்வினையும் மனதில் ஓடிக்கொண்டிருந்ததுகள்ளம் கபடமில்லாத சிறுவர்களின் உலகம் மிகவும் அலாதியானதுதான் என்ற எண்ணம் அவளுக்கு தோன்றதனக்குள் சிரித்தவள்அந்தச் சிறுவனின் அம்மா முறைத்தது நினைவுக்கு வரதான் அந்த அறையை விட்டு வெளியே வந்ததும் என்ன நடந்திருக்கும் என்று யோசித்தவள்அடக்க மாட்டாமல் வாய்விட்டு சிரித்தாள்அவளின் சிரிப்பை இடையூறு செய்ததுதொலைபேசி அழைப்புரஞ்சித் தான் அழைத்திருந்தான்அழைப்பை எடுத்து தொலைபேசியை காதுக்கு கொடுத்தவள்,

"இன்னும் ஹாஸ்பிடல்ல தான இருக்க?" ஹலோ என்று சொல்வதற்கு முன்னமேரஞ்சித் கேட்கஅப்பொழுததான் அவளுக்கு நினைவுக்கு வந்ததுஅவன் டெல்லி வருகிறேன் என்று சொன்னதுமதுவுக்கு.

"இல்லையே!! வீட்டுக்கு வந்துட்டேன்!!" சமாளித்தாள்.

"தேங்க் காட்!!கதவ திற!!நான் வெளியே தான் வெயிட் பண்றேன்!!" என்று ரஞ்சித்து சொல்லவும்நன்றாக மாட்டிக் கொண்டோம் என்பதை உணர்ந்த மது

"ஒருமினிட்ஸ் வெயிட் பண்ணுறியா?" "என்ன சொல்லி சமாளிக்கலாம்" என்று யோசித்தாள்.

"இன்னும் ஹாஸ்பிடல்ல தான் இருக்க?" நான்கு வருட நட்பில்மதுவை முழுதாக புரிந்து வைத்திருந்தான் ரஞ்சித்.

"சாரி டா!! சாரி டா!!" என்று வழிந்தாள்.

"பொய் சொன்னதுக்கும்என்ன வெயிட் பண்ண வச்சதுக்கும்உனக்கு என்ன பனிஷ்மெண்ட் கொடுக்கலாம்னுநான் யோசிச்சு முடிக்கிறதுக்குள்ளஒழுங்கா வந்து சேரு!!" என்றவன் அழைப்பை துண்டித்துவிட்டான்.

மது வேலைபார்த்த ஹாஸ்பிடல் அருகேமிகவும் பாதுகாப்பானஒரு கேட்டட் கம்யூனிட்டி அப்பார்ட்மெண்ட் ஒன்றில்தான் வசித்து வந்தாள்குடியிருப்பவர்களையும்அவர்கள் மூலம் பதிவு செய்யப்பட்ட நபர்களைத் தவிரவேறு யாரையும் உள்ளே அனுமதிக்க மாட்டார்கள்சிங்கப்பூரில் படிப்பை முடித்தவன்இந்தியா வந்து இரண்டு மாதங்களுக்கு பின்இப்பொழுதுதான் மதுவைப் பார்க்க டெல்லி வருகிறான்ரஞ்சித்.

*********************

20 நிமிடம் கழித்து,

அப்பார்ட்மெண்ட் வாயிலில்ஆட்டோவில் வந்து இறங்கினாள்மது.

"மேடம்!! உங்கள பாக்குறதுக்கு விசிட்டர் வந்து இருக்காங்க!!" மதுவை கவனித்துவிட்ட காவலாளிஅவளிடம் ஓடி வந்து சொன்னார்.

இரண்டு நாட்களுக்கு முன் ரஞ்சித்அப்புறம்இங்கு மருத்துவமனையில் வேலை பார்க்க ஆரம்பித்த பின்புதிதாக நடப்பு வட்டத்தில் சேர்ந்த இரண்டு மூன்று நபர்களை மட்டுமேதன்னை பார்க்கவரும் விருந்தினர்களாக பதிவு செய்திருந்தாள் மது"எதுக்காக ரஞ்சித் விசிட்டர் ரூம்ல வெயிட் பண்ணனும்என்ற சிந்தனையுடனேவாயில் கதவின் அருகிலேயே இருந்த விசிட்டர் அறைக்குள் நுழைந்தவள்ஒரு நிமிடம் ஸ்தம்பித்து போனாள்பின் சுதாகரித்துக் கொண்டவள்,

"இவங்க யாருன்னு எனக்குத் தெரியாது??" என்றவள்விறுவிறுவென்று தனது அப்பார்ட்ஸ்மெண்டை நோக்கி நடந்தாள்.

"பானு மா!! பானு மா!! ப்ளீஸ்!! பானு மா!!" என்ற சிவகாமியின் கெஞ்சல்அவள் நடையின் வேகத்தை கூட்டியதுமுதலில் வேகமாக நடக்க ஆரம்பித்தவள்சிவகாமியை உள்ளே அனுமதிக்க மறுத்த காவலாளிகளிடம்அவள் கெஞ்சுவது காதில் விழஓட ஆரம்பித்தாள்.

அப்பார்ட்மெண்டில் நுழைந்தவள்தன் தோள் பையை சோபாவில் எறிந்தாள்கைகளால் முகத்தை மூடிக்கொண்டுஅமைதியாக அமர்ந்தாள்அவள் அப்படி அமர்ந்துஇரண்டு நிமிடம் கூட இருக்காதுஅவளது தொலைபேசி அடித்ததுஅதை எடுத்து காதுக்கு கொடுக்க,

"மேடம்உங்கள பாக்க வந்தத விசிட்டர்மயங்கி விழுந்துட்டாங்க!!" காவலாளி அறையில் ஒருவர் பேசஅவள் உள்ளம் முரண்டு பிடித்தாலும்கால்கள் ஏனோ வாயிற்கதவை நோக்கி விரைந்ததுஎதிரே வந்து கொண்டிருந்தரஞ்சித்தை கவனியாமல் ஓட்டமும் நடையுமாக பதட்டமாக கடந்து சென்று அவளை கேள்வியாக பார்த்தவன்பின் அவள் பின்னால் சென்றான்பார்வையாளர் அறையிலிருந்த ஷோபாவில் படுக்க வைக்கப்பட்டு இருந்தாள் சிவகாமிஏற்கனவே தண்ணீர் தெளிக்கப்பட்டு இருந்ததற்கான தடயங்கள் இருந்தது முகத்தில்ஒரு நிமிடம் தன் தாயின் நிலையை நினைத்து கலங்கித்தான் போனாள் மது.

"ஆம்புலன்ஸ்க்கு சொன்னீங்களா?" சிவகாமியைப் பரிசோதித்தவள்வாயில் காவலர்களிடம் வினவினார்அவர்கள் இல்லை என்று தலையசைக்கஅவள் ஆம்புலன்சுக்கு அழைக்க முயற்சிக்கையில் தான்

"வேண்டாம்கார்ல கொண்டு போகலாம்!!" என்ற ரஞ்சித்தின் சத்தம் கேட்டு அவனை பார்த்தாள்.

அடுத்த அரை மணி நேரத்தில்மது வேலை செய்யும் மருத்துவமனையிலேயேஅட்மிட் செய்யப்பட்டிருந்தாள் சிவகாமிமருத்துவமனையில் நுழைந்ததும்அட்மிட் செய்வதற்கான படிவம் ரஞ்சித்தின் கைகளில் கொடுக்கப்படஅவனோசெய்வதறியாது முழித்துக் கொண்டிருக்கஅவன் கையிலிருந்து அதை வாங்கிய மது கடகடவென பூர்த்தி செய்து கொடுத்தாள்ஏதோ ஒரு அவசர நிலைக்கு உதவுகிறாள் என்றுதான் அதுவரை நினைத்திருந்தால் ரஞ்சித்பின் கடந்த இரண்டு வருடத்தில் பழகிய நபராக இருக்கக்கூடும் என்று நினைத்தான்.

பத்து நிமிடம் கழித்து,

"கவலைப்படுவதற்கு ஒண்ணுமில்ல!!, ஹைபர்தென்ஷன்ஹை B.P.!! செட்டேட் கொடுத்திருக்கோம்!! இப்போதைக்கு ரெஸ்ட் எடுக்கட்டும்நாளைக்கு வரைக்கும் அபசர்வேசன்ல்அ வச்சிருக்கலாம்!!, ஸ்டேபில இருந்தாநாளை டிஸ்சார்ஜ் பண்ணிக்கலாம்!!" என்றமருத்துவர்அந்த அறையிலிருந்து வெளியேறினார்.

மருத்துவர் சென்றதும்சிவகாமியின் அருகில் அமர்ந்தவள்தன் அன்னையைப் பார்த்தாள்அவள் மறக்க நினைத்த வாழ்வின் எண்ணங்கள்மனதை நிரப்பிக்கொள்ளமதுவின் மனதோஉலைகலன்யெனபலதரப்பட்ட உணர்ச்சிகளால் கொந்தளித்துக் கிடந்ததுதன் எண்ணங்களிலிருந்து தன்னை மீட்டுக் கொண்டவள்உறங்கிக் கொண்டிருக்கும்தன் தாயை நிமிர்ந்து பார்த்தாள்கடைசியாகப் பார்ப்பதைக் காட்டிலும்சற்று மெலிந்து இருந்தால்தோலின் மினுமினுப்பு காணாமல் போயிருந்ததுமுடிகளில் பாதி நரைத்திருந்தது

சிவகாமியை யார் என்று தெரியாது என்று சொல்லிவிட்டு சென்ற பொழுது, "பானு மா!! பானு மா!! ப்ளீஸ்!!" என்ற தன் தாயின் வார்த்தைகளில் இருந்த வலிஇப்போதுதான் மதுவின் மனதை எட்டியதுமனதை எட்டிய வலிகண்ணீராககண்களின் வழியே வலியதுடைத்துக் கொண்டுவளை


"யாரு இவங்க?" ரஞ்சித்தின் கேள்விஅவளை நிஜ உலகிற்கு கொண்டு வந்ததுமதுவின் கண்களில் வழிந்த கண்ணீர்ரஞ்சித்தின் அமைதியையும் கலைத்திருந்தது.

"அம்மா!!" கண்களில் இருந்து மீண்டும் கண் நீர் வெளியேறியது.

முதலில் அதிர்ச்சி அடைந்த ரஞ்சித்தின் மனதில் ஆயிரம் கேள்விகள்ஆனால் சூழ்நிலை கருதிதக்க சமயம் வரும்பொழுது கேட்டுக்கொள்ளலாம் என்று அமைதியானான்.

************



கருத்துகள் இல்லை:

கருத்துரையிடுக