http://www.kanavu-kathali.com/ கனவு காதலி : வல்லவன் - பகுதி - 43

பக்கங்கள்

திங்கள், 22 மார்ச், 2021

வல்லவன் - பகுதி - 43



மறுநாள் காலை, 

"என்னோட பேக்!!" என்று பதறிக் கொண்டிருந்த சிவகாமியைத்தான், உள்ளே நுழைந்ததும் பார்த்தால், மது.

"என்கிட்ட தான், இருக்கு!!" என்ற மதுவின் சொற்களில் நிம்மதியடைந்தவள், தன் மகளை இரண்டு நொடிதான் பார்த்திருப்பாள், தலையை குனிந்து கொண்டாள், சிவகாமி.

அதிகாலையில், தனது அபார்ட்மெண்டுக்கு சென்ற மதுவிடம், வாயில் காவலர் ஒருவர் வந்து, தற்பொழுது, சிவகாமி பதறிக்கொண்டு கேட்ட பேக்கை கொடுத்திருந்தார்.

"ஏதாவது வேணும்னா நர்ஸ் சொல்லுங்க!! என்னோட ரவுண்ட்ஸ் முடிஞ்சதும் வந்து பார்க்கிறேன்!!" தன் தாயை பார்க்காமல், எங்கோ பார்த்து வெறித்துக்கொண்டு சொன்ன மது,

"நீ, போய் ரெஸ்ட் எடு!!" என்று ரஞ்சித்திடம், தன் வீட்டின் சாவியை கொடுத்தாள்.



அன்று மாலை 6 மணி,

"உன்னோட பிளைட் டிக்கெட், இன்னும் நாலு மணி நேரம் இருக்கு!! என்னோட ஃப்ரெண்ட் ரஞ்சித் ஏர்போர்ட்ல ட்ராப் பண்ணுவான்!!" பிளைட் டிக்கெட்டை, தன் தாயிடம் நீட்டியவள், மனப்பாடம் செய்ததைப் போல கடகடவென்று ஒப்பித்தாள், மது.

எப்பவும் சொல்லாத சிவகாமி, மது கொடுத்த டிக்கெட்டை வாங்கிக் கொண்டாள். சிவகாமி அதை வாங்கிக் கொண்டு அந்த அறையை விட்டு வெளியேற முற்பட்டாள்.

"எனக்கு தெரியும்!!" என்று குரல் தழுதழுக்க சிவகாமி பேச, எனும் மது பெண் கால்கள் நகர மறுத்தது.

"எனக்குத் தெரியும், எனக்கு மன்னிப்பே கிடையாது!!. நான் பண்ணது பெரிய பாவம்!!" சிவகாமி விசும்ப ஆரம்பித்தாள். கண்களைத் துடைத்துக் கொண்டாள்.

"என்ன மன்னிக்கவே மாட்டியா? பானு மா!!" அடக்கமாட்டாமல் அழ ஆரம்பித்தால், சிவகாமி.

"உன்ன, ஆள் ஆகணும்னு மட்டும்தான் டா!! நான் உயிர் வாழ்ந்ததே!!” அழுகையின் ஊடே சொன்னவள், ரஞ்சித் அறையில் நுழைந்ததும், கண்களை துடைத்துக் கொண்டாள். 

உள்ளே வந்த ரஞ்சித், மதுவின் காதில் ஏதோ சொன்னான். அவனிடம், அவள் "தேங்க்ஸ்" என்றதும், அவன் அங்கிருந்து நகர்ந்தான். சிவகாமியிடம் திரும்பிய மது,

"டாக்ஸி வந்துருச்சு!!" என்றவளை, கெஞ்சும் விழிகளுடன் பார்த்தவாறு இருந்தாள், சிவகாமி. ஒரு பெருமூச்சு விட்ட மது.

"உடம்ப பாத்துக்க!!, ஊருக்குப் போனதும் எனக்கு மெசேஜ் பண்ணு!!" என்று தனது விசிட்டிங் கார்டை தன் தாயிடம் நீட்டினாள். அதை அவள் பெற்றுக்கொண்ட அடுத்தகணம், அந்த அறையைவிட்டு வெளியேறினாள், மது.

*************

இன்று இரவு,

"என்னது இது?" ரஞ்சித்தை பார்த்து கேட்டாள் மது.

"இந்த பேக் உனக்கு குடுக்குறதுக்குத்தான் கொண்டு வந்தாங்களாம்!!" என்ற ரஞ்சித், சிவகாமி, வாங்க மறுத்த பையை மதுவிடம் நீட்டினான். அதை வாங்கி மது, அதில் என்ன இருக்கிறது என்று கூட பார்க்காமல், கபோர்டு திறந்து, அதை, அதற்குள் வைத்தாள்.

இருவரும் சாப்பிட்டு முடித்தார்கள், அது சிங்கிள் பெட்ரூம் அப்பார்ட்மெண்ட் என்பதால், ரஞ்சித்துக்கு ஹாலிலேயே படுக்கையை தயார் செய்தவாறே,

"சரி, இப்ப சொல்லு!! நீ ஏதோ முக்கியமான விஷயம் பேசணும்னு சொன்ன?" சிவகாமியின் எதிர்பாராத வரவால், ரஞ்சித்திடம் பேசுவதற்கு, இப்போதுதான் நேரம் கிடைத்தது மதுவுக்கு.

"நெக்ஸ்ட் வீக், பொண்ணு பார்க்கப் போறேன்!!" ரஞ்சித், சொன்ன செய்தியும், அவனது சிரிப்பும், மதுவை, சிவகாமியின் நினைவில் இருந்து மொத்தமாக ஒரு நொடியில் மீட்டுவிட்டது. பின்னர் அது தொடர்பான பேச்சிலேயே, அடுத்த அரை மணி நேரம் செல்ல, தூங்குவதற்காக எழுந்து தன் அறைக்கு சென்றாள், மது.

"மதி!!" மது, கதவை அடைக்கும்முன், அவள் பெயர் சொல்லி அழைத்தான், ரஞ்சித்.

"உனக்கும், உங்கம்மாக்கும், என்ன பிராப்ளம்னு தெரியல!!, பட், முடிஞ்சா, அவங்கள மன்னிச்சுரு!! Never Judge people on their worst mistakes!!" விரக்தியாக சிரித்த மது,

"உன்னால, வெண்ணிலாவை மன்னிக்க முடியுமா?" திருப்பி கேட்டாள். விரக்தியாக சிரிப்பது ரஞ்சித்தின் முறையானது.

"Ok, never mind!! good night!!" என்ற ரஞ்சித், போர்வையை இழுத்து முகத்துக்கு போர்த்திக் கொண்டான்.

**************

மற்ற உறவுகளை போல் அல்லாமல், பெற்றவர்களும், உடன்பிறந்தவர்களும், நமக்கு கொடுக்கப்பட்ட உறவு, மற்றவை அனைத்தும் நியாயமாக தேர்ந்தெடுத்துக் கொள்வது. பிடித்திருக்கிறதோ, இல்லையோ, அவர்களுடன் சேர்ந்து இருக்கிறோமோ, இல்லையோ, சாகும் வரையில் நாமே நினைத்தாலும் மாற்றிக்கொள்ள முடியாத உறவு, அது. நான்கு வருடங்களுக்கு முன் பார்த்த தன் தாய்க்கும், அடையாளமே தெரியாத வகையில் கலை இழந்து, கசக்கிப் போட்ட பழைய துணியென கிடக்கும் தன் தாய்யைப் பார்த்ததும் மதுவின் உள்ளத்தில் ஈரம். அதுவரை, அவளிடமிருந்த வைராக்கியத்தை சோதனைக்கு உள்ளாக்கியது, காந்தல் துணியாய் கிடக்கு அவள் தாயின் நிலை. உறவுகளும், சமூகம் அண்ணார்ந்து பார்த்த, எப்பொழுதும் கம்பீரத்துடன் இருக்கும் தன் தாயிடம், அந்த கம்பீரம் அவள், எவ்வளவோ தேடிப்பார்த்தும் காணக் கிடைக்கவில்லை. காலத்தாலோ, விதியாலோ, இழந்த மதியாலோ, நிகழ்ந்த ஒரு நிகழ்வு, தாய்க்கும் மகளுக்கும் இடையே இருந்த மொத்தத்தையும் பறித்துக் கொண்டது.

துணை இல்லாமல், இச்சமூகத்தில் தனியாக வாழ்வது என்பது எவ்வளவு சவாலான காரியம் என்பதை, கடந்த நான்கைந்து வருடங்களில், தன் வாழ்க்கையில் நடந்த சில கசப்பான அனுபவங்களின் மூலம் உணர்ந்திருந்தாள், மது. அப்படியான சூழலில் தன் தாய் இருபது வருடங்கள் துணை இல்லாமல் வாழ்ந்திருக்கிறாள் என்று புரிதல், முன்பு தாயின் செயலை ஈனத் தனம் என்று கருதிய எண்ணம் ஓரிரு வருடங்களுக்கு முன்பே மாறி இருந்தது. அந்த வார்த்தைகள் கூட, உடரலுறவில் வெளிப்படுத்தும் வக்கிரங்கள் என்ற அளவில் அவளால் புரிந்து கொள்ள முடிந்தது. உண்மையைச் சொல்லப் போனால், அதைத் தன் தாயின் தவறாகக் கூட அவள் நினைக்காமல், அவளது பழக்கினாமாக இருக்கலாம் என்ற எண்ணத்திற்கு வந்திருந்தாள். சமூகத்தால் மதிக்கப்படும் வாழ்க்கை, குடும்பம் என்ற எல்லாவற்றையும் தாண்டி, வாழ்க்கையில் துணை என்பது எவ்வளவு முக்கியம் என்பதை அவள் உணர்ந்திருந்தால். 

அதே நேரத்தில், தன் தாயின் செயலுக்கு ஆயிரம் காரணங்கள் இருந்தாலும், ாவாய் அனைத்தும் நியாயமானதாக இருந்தால் கூட, அதற்கு மது கொடுத்த விலை, அவளது வாழ்க்கை என்பதால், தன் தாயை மன்னிக்கும் மனநிலையை, தான் என்றுமே பெறப் போவதில்லை என்பதையும் உணர்ந்திருந்தாள். இந்த சமூகத்தால் அங்கீகரிக்கப்பட்ட திருமண வாழ்வை அவள் அவள் வாழாவிட்டாலும், குறுகிய காலமென்றாலும், உயிரல் கலந்துவிட்ட ஒருவனுடன், கொடுப்பினை போன்றதொரு வாழ்வை, மணியுடன் வாழ்ந்திருந்தாள், அவள். அனைத்தையும் தாண்டி, வாழ்வில் ஒருவரை மனதார ஏற்றுக் கொண்டபின், மற்றொருவரை அந்த இடத்தில் வைத்துப் பார்க்க உண்மையிலேயே முடியுமா? அப்படி முடியும் என்றால்? தன் அப்பாவின் முக்கியத்துவம் தன் அம்மாவின் வாழ்வில் அவ்வளவு தானா? அவனின் வாழ்வில், தனது முக்கியத்துவம், அவ்வளவுதானா? அடுத்த ஜென்மத்துல எனக்கு அம்மாவா பிறப்பாயா என்று கேட்டவனுக்கு, எல்லாமுமாய் இருக்கிறேன் என்று தன்னையே கொடுத்தவளை, அவன் அவ்வளவு எளிதாக கடந்துவிட்டானா?, அவ்வளவுதானா நான்? என்பதை அவளால் ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை. இரு கேள்விகளுக்கும் விடையை எண்ணி, எண்ணி, அவள் எத்தனை முறை கலங்கினாள், கண்ணீர் விட்டாள், என்பதை காலம் மட்டுமே அறியும். இது அனைத்திர்க்கும் காரணம் தன் தாய் என்பதால், அவளை தன் வாழ்நாள் முழுவதும் மன்னிக்க முடியும் என்று தோன்றவில்லை மதுவுக்கு. 

**************

மும்பையில் நிகழ்ந்த அந்த செய்தியாளர் சந்திப்பிற்கு, இரண்டு வாரங்களுக்கு முன், மதுவின் வாழ்வில்

தலையில் பந்தடிபட்ட அந்தச் சிறுவனும், அவனது பெற்றோரும் எதிரே அமர்ந்து இருக்க, மது, அந்தச் சிறுவனுக்கு, அன்று காலை செய்யப்பட்ட மருத்துவ பரிசோதனையின் முடிவுகளை, ஆராய்ந்து கொண்டிருந்தாள். ஒன்றரை வருடத்தில் நன்றாக வளர்ந்திருந்தான், மது, என்ன சொல்லப் போகிறாளோ என்ற தவிப்பு மூவரின் முகத்திலும். அந்த தவிப்பை மதுவும் கவனித்திருந்தால். பெற்றோரின் தவிப்பை புரிந்துகொள்ள முடிந்த மதுவால், அந்தச் சிறுவனின் தவிப்பைப் பார்த்தவள்,

"ஒன்னும் இல்ல பயப்படாத" இளம் வயதிலேயே, உயிருக்கு பயப்படும் அவனை தெம்பூட்டும் விதமாக சொன்னாள். 

பின் தன் கவனத்தை, மருத்துவ பரிசோதனை முடிவுகளில் திருப்பினாள். அனைத்தையும் ஆராய்ந்து முடித்தவள் நிமிர்ந்து,



                                    


"உங்க பையன் நினைச்சதை விட வேகமாகவே ரெக்கவர் ஆயிட்டான்!! இனி நீங்க பயப்பட தேவையில்லை!! அவனுக்கு தலைசுத்தறது, மயக்கம், இந்த மாதிரி ஏதாவது சிம்டம்ஸ் இருந்தா, கெட் மெடிக்கல் ஹெல்ப்!! அவ்வளவுதான்!!" என்றதும், பெற்றோரின் முகத்தில் நிம்மதி. சிறுவனின் முகத்தில், அதே பரிதவிப்பு. அதைக் கண்ட மது, என்ன? என்பது போல், அந்த சிறுவனைப் பார்த்தாள்

"நான் திரும்பவும் கிரிக்கெட் விளையாடலாமா?" அவன் பரிதவித்தது உயிருக்கு பயந்து அல்ல, விளையாட முடியுமா? முடியாதா? என்றுதான் என்பதை உணர்ந்த மது, சிரித்து விட்டாள். அந்தச் சிறுவனின் பெற்றோரோ, அவனை எரித்து விடுவதுபோல், முறைத்துக் கொண்டிருந்தனர்.

"நீ கொஞ்சம் வெளிய வெயிட் பண்ணு!!" அந்தச் சிறுவனை அந்த அறையிலிருந்து வெளியேறினாள், மது.

ஏனோ அந்தச் சிறுவனின் பரிதவிப்பு, அவனுக்காகப் பரிந்து பேச வேண்டும் என்ற உணர்வை உண்டு பண்ணியது. அதுவும் இல்லாமல், ஒரு டாக்டராக, அந்த சிறுவன், முழுமையாக குணமடைந்து விட்டான் என்று தெரிந்ததாலும், அந்த சிறுவன், அறையிலிருந்து வெளியேறியதும், அவனின் பெற்றோரிடம் அந்தச் சிறுவனுக்கு பரிந்து பேச ஆரம்பித்தவள், ஒருவாராக, அவனை விளையாட அனுமதிக்க சம்மதம் வாங்கி விட்டாள். அவர்கள் சம்மதித்ததும், மீண்டும் அந்தச் சிறுவனை உள்ளே அழைத்தாள், இன்னும் அதே பரிதவிப்புடன் உள்ளே வந்தான் அந்த சிறுவன். மது அந்த சிறுவனின் தாயாரிடம் கண்களை காட்ட,

"ஹெல்மெட் போடாம விளையாடவே கூடாது!! பிராமிஸ் பண்ணு!!" என்று தன் மகனைப் பார்த்து அந்த அம்மா கை நீட்ட, தன் தாயை அட்டை போல ஒட்டிக்கொண்டு, அழ ஆரம்பித்துவிட்டான், அந்தச் சிறுவன். அவன் அழுகையை நிறுத்துவது, பெரும்பாடாய் போனது அந்தத் தாய்க்கு. சிறுவனின் மகிழ்ச்சியான அழுகையில், மது நெகிழ்ந்திருந்த வேலையில், பட்டென, அவள் காலில் விழுந்து ஆசிர்வாதம் வாங்கினான், அந்தச் சிறுவன். தமிழ்நாட்டைப் போல் அல்லாமல், வட இந்தியாவில், பெரியவர்களின் காலில் விழுந்து ஆசிர்வாதம் வாங்குவது, வழக்கமான ஒன்றுதான் என்று மதுவுக்கு தெரிந்தாலும், அந்தச் சிறுவனின் செயலை சுத்தமாக எதிர்பார்த்திருக்கவில்லை, அவள். அந்தச் சிறுவனின் செயல் ஏதோ செய்தது அவளை.

*************

அன்று இரவு,

சாப்பிட்டு முடித்தவளுக்கு, அந்த சிறுவனின் நினைவே திரும்பத் திரும்ப ஓடிக்கொண்டு இருந்தது, மனதில். அந்தச் சிறுவனின் பரிதவிப்பு, திரும்பத், திரும்ப அவளது இதழ்களில் புன்னகையை கொண்டு வந்தது. சிறுவர்களின் உலகம்தான் எவ்வளவு அலாதியானது என்று நினைத்தவள் மனதில், இதேபோன்ற பரிதவிப்புடன், இன்னொரு சிறுவனின்முகம் வந்து நின்றது. அவள் இதழ்களில் இருந்த சிரிப்பு காணாமல் போக, முகம் வெளிறியது, கண்களில் இருந்து கண்ணீர் வழிந்தோடியது.

***************

நிகழ்காலம்.

அந்த ஃப்யூச்சர் குரூப்ஸ்ஸின் அலுவலகமே விழாக்கோலம் பூண்டிருந்தது. அவினாஷ் தாக்கறின், கிரீன் பவர் நிறுவனத்தை, கையகப்படுத்தியதற்கான அறிவிப்பு மின்னஞ்சலோடு, அதற்க்கு உழைத்த அனைவரையும் குறிப்பிட்டு பாராட்டி, ஒரு மின்னஞ்சல் அனுப்பினான், மணி. அவனது மொத்த குழுமமும் கொண்டாட்டத்தில் திளைத்திருக்க, அந்தக் கொண்டாட்டம் அவனுக்கு மூச்சுத் திணறலை கொடுத்தது. அடுத்த மூன்று நாட்களுக்கான அனைத்து, அப்பாயிண்ட்மெண்டுகளையும் கேன்சல் செய்தவன், டைகர் வேலி எஸ்டேட் சொல்லும் எண்ணத்துடன், தனது, அலுவலக அறையில் இருந்து வெளியேறினான்.

கதவை திறந்தவன், வாழ்வில் மீண்டும் நுழைந் தாள் மது!! இந்தமுறை அவள் அருகில் நேத்ரா.

மணியின் வாழ்வில் மது திரும்பவும் நுழைவதற்கு, இரு நாட்களுக்கு முன்.

பெரும் குழப்பத்திலும், தவிப்பிலும், கோயம்புத்தூர் விமான நிலையத்தில் வந்திறங்கினாள் மது. எங்கு சென்று தங்குவது? மொத்தமாக துண்டித்துவிட்டு சென்ற நட்பை சந்திக்கலாம்? என்ற குழப்பம். முழு மனதுடன் மணியை மன்னிக்க முடியாவிட்டாலும், அத்தனைக்கும் தானும் ஒரு காரணம் என்ற குற்ற உணர்வில், வாழ்வின் கசப்பான நாட்களை கடந்து செல்ல, அவள் முடிவு செய்திருந்தாலும், மணியின் மனநிலை என்னவாக இருக்கும்?, அவனும் தன்னைப் போலவே இன்னும் தவித்துக் கொண்டுதான் இருப்பானா? இல்லை தன்னை வெறுத்து இருப்பானா? அப்படி, அவன் தன்னை வெறுத்து, கோபப்பட்டால், என்ன செய்வது? என்ற தவிப்பு.

டாக்ஸியில் ஏறியவள், அடுத்த ஒரு மணி நேரத்தில் ரெசிடென்சி ஹோட்டலில், ஒரு அறையில் இருந்தாள். தவிப்புடன், எழுந்து சென்று அறையின் கதவைத் திறந்தவள் கண்ணில்பட்டது அறை எண் 303. முதலில் அந்த அறையை பெறத்தான் முயற்சி செய்தாள், ஆனால் அது ஏற்கனவே வாடிக்கையாளர் ஒருவரால் எடுக்கப்பட்டிருந்தது. ஏக்கமாக, அந்த அறைக்கதவையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள், மது. பின், மனதை கட்டுக்குள் கொண்டு வந்தவள், கிளம்பி மணியின் அலுவலகத்திற்கு சென்றாள். தான் பிறந்து வளர்ந்த சொந்த ஊர், அன்னயோன்யமான நகரம், இன்று அந்நியமாக தெரிந்தது, அந்த ஊரைத் தாண்டி, வேறு ஒரு உலகை, நான்கு வருடங்களுக்கு முன்வரை யோசித்து இருக்கவில்லை, அவள். பிரம்மாண்டமான, கோயம்புத்தூரில் அடையாளம் என்று மாறிப் போயிருந்த, அந்த கட்டிடத்தை பிரமிப்புடன் பார்த்தாள், மது. நெஞ்சம் படக்க, அந்த கட்டிடத்தினுள் நுழைந்தவளுக்கு, மணி மும்பை சென்று இருப்பதாக செய்தி சொல்லப்பட, ஐந்து நிமிடம் கழித்து, வெளியேறினாள். மீண்டும் அந்த கட்டிடத்தை வெறித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள் நெடுநேரம்.

*************

அந்த வீடியோ பார்த்ததிலிருந்து, மணியின் நினைவுகள் நிரந்தரமான கசப்பை, அவளுக்கு கொடுத்திருந்தது. அந்தச் சிறுவனும், அவனது தாயும், காயமுற்ற மணி, முதல் முறையாக டென்னிஸ் விளையாடிவிட்டு வந்து, மதுவை கட்டிக்கொண்டு அழுததை ஞாபகப் படுத்தியது. அந்த நிகழ்வு, மதுவை பொறுத்தவரை, மணியன் வாழ்வில், அவள்தான் அச்சாணி என்று நங்கூரம் இட்டு சொன்ன நிகழ்வு. வாலிப மணியின் நினைவுகளை வெறுத்தவளால், சிறுவனாக, பரிதவிப்புடன் தன்னை ஒட்டிக்கொண்டு திரிந்த மணியின் நினைவுகளை வெறுக்க முடியவில்லை. நான்கு வருட கசப்பையும் மீறி, முதன்முதலாக அவனது நினைவுகள் தித்திப்பாய் தோன்றிய காலங்களின் நினைவுகள், அவள் மனதினுள் புது சுவையைத் தூவிச் சென்றது. அந்த நினைவுகளை உதறித்தள்ள அவள் எவ்வளவோ முயன்றும், முடியாமல் போகவே, இயலாமையில் மீண்டும், அழ ஆரம்பித்தாள்.

மனதினுள், "ஏண்டி இப்படி பண்ண?" இன்று தன்னையும், "நீ ஏண்டா இப்படி பண்ண?" என்று அவனையும் மாறி, மாறி கேள்வி கேட்டுக் கொண்டு, அவனை நாடிச்செல்லும் மனமில்லாமலும், அவனை, அவனது நினைவுகளை, அதுவரை தள்ளி வைக்க உதவிய, அவன் மீதான வெறுப்பு காணாமல் போக தன்னைத்தானே வருத்திக் கொண்டாள், மது. குழம்பிய குட்டையாக தவித்துக் கொண்டிருந்தவளை, பெண் பார்த்தாகிவிட்டது, இன்னும் நான்கு வாரங்களில் தனக்கு கல்யாணம் என்று சொன்ன ரஞ்சித், மேலும் குழப்பிவிட்டு சென்றான். நிச்சயதார்த்தத்தில், கடந்தகால காதலின் எந்த வலியும், சலனமும், இல்லாமல் சிரித்த முகமாக இருந்த ரஞ்சித்தைப் பார்த்ததும், அவன் மேல் வெறுப்புதான் வந்தது மதுவுக்கு. ஒருத்தரை வாழ்வென நினைத்தபின்எப்படிஅதே இடத்தில்இன்னொருவரை வைத்துப் பார்க்க முடிகிறது இவர்களால்? என்ற கேள்விதான், அந்த வெறுப்பிற்கு காரணம். பொறுக்க மாட்டாமல், மறுநாள் காலை, ரஞ்சித்டமே கேட்டுவிட்டாள்,

 சிரித்தவன்,


"ஸீ!!, அன்னைக்கு உனக்கு அட்வைஸ் பண்ணேன் இல்ல!! உங்க அம்மாவ மன்னிக்கச் சொல்லி, ரொம்ப எதார்த்தமா சொன்ன வார்த்தை அது!!. நீயும் திருப்பி யதார்த்தமா கேட்ட, என்னால வெண்ணிலாவை மன்னிக்க முடியுமானு?!! யோசிச்சு பாத்தேன், அவளை, மன்னிக்க வேண்டிய அவசியமே இல்லனு தோணுச்சு!!. அவள் எனக்கு கிடைக்கலங்கிற, ஒரே காரணத்துக்காக, எதுக்கு என்னையும் கஷ்டப்படுத்தி, என்னோட ஃபேமிலியையும் கஷ்டப்படுத்தனும்னு தோணுச்சு!! அதுவுமில்லாம, அதுவரை, மொத்த பழியையும் அவ மேல போட்டு, என்னை நல்லவன்னு நினைச்சுக்கிட்டு இருந்தேன்!! அது தப்புன்னு, அப்படி இல்லனு தோணுது!! நீ முடியாதுனு சொன்னதுக்காப்புறமும் மூணுதடவ ப்ரபோஸ் பன்னிருக்கேன்!! உனக்கு, முதல் தடவ ப்ரபோஸ் பண்ணினப்பவே, அவளை தாண்டி என் வாழ்க்கையை யோசிக்க ஆரம்பிச்சுட்டேன்!! நீ முடியாதுனு சொன்னதால, உனக்கு ப்ரபோஸ் பண்ணுணதுக்கு கூட அவள் சந்தோஷமா இருக்கத்தானு, என்ன நானே ஏமாத்திக்கீட்டு இருந்திருக்கேன்!! அது எப்போ புரிஞ்து!!. That's all!!. என் தப்ப, எப்போ, நான், உணர்ந்தேனோ அப்பவே, கல்யாணத்துக்கு ரெடி ஆயிட்டேன்!!" மிகவும் இலகுவாக சிரித்தான்.

ரஞ்சித் சொன்னதை முழுமையாக உள்வாங்கிக் கொண்ட அடுத்த ஒரு மணி நேரத்தில், அவள் மனதை, முழுதாக நிரப்பிக்கொண்டான், மணி. அடுத்த இரண்டுநாள் கழித்து, விடுமுறை எடுத்துக் கொண்டு கிளம்பிவிட்டாள், கோயம்புத்தூருக்கு.

*************

அன்று மாலை,

"நீங்க பேசிக்கிட்டு இருங்க!!, நான் இப்ப வந்துடறேன்!!" வெளியேறிய பிரதீப்ற்கு, பதில் சொல்லவில்லை நேத்ராவும், மதுவும்.

"சாரி!! நேத்ரா!!" எத்தனைமுறை சாரி கேட்டிருப்பாள் என்பதை மதுவும் எண்ணவில்லை, நேத்ராவும் கண்டுகொள்ளவில்லை.

மணியை பார்க்க இன்னும் இரண்டு நாட்கள் காத்திருக்க வேண்டும் என்றதும், மதுவின் நினைவில் வந்தது நேத்ராதான். வருகிறேன், வருகிறேன், என்று நம்பவைத்து, கடைசியில் தன் திருமணத்திற்கு வரவில்லை என்ற கோபம் நேத்ராவிற்கு. கோயம்புத்தூர் வருவதற்கான மனவலிமை, அந்த நேரத்தில் மதுவிடம் சுத்தமாக இல்லை.

"எப்படி இருக்க?" நீண்டநேரம் நிலவிய அமைதியை உடைத்தாள், மது.

"ம்ம்!!" கொட்டினாளே ஒழிய, வேறேதுவும் பேசவில்லை, நேத்ரா. மீண்டும் அந்த அறையில் அமைதி.

"பிரதீப், உன்ன நல்லா பாத்துக்கிறானா?" என்ன பேசுவதென்று தெரியாமல், அதே நேரம் அமைதியாக இருக்கப் பிடிக்காமல், நலம் விசாரிப்பது போல் பேச்சை வளர்க்க முயற்சித்தாள், மது.

"அவன் என்னஎன்னை நல்லா பாதிக்கிறது!!, அவனநான் நல்லா பாத்துக்குறேன்!!" சிரித்தவாறு சொன்ன நேத்ராஎழுந்து வந்துமதுவின் அருகே அமர்ந்தாள்.

பிரதீப்பை பற்றி பேச்சை எடுத்ததும் இலகுவான மித்ராவின் பதிலில் இருந்து, அவர்களது திருமண வாழ்வை புரிந்து கொண்டாள், மது. ஏனோ, தோழியின் மகிழ்ச்சியான வாழ்வு அவளுக்கு மகிழ்ச்சியைக் காட்டிலும், அதிகமாக ஏக்கத்தைக் கொடுத்தது. அந்த ஏக்கமே, மது எதற்காக கோயம்புத்தூர் வந்திருக்கிறாள் என்பதை நேத்ராவிடம் சொல்ல வைத்துவிட்டது. முதலில், நம்பமாட்டாத அதிர்ச்சியுடன் மதுவைப் பார்த்தவள், கடுமையான ஆட்சேபத்தை மதுவிடம் தெரிவித்தாள். பின், ஒருவராக நேத்ராவிடம் பேசியே, அவளது மனதை மாற்றினால் மது. ஆனால் நேத்ரா கேட்ட ஒரு கேள்வி, மதுவின் மனதை ஒரு ஆட்டு ஆட்டிவிட்டது.


                                    


"இன்னும், அவன் உன்னையே தான் நினைச்சிட்டு இருப்பான் என்பது என்ன நிச்சயம்? அவன் வாழ்க்கைல, இன்னொரு பொண்ணு இருந்தா? என்ன பண்ணுவ?!!" என்ற கேள்விதான் அது.

தன் தோழியை காயப்படுத்த வேண்டும் என்ற நோக்கில் இல்லாமல், அவள் மேலும் காயப்பட்டுவிடக் கூடாது என்ற எண்ணத்தில், கேட்கப்பட்ட கேள்வி. அந்தக் கேள்வி மதுவை, வாய்விட்டு அழ செய்தது.

"அப்படி எல்லாம், அவன் போகமாட்டான்!!" அழுகையின் ஊடே, அவளுக்கு, அவளே, ஆருடம் சொல்லி கொண்டாள்.

"அப்படி இருந்தா எனக்கு சந்தோஷம்தான் பானு!!" என்ற நேத்ரா, அதன்பின் அதைப் பற்றி பேசவில்லை.

*************

நிகழ்காலம்.

ஃப்யூச்சர் குரூப்ஸ்ஸின் அலுவலகம் நோக்கிஅந்த கார் சென்று கொண்டிருந்ததுபெரும் படபடப்புடன் இருந்தாள் மதுதன்னைப் பார்த்தால்கோபப்படுவானாகண்ணீர் விடுவானாபார்க்க கூட விரும்பமாட்டானோவெறுத்து ஒதுக்கி விட்டால்எண்ணற்ற கேள்விகள்அவள் மனதை குடைந்துகொண்டு இருந்தது.

"என்னாச்சு?" காரை ஓட்டிக்கொண்டிருந்த நேத்ரா, தன் தோழியின் பரிதவிப்பைப் பார்த்து கேட்க,

"...…........…..." ஒன்றும் இல்லை என்று தலையாட்டினாள்.

"இங்க பாரு, இப்போ கூட ஒண்ணும் கெட்டுப் போகல!!, நான், மட்டும் போய் பார்த்து பேசிட்டு வரேன்!!" இன்று காலையிலிருந்து சொல்லிக்கொண்டிருந்த யோசனையை, மீண்டும் சொன்னாள், நேத்ரா.

உறுதியாக, மறுத்து விட்டாள், மது. எவ்வளவு கோபம் இருந்தாலும், வெறுப்பு இருந்தாலும், தன் முகம் பார்த்து, மணியால், தன்னை நிராகரிக்க இயலாது என்ற நம்பிக்கை கொடுத்த உறுதி, அது. அந்த பிரம்மாண்ட கட்டிடத்தினுள் நுழைந்தவர்கள், அந்தக் கட்டிடத்தின் மேல் தளத்தில் இருந்த, அவனது அலுவலகத்தில் நுழைந்தனர். அப்பாயின்மென்ட் இல்லாமல், அனுமதிக்க முடியாது என்று மணியன் தனிஅலுவலக வரவேற்பாளர் சொல்ல, தங்கள் அந்த அறையிலேயே காத்திருப்பதாகவும், மணி, வெளியே வரும்போது சந்தித்து கொள்வதாக சொல்லி, அந்த வரவேற்பறையில் இருந்த சோபாவில், அமர்ந்து விட்டனர் இருவரும்.

அமர்ந்த ஐந்து நிமிடங்களுக்குள், அறைக்கதவை திறந்துகொண்டு, வெளியே வந்தான், மணி. வெளியே வந்தவனின் கண்களில் முதலில் பட்டது, மதுதான். இருவரது கண்களும் சந்தித்துக்கொண்டன. அடுத்த நொடியே, மணியின் கண்கள், மதுவிடம் இருந்து விலகி அருகில், இருந்த நேத்ராவை நோக்கியது.

"ஹாய்!!" என்றான் மணி.

அவன் மட்டும் அதிர்ச்சி அடைந்திருந்தாலோ, திரும்ப அறைக்குள் நுழைந்திருந்தாலோ, ஓடிச்சென்று கட்டிப்பிடித்திருப்பாள் மது. ஆனால் அவனோ, வெகு இயல்பாக இருந்தான். அந்த "ஹாய்"யும், மணியின் முகபாவனையும், மதுவின் மனதில், அதுவரை இருந்த நம்பிக்கை அனைத்தையும் தவிடு பொடி ஆகியது. அவனின் ஹாய், தினமும் சந்தித்துக் கொள்ளும் நண்பர்களேப் பார்த்து கூறும் மிக இயல்பான ஹாய். முகத்தில், இருக்கிறதா? இல்லையா? என்று தெரியாத அந்த சிரிப்பு.

"கால் பண்ணிட்டு வந்திருக்கலாமே!!" இருவரையும் நோக்கி பொதுவாகச் சொன்னான்.

"இல்ல, சும்மா பாத்துட்டு போகலாம்னு வந்தோம்!!" இல்லாத தெம்பை எல்லாம், இழுத்து வைத்துக்கொண்டு, மதுதான் பேசினாள்.

"ஓ" போட்டவன்,

"கம்!!" என்றவாறு, அவன் அலுவலக அறையை திறந்தான்.

"வெளிய....... காபி ஷாப் எங்கையாவது போகலாமா?" படபடப்புடன் சொன்னாள், மது.

"கம்!!" என்றான் மீண்டும்

மது சொன்னதை காதில் வாங்கினானாஇல்லையாஎன்பதுஅவனுக்கு மட்டும்தான் வெளிச்சம்.

வேறு வழியில்லாமல் அவனை கதவை நோக்கி இரண்டடி, எடுத்துவைத்த பின்தான், நேத்ரா இன்னும் சோபாவில் இருந்து எழவில்லை என்பதை கவனித்தாள். நேத்ராவின் அருகில் சென்ற, மது, அவள் தோளை தொட்டதும், ஏதோ மயக்கத்தில் இருந்து விழித்தவள் போல, மலங்க மலங்க விழித்தாள், நேத்ரா. மதுவின் கண்ணசைவுக்கு கட்டுப்பட்டது போல், மணியின் அறைக்குள் நுழைந்தனர், இருவரும். அருகில் இருந்த இன்னொரு கதவைத் திறந்தவன், இருவரையும் பார்த்து உள்ளே வருமாறு, கண்ணசைத்தான். உள்ளே வந்த இருவரையும், சோபாவில் அமர சொன்னவன், அங்கிருந்த கிச்சன் போன்ற அமைப்பை நோக்கி சென்றான்.

"என்ன சாப்பிடுறீங்க?, டீ? or காபி?" என்றவன், அங்கிருந்த பிரிட்ஜை திறந்தான்.

"காபி!!" என்ற மது, மீண்டும் அருகிலிருந்த நேத்தராவைப் பார்த்தாள். இன்னும் அவள், மலங்க மலங்க விழித்துக் கொண்டிருந்தாள்.

"என்னாச்சு?" நேத்ராவின் தோளைத் தொட்ட மது கேட்க, ஒன்னும் இல்லை என்பது போல் தலையசைத்தாள் நேத்ரா, மீண்டும் மணியைப் பார்த்தாள்.

கடந்த முறை அவனை பார்த்த பொழுது, குற்றவுணர்ச்சியில், கூனிக்குறுகி இருந்தவன், தற்பொழுது மொத்தமாக மாறியிருந்த வெறித்துக் கொண்டிருந்தாள், நேத்ரா. மதுவோ, குழந்தைத்தனம் முகத்தில் நிறைந்து இருக்க, தன்னைப் பார்க்கும் பொழுதெல்லாம், அவன் கண்களில் தோன்றும் ஒளி இல்லாத பார்வை, அவளை ஏதோ செய்தது. மொத்தமாக மாறிப் போய் இருந்தான், அவன். முகத்தில் அளவு எடுத்து வெட்டப்பட்ட தாடி, தான் லயித்துக் கிடந்த, உயிரை உறிஞ்சும் அதே பார்வை, ஆனால், அதில் முன்பு அவள் பார்த்த ஒளி சுத்தமாக இல்லை. அவனது இயல்பான நடவடிக்கையில், பெரும்பயம் அப்பிக் கொண்டது அவளது, மனதில். தவறாக எதுவும் நடந்துவிடக்கூடாது என்று கடவுளை வேண்டிக் கொண்டிருந்தாள், மது.

"எடுத்துக்கோங்க!!" மீண்டும் பொதுவாகச் சொன்னவன், எதிரில் இருந்த சோபாவில் அமர்ந்து கொண்டான்.

அவரவருக்கான கோப்பையை எடுத்து குடிக்க ஆரம்பித்தவர்கள், எதுவும் பேசிக்கொள்ளவில்லை. பெண்கள் இருவரின் பார்வையும், அவன் மீதே நிலைத்திருக்க, அவன் இருவரையும் தாண்டி, அவர்கள் பின்னால் இருந்த சுவரில், தன் பார்வையை பதித்திருந்தான். அடிக்கடி, அவனது பார்வை மதுவை தீண்டிச்சென்றாலும், அது, அரை நொடிக்கு மேல், அவள் மீது நிலைக்கவில்லை.

"நீ, பால் இல்லாம, எதுவுமே குடிக்க மாட்டியே? என்ன பிளாக் டீ?" சுதாரித்துக்கொண்ட நேத்ராதான், அந்த அறையில் நிலவிவந்த அமைதியை, உடைத்தாள்.

"..............." பதில் சொல்லாதவன் உதடுகள், லேசாக விரிந்தது.

"எப்படி இருக்க?" ஏங்கும் பார்வையுடன் கேட்டாள், மது.

"உனக்கு எப்படி தோணுது?" நேத்ராவைப் பார்த்து கேட்டான், மணி.

"அடையாளமே தெரியாம மாறிட்ட, பெரிய ஆளாயிட்டனு, பிரதீப் அடிக்கடி, சொல்லுவான், உண்மைதான்!!" மணியன் கேள்வியும் பார்வையும், எனோ, நேத்ராவை பதில் சொல்ல வைத்தது.

"நல்லா இருக்கேன்!!, நீ எப்படி இருக்க?" மதுவைப் பார்த்துக் கேட்டான், மணி.

"................" நல்லா இருக்கிறேன், என்பதைப் போல தலையசைத்தாள், மது.

"நீ என்ன பாக்க வந்ததுல, ரொம்ப ஹாப்பியா ஃபீல் பண்றேன்!! நிஜமா!!" என்றவனின் முகத்தில், சந்தோஷத்திற்கான எந்த கூறும், இல்லை.

"..............." மீண்டும் ஒரு வறண்ட சிரிப்பை, மணியைப் பார்த்து உதிர்த்தாள், மது. மீண்டும் அமைதி நிலவியது அந்த அறையில்.

"ஏதாவது உதவி வேணுமா?" மணியின் கேள்விகள் துடித்துப் போனாள் மது. காதலை வேண்டி வந்தவளுக்கு, உதவி வேண்டுமா? என்று கேட்ட மணியை, அதிர்ச்சியுடன் பார்த்தாள். அவனது பார்வை நேத்ராவின் மீது இருந்தது. "இல்லை" என்று தலையசைத்தவள், கலங்கிய கண்களை, முகத்தைத் திரும்பி துடைத்துக் கொண்டு

"சாரி, சொல்லலாம்னு வந்தேன்!!" தயங்கித் தயங்கி சொன்னாள், மது.

மீண்டும் அந்த அறையில் ஒரு நீண்ட அமைதி. அவன் பதில் சொல்லாமல் அமர்ந்திருந்தது, அவனின் முகத்தில், கண்களில், கண நொடி தோன்றிய அதிரிச்சி, மதுவிடம் நம்பிக்கையை விதைத்தது. அதுவரை மொத்த பழியையும், மணியின் மேல் சுமத்திக் கொண்டிருந்தவள், அவன் பிடி கொடுக்காது பேசவே, மொத்தப் பழியையும் தானே ஏற்றுக்கொண்டு வருத்தம் தெரிவித்தாள். நேரம் ஓடிக்கொண்டே இருந்தது, அவனிடமிருந்து குறைந்தபட்சம் "பரவாயில்லை" என்ற வார்த்தையை எதிர்பார்த்த மதுவிற்கு, ஏமாற்றமே மிஞ்சியது. அவன் முகத்தையும், பார்வையும், ஆராய்ந்தவளால், எதுவும் கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை. மொத்த நம்பிக்கையையும் இழந்தவள் எண்ணத்தில், ஏனோ "we are just not meant to be!!" என்று அவள், அவனிடம் சொன்னது வந்து போனது.



"இன்னும் மூணு நாள்ல, எனக்கு கல்யாணம்!! மனசுல, ஒரு சின்ன உறுத்தல், உன்ன பாக்கனும்னு தோணுச்சு!! அதான் வந்தேன்!!

தனக்குத் திருமணம் என்ற செய்தியை கேட்டால், கண்டிப்பாக உணர்ச்சி வசப்படுவான் என்ற எண்ணத்தை, கடைசி நம்பிக்கையாக பற்றிக்கொண்டாள். அய்யோ பாவம், அதிலும் அவளுக்கு, ஏமாற்றமே மிஞ்சியது. முகத்திலும், கண்களிலும், எந்த உணர்ச்சியும் காட்டாமல், லேசாக, உதடுவிரித்து சிரித்தான், மணி. மதுவுக்கு, அழவேண்டும் போல் இருந்தது, அவன் முன்னால் அழவும் விருப்பமில்லை. விரக்தியாக சிரித்தவள், எழுந்து நின்றாள். நேத்துராவிடம் கிளம்பலாம் என்று சொல்ல, என்ன நடக்கிறது என்று புரியாத நேத்ராவும் எழுந்தாள். இருவரும், அந்த அறையின் கதவை நோக்கி நடக்க, மணியும் எழுந்து அவர்கள் பின்னால், வந்தான். அறையின் கதவைத் திறந்த மது, மணியிடம் திரும்பி,

"நீ யாரையாவது லவ் பண்றியா?"

மணியிடம் இப்படி ஒரு கேள்வியை கேட்போம் என்று நினைத்துக்கூட பார்த்திருக்காத கேள்வியை கேட்டாள், மது. ஆமோதிப்பாக தலையசைத்தான், மணி. கண்டிப்பாக, காயப்பட்டுவிடுவோம் என்று உணர்ந்தவள், போதும், சென்று விடலாம், என்று நினைத்து அங்கிருந்து திரும்பியவளால் அவனது நிராகரிப்பை ஏற்றிக்கொள்ள முடியவில்லை.

"அவ பேரு என்ன?" அவன் ஆம் என்று தலை அசைத்ததை நம்பாமல், அவன் தலையசைத்த, அடுத்த நொடி கேட்டாள், மது.

"மாயா!!" மது கேள்வியை முடிக்கும் முன்னமே, பதிலளித்தான் மணி.

அவன் பதிலளித்த விதமே சொன்னது, "மாயா" என்ற பெயரை சொல்வதற்காகத்தான், தன்னை, அவன் அறைக்குள் அழைத்தான் என்று. பரிதவிப்புடன் வந்தவளின் மனதில் மொத்தமும் வெறுமை. அதே வெருமையுடன் மணியைப் பார்த்து சிரித்தாள், மணியும் அவளைப் பார்த்து சிரித்தான். இந்த முறை அவன் சிரிப்பின் அகலம் கூடியிருந்தது. மதுவின் மனதில் இருந்த மொத்த கேள்விகளுக்குமான பதில், அந்த சிரிப்பில் இருந்தது.






கருத்துகள் இல்லை:

கருத்துரையிடுக