http://www.kanavu-kathali.com/ கனவு காதலி : 01/29/21

பக்கங்கள்

வெள்ளி, 29 ஜனவரி, 2021

விருந்து - பகுதி - 6

 நான் அதற்கு அடுத்த பாத்தியில் மெதுவாக இடதுபக்கமாக பார்த்துக்கொண்டே நடந்துச் செல்ல முடியவில்லை,கரும்பின் தோகை என் கையில்,உடம்பில் அறுத்தது. மேலும் அது சத்ததையும் தந்தது.னா நான் கிழே தரையில் படுத்து ஊர்ந்துச் சென்றேன்.கிட்டதட்ட வயலின் பாதி தூரம் வந்து இருப்பேன், எனக்கு இடதுப்பக்கமாக அவனது சிகப்பு கலர் சில்க் சட்டை தெரிந்தது.கிட்டதட்ட இருபது அடி தூரமாவது இருக்கும்.இதுவரை நான் ஊர்ந்து வந்த பாத்தி 3அடி அகலமாக இருந்தது, அதுவே கஷ்டமாக இருந்தது என்றால், இது பாத்திகளுக்கு இடையே 1 அடிதான் இருந்தது. ஆனால் எனக்குள் இருந்த ஆர்வம் மட்டும் குறையாவேயில்லை. ஆம் ஒவ்வோரு வாலிபனுக்கும் ஒரு பெண்ணின் முலைகளை நேரில் பார்க்கவேண்டும்,நிர்வாணமாக பார்க்கவேண்டும், அதுவும் ஒருவனோடு உறவில் இருக்கும்போது அவள் உறவுகொள்வதைப் பார்க்கவேண்டும், அதில் அவளுக்கு உள்ள ஆர்வத்தை, ஈடுபாட்டை,சந்தோஷத்தைப் பார்க்கவேண்டும், என்ற ஆசை என்னை அவனை நோக்கி போகவைத்தது.

இப்போது போல் அப்போது கிடையாது, செல்போனில் சீன் படமெல்லாம் பார்க்க முடியாது. மதுரையில் தீபா,ருபா தியேட்டரிலோ, மது தியேட்டரிலோ மட்டும்தான் சீன் படம் பார்க்கமுடியும், அதுவும் இண்டர்வேல் விடும் நேரத்தில் ஒருவள் ஜட்டி ப்ராவுடன் இருப்பாள், ஒருவன் ப்ராவுடன் சேர்த்து அவள் முலையை கசக்குவான்,


கொஞ்ச நேரத்தில் ப்ராவை கழட்டி முலையில் பால் குடிப்பான், பிறகு அவள் ஜட்டியை கலட்டி புண்டையை நோண்டும்போது ‘பிட்’ முடிந்துவிடும்.

அவ்வளவுதான் பிட். இதற்கு என்று ஒரு கூட்டம் இருக்கத்தான் செய்யும், என்ன செய்ய அதுவும் இல்லை என்றால் அதுவும் இல்லை. அதுதான்.
அதனால்தான் என்னவோ அன்றைய சினிமாவில் சில்க்கும், அனுராதாவும், ஜெயமாலினியும் கொடி கட்டி பறந்தார்கள். கர்ணனின் “ஜம்பு” படம் ,இப்போது நினைத்தாலும் கிளுகிளுப்படைய செய்கிறது.
மேலும் மைனர்குஞ்சு கூப்பிட்டுகிட்டு வந்த பெண் யார்? அவள் எப்படி இருப்பாள், அவளின் அம்மணக்கட்டையாக பார்க்கலாம் என்ற எண்ணம் என்னை நத்தைப்போல ஊர்ந்து போகவைத்தது.அவன் இப்போது சட்டையை கழற்றிவெறும் பனியனோடு நின்று இருந்தான்.எனக்கும் அவனுக்கும் உள்ள இடைவ்வெளி 10அடியாக குறைந்த்து.
எனது அடர்ந்த பச்சைகலர் கைலியும், சட்டையும் எனக்கு நிறப்பாதுகாப்பை கொடுத்தது.அவன் அவளுக்காக காத்துக்கொண்டு இருந்தான், நான் அவர்களுக்காக காத்துக்கொண்டு இருந்தேன்................ ம்ம்ம்ம் இப்போது தோகையை விலக்கு யாரோ வரும் சத்தம் கேட்கிறது. ஆம் ஒரு பச்சைகலர் சேலையில் ஒரு பெண் தெரிந்தாள். அவள் யார் என்று எல்லாம் தெரியவில்லை.அவ்ர்கள் பேசிகொண்டது கரும்புத்தோகையின் சத்ததில் என் காதில் விழவில்லை. அவன் அவளை கூப்பிட்டுகிட்டு என்பக்கம் உள்ள கருமபை விலக்குவிட்டு 1 அடி பாத்தி இருக்கும் பக்கத்தில் நுழைந்தான். எனக்கு ‘திக்’ என்று இருந்தது, எங்கே என்னை பார்த்துவிடுவானோ என்று.. இல்லை அவன் நின்றுவிட்டான். எப்படி என்று யோசிக்கும்போதுதான் தெரிந்தது, அங்கு 1 அடி கரும்பு பாத்தி நான்கையும் 5 அடி நிளத்திற்கு சமபடுத்தி வைத்து இருந்தார்கள்.நான் இதைப்ப்ற்றி யோசிக்கும்போதே அந்த பச்சைசேலை அணிந்தவள் அவனுடன் இருந்தாள், நான் அவள் உள்ளே வரும்போது கவனிக்கவில்லை.எனக்கு பக்கவாட்டில் இருந்தால் அவள் யார் என்று தெரியவில்லை.ஆனால் சுமார் 51/2 அடி உயரத்தில் ஜம் என்று இருந்தாள். ஒற்றை சடை, அதில் கொஞ்சமாக மல்லிகை பூ,ம்ம்ம்ம் செம ஏற்பாடுதான் வந்து இருந்தாள்.
அவர்கள் பேசிக்கொண்டு இருக்கும்போதே அவள் அவனை இறுக்க கட்டி பிடித்துக்கொண்டாள், அவனும் அவளுக்கு முகத்தில் முத்ததை விடாமல் கொடுத்தான்.முத்தம் கொடுத்துகொண்டு இருந்தவன் நான் இருக்கும் பக்கம்கூர்ந்து கவனிக்க ஆரம்பித்தான். ஒரு வேளை என்னை பார்த்துவிட்டானோ? என் இதயம் வேகமாக அடிக்க ஆரம்பித்தது. எனக்கு பயமெல்லாம் ஒன்றும்மில்லை. ஆனால் இந்த சம்பவம் என்னைவிட்டு நழுவிவிடுமோ என்ற எண்ணம்தான் மேலூங்கியது. இல்லை என்னை பார்க்கவில்லை, அதற்குள் அவள் சேலையை கழற்றி என் பக்கம் இருக்கும் செடியில் போட்டாள்.அப்பா என்னை அது முழுவதுமாக ம்றைத்தது. இப்போது என் தலையை மட்டும் அந்த பக்கம் எட்டிப்பார்த்தால் போதும்...

பாவாடை ஜாக்கெட்டுடன் இருந்த அவளை பார்க்கும்போதே எனக்கு சுன்னி விடைத்துக்கொண்டு இருந்தது என்றால், அவளை அம்மணமாக பார்க்கும்போது என்ன செய்யப்போகிறேன் என்று எனக்கே தெரியவில்லை.
அவன் அவளை அப்படியே பாவாடையுடன் பின்பக்க குண்டியோடு சேர்த்து அணைத்தான். ஒரு நிமிடம் கழித்து அவனது பிடியிலிருந்து விடுவித்தவள், அவளது தாலிச்சரடினை கழற்றி வைத்தாள்.அவ்வளவு ‘பதிபக்தி’. அவன் அவளது ஜாக்கெட்டின் கொக்கிகளை கழ்ற்றியவன், அப்படியே ப்ராவினுள் முகம் பதித்து முத்தம் கொடுத்தான். அவளும் அவனை ஆரத்தழுவியவள்,அப்படியே அவனது பனியனையும் கழற்றினாள். அவள் யார் என்று தெரியவில்லை,ஆனால் அவளது சந்தன உடம்பில் இருந்த ப்ராவும் , அவளது குண்டியின் அளவைகாட்டிய ப்ளு கலர் உள்பாவாடையும் இப்போது என்னை ஒழுக வைத்துவிடும் போலிருந்தது. அவன் அவளது ப்ரா கொக்கிகளை கழற்றும் போதே கொஞ்சம் பொறு என்று சைகையால் சொன்னவள், குனிந்து ஒரு பேக்கை எடுத்தாள். அதிலிருந்து சுமார் ஒரு அரைக்கிலோ மல்லிகை பூவை எடுத்தவள், அதை அவன் கையில் கொடுத்து அவள் தலையில் வைக்க ஏதுவாக தலையைக்காட்டினாள்.அவள் தலையில் ஏற்கணவே கொஞ்சம் பூ வைத்து இருந்தாள், அவன் அதை இரட்டைசரமாக வைத்து, ஒரு சரத்தை முன்பக்கமாக போட்டான்.
[நான் ஏதோ ஒருத்தி கரும்புத்தோட்டத்திற்க்குள் வருவாள்,அவள் வந்தவுடன் பாவாடையை தூக்கிகொண்டு புண்டையை காண்பிப்பாள், இவனும் சுன்னியை விட்டு ஒத்து தண்ணியை விட்டுப்போய் விடுவான் என்று நினைத்தேன்.

ஆனால் இவர்களோ ஆர அமர ஒரு கணவன்-மனைவி மாதிரியல்லவா நடக்கிறார்கள். அவள் அந்த மல்லிகைபூவையும் கூட அவளே வைத்து இருக்கலாம், ஆனால் அதை அவனிடம் கொடுத்து அவனைவைக்க விட்டு அவர்களுக்குள் இருக்கும் உறவை பலப்படுத்துகிறாள்.]

இப்போது அவள் வெறும் பாவாடையுடன் அந்தப்பக்கம் திரும்பி இருந்தாள். அவள்து சந்தன பலகைப்போன்ற முதுகில் அவன் இதழால் ஒவியம் வரைந்துக்கொண்டே. முன் பக்கம் முலையை உருட்டிக்கொண்டுந்தான்..முதுகில் பட்ட அவனின் மூச்சு சுட்டால் காமத்தீயில் சிலையாக இருந்தாள்..அவள்.
அவனின் கைகள் இப்போது கிழே இறக்கி, புண்டைமேட்டுப்பக்கம் எதோசெய்துகொண்டு இருந்தான். ஆம் நான் நினைத்ததுதான் அவன் அவள் பாவாடை நாடாவை அவிழ்த்து அவளை நிர்வாணபடுத்தி இருந்தான், இப்போதும் அவள்து உடல் முழுவதும் எனக்கு தெரியவில்லை, அவன் மறைத்து இருந்தான், இருந்தாலும் அவனது உடலையும் மீறிதெரிந்த அவளது பின்பக்க சந்தன வனப்பு உடல் என்னை பரவசப்படுத்தியது.

ம்ம்ம் அவளை பின்பக்கமாக கட்டிப்பிடித்தவன், அவளைச் சுற்றி அவளுக்கு முன் பக்கமாக போனான். இப்போது அவளது பின்பக்கம் முழுவதும் தெரிந்தது.
இல்லை இல்லை என்னால் நம்பமுடியவில்லை, என் கண்கள் காணும் காட்சிகள் உண்மைதானா என்றும் எனக்கே தெரியவில்லை.
எப்படி சொல்லுவது என்றும் தெரியவில்லை அவளது பின்னழகை, மறைந்துப்போன கண்ணதாசனைத்தான் அழைக்க வேண்டும்.
அவள்து பாதங்களில் சிலுங்கிய கொலுசுவாகவது பிறந்து இருக்கலாம், அவ்அப்போது அண்ணாந்து பார்த்தாலே போதுமே........
அவள்து கெண்டைக்காலும், முட்டி மடிப்புத்தெரியாத தொடையும் கரும்புகாட்டில் வாழைத்தண்டாய் மினுமினுத்தது...கொஞ்சும் மேலே..பார்த்தால்...இல்லை எனக்கு அங்கு பார்க்கும் சக்தி இருக்குமா என எனக்கே தெரியவில்லை...இரு தங்ககுடங்களை கவிழ்த்தினால் போல் இருந்தது.அவளின் முதுகை சரி பாதியாய் பிரித்த அவள்து அடர்ந்த கூந்தல்கொண்ட சடையின் நுனி இருசந்தன குடங்களுக்கு நடுவில்சென்று நின்றது.
அவளது கூந்தலில் இருந்த மல்லிகைச்சரம் அந்த இடத்தை பூந்தோட்டமாய் மாற்றி இருந்தது...
முன்னே சென்ற அவன் அவளைவிட உயரமாக இருந்தாலென்னவோ தலையை எளிதாக கவிழ்த்து அவளது பின்னதலையில் உள்ள பூச்சரத்தை நுகர்ந்துக்கொண்டு இருந்தன.அவனது கைகள் அவள்து முதுகை தடவிய களைப்பில் தளர்ந்துப்போய் கிழே இறங்கி சந்தனகுடத்தின் மென்மையில் உயிர்ப்பெற்று அதனை இறுகப்பற்றிக் கொண்டது..
அவர்கள் கொஞ்சம் கூட அவசரம் இல்லாமல் இதழோடு இதழ் வைத்து இதழ்சாற்றைஒருவர்க்கு ஒருவர் பரிமாறிக் கொண்டு இருந்தனர்...

இப்போது அவர்கள் என்ன பேசினார்கள் என்று அந்தகரும்புகாட்டின் சலசலப்பில் கேட்கவில்லை. அவனது உடலைப்பற்றிய வாறே கிழே அவன் முன் மண்டியிட்டுருந்தாள். அவன் இருகைகளையும் அவள்து கன்னத்தில் வைத்து அவள் முகத்தை மேலே தூக்கி மெதுவாக புன்னகைத்து ‘சரி’ என்பது தலையாட்டினான். அவனது இருகைகளும் அவள்து அடர்ந்த கூந்தலுக்குள் நுழைந்து அவளுக்கு இதமாக தடவி கொடுத்து கொண்டுஇருந்தன.
அவள் அவன் முன் மண்டியிட்டவள் ஒரு அசைவும் இல்லாமல் இருந்தது, இப்போது மெதுவாக முன்னும், பின்னும் நகர்ந்தது. ஆம் அவனை ஊம்பிக்கொண்டு இருப்பாள் போலும்.அவளது ஆசையான ஊமபலிலே அனைத்தையும்க் கொட்டித் தீர்த்துவிடுவான் போல் அவனது கண்கள் சொக்கிப்போய் இருந்தது.
இதுவரையுலும் நான் அவள் முகத்தைப் பார்க்கமுடியவில்லை.ஊம்பியது போதும் என்று நினைத்தாலோ என்னவோ ,அப்படியே தரையில் மல்லாக்க படுத்தவள் தன் இருதொடைகளையும் விரித்தாள்.இங்கிருந்து பார்த்த எனக்கு அவளது இருகால் முட்டிகள்தான் தெரிந்தன.
இருதொடைகளுக்கு நடுவே அந்த அழமான கிணற்றைப் பார்த்த உற்சாகத்திலோ என்னவோ அப்படியே டைவ் அடிப்பதைப்போல் பாய்ந்தவன் தன் சுண்ணியை அவளது புண்டைக்குள் விட்டுவிட்டான் போல , அவள் ‘அம்மா” என்று அரற்றியவள்,
“மெதுவாடா....மெதுவா....... “ என்று அவனுக்கு ஏற்றவாறு தனது தொடைகளை அகலமாக்கி கொடுத்தாள்.
நான் கொஞ்சம் எட்டிப்பார்த்தேன் ம்ஹும் எதுவும் தெரியவில்லை. அவளது பெருத்த தொடைகளுக்கு இருந்த அவனது உடல் மேலே கிழே சென்றுக்கொண்டு இருந்தது...ம்ம் அவளை அவன் ஒத்துக்கொண்டு இருந்தான்..
கொஞ்ச நேரம் கழித்து அவளின் மேலிருந்து இறங்கி கிழே களைத்துப்போய் படுத்தவன் போல் படுத்தான், ஒ, தண்ணீர் விட்டுவிட்டான் போல என்று நினைத்தேன்..
கிழே படுத்து இருந்தவள் எழுந்து அவன் முன்னே ச்சென்று சற்றுத் திரும்பினாள், எனக்கு அவளது மொத்த அழகும் தெரிந்தது...சற்றுப் பொறுங்கள் அவள் பொலிவான முகத்தைப் பார்த்த நான் அதிர்ச்சியில் உறைந்தேன்....

அவளது பொலிவான முகம் என்னை அதிர்ச்சியில் ஆழ்த்தியது இவளா? என்று நான் யோசித்துக்கொண்டு இருக்கும் போதே அவள் அவள் வந்தவேலையில் கண்ணாய் இருந்தாள்.இப்போதைக்கு அவள் அவளாகவே இருக்கட்டும், இந்த பதிவின் கடைசியில் சொல்லுகிறேன்.
அவளின் முன்புற அழகு என்னை பிரமிக்க வைத்தது, நான் இதுவரை ஒரு பெண்ணின் நிர்வாணத்தை நேரில் பார்த்தது இல்லை.இதுதான் முதல் முறை.
அவளது முகத்தில் இருந்த சந்தனமும், குங்குமமும் ஊள்ளூரில் நடந்த திருமணத்திற்கு சென்று வந்தவள் என்று அடையாள மையிட்டது போல் இருந்தது.உப்பிய கன்னமும், குவிந்த உதடும், ஒற்றை நாடியும் அவளது சந்தன நிறத்தின் ஜொலிப்பும் இவள் எப்படி மைனர்கிட்ட மாட்டினாள்? என்ற சந்தேகத்தை உருவாக்கி இருந்ததில் உங்களுக்கு ஆச்சரியம் இருந்து இருக்காது?. அவளை நேரில் பார்த்து இருந்தாள்.
அவள் கழுத்தில் இன்னம் இரண்டு தங்கச்சங்கிலிகள் ...அந்த இரண்டு இளனீர்களுக்கு மத்தியில் தொங்கிக் கொண்டு இருந்தன.அவளது குண்டிகளை சந்தன குடங்கள் என்று வர்ணித்துவிட்டால், வேறு வழியேயில்லை, அவளது முலைகளை பால்குடங்கள் என்றுதான் வர்ணிக்கவேண்டும்.வீட்டில் இருக்கும்போது ப்ராவே போட மாட்டாள் போல ,ப்ரா ஸ்ட்ரிப் அடையாளமே இல்லாமல் அவளது மொத்த முலைகளும் வெள்ளை வெள்ளையென்று உருண்டு திரண்டு இருந்தது.
நான்கு வழிச்சாலை குறுகி ஒற்றை வழியாய் மாறி போல் இருந்தது அவளது இடை, அந்த குறுகலான இடத்திலும் ஒரு சிறிய ரவுண்டான போன்று அவளது தொப்புள் இருந்தது..
ஒற்றை வழிச்சாலை மீண்டும் அறுவழிச்சாலை போல அகண்று விரிந்து இருந்ததால்தான் பின்னால் இருக்கும் சந்தன குடங்களை வைக்க முடியும் என்ற அளவுக்கு விரிந்து இருந்தது , அந்த உப்பிய புண்டையில் இருந்த முடி அவள் அதை இப்போதைக்கு ஷேவிங் செய்து இருக்க மாட்டாள் என்று நினைக்கிறேன்.அவளின் புண்டைமுடி புண்டையின் பிளவை காண்பிக்க தடை செய்தது போல் இருந்தது.
இப்போது அவள் முன் நின்றவன் அவள்து உதட்டில் உள்ள கனிச்சாற்றினை ப்ருகியபடி ,அவளது பெரிய முலைகளை உருட்டிக் கொண்டும், காம்பினை கசக்கிக் கொண்டும் இருந்தான்.
அவனது முகம் இப்போது அவளது மார்புப்பகுதியில் இறங்கியது, ஒருகையால் அவளது உருட்டியப்படிததான் இருந்தான்.அவனது வாயோ மொத்தமுலையையும் முழுங்க முடியுமா என முயற்சித்துகொண்டு இருந்தன.அவளோ காமத்தின் வாசலில் நின்றுக்கொண்டு இருந்தாள்.அவனது உடலை தன்னிடம் இருந்து பிரித்தாள் அதன் அர்த்தம் தெரிந்தாலென்னவோ அவன் பக்கத்தில் இருந்த தலையணையை எடுத்து போட்டவன் , அவள் முன் முழங்காலிட்டு அவளின் திர்த்ததிக்கு தயாரனான்.
காமத்திலிந்து கண்மலர்ந்தவளாய் அவனைப் பார்த்தவள், ஒரு இரண்டு முன் வந்து இரு கால்முட்டிகளை மடக்கி தொடைகளை விலக்கி, மது நிரம்பிய கோப்பையை தனது எஜமாணன் வாயில் வைக்கும் பணிப்பெண்னைபோல் ,புண்டை விரித்து அவன் வாயில் வைத்தாள்.



ஏற்கணவே அவன் சுன்னி உள்ளேப்போய்விட்டு வந்ததெலன்னவோ அவள் புண்டையுலிருந்த மதுரசம் ததும்பி வெளியே விழிம்பில் இருந்த்து.அவளது மொத்த புண்டையின் ரசத்தையும் குடித்தவன், அவளது புண்டைமேட்டில் உள்ள முடிகள் முழுவதையும் தனது வாயால் சுவைத்தவன் ,இப்போது அவள் புண்டை ப்ருப்பினை சுவைத்துக்கொண்டு இருந்தான்.அவனின் நாக்கு செய்துகொண்டுக்கும் வேலையால் ,அவளால் கால் தரையில் ஊன்றி நிற்கமிடியாமல் துடித்தது. இப்போது இடது விரலின் நடுவிரலால் புண்டைபிளவின் மேலுருந்து புண்டக்குள் நுழைத்தான்.’ஸ்ஸ்ஸ்” என்று சத்தம் அவள் தொண்டைக்குழியில் இருந்து வந்தது ,அத்ற்கு நிற்க ஆதாரம் இல்லாமல் அவனது தலையை கெட்டியாக பிடித்துகொண்டு புண்டைக்குள் அவனது முகத்தை திணித்தாள்.அவனது நடுவிரல் புண்டைக்குள் போய்டடு வந்து அவனுக்கு அந்த மதுரசத்தை வழங்கிக்கொண்டுந்தது.இதற்கு மேல் தாங்கமுடியாதவளாய் கிழே படுத்தவள் , தனது இருகால் பாதங்களையும் தரையில் பதித்து, தனது தொடைகளை எவ்வளவு விரிக்கமுடியுமோ அவ்வளவு விரித்தாள்.

இப்போது அவளின் புண்டை தரிசனம் எனக்கு எவ்வளவு தெளிவாக தெரியவேண்டுமோ அவ்வளவு தெரிந்தது. அவனுக்கு முந்தி நாம் ஒரு ஒல் ஒத்து விட்டு வந்துவிடுமோ என்று நினைத்தேன்,இப்போதைக்கு அது சாத்தியம்மில்லை..சரி என் சுண்ணியாவது அவளின் புண்டையை நேரில் தரிசிக்கட்டுமே என்று கைலியை அவிழ்த்து விட்டேன்.
அவளின் இரு தொடைகளுக்கு மத்தியில் குத்துகாலிட்டு அம்ர்ந்தவன்,,மெதுவாக அவளது தொடைகளைத் தூக்கி,அவளின் குண்டிகளுக்கு அடியில் தலையணையை போட்டவன், சுன்னியை புண்டைக்குள்ளே திணித்தான் , அது இலகுவாக உள்ளெச்சென்று வந்தது,
அவள் மட்ட மல்லாக்க படுத்ததால் அவள்து இரு முலைகலசங்களும் நெஞ்ச்சில் பரவி இரு பெளர்ணமிகளாய் ஜொலித்துக் கொண்டு இருந்தது.
அவளின் இரு முலைகளையும் கையால் பிசைந்துக்கொண்டே சுன்னியால் புண்டையை ஒரே சீராக ஒத்துக்கொண்டு இருந்தான்.
ம்ம்ம் இப்போது தான் அவளின் அனத்தல் ஆரம்பித்தது.


“வேகமாக ஒலு ....”
“ம்ம் வேகமாக ஒலு ..........” என்றாள்.
அவளின் இந்த முனங்கலைக் கேட்ட அவன் தன் இரு கைகளையும் அவள் தோள்ப்ட்டைகளுக்கு ன நடுவே தரையில் ஊன்றி, தனது கால்களை தரையில் கொஞ்ச்சம் பரப்பி சமனிலைப்டுத்தியவன், தண்டால் எடுப்பவன் போல் அவள் புண்டைக்குள் சுண்ணியை வேகமாக விட்டு எடுக்க ஆரம்பித்தான்.
“ மெதுவ்வா....’
“ம்ம்ம் அப்படிதான் வேகமாக...”
“மெதுவா..... வலிக்குது....”
“ ம்ம்ம் அப்படிதான்..... வேகமாக ஒலு...”
அவன் சுண்ணியின் வேகத்திற்கு அவள் நிலை கொள்ளாமல் என்ன சொல்வது என்றே தெரியாமல் கத்த ஆரம்பித்தாள்.
வேகம் எடுத்த நீராவி இன்ஜினில் சிலிண்டருக்குள் செல்லும் பிஸ்டன் இயங்குவது போல் அவன் சுண்ணி இயங்கியது,அவளின் புண்டை ஆர்ட்சியன் ஊற்றாய் கொப்பளித்தது...
‘’’’ஆஆஆ’ ம்ம்ம்ம்ம்ம்ம்”
“ இப்போது தனது முழு சுண்ணியையும் வெளியே எடுத்த மைனர் ஒரு ஒலாக சுண்ணியை முழுவதும் வேகமாக உள்ளே இறக்கி தண்ணீயை விட்டான்.
“அம்மா ஆஆஆ போதும்.... போதும் இந்த ஒரு ஒலே என் ஜென்மத்துக்கும் போதும்.....” என்று காம வெற்றிக் கூப்பாடு போட்டாள்...

ம்ம்ம் அவர்களின் இந்த காமப்போரட்டம் இருவருக்கும் வெற்றியை தந்து இருக்கும் என நினைக்கிறேன். அவள் மீது படுத்து இருந்தஅவன் அப்படியே இருந்தான்,இது வரை அவன் குண்டியை தன்னுடன் சேர்த்து பிடித்து இருந்த அவள் அவனின் எடையை தாளாமல் மெதுவாக தளர்த்தி தன் பக்கமாக தரையில் இல்லை மெத்தையில் கிடத்தினாள்.கிட்டதட்ட நானும் என் சுண்ணியில் இருந்து தண்ணி இறங்கிய சந்தோஷத்தில் இருந்தேன்.
கொஞ்சம் பொறுங்கள், கரும்புக்காட்டிக்குள் மெத்தையா?....நானும் இப்போதுதான் அந்த சுழலைக் கவனிக்கிறேன்.தரையில் இலவம் பஞ்சு மெத்தையும், அதன் மீது ஒரு நல்லபோர்வையும், பக்கத்தில் ஒரு பிளாஸ்டிக் குடத்தில் தண்ணீரும் இருந்தது.அந்த இடம் அந்த கரும்புகாட்டின் மத்தியில் இருந்தது. அந்த இரண்டு பாத்திகளுக்கு மத்தியில் இருந்தது,அந்த இடத்தின் மேலே நான்குஜந்து தென்னகீற்று தட்டிகளால் வெயிலுக்காக வெய்யப்ப்ட்டு இருந்தது.
இல்லை ,இது ஒரு நாள் நடக்கும் கூத்து இல்லை,அடிக்கடி நடக்கும்போல.கண்டிப்பாக தண்ணீர்ப் பாய்ச்சுவனுக்குகூட இந்த இடம் தெரிந்து இருக்கவாய்ப்பு இல்லை.இரண்டு பாத்திக்ளும் பத்தும், பதினைந்து அடிகள் தொலைவில் இருந்தது.நான் கூட கூர்ந்து கவனித்தில்தான் மைனர்குஞ்சுவின் சிகப்புகலர் சில்க் சட்டை தெரிந்தது,இயல்பாக இருந்தால் கண்டிப்பாக கண்டுபிடிக்க முடியாது.
எனக்கு அவளை நினைத்தால்தான் ஆச்சர்யமாக இருக்கிறது.இந்த இடத்தில் ஒரு வீரியன் வகைப் பாம்பு கடித்தால்கூட, இந்தகரும்புக்காட்டைவிட்டு வெளீயே போகும் முன்னரே வாயில் நுரைதள்ளிவிடும்,ஆனால் , இவளோ ஒல் சுகத்திற்காக் இவ்வளவு தைரியமாக கரும்புக்காட்டிக்குள் காலை விரித்து படுத்து இருக்கிறாள்.
நான் மாணிக்கத்திடம் சொல்லவேண்டும் என்ற எண்ணத்தில்தான் இங்கு வந்தேன், ஆனால் இவளுக்காக சொல்லும் எண்ணத்தை மாற்றிக்கொண்டேன்,
மேலும் இது பெரியடத்து விஷயம்.நம்மால்தான் வெளியே வந்தது என்றாலும் ஆபத்து, நம்மால்தான் வெளியெ வரும் என்றாலும் ஆபத்து.
.அவளை அவன் இங்கு இழுத்து வரவில்லை.அவளுக்காக அவள் வந்து இருக்கிறாள்.ஆச்சி கனியானள். ஆயன் கிளியானள், இதில்எனக்கு எந்த நஷடமும் இல்லை.
பக்கவாட்டில் படுத்து இருந்த அவளுன் மேல் தொடை அவனின் மேல் தொடையின் மேல் போட்டு இருந்தாள்.அந்த உறவில் உச்சத்தை வெற்றியாக கொடுத்தவனுக்கு தனது அன்புமுத்ததை நெற்றிபொட்டில் கொடுத்தாள்.இப்பொது பேசிக்கொண்டார்கள்,அவர்களின் பேச்சுஸ்த்தம் தெலிவாக கேட்டது.
“கல்யாணத்திற்கு போய்ட்டு வந்திட்டியா” என்றாள்.
‘இல்லை இனிமேல்தான் போகனும்” என்றான்.
‘அடப்பாவி, சித்தப்பா மகன் கல்யாணத்திற்கு போகமா.....? இழுத்தாள்.
‘ஆமா, காலையிலே போய் இருந்தால் மட்டும் “வாண்ணே,நீ காலையிலே சீக்கிரமா வந்த்த்ட்டா அதனால் நைட் ஒரு போடு போட்டு ஆரம்புச்சு வையினு சொல்ல போறானாக்கும்.”
“ஒ ,,ஒ,,, அப்ப உன் கல்யாணத்திற்கு சிக்கிரமா வந்தவகளுக்கு நீ பொண்டாட்டியை அனுப்பினியாக்கும்” என்றாள் எகத்தாளமா..
“ ம்ம்ம் நான் அனுப்ப ரெடி, ஆனா யாரு சீக்கிரமா வந்தானு தெரியலையே”-என்றான்.
“ உன்சித்தப்பா தாண்...... சீக்கிரமா வந்தாரு,நான் பார்த்தேன் , அவருகிட்ட அனுப்புரியா? என்றாள்.
‘ம்ம் இதிலே என்ன இருக்கு நாளைக்கே வரச்சொல்லு”என்றான்.
அவர்கள் உறவுக்காரர்களாக இருந்தனால் உறவுகளைச்சொல்லி பேசிகொண்ட்டார்கள்.
இப்போது ம்ட்டம்ல்லாக்க படுத்தவள் அவனை இழுத்து தனது அக்குளுக்குப்போட்டவள்,அவனது கையை எடுத்து தனது புண்டையில் வைத்து , தடவிக்கொடுக்கும்மாறு சொன்னாள். அவளின் புண்டை இருந்து இருவரின் நீரும் கசிந்து பிசுபிசு என இருந்தது, இருந்தாலும் அவன் மெதுவ்வாக அவ்ளின் புண்டை பருப்பை நீவிகொடுத்துக் கொண்டே பேசிகொண்டு இருந்தனர்.
இப்போதைக்கு அவர்கள் போவதாக இல்லை. அவ்ர்கள் போனபிறகுதான் நான் போக முடியும், ஆமா நான் போய் என்னத்த வெட்டிமுறிக்க போகிறேன். ம்ம் அவ்ர்களின் அடுத்த ஆட்டத்திற்கு ஆரம்பம் ஆனார்கள், நான் அதைக் காண்பத்ற்கு தயாரானனேன்.இப்போது னா நான் வந்த பாத்தியின் வழியே பாய்ந்த தண்ணீர் என் கால்களுக்கு அடியில் பாய்ந்து க்கொண்டு இருந்தது.
அவர்கள் நிர்வாணமாகவே பேசிகொண்டு இருந்தனர்.இப்போது நான் வந்த பெரிய பாத்தியில் யாரோ தோகையை விலக்கிகொண்டு நடந்து வரும் சத்தம் கேட்டது,,ம்ம்ம் ஆமாம் யாரோ நடந்துதான் வருகிறார்கள், தண்ணிரில் நடக்கும் சத்தமும் கேட்டது...ம்ம்ம் ஆம் யாரோதான். இவர்களை யாரும் பின் தொடர்ந்து வந்து இருப்பர்களோ...இல்லை இவர்கள் இல்லை நாங்கள் இங்கு வந்து ஒரு மணி நேரத்திற்கு அதிகமாகவே இருக்கும்..அப்படி என்றால் யாராக இருக்கும் ..
இவர்களோ காமத்தில் சல்லாபித்துக்கொண்டும் ,சரசமாடிகொண்டும் இருந்தனர்,
“ஏய்,உண்மையை சொல்லு உனக்கு ஏற்ற ஜோடி நானா?உன் பெண்டாட்டியா?”.
“ இதிலேன்ன சந்தேகம் அவள்தான்,,, ஆனால் உன்னுடன் இருக்கும்போதுதான் எதோ இனம் பிரியாத ஒரு சுகம் கிடைக்குது,,சின்ன வயசுல இருந்து உன்னை பார்த்த மோகம் இல்லையா?”என்றான்.
“ எப்ப இருந்து?’-அவள்.
“நீ +2 படிக்கும் போது இருந்துதான் , ஏன் உனக்கு தெரியாதோ?-“ஏன்றான்.
“ ம்ம்ம், தெரியும், தெரியும்..- அவள்.
“நீ சொல்லு”- என்றான்.
“ என்ன சொல்ல” –அவள்.
“நானா ,உன் புருஷனா?”- அவன்.
“ டேய், அவன் நின்ன இடத்துலேயே ஸ்டான்ட் போட்டுகிட்டு சைக்கிள் ஒட்டிகிட்டுகிருக்கான், அவனைப் போய் பந்தயத்துல சேர்க்கிற. நீசைக்கிள உருட்டிகிட்டு வந்தால்கூட நீதான் முதல் பரிசு வாங்குவ....ஆனா நீ ஒட்டுற ஒட்டுக்கு ..நீதாண்டா..?”-என்றாள்.
அந்த காலடிச்சத்தம் மெதுவா என்னைவிட்டு விலகி போக ஆரம்பிடுச்சு.இந்த கரும்புத்தோகை சத்ததில பேச்சு சத்தம் கேட்கல போல அந்த ஆளுக்கு என்று நினைத்துக்கொண்டு இருந்தேன்.
இப்போது தோகையை விலக்கும் சத்தம் அந்த பாத்தியில் கேட்டது...
எனக்கு இப்போது நெஞ்சு ‘திக்’’திக் என்று அடிக்க ஆரம்பித்தது.
எனக்கு அவளை நினைத்தால்தான் கவலையாக இருக்கிறது, எதோ புருஷனிடம் கிடைக்காத சுகத்தை அடைய வந்தவளுக்கு’தேவடியாள்;’பட்டம் கிடைத்துவிடுமே என்ற பயம்தான்..

ம்ம்ம் அவர்களின் இந்த காமப்போரட்டம் இருவருக்கும் வெற்றியை தந்து இருக்கும் என நினைக்கிறேன். அவள் மீது படுத்து இருந்தஅவன் அப்படியே இருந்தான்,இது வரை அவன் குண்டியை தன்னுடன் சேர்த்து பிடித்து இருந்த அவள் அவனின் எடையை தாளாமல் மெதுவாக தளர்த்தி தன் பக்கமாக தரையில் இல்லை மெத்தையில் கிடத்தினாள்.கிட்டதட்ட நானும் என் சுண்ணியில் இருந்து தண்ணி இறங்கிய சந்தோஷத்தில் இருந்தேன்.
கொஞ்சம் பொறுங்கள், கரும்புக்காட்டிக்குள் மெத்தையா?....நானும் இப்போதுதான் அந்த சுழலைக் கவனிக்கிறேன்.தரையில் இலவம் பஞ்சு மெத்தையும், அதன் மீது ஒரு நல்லபோர்வையும், பக்கத்தில் ஒரு பிளாஸ்டிக் குடத்தில் தண்ணீரும் இருந்தது.அந்த இடம் அந்த கரும்புகாட்டின் மத்தியில் இருந்தது. அந்த இரண்டு பாத்திகளுக்கு மத்தியில் இருந்தது,அந்த இடத்தின் மேலே நான்குஜந்து தென்னகீற்று தட்டிகளால் வெயிலுக்காக வெய்யப்ப்ட்டு இருந்தது.
இல்லை ,இது ஒரு நாள் நடக்கும் கூத்து இல்லை,அடிக்கடி நடக்கும்போல.கண்டிப்பாக தண்ணீர்ப் பாய்ச்சுவனுக்குகூட இந்த இடம் தெரிந்து இருக்கவாய்ப்பு இல்லை.இரண்டு பாத்திக்ளும் பத்தும், பதினைந்து அடிகள் தொலைவில் இருந்தது.நான் கூட கூர்ந்து கவனித்தில்தான் மைனர்குஞ்சுவின் சிகப்புகலர் சில்க் சட்டை தெரிந்தது,இயல்பாக இருந்தால் கண்டிப்பாக கண்டுபிடிக்க முடியாது.
எனக்கு அவளை நினைத்தால்தான் ஆச்சர்யமாக இருக்கிறது.இந்த இடத்தில் ஒரு வீரியன் வகைப் பாம்பு கடித்தால்கூட, இந்தகரும்புக்காட்டைவிட்டு வெளீயே போகும் முன்னரே வாயில் நுரைதள்ளிவிடும்,ஆனால் , இவளோ ஒல் சுகத்திற்காக் இவ்வளவு தைரியமாக கரும்புக்காட்டிக்குள் காலை விரித்து படுத்து இருக்கிறாள்.
நான் மாணிக்கத்திடம் சொல்லவேண்டும் என்ற எண்ணத்தில்தான் இங்கு வந்தேன், ஆனால் இவளுக்காக சொல்லும் எண்ணத்தை மாற்றிக்கொண்டேன்,
மேலும் இது பெரியடத்து விஷயம்.நம்மால்தான் வெளியே வந்தது என்றாலும் ஆபத்து, நம்மால்தான் வெளியெ வரும் என்றாலும் ஆபத்து.
.அவளை அவன் இங்கு இழுத்து வரவில்லை.அவளுக்காக அவள் வந்து இருக்கிறாள்.ஆச்சி கனியானள். ஆயன் கிளியானள், இதில்எனக்கு எந்த நஷடமும் இல்லை.
பக்கவாட்டில் படுத்து இருந்த அவளுன் மேல் தொடை அவனின் மேல் தொடையின் மேல் போட்டு இருந்தாள்.அந்த உறவில் உச்சத்தை வெற்றியாக கொடுத்தவனுக்கு தனது அன்புமுத்ததை நெற்றிபொட்டில் கொடுத்தாள்.இப்பொது பேசிக்கொண்டார்கள்,அவர்களின் பேச்சுஸ்த்தம் தெலிவாக கேட்டது.
“கல்யாணத்திற்கு போய்ட்டு வந்திட்டியா என்றாள்.
‘இல்லை இனிமேல்தான் போகனும் என்றான்.
‘அடப்பாவி, சித்தப்பா மகன் கல்யாணத்திற்கு போகமா.....? இழுத்தாள்.
‘ஆமா, காலையிலே போய் இருந்தால் மட்டும் “வாண்ணே,நீ காலையிலே சீக்கிரமா வந்த்த்ட்டா அதனால் நைட் ஒரு போடு போட்டு ஆரம்புச்சு வையினு சொல்ல போறானாக்கும்.
“ஒ ,,ஒ,,, அப்ப உன் கல்யாணத்திற்கு சிக்கிரமா வந்தவகளுக்கு நீ பொண்டாட்டியை அனுப்பினியாக்கும் என்றாள் எகத்தாளமா..
“ ம்ம்ம் நான் அனுப்ப ரெடி, ஆனா யாரு சீக்கிரமா வந்தானு தெரியலையே-என்றான்.
“ உன்சித்தப்பா தாண்...... சீக்கிரமா வந்தாரு,நான் பார்த்தேன் , அவருகிட்ட அனுப்புரியா? என்றாள்.
‘ம்ம் இதிலே என்ன இருக்கு நாளைக்கே வரச்சொல்லுஎன்றான்.
அவர்கள் உறவுக்காரர்களாக இருந்தனால் உறவுகளைச்சொல்லி பேசிகொண்ட்டார்கள்.
இப்போது ம்ட்டம்ல்லாக்க படுத்தவள் அவனை இழுத்து தனது அக்குளுக்குப்போட்டவள்,அவனது கையை எடுத்து தனது புண்டையில் வைத்து , தடவிக்கொடுக்கும்மாறு சொன்னாள். அவளின் புண்டை இருந்து இருவரின் நீரும் கசிந்து பிசுபிசு என இருந்தது, இருந்தாலும் அவன் மெதுவ்வாக அவ்ளின் புண்டை பருப்பை நீவிகொடுத்துக் கொண்டே பேசிகொண்டு இருந்தனர்.
இப்போதைக்கு அவர்கள் போவதாக இல்லை. அவ்ர்கள் போனபிறகுதான் நான் போக முடியும், ஆமா நான் போய் என்னத்த வெட்டிமுறிக்க போகிறேன். ம்ம் அவ்ர்களின் அடுத்த ஆட்டத்திற்கு ஆரம்பம் ஆனார்கள், நான் அதைக் காண்பத்ற்கு தயாரானனேன்.இப்போது னா நான் வந்த பாத்தியின் வழியே பாய்ந்த தண்ணீர் என் கால்களுக்கு அடியில் பாய்ந்து க்கொண்டு இருந்தது.
அவர்கள் நிர்வாணமாகவே பேசிகொண்டு இருந்தனர்.இப்போது நான் வந்த பெரிய பாத்தியில் யாரோ தோகையை விலக்கிகொண்டு நடந்து வரும் சத்தம் கேட்டது,,ம்ம்ம் ஆமாம் யாரோ நடந்துதான் வருகிறார்கள், தண்ணிரில் நடக்கும் சத்தமும் கேட்டது...ம்ம்ம் ஆம் யாரோதான். இவர்களை யாரும் பின் தொடர்ந்து வந்து இருப்பர்களோ...இல்லை இவர்கள் இல்லை நாங்கள் இங்கு வந்து ஒரு மணி நேரத்திற்கு அதிகமாகவே இருக்கும்..அப்படி என்றால் யாராக இருக்கும் ..
இவர்களோ காமத்தில் சல்லாபித்துக்கொண்டும் ,சரசமாடிகொண்டும் இருந்தனர்,
“ஏய்,உண்மையை சொல்லு உனக்கு ஏற்ற ஜோடி நானா?உன் பெண்டாட்டியா?.
“ இதிலேன்ன சந்தேகம் அவள்தான்,,, ஆனால் உன்னுடன் இருக்கும்போதுதான் எதோ இனம் பிரியாத ஒரு சுகம் கிடைக்குது,,சின்ன வயசுல இருந்து உன்னை பார்த்த மோகம் இல்லையா?என்றான்.
“ எப்ப இருந்து?-அவள்.
“நீ +2 படிக்கும் போது இருந்துதான் , ஏன் உனக்கு தெரியாதோ?-“ஏன்றான்.
“ ம்ம்ம், தெரியும், தெரியும்..- அவள்.
“நீ சொல்லு- என்றான்.
“ என்ன சொல்ல –அவள்.
“நானா ,உன் புருஷனா?- அவன்.
“ டேய், அவன் நின்ன இடத்துலேயே ஸ்டான்ட் போட்டுகிட்டு சைக்கிள் ஒட்டிகிட்டுகிருக்கான், அவனைப் போய் பந்தயத்துல சேர்க்கிற. நீசைக்கிள உருட்டிகிட்டு வந்தால்கூட நீதான் முதல் பரிசு வாங்குவ....ஆனா நீ ஒட்டுற ஒட்டுக்கு ..நீதாண்டா..?-என்றாள்.
அந்த காலடிச்சத்தம் மெதுவா என்னைவிட்டு விலகி போக ஆரம்பிடுச்சு.இந்த கரும்புத்தோகை சத்ததில பேச்சு சத்தம் கேட்கல போல அந்த ஆளுக்கு என்று நினைத்துக்கொண்டு இருந்தேன்.
இப்போது தோகையை விலக்கும் சத்தம் அந்த பாத்தியில் கேட்டது...
எனக்கு இப்போது நெஞ்சு ‘திக்’’திக் என்று அடிக்க ஆரம்பித்தது.
எனக்கு அவளை நினைத்தால்தான் கவலையாக இருக்கிறது, எதோ புருஷனிடம் கிடைக்காத சுகத்தை அடைய வந்தவளுக்குதேவடியாள்;பட்டம் கிடைத்துவிடுமே என்ற பயம்தான்..
ஆனால் இவள் இப்போது ம்ட்டமல்லாக்க படுத்துக்கொண்டு அவனது கையை எடுத்து தனது புண்டையில் தேய்த்துக்கொண்டு இருக்கிறாள்...
சத்தம் மெதுவாக அவர்கள் வந்த பாத்தியில் மத்தியில் கேட்டு நின்றது..
நாங்கள் இருக்கும் பக்கம் அந்த சத்தம் கரும்பை விலக்கிகொண்டு வருவது தெறிந்த்து..மைனரின் சட்டையை பார்த்து விட்டானா அந்த ஆள்...


எனக்கு அவளை நினைத்தால் பாவமாக இருந்தது..கிராமம் ஆயிற்றே...உடனே ஊருக்குள் பரவி விடும்... ஜயோ என்று கண்களை மூடிக்கொண்டேன்...

“வாங்க .............” என்று உறவு முறையைச் சொல்லி அழைத்தாள்.
அட வீணா போனவளே என்று மனத்திற்குள், திட்டிக் கொண்டே அவளைப் பார்த்தேன். பிறந்தமேனியாக எழுந்து மைனரின் மேல் சாய்ந்தவாறு அவரைப்பார்த்துக் கேட்டாள்.
“ஏன் இவ்வளவு லேட்?” . ஏதோ கல்யாணவீட்டில் வரவேற்புக்கு நிற்பவள் மாதிரி கேட்டாள்.
“ கல்யாணத்திற்கு போய்ட்டு வந்தேன், வீட்டுல மூத்த மகளும் மாப்பிள்ளையும் வந்துடாங்க, அதான் லேட், ஏண்டா நீ இன்னமும் கல்யாணத்திற்கு போகலையா? “என்றார் வந்தவர்.
“ம்ம் இனிமேல்தான் போகனும்” –மைனர்.
[ஆமா இங்க எவ்வளவு முக்கியமான வேலை நடந்துகிட்டு இருக்கு, ஒ அவரும் அதற்குதானே வந்திருக்கார் போல]
“ நீங்க சீக்கிரமா போய்ட்டு வந்திட்டாங்களா, அப்ப நீங்கதான் முதல்ல, மைனர் இரண்டடாவது...”
[மைனர், நானும் மாணிக்கமும் இவனுக்கு வைத்த பெயர், நாங்கள் என்னவோ விளையாட்டாய் வைத்தோம் , ஆனால் இவன் உண்மையில் மைனர்வேலைத்தான்பார்த்துக்கொண்டு இருக்கிறான்.அதை இவளும் சொல்லுகிறாள். எப்படி என்றுதான் தெரியவில்லை?]
“ எதற்கு?” என்று விவரம் தெரியாதாவராய்க் கேட்டார்,
விபரம் சொன்னவுடன்’ அடபோம்மா ,நீ வேற அவ ஏற்கணவே அவன் [கல்யாண் மாப்பிள்ளை} அப்பங்கிட்டேயே ஒல் வாங்கிகிட்டா,அதுதான் மகனுக்கு கட்டிவைச்சுட்டா டெய்லி வீட்டுக்குள்ளேயே ஒல் போடலாம்னு இந்த கல்யாணத்துக்கு ஏற்பாடு செய்துட்டான்.
அவள் சிரித்தாள்.
இப்போது அவள்பக்கமாக அம்ர்ந்தவர் மெதுவாக அவளை தன் பக்கம் சேர்த்து நெஞ்சோடு அணைத்துக்கொண்டார்.
“மகளையும் , மாப்பிள்ளையும் கவனிக்கலையா? என்றாள்.
“ வீட்டுல யாரும் இல்ல ,புது பொண்ணு , மாப்பிள்ளை வேறாய , அதுதான் மதியம் ஒரு ஒல் போடுட்டுமேனு வந்திட்டேன்.”
“ அங்க மட்டும்தானா?”- ஏக்கமாக..
“அதுதான் இங்க வந்திட்டுட்டேன்ல” என்றார்.
“ சரி , நான் வரவா?- என்றான்.
“ டேய்......, கொஞ்ச நேரம் இருந்துட்டு போடா....” என்றாள்.
சரி நான் போய் கழுவிட்டு வாரேன் என்றான். இந்தாடா அப்படியே போகாத , என்று தன் கைலியை அவுழ்த்து கொடுத்தார்.
அந்தாளுக்கும் 52 வயது இருக்கும்.
அவர் கொண்டுவந்த வயர்க்கூடையில் என்ன இருக்கு? என்றாள்.
“ஸ்வீட்டும், பழ்மும் இருக்கு”- என்றார்.
“ ம்ம் இந்த பகலுக்குகா” என்றாள்.
“ஆமாம்டி ,மல்கோவா மாம்பழமே” என்றவர், அப்படியே அவளது முலையை சப்பினார்.
இப்போது மைனரும் வந்தான். கொஞ்சம் எழுந்திரிங்கா , போர்வையை மாற்றிப்போடுவோம் என்றான்.
“ ஏண்டா?” அவர்
“ இங்க பாருங்க” என்று அவன் காட்டிய இடத்தில் இருவரின் தண்ணியும் ஒழுகி ஈரம்மாய் இருந்தது.
“ விடுட்ட, பரவாயில்லை”என்று சொன்னவர், அவளைத் தூக்கி தன் மடியில் உட்கார வைத்தார்.
கொஞ்சம் பொறுங்கள் என்றவள், அந்த பேக்கை எடுங்க.... என்றவள், திரும்பும்போது அந்த ஆள் தனது பனியனையும் ,அண்ட்ராயரையும் அவிழ்த்துவிட்ட்டு இருந்தார்.
“ அதற்க்குள்ள அவசரமா?”என்றவள்.
அதிலிந்த பூவை எடுத்து அவரிடம் கொடுத்தவள். தனக்கு வைத்துவிடும் படி கூறினாள்,
ஏற்கணவே அவள் கூந்தலில் பூ சரம் சரமாய் தொங்கிக்கொண்டு இருந்தது.
“இதை எங்க வைக்க?”
[எனக்கு வந்த சந்தேகதான் அந்தாளுக்கும் வந்தது.]
‘ வைச்சு விடுங்க......”என்று செல்லமாய் கோபித்தாள்.
அவரும் கூந்தலை இரண்டாக பிரித்து வைத்தார்.
“கொஞ்ச்ம் பொறுங்க”- என்றவள் அந்த ஆளு வந்த பாதையில் நடக்கப்போனாள்.
“ எங்க போற?”-என்றான்.
“ஒன்னுக்குடா” என்றாள்.
“ அங்கேயே இரு”என்றார்.

“ஆமா”. சரி என்றவள், பக்கவாட்டாக நின்றுக்கொண்டு தனது குண்டியை தூக்கிகொண்டு ஒன்னுக்கு இருந்தாள்.
“டேய்,.......... , அந்த சொம்புல தண்ணிய எடு” என்றாள்.



“ எதற்கு?” – என்றவர்,
“ம்ம்ம் கழுவத்தான்” என்றவளிடம்
“ நீயே வந்து எடுத்துக்கொ” என்றார்.
“ அவள் இரண்டு அடி முன்னால் எடுத்து வைத்தவுடன் , அப்படியே சென்று அவள் புண்டையில் வாயை வைத்து சுவைக்க ஆரம்பித்தார்.
“சீ சீ என்று சொல்லதான் செய்தாழிய புண்டை நக்கவதற்கு நன்றாக தூக்கி காண்பித்தாள்.
அவன் சுன்னி தண்ணியும், அவள் புண்டை தண்ணியிம் ,இப்ப அவள் இருந்த ஒன்னுக்கும் சேர்ந்த அந்த புண்டையில் எதோ அமிர்தம் வழிவது மாதிரி சப்பினார்.
[இந்த வெட்டி பயதான் டீக்கடைக்கு வந்தான்ன அவனுக்கு டீயை டீக்ளாஸ்சில் கழுவி போடகூடாது, வென்னீரில் கழுவித்தான் போடனும் சண்டைக்கு வருவான், ஏண்டா இப்ப புண்டையையும் வென்னீரால் கழுவ வேண்டியதுதானே? வருட்டும் டீகடைக்கு, புண்டையை நக்கனும்னா, முதல்ல சுடுதண்ணியில கழுவனும் சொல்லனும் நினைத்துக்கொண்டேன்.]
அவள் “ம்ம்ம் போதும் விடுங்க” என்றாள்.
“சரிகாட்டுடி புண்டையை” என்றார்.
“ சீ அந்த விடுங்க இல்ல இது இந்த விடுங்க” என்று அவரிடம் தன்னை விடுவித்தவள்,
“ ஏண்டா......, இங்க உன்னை வேடிக்கை பார்க்கவா இருக்க சொன்னனேன்” –என்றாள்.
“ஹா ஹா” என்று சத்தமா சிரித்தவனின் கைலியை உருவிவிட்டாள்.
நின்ற மாதிரியாய் அவரை கட்டி பிடித்தாள். அவரும்தான் , அவர்களுக்கு மத்தியில் காற்றுக்கூட போக முடியாத அளவுக்கு இறுகி இருந்தார்கள்.
மைனர் அவர்களை படுத்தமாதிரி வேடிக்கை பார்த்துக்கொண்டு இருந்தான். அவள் சற்று பின்னால் திரும்பி கவனித்து பார்த்தான் என்றால் என்னை பார்த்து விடுவான் ,..


விருந்து - பகுதி - 5

 அன்று மதியம் பிரியாணி செய்து இருந்தார்கள்.அதற்குதான் ஜமாய்திடுவோம் என்று என் அப்பா ப்ரியா அப்பாவிடம் நேற்று முந்தினம் கூறினாரோ.. அக்கம் பக்கம் என்று 10 அல்லது 15 பேர் வந்திருப்பார்கள். அவர்கள் போன பிறகுதான் நா சாப்பிட போனேன்.

“ப்ரியா , ராஜ்க்கு நீ பரிமாறு “ என்று அவள் அம்மா சொன்னார்கள்.
“ சரிம்மா” என்றாள்.
என்னுடன் எங்கள் கடையில் வேலைப்பார்க்கும் இருவரும் அமர்ந்து சாப்பிட்டார்கள்.
எங்கள் எதிரே ப்ரியா நின்று இருந்தாள். மற்றவர்கள் சாப்பிட்ட்டுகொண்டு இருந்தார்கள். எனக்குதான் சாப்பாடே இறங்கவில்லை.
“ பால் இருக்கும் பழம் இருக்கும் பசி இருக்காது”
ஆனால் இது காதல் உணர்வு.
மற்ற இருவரும் சாப்பிட்டுவிட்டு எழுந்து விட்டார்கள்.
ப்ரியா அம்மா அப்போதுதான் எங்கள் வீட்டில் இருந்து வந்தாள். “என்ன தம்பி, பிரியாணி அப்படியே இலையில் இருக்கிறது. சாப்பிடவில்லையா? ஏன் நல்லாயில்லையா?, என்று கேள்விகளை கணைகாளக்கி தொடுத்தாள்.
“இல்லை அக்கா . நன்றாக இருக்கிறது.” பின்ன நல்லா சாப்பிட வேண்டியதுதானே.” என்றாள்.
கொஞ்ச நேரம் என்னை கவனித்தவள்,” ப்ரியா நீ உள்ளே போம்மா, அப்பதான் தம்பி சாப்பிடுவாப்ல போல” என்றாள். ப்ரியா வெட்கத்துடன் சிரித்துக்கொண்டே உள்ளே போய் விட்டாள்.


அப்படியும் நான் மெதுவாக சாப்பிட்டுக்கொண்டு இருந்தேன்.

என் அம்மாவும் தங்கையும் வந்தார்கள். ப்ரியா அம்மா என் அம்மாவிடம் “ராஜுக்கு ப்ரியாணி நன்றாக பிடிக்கும் என்றீர்கள் ,தம்பி என்னவோ சாப்பிட வேயில்லை” பின் அவர்களே சொன்னார்கள் “ எனக்கு தெரிஞ்சுபோச்சு பிரியாணியில் ‘ப்ரியா’ இருப்பதால்தானே சாப்பிட வில்லை? என்றாள்.
“எனக்கு என்னவோ போல் ஆயிற்று?” நான் இல்லை மீதம் வைத்த நிலையில் எழுந்திருத்தேன். “தம்பி கேலி செய்யமாட்டேன் சாப்பிடுங்கள்” என்று ப்ரியா அம்மா என்னை வற்புறுத்தினார்கள். “இல்லை அவ்வளவுதான், வயிறு நிரம்பிவிட்டது” என்று கைகழுவி, எதிர் வீட்டு திண்னையில் உட்கார்ந்தேன்.
ப்ரியாவும் அவள் த்ங்கையும் சாப்பிட உட்கார்ந்தார்கள். ப்ரியாஅம்மா அவர்கள் வீட்டுவாசலிலும். என் அம்மா எங்கள் வீட்டு வாசலிலும் நின்றுகொண்டு பேசிக்க்கொண்டு இருந்தார்கள். கொஞ்ச நேரம் கழித்து வீட்டுனுள் திரும்பிப்பார்த்தவள், ‘அண்ணி, அண்ணி இங்கு வந்து பாருங்கள், ப்ரியா என்ன பண்ணுக்கிறாள் என்று” என் அம்மாவை சிரித்தபடியே அவசரமாக கூப்பிட்டாள். அப்படி என்ன பண்ணுகிறாள் என்று பார்க்க ஒடினேன்.
நான் மிதம்வைத்த இலையில் அவள் சாப்பிட்டுக்கொண்டு இருந்தாள்.
‘ இல்லையம்மா , நான் புதுஇலை வைத்துதான் பிரியாணி வைத்து சாப்பிடுகிறேன்” என்றாள்.
“இல்லை, அவள் பொய் சொல்லுகிறாளாமா, இது ராஜ் அத்தான் சாப்பிட்ட இலைதான்” என்றாள் அவள் தங்கை ஜெயா.
“ அண்ணி நான் இவளை பதினெட்டு வயதுவரும் வரைக்கும் எப்படிதான் வைத்து இருக்க போகிறொனோ தெரியவில்லை போங்கள், பதினெட்டு வயது வந்த அடுத்த நாள் உங்கள் வீட்டில் விட்டு விடுவேன்.பிறகு உங்கள் பாடு உங்கள் மருமகள் பாடு?” என்று என் காதில் சந்தோஷ ரீங்காரமிட்டாள்.
ஏன, அவ்வளவு நாள் பொறுக்க வேண்டும் ,இதோ என் தம்பி வந்தப்பிறகு சொல்லிவிட்டு இன்றே எங்கள் வீட்டுக்கு என் மருமகளை கூப்பிட்டுச்செல்லுகிறென்” என்றாள்.
அந்த சுழ்நிலை ப்ரியாவின் அம்மா-அப்பா திருமண நாள் போல் இல்லை. எங்கள் இருவரின் திருமண நிச்சயதார்த்தம் போல் இருந்தது.
எனக்கு மிக மனநிறைவாக இருந்தது. இன்னும் ஒருபடி மேலே சொன்னால்.
வாழ்க்கையே வாழ்ந்து முடிந்தாற்போல இருந்த்து. நான் ப்ரியாவை மிக அழமாகப் பார்த்தேன்.
ஒரு கணவன் சாப்பிட்ட வைத்த இலையில் மனைவி சாப்பிடுவது கட்டாயம் என்றால் , நான் அதை பெண்ணடிமைத்தனம் என்று கூரக்க கூறுவேன் ஆனால் இங்கு அவள் என் எச்சில் இலையில் அவள் சாப்பிட்ட்து என்ன்னேன்று சொல்லுவது? அன்பின் அடையாளமா? எனக்கு தெரியவில்லை , ஆனால் எனக்கு பொறுப்பு கூடிவிட்டதாக நினைக்கிறேன்.இப்போது என் காதல் ‘காதல்’ என்ற நிலையிலிருந்து ‘கல்யாணம்’ என்ற நிலைக்கு வந்தாக உணருகிறேன்.
இப்போது எனக்கு திருமண வயதும் இல்லை , அவளுக்கும்தான்.ஆனால் அந்த வயது வருவத்ற்க்குள் என் பொருளதார நிலையை உயர்த்த வேண்டும் என்று நினைக்கிறேன்.
நான் எனது சிறு வயதில் கேள்விப்பட்ட இல்லை பார்த்த ஒரு சம்பத்தை உங்களிடம் பகிர்ந்துக்கொள்கிறேன்.
என்னுடைய 16 அல்லது 17 வயது இருக்கும், என்னுடைய நண்பர் ஒருவர் அவருடைய ஊருக்கு கூப்பிட்டுகிட்டு போனார். அவருக்கு 35 வயது இருக்கும்., அவரை என்னுடைய நண்பர் என்று சொல்லுவதை காட்டிலும் , தொழில்முறையில் பழக்கமானவர் என்று கூறலாம்.
அந்த ஊரில் உள்ள சினிமாதியேட்டரில் இரண்டாவது ஷோ முடிந்தவுடன், ஒருவர் வந்து அவரிடன் என்னமோ சொன்னார்.அந்த ஊரில் வேறு யாரையும் எனக்கு தெரியாது என்பதால் என்னையும் அங்கு கூப்பிட்டுகிட்டுப் போனார்.
அது ஒரு பஞ்சாய்த்து நடந்தது. ஒரு பெரிய வீட்டின் நடுகூடத்தில்.இரண்டு பெரியவர்கள் சேரில் அமர்ந்து இருந்தார்கள். நாங்கள் போனவுடன் கதவு அடைக்கப்பட்டது.
ஒரு பக்கம் 35 வயது மதிக்கதக்க கணவனும், 26 வயது மதிக்கதக்க பெண்ணும் , மறுபக்கம் ஒரு 52 வயது மதிக்கத்க்க ஒருவரும் நின்று இருந்தார்கள்.
தினமும் அந்த ஆளே என் பெண்டாட்டியை போட்டுகிட்டு இருக்காரு. எங்கிட்ட வீட்வே மாட்டேங்க்கிறார்,
‘நீ என்னமா சொல்லுற?’ –பஞ்சாய்த்துகாரர்கள் கேட்டார்கள்.
‘ அவரு[எதிர்புறம் நிற்பவர்] வீட்டுக்குச் சீக்கிரமா வந்துடுராரு, இவரு[கணவன்] சீக்கிரம் வரதேயில்லை, அவருகூட இருக்கிறப்ப இவரு வந்தா பாதியிலேவா விட்டுவிட்டு வரமுடியும்”, அவரு போன பிறகு இவரச்சொல்லுங்க. இல்லை சீக்கிரமா வரச்ச்சொல்லுங்க, அப்படி இவரு[கணவன்] சீக்கிரமா வந்தா, இவரு போனபிறகு அவர வரச்சொல்லுறேன்” என்றாள்.
“ என்னப்பா நீ புருஷன் பெண்டாட்டிக்கு மத்திலே நீயா இருக்கிறது, இது உனக்கே நியாமா இருக்காப்ப?”- ஒரு பஞ்சாய்த்து பெரியவர் நியாயம் பேசினார்.
“ அதுதான் அவளே சொல்லிட்டாள, அப்புறம் என்ன நியாய, தருமம் வேண்டியதுகிடக்கு, “படைத்தவனுக்கு இல்லாத பாகற்காயா?"எனக்கு புரிந்து தலை:யே சுற்றியது, நண்பர்களே உங்களுக்கு?..........

என்னை எல்லாரும், பொறுமையானவன், அமைதியானவன் என்றும், “மிகநிதானமா செயல் படுகிறவன் “ என்று மாணிக்கத்தின் அம்மாவும் கூட சொல்லி இருக்காங்க.. ஆனா இவளோ என்னை விட பொறுமையாகவும், அன்பாகவும் இருக்கா.அழகான பெண்கள் அன்பாக இருக்கமாட்டாங்க என்ற சொல்வழக்க உடைச்சு எறிஞ்சுட்டாள்னு சொல்லலுனும்.தெரியல வயசுக்கேத்த பேச்சா அவள் பேச்சும் இல்லை. அவள் வயசுக்கேத்த துள்ளல் [அதுதான் பொங்கல் விழாவில் அவ ஸ்கிப்பிங்க் விளையாடுரத ஒர கண்ணால பார்த்தேன்ல], அவ குணத்தில் இல்லை.ஏன் என்று அவளிடம் கேக்க வேண்டும்.
அன்று மாலையே கடைக்கு போகவேண்டும் என்று என் அம்மா என்னிடம் சொன்னார்கள்.தம்பி சித்தப்பா வீட்டுக்கு போய்விட்டான் என்றார்கள். ப்ரியா அப்பா இரவு ஷிப்டுக்கு வர மாட்டார்கள் என்று கடையில் வேலை பார்ப்பவர்கள், சொன்னார்கள்.

அப்ப நான்தான் மெயின் கேஷியர், இரவு முழுவதும் எங்கும்செல்ல முடியாது. அப்பதான் பூக்கார அண்ணன் சுமார் ஒரு இரண்டு கிலொ பூவ கடையில் வைட்சுகிட்டு போனவுடனே கடையில் வேலைப்பார்க்கும் ஒரு நடுத்தரமான ஆள் அதை எடுத்துகிட்டு எங்க வீட்டுக்கு போவதாகச் சொல்லிக்கொண்டு போனான்.

அந்த ஆள் வந்தவுடன் “ எங்கே போனே?” என்றேன்.
“ம்ம் , உங்க வீட்டுக்கு” என்றான்,
“ஏன்?” –நான்
“ நீயேல்லாம் சின்ன பையன் உங்கிட்ட எல்லாம் சொல்ல முடியாது?- அவண்.
“ டேய், பெரிய சுண்ணி ஏண்டா சொல்லுடா” என்றேன்.
“ அதுவா , உனக்கு இன்னொரு கொழுந்தியாள் இன்னொரு 10 மாசத்தில வரதற்கு ஏற்பாடு நடக்குதுடா அங்க” என்றேன்.
“ஓஓஓஓஓஓ கொ’ என்றேன் நானும் நமட்டுச்சிரிப்புடன்.
அடுத்த நாள் காலை 11.00மணிக்கு நான் போகும் முன்னரெ, ப்ரியா அம்மா என் வீட்டுக்கு போய் இருந்தார்கள்.ஒரு வேளை வெட்கமாக இருந்து இருக்கலாம்.
“ப்ரியா” என்றேன்.
“சொல்லுங்க ராஜ், நான் உள்ளே பாத்திரம் விளக்கிட்டு இருக்கேன்” என்றாள்.
அந்த திறந்தவெளி ஒட்டு முற்றத்தில் அமர்ந்து பாத்திரம் விளக்கிகிட்டு இருந்தாள்.
“ ப்ரியா”
“ம்ம்ம்”
“ நேற்று இரவு நீ எங்க வீட்டுலயா தூங்கின?”என்றேன்.
‘ ஆமாம், ஏன்?”
‘அதுவா நீதான் ஏன் என்று சொல்லனும்?’-என்றேன்.
நான் எங்கு சுற்றி வருகிறேன் என்று அவளுக்கு தெரிந்தது. பாத்திரத்தை கிழேவைத்து விட்டு என்னை முறைத்தாள்.
“சீ இப்பவும் உங்களுக்கு இதே நினைப்புதானா?” என்றாள்.
“என்ன நினைப்பு?”
‘ம்ம்ம் ஒன்றுமில்லை.நீங்கள் அங்கே உட்காருங்கள், நானே வருகிறேன்” என்றாள்,
கொஞ்ச நேரம் கழித்து வந்தாள். வெட்க கலந்த புன்னகை பூரிப்புடன்.
என் அருகே அம்ர்ந்தாள்.
நான் அவளையே மெய் மறந்துப்பார்த்துகொண்டு இருந்தேன்.
“என்ன ராஜ்?’
அவள் ராஜ் என்ற பெயரை உச்சரிக்கும்போதெ அவ்வளவு அழுத்தமாக இருக்கும்.

‘ப்ரியா, நிஜமாவே உனக்கு என்னைப் பிடிக்குமா ப்ரியா?”என்றேன்.
“ராஜ், உங்களுக்கு என்னாச்சு?”
“இல்லை, சும்மா கேட்டேன்”
‘ம்ம்ம்ம்ம், ஏன் உங்களுக்கு இந்த திடீர் சந்தேகம்?-அவள்.
‘ நீ எவ்வளவு அழகாக இருக்கிற?’
“ராஜ், ப்ளீஸ், இதையே சொல்லாதிங்க”, எனக்கு உங்கள ரொம்ப பிடிக்கும்” அவ்வளவுதான், ஏன்னு சொல்லதெரியலை, இதுல அழ்கு எங்க இருந்து வந்துச்சுனும் தெரியல”
நான் மெதுவாக சிரித்துகொண்டேச் சொன்னென்.
“உன் அளவுக்கு அழகாக ஒரு பொண்ணு மதுரைக்காரியா இருந்து இருந்தா என்னைத்திரும்பிக்கூட பார்த்துஇருக்கா மாட்டா, அதுதான்?”-என்றேன்.
“ அப்ப அழகான மதுரைக்கார பொண்ணுகளுக்குதான் நான் நன்றிச் சொல்லணும், இப்படி ஒரு தங்கமான பையன பார்க்கமா விட்ட்டதற்கு

“ப்ரியா, நீ எப்படி எவ்வளவு அன்பாக,பொறுமையாக இருக்கிறாய்?”
“நீங்கள் என்ன கேட்க வாரீங்க,இன்னொரு தரம் சொல்லுங்க , எனக்கு சரியா புரியல?” என்றாள்.
“நீ எல்லாரும் மீதும் கனிவாக, கரிசனமாக இருக்கிறாயே, உனக்கு கோபமே வராதா?-என்றேன்.
சிரித்துக்கொண்டே மெதுவாக சொன்னாள்” ராஜ் , நான் சிறுவயதில் இருந்தே பாட்டி வீட்டில்தான் வளர்ந்தேன், தம்பியும், தங்கையும்தான் அப்பா,அம்மாவுடன் இருந்தார்கள்,நான் ஆறாவது வகுப்பு முழுபரிச்சை லீவுக்குதான் என் அம்மா அப்பா தம்பி, தங்கையுடன் இருந்தேன்,அதன் பிறகு இந்த வருடம்தான் அவர்களுடன் இருக்கிறேன்.என்னதான் பாட்டிவீட்டில் இருந்தாலும் அப்பா அம்மாவுடன் இருப்பது போல வருமா?..’
நான் மெளனமாக அவளையே கவனித்தேன்.
“மற்ற வீட்டில் பிள்ளைகள அவர்கள் அம்மா, அப்பாவுடன் இருப்பதைப் பார்த்து நான் ஒவ்வொரு நாளும் ஏங்குவேன்..தம்பி தங்கைகளுடன் விளையாடும் நாள் எனக்கும் வராத என்று எத்தனை நாள் கண்ணீர் விட்டு அழுது இருக்கிறேன், தெரியுமா, அப்படி ஒரு நாள் இங்கு இருக்கும் போது நான் எப்படி அவரிகள் மீது கோபம் கொள்வேன், வெயிலின் அருமை நிழலில் தெரியும் என்பார்கள் நானோ பாலைவனத்தில் அலைந்தவள், இந்த இடம் எனக்கு பொங்கும் நீருற்றாய் இருக்கிறது.நான் ஒவ்வொரு வினாடியும் சந்தோஷத்தில் மிதந்து கொண்டுஇருக்கிறேன். உங்களுக்கு தெரியுமா?, இது போக உங்களின் காதலும் என்னை நிறைவான ஒரு வாழ்க்கைக்கு கொண்டுச்சென்று இருக்கிறது போல் இருக்கிறது.”
நான் பிரமிப்புடன் அவளை பார்த்தேன்.அவளின் “நிறைவான ஒரு வாழ்க்கை” என்ற சொல் நான் என்ன நினைக்கிறனோ அதையே அவளும் நினைத்துகொண்டு இருக்கிறாள்.
“ உங்களுக்கு ஒன்று சொல்லவா?”
“ம்ம்”
“சொன்னால் கோபபடமாட்டீர்களே”- என்றாள்.
“உன் மீதா எனக்கா? இல்லை சொல்.” என்றேன்.
கிட்டதட்ட என் நிலையும் அதுதான் அவள் சொந்த இல்லாமல் தனிமையில் தவித்து இருக்கிறாள். நான் அத்தனை சொந்தம் இருந்தும் தனிமையில் தவித்துகொண்டு இருக்கிறேன்.கடந்த 6 அல்லது 7 வருடங்களாக என் வீடு எனக்கு உணவு அளிக்கும் ஒரு விடுதியாகதான் செயல் பட்டு இருக்கிரது நான் என்ன செய்ய? “ என்று என் மனதில் எண்ணிகொண்டு இருந்தேன்.
“ நான் உங்களை காதலித்ததே ஒரு சுய நலம்” என்றாள்.
‘சுய நலமா?”-ஆச்சர்யமாய் கேட்டேன்.
ஆமாம். நான் உங்களைக் கல்யாணம் செய்துக்கொண்டாள் , நீங்கள்,நான் ,மாமா, அத்தை, புஷ்பா, என் அன்பு கொழுந்தன், தம்பி, தங்கை என கூட்டுக் குடும்பாய் இருக்கலாம் அல்லவா? என்றாள்.
அவள் உறவுமுறையை சொன்ன விதம் எனக்கு ஆச்சர்யத்தை ஏற்படுத்தியது.
“ அடிப்பாவி அப்ப நீ என்னைக் காதலிக்க வில்லையா?” என்றேன்.
“இல்லை ராஜ், நீங்கள் என் உயிர் ராஜ். என் உயிரை நான் காதலிக்காமலா?-என்றாள்.
நான் அப்படியே எரியும் மெழுகுவர்த்தியாய் உருகிப்போனேன்.
“ சரி ப்ரியா நேரமாகிவிட்டது, நாம் சாயுங்காலம் பார்ப்போம்” என்றேன்.
“ம்ம்ம்,சரி ராஜ்” என்றாள்.
அன்று சாயுங்காலம் அவளைச்ஸ்ந்தித்த நான் நாளை மறு நாள் நண்பனின் அக்கா கல்யாணம் திருநெல்வேலியில் நடக்க இருக்கிறது, நண்பர்க்ளுடன் சேர்ந்து போக போகிறேன், அப்படியே கன்னியாகுமரியும் , திருவனந்தபுரமும் செல்லப் போகிறோம் “ என்றேன் .
அவளும் சந்தோஷமாக சென்று வாருங்களேன் என்றாள்.
“உன்னைப்பிரிந்தா?” என்றேன்.
அவள் பதறினாள்.” ஏன் இப்படி அபசகுணமாக பேசுகிறர்கள். நண்பர்களுடம் சேர்ந்து திருமணத்திற்கு போக போகிறர்கள், அவ்வளவுதான், நல்லபடியாக போய் வாருங்களேன் ராஜ்”
நண்பனின் அக்கா திருமணத்திற்கு சென்ற நான் , என் நினைவுகளை பிரியாவுடன் விட்டுச்சென்றேன். திருமண நிகழ்வுகளைக்கூட என்னையும் ப்ரியாவையும் இணைத்து பார்த்தேன்.
என்ன பெண் இவள்? கூட்டுகுடும்பத்தைகூட சுய நலம எங்கிறாள்,பாசத்திற்கு ஏங்குகிறாள். இந்த வருடத்துடன் எனக்கு பட்டபடிப்பு முடிகிறது. அவளுக்கு இன்னம் இரண்டு வருடங்கள், +2 படிக்கவேண்டும், பிறகு கல்லூரி படிக்க ஒரு முன்று வருடம் என வைத்துகொண்டாலும் ஒரு 5 வருடத்தில் என்னை ஒரு குடும்பஸ்தானாக்கிக் கொள்ள ஒரு நல்ல வேலையில் இருக்கவேண்டும் என்று மனகணக்கு போட்ட்டுகொண்டு இருந்தேன்.
“ வசந்தங்கள் வாழ்த்தும் போது உனது இலையில் பூ ஆவேன்
இலையுதிர் காலம் முழுதும் மகிழ்ந்து உனக்கு வேர் ஆவேன்”
-எங்கோ டேப்ரிக்கார்டரில் படித்துகொண்டு இருந்தது.
எவ்வளவு அழமான வரிகள்.
இப்படி ஒரு பெண் காதலியாக கிடைத்துவிட்டாள்.
வாழ்க்கை துணையாக கிடைத்துவிட்டாள்
வாழ்க்கை இணையாக கிடைத்துவிட்டாள்”.
ஒவ்வொரு ஆணுக்கும் திருமணம் என்பது கண்டிப்பாக சொர்க்கத்தில்தான் நடக்கும்.
“வாலிபங்கள் ஒடும் வயதாக கூடும்
ஆனாலும் அன்பு மாறாதது
மாலையிடும் சொந்தம் முடிபோடும் பந்தம்
பிரிவு என்னும் சொல்லை அறியாதது
அழகான துணைவி அன்பான மனைவி



அமைந்தால பேரின்பமே
மடிமீது துயில சரசங்கள் பயில மோகங்கள்
ஆரம்பமே
நல்ல மனையாளின் நேசம் ஒரு கோடி
நெஞ்சம் என்னும் வீணை பாடுமே கோடி
இணையாகும் துணையாகும் சம்சார சங்கிதமே.”
என் மனம் இனம் தெரியாத நிம்மதியிம் இருந்தது.
நண்பனின் அக்கா திருமணம் முடிந்து, ஊரெல்லாம் சுற்றிப்பார்த்துவிட்டு அடுத்த நாள் இரவு 11.30 மணிக்கு வீடு திரும்பினேன்.
நான் என் வீட்டினுள் நுழையும் போது ப்ரியாவின் வீட்டினுள் ஏதோ பேச்சுச்சத்தம் கேட்டது. என் வீட்டு லைட்டைப்போட்டவுடன் அவள் வீட்டில் பேச்சுச்சத்தம் நின்று லைட்டை அணைத்துவிட்டார்கள்.ப்ரிய்யாவின் அப்பா கடையில் இருக்கும் போது இரவு 9மணிக்கே தூங்கிவிடுவார்கள், ஏனென்று தெரியவில்லை இவ்வளவு நேரம் முழித்து இருக்கிறார்கள் என்று, நாளை ப்ரியாவிடம் கேட்போம் என்று நினைத்தேன்.பிரியாவை பார்த்து முழுதாக இரண்டு நாள்கள் ஆகிவிட்டது, ஏதோ இரண்டு யுகம் ஆனது போல் இருந்தது.
அடுத்த நாள் காலை 5.00மணிக்கே எழுந்து உட்க்கார்ந்து இருந்தேன். ஆனாள் ப்ரிய்யா கோலம் போட வரவில்லை. ஏன் என்று தெரியவில்லை
எனக்கு மனத்திற்கு என்னமோ மாதிரியாக இருந்தது.குளித்துவிட்டு கடைக்குப் போன எனக்கு எப்போதுடா 11.00 மணியாகும் என்று இருந்தது.
காலை 10.45க்கே கடையில் இருந்து எழுந்து வீட்டுக்கு வந்தேன். அவள் வீட்டின் கதவு சாத்தி உள்புறம் சாத்தி இருந்தது,
எனக்கு ஒரே குழப்பாக இருந்தது.
அரைமணி நேரம் கழித்து மெதுவாக அவள் வீட்டின் கதவை சங்கடத்துடன் தட்டினேன்,” நான் குளிக்கிறேன் ராஜ்” என்று ப்ரிய்யாவின் அம்மாவின் குரல் ஒலித்த்து. நான் அமைதியாக வெளியெ ‘பிரியா எங்கே?” என்றகுழப்பத்துடன் நின்றுக்கொண்டு இருந்தேன்.
சைக்கிளில் வந்த கடைப்பையன் கடையில் ஆள் இல்லை என்றான், உடனே கடைக்கு வாருங்களேன் என்றான்.’ப்ரியா அப்பா எங்கே போனார்.?
எனக்கு ஏதோ தவறாக நடப்பதாக புலப்பட்டது ஆனால் என்ன்வேன்று தெரியவில்லை?. அமைதியாக கடைக்குபோனேன்.
மதியம் 2.30 மணிக்கே சாப்பிடப் போவதாக கூறிக்கொண்டே என் அப்பாவின் பதிலை எதிர்பார்க்காமல் வீடு நோக்கிச்சென்றேன். அப்போதும் ப்ரிய்யாவின் வீடு பூட்டி இருந்தது,
நான் அமைதிய்யாக என்வீட்டினுள் வந்து தட்டில் சிறிது சாதத்தை வைத்து, குழம்பை ஊற்றும்போது ப்ரியாவின் தம்பி வெளியெ நடந்து சென்றான்.
“தினேஸ்.தினேஸ் “என்று கத்திய நான் அவனிடம் “எங்கடா பிரியா”? என்று பதட்டதுடனே கேட்டேன்.
“அவள் ஊருக்குப் போய்ட்டாளே” என்றான்.
“எப்படா?”
“இப்பதான் அவளும் அப்பாவும் போய்க்கொண்டு இருக்கிறார்கள்”என்றான்.
நான் கடையில் இருந்து வரும் வழியில் அவர்களைப் பார்க்கவில்லையே என்ற குழப்பத்துடன் பஸ் ஸ்டாப்பை நோக்கி ஒடினேன்.
ஏன் என்னிடம் சொல்லமால் போகிறாள் என்று திட்ட வேண்டும் என்று எண்ணிக்கொண்டே அதற்குள் பஸ் வரகூடாது என்று வேண்டியபடியே ஒடினேன்.
எனக்கு பதட்டமாக இருந்தது. என்னால் ஒட முடியவில்லை.என் எண்ண ஒட்டத்துக்கு ஏற்றப்படி உடல் ஒத்துழைக்கவில்லை. இருந்தும் கஷ்டப்பட்டு ஒடினேன்.
என் கடைக்கு நெருக்கி ஒரு 40 அடி தூரத்திலிருந்து மெதுவாக நடந்தேன். என் இதயதுடிப்பை அடக்கிகொண்டே ப்ரிய்யாவை நோக்கி முன்னேறினேன்.
அப்போதே என்னைப்பார்த்த ப்ரியா தலைகுனிந்துக்கொண்டாள்.எனக்கு ஏமாற்றமாக இருந்தது. இருந்தாலும் ப்ரிய்யா என்னை கவனித்து இருக்கமாட்டாள் என்று எண்ணினேன்,
பிரியாவின் அருகில் சென்றேன்.
“ என்ன ப்ரிய்யா, ஊருக்கா?’ என்றேன்.
[அவளிடம் பதில் இல்லை]
ப்ரிய்யா
............
சரி ஊருக்கு போகிறாயே பரவாயில்லை. என்னிடன் ஏன் சொல்லவில்லை பிரிய்யா?
..........
சரி ப்ரியா. நீ +1 காலாண்டு லீவுக்கு வா ப்ரியா... என்றேன்
.................
அவளிடம் எந்த ஒரு பதிலும் இல்லை.
நான் சுற்றும்முற்றும் பார்த்தேன்.ஒரு நாலைந்து பேர் நின்றுகொண்டு இருந்தார்கள்.அவளை கன்னத்தை பிடித்து அவள் முகத்தை நிமிர்த்தி அவளிடம் “என்னடா, ப்ரிய்யா?” என்று கேட்க வேண்டும் போலிருந்த்து.ஆனால் நாகரிகம் என்னைத்தடுத்தது.
நான் சுற்றும்முற்றும் பார்க்கும் போது ப்ரிய்யா என்னை ஒரு வினாடிக்கும் குறைவான நேரத்தில் என்னைப்பார்த்தாள்.
அவள் முகத்தை ப்பார்த்த அந்த கணத்தில் நான் அப்படியே இடிந்து போனேன். அவள் முகம் அழுது அழுது வீங்கிப் போயிருந்தது.என்னைப்பார்த்த அந்த வினாடியில் அவள் கண்ணைப்பார்த்த எனக்கு கலங்கி இருந்தது அவள் கண்கள் மட்டுமல்ல அவள் இதயமும் கூட என்று சொல்லியது.
“ப்ரிய்யா” என்று அவள் அப்பா கூப்பிட்டபோது டவுன் பஸ் வந்தது.
“ப்ரியா” என்ற என் குரலுக்கு அவளின் இரு கண்ணீர் துளிகளே பரிசாக கிடைத்தது.


பஸ்ஸில் ஏறிய பின்னாவது என்னை பார்ப்பாள் என்று எண்ணிய எனக்கு ஏமாற்றமே மிஞ்சியது. அவள் பஸ்ஸில் ஏறி அந்தப்பக்கம் போய்தலைக் குனிந்து உட்கார்ந்து கொண்டாள்.
பஸ் கிளம்பியது.....
கையில் இருக்கும் பொருளுக்கு என்றும் மதிப்புஇல்லை என்பார்கள், அது நம்மைவிட்டுப் போன பிறகுதான் அதன் அருமை புரியும்.அப்படிதான் என் கைகளில் இருந்த அந்த கண்ணீர்துளிகளின் அருமை அப்போது எனக்கு தெரியவில்லை. அது என் கைகளிலே உலர்ந்து போனது.
ப்ரியா ஏன் என்னிடம் ஒரு வார்த்தைக்கூட பேசவில்லை என தெரியவில்லை,அவள் அழுகைக்கான காரணமும் தெரியவில்லை.இந்த நாளை நான் எப்படி மறக்கபோகிறேன். மே-29 இன்றுதான்.
நான் அவள் அம்மாவிடம் சென்று” அக்கா , ஏன் ப்ரியா அழுதுக்கொண்டே போகிறாள்?” எனக் கேட்டேன்.அதற்கு அவள்” அவள் இனிமேல் படிக்கமாட்டேன் என்று அடம்பிடித்தாள், அதுக்குதான் மாமா அவளை படிக்க வேண்டும் என்று திட்டி அனுப்பினார், அந்தக் கோபத்தில்தான் அவள் உன்னிடம்க்கூட சொல்லாமல் செல்லுகிறாள், அவள் மிகவும் கோபக்காரி,வீண் பிடிவாதக்காரி” என்று அவளைப் பற்றி அவள் அம்மா சொன்னது எதுவும் என் காதில் விழவில்லை. அவளைப்பற்றி எனக்கு நன்றாகதெரியும், அவள் மிகவும் அன்பானவள்,கோபமே படமாட்டாள்.எதை நம்புவது எனக்கு தெரியவில்லை.
மீண்டும் நான் தனிமைப்பட்டது போல் ஒரு உணர்வு ஏற்பட்டது.
அவள் காலாண்டு விடுமுறைக்கு வருவாள், அப்போது அவளிடம் கேட்டுக்கொள்லாம் என அறிவு சொன்னது, ஆனால் மனதுக்கு அது புரியவில்லை.
எங்கோ படித்தது” ம்ம்ம் அணுஅணுவாய் சாவது என முடிவு எடுத்துவிட்டாள், காதல் சரியான வழிதான்”.
எனக்கு என்னவோ மாதிரி இருந்தது. யாரும் என்னை ஏன் என்று கூட கேட்கவில்லை. நாலைந்து நாட்களாய் சாப்பிடகூட வில்லை. இல்லை சாப்பிடதோணாவில்லை. ஏதோ டீக்கடை வைத்து இருந்தால் என்னவோ டீயை மட்டும் குடித்துகொண்டு இருந்தேன்.
அடுத்த நாள் காலை 8.30 மணி இருக்கும். நான் கடையில் இருந்தேன், அன்று கல்யாண முகூர்த்தம் போல பஸ் ஸ்டாப்பில் கூட்டம் அதிகமாவே இருந்தது.ஊரில் உள்ள லோடுவேனில்கூட ஆட்கள் ஏறி வெளியூர்ச் சென்றுக்கொண்டு இருந்தனர்.
எங்கள் கடையின் எதிர்புறம் மாணிக்கத்தின் மாமா [அதுதான் எங்கூட சண்டை போட்டானே அவந்தான் நின்றுக்கொண்டு இருந்தான்.] வெள்ளைக் கலரில் பேண்ட்டும்.,நல்ல வெளீர் சிகப்புக்கலரில் சில்க் சட்டையும் போட்டு இருந்தான்.ஊரில் மைனர் குஞ்சாம் அப்படிதான் ட்ரெஸ் போடுவார்களாம், எனக்கு சிரிப்புதான் வந்தது. ஒரு கால் மணி நேரத்தில் ஒரு டாடா சுமோகார் வந்தது, அதிலிருந்து மாணிக்கம் இறங்கினான் . அவனை நான் கேள்விக்குறியுடன் பார்த்தேன்.அவனுக்கு புரிந்தது போல’ கல்லூரி நண்பர்களுடன் கூர்க் போவதாகச் சொன்னான். அப்படியா? என்றேன். அங்கே எங்களுக்கு ஒரு காஃபி எஸ்டேட் இருக்கிறது. நண்பர்களுடன் 10 நாள் தங்கப்போகிறேன் நீயும் வருகிறாயா? என்றேன். அது எனக்கு ஆறுதலாகதான் இருக்கும் இருந்தாலும் எனக்கு இப்போது தனிமைதான் வேண்டும் என்று இருந்தது. அதனால் அவனிடம் இல்லை நான் வரவில்லை என்றேன். ஏண்டா ட்ல்லாக இருகிறாய்? என்றான். அப்படியேல்லாம் ஒன்றுமில்லை, தொடர்ந்து முன்று நாட்களாக நைட் ஷிப்ட் அதுதான் டல்லாகத் தெரிகிறேன், என்றென்,’சரிடா , நான் கிளம்புகிறேன் வர ஒரு வாரம் இல்லை பத்து நாட்கள் ஆகும் என்று நினைக்கிறேன் “ என்றான்.” அப்பா எங்கேடா இருக்கிறார் ?’என்றேன். ‘’அவரும் கூர்க்கில்தான் இருக்கிறார் , வரும்போது சேர்ந்து வருவோம் “ என்றான்.
“சரிடா , வருகிறேன்” என்றான்.
நானும்” ம்ம்ம்ம்ம். சரிடா “ என்றேன்.
கடையில் எல்லாரும் இருந்தார்கள், அதனால் நான் கடையிலிருந்து வெளியே வந்தேன். எங்கே போவது எனத்தெரியவில்லை.ஊரை நோக்கி நடந்துக்கொண்டு இருந்தேன், வீட்டிற்கு இல்லை.அப்போதுதான் எனக்கு அந்த யோசனைப்பட்டது, நாங்கள் குத்தகைக்கு வாங்கி இருந்தோமே அந்த கரும்புத் தோட்டத்திற்கு போகலாம் எனப்பட்டது. தனிமை தனிமை தனிமை அதுதான் எனக்கு இப்போது வேண்டும் அதற்கு அங்குதான் சரியான இடம். கரும்புதோட்டத்தின் மத்தியில் போய் படுத்துக்கொள்வோம் என்று கிளம்பினேன்.
வழியில் தான் மாணிக்கத்தின் வீடு உள்ளது. அந்த வழியே செல்லும்போது மாணிக்கத்தின் அம்மா என்னைப் பார்த்துவிட்டார்கள்,’
‘’ ஏய், ராஜ்’’ ‘ என்னைத்தான் நாகரிமாய் உச்சரித்து கூப்பிட்டார்கள்.
‘ என்னங்கம்மா”- என்றேன்.
“டேய், நீ மாணிக்கத்தோட கூர்க் போகலையா?- என்றார்கள்.
“இல்லையம்மா, காலேஜ்ஜில் ஒரு வேலை இருக்கு அதுதான் போகலை” என்றேன்.
“ நீ என்னடா காலேஜ்ஜில் போய் வேலைப் பார்க்கபோற? “ என்றார்கள்.
நான் சிரித்தேன். அவர்களும் கல்லூரி இளம்கலை பட்டபடிப்பு முடித்தவர்கள்தான்.
“சரிடா கொஞ்சம் இரு, ஹார்லிக்ஸ்ப் போட்டுத் தருகிறேன் ‘’என்றார்கள்.
நான் வேண்டாம் என்று சொல்லுவதற்குள்ளேயே அவர்கள் உள்ளே போய் வ்ட்டார்கள். நான் வெளி ஹாலில் உட்கார்ந்து இருந்தேன்.கொஞ்ச்ச நேரத்தில்மாணிக்கதின் அம்மா கையில் ஹார்லிக்ஸ் க்ளாஸ்ஸுடன் வந்தார்கள்.
“இந்தாடா , சாப்பிடு என்றார்கள்.
[ எனக்கு அவர்களைப் பார்த்தால் பெருமையாக இருந்தது,மகனுடைய நண்பன் நான், இப்போது,இங்கே அவன் இல்லாத போதும் என்னை கூப்பிட்டு உபசாரிக்கிறார்கள்.]
“எங்கடா இந்த பக்கம்?”
“தோட்டத்திற்கு அம்மா “ என்று நான் சொல்லி முடிப்பதற்குள். மாணிக்கத்தின் தோட்டதிற்கு தண்ணீர் பாய்ச்சுகிறவர் உள்ளே வந்தார்.
அவர்தான் எங்கள் தோட்டத்திற்கும் தண்ணீர் பாய்ச்சுகிறவர்.
எல்லாம் மாணிக்கத்தின் ஏற்பாடுதான் அவர்கள் அம்மா சொல்லிதான் செய்தாகச் சொன்னான். நாங்கள் தனியாக தோட்டத்தில் இருந்தால் அவனுடைய மாமா ஏதாவது தகராறு செய்வான் என அவன் அம்மா அவர்க்ள் தோட்டத்திற்கு தண்ணீர் பாய்ச்சுகிறவரையே ஏற்பாடு செய்து இருந்தார்கள். அவர் அவர்களுக்கு சித்தப்பா முறை வேண்டும் அதனால் அவரிடம் எந்த சண்டையும் போட மாட்டான் அவன் மாமா.
விவசாயத்திற்காக காலை கரண்டு அன்று, அதாவது காலை 6.00 மணி முதல் மதியம் 12.00 மணி வரை 3 பேஸ் கரண்டு வரும், அப்போதுதான் மோட்டார் போட முடியும்.
அவருக்கு அவர் பேரனுக்கு ஏதோ சர்ட்பிகேட் வாங்க வேண்டும் அதனால் வெலியெ செல்வதாகக் கூறினார். மோட்டார் ஒடுவதாகவும்கூறினார். எங்கள் வயலில் கிணற்றுக்கு மேல்புறம் உள்ள வயலுக்கு தண்ணீர் பாய்வதற்கும்,
அவர்கள் வயலுக்கு 1.5 ஹெக்டேர் வயலில் தண்ணீர் பாய்வதற்கும் ஏற்பாடு செய்து இருப்பாக கூறினார். அதாவது வயலின் நான்கு புறமும் அடைத்துவிட்டு, மோட்டாரை போட்டுவிட்டு வந்து விடுவார்கள். மதியம் 12.00 மணிக்கு கரண்டு 3 பேஸ்ஸிலிந்து சிங்கிள் பேஸ்ஸுக்கு மாறும் போது மோட்டார் அதுவாக நின்றுவிடும்.
“ அப்புறம் என்னப்பா நீ தோட்டத்திற்கு போய்கிட்டு அதுதான் சித்தப்பாவே ஏற்பாடு பண்ணிட்டாரே” என்றார்கள் மாணிக்கத்தின் அம்மா.
“ சரிமா நான் வீட்டுக்கு போகிறேன்” என்றேன்.
நாணும் , அவரும் சேர்ந்துதான் வீட்டு போவதாக கூறிகொண்டுச் சென்றேன்.
அவர் அவர்வீட்டுப்பக்கம் சென்று விட்டார். நான் என் வீட்டு அருகே செல்லும்போதுதான் எனக்கு ஞாபகம் வந்தது. நாம என்ன தண்ணீர் பாய்ச்சுவதற்கா தோட்டத்திற்கு போனோம் கொஞ்சம் தனிமையில் இருக்கதானே என்று திரும்பினேன்.
தண்ணீர் பாய்ச்சுகிறவர் அவர் வீட்டுப்பக்கம் போய்விட்டார்.

நான் தோட்ட்த்தை நோக்கிப் போக ஆரம்பித்தேன் , நல்லவேளை மாணிக்கத்தின் அம்மா உள்ளே போய் விட்டார்கள்.


[மாணிக்கத்திம் தோட்டமும் எங்கள்தோட்டமும் அடுத்து அடுத்து இருக்கும். அவர்கள் வயல் அதே இட்த்தில் 20 ஏக்கர் இருக்கும்.எங்கள் வயல் 3 ஏக்கர்தான் இருந்த்து. இரண்டுபேருக்கும் கரும்புத்தோட்டம் என்பதால் சுமார் 23 ஏக்கரில் கரும்பு என்பது மிக பெரிதாகவே இருக்கும். 1.5ஹெக்டேர் வயல் என்பது 1.5 ஹெக்டெர் நிலமும் ஒரே வயலாக அமைந்து இருக்கும். அது அவர்களின் தோட்ட்த்தின் மத்தியில் இருக்கும்.]
நான் எங்கள் தோட்ட்த்திற்கு சென்றேன், மோட்டார் ஒடிக்கொண்டு இருந்த்து.
நான் கிணற்றுக்கு கிழ்புறம் சென்று கரும்பு வயலின் பெரிய பாத்திகளுக்கு நடுவில் சென்று படுத்துக்கொண்டேன். கொஞ்சம் தள்ளியே போய் படுத்துக்கொண்டேன். அப்பதான் யாருக்கும் தெரியாது என்று.
ஒரு கால் மணி நேரம் இருக்கும். நான் ப்ரியாவை ன நினைத்துக்கொண்டு ஏதோ ஒரு சிந்தனையில் இருந்தேன். அப்போது மோட்டார் தண்ணிரில் யாரோ காலை அலம்புவது போல் சத்தம் கேட்ட்து.நான் எழுந்திரிக்காமல் ஊர்ந்துகொண்டே வந்து யார் என்றுப் பார்த்தேன், ‘மைனர் குஞ்சு’
அட இவன் காலை இந்த மைனர் ட்ரெஸ்ஸைப்போட்டுகிட்டு பஸ் ஸ்டாப்பில் நின்றுக்கொண்டு இருந்தானே என்று யோசிப்பதற்குள், அவன் மாணிக்கத்தின் வயல்பக்கம் போனான்.இந்த வழியே போனால் பக்கத்து ஊருக்கு நடந்து போகலாம். ஆனால் பஸ் ஸ்டாப் போய்விட்டால், ரோடுபக்கம்தான் ஈஸி, இவன் ஏன் இந்தப்பக்கம்? தெரியவில்லை.
இருந்தாலும் அவன் எங்கே போகிறான் என்று பார்க்க ஒரு ஆர்வம் என்னை எழுந்திரிக்க வைத்த்து.
மெதுவாக அவன் சென்ற திசையில் பார்த்துக்கொண்டு இருந்தேன்.கொஞ்ச தூரம் போனவன் தண்ணீர் பாய்ந்துக்கொண்டு இருந்த வயலின் அடைப்பை காலால் ஏத்தி எடுத்துவிட்டுப் போனான்.அதை ப்பார்த்த எனக்கு கோபம்வந்த்து.


அவனைதிட்டலாம் என வாய் எடுத்தேன், ஆனால் அது எனக்கு சரியாக படவில்லை என அமைதியாக இருந்துவிட்டேன்.சரி அவன் எடுத்துவிட்ட அடைப்பை கையால் அடைத்துவிடுவோம் என்று போனேன்.

அந்த இட்த்திற்குப் போன நான் அவனைப் பார்த்தேன். அவன் நேராகச் செல்லாமல் மாணிக்கத்தின் தோட்ட்த்தினுள் சென்றான். நேராகச் சென்றால்தானே பக்கத்து ஊருக்குச் செல்ல முடியும் இவன் ஏன் கரும்புத்தோட்ட்த்திற்குள் செல்கிறான்.? ஆஹா மைனர்குஞ்சு மைனர் வேலையை காட்டப் போகிறனா?பஸ் ஸ்டாப்பில் எவளுக்கோ சிக்னல் கொடுத்து கிளியை கூப்பிட்டுகிட்டு வந்து இருக்கான். சரி யார்? என்று பார்போம்.

சட்டு என்று நமக்குள் இருந்த ஜேம்ஸ் பாண்டு விழித்துக்கொண்டான். அவன் மாணிக்கத்தின் தோட்ட்த்தின் 1.5 ஹேக்டெர் வயலின் வடக்கு கரையில் போய் இருந்தான். நான் கொஞ்சம் நிதானித்து 5 நிமிடம் கழித்தே அந்த 1.5ஹெக்டெரின் தெற்கு கரையில் மெதுவாக நடந்தேன்.கரும்பு பட்டம் கட்டவில்லை,, அதனால் ஒழுக்கமில்லாமல் அனைத்து பக்கமும் சிதறி கிடந்த்து. நான் சத்தம் கேட்கமால் ஒவ்வோரு தோகையாக எடுத்துக்கொண்டு முன்னேறினேன்.1.5 ஹெக்டெர் வயல்வந்த்து. நான் மெதுவாக முன்னேறினேன். தண்ணீர் பாய்ந்திருந்த வயலில் ஒரு வடக்கு தெற்கு பாத்தி அடைக்கப்பட்டு இருந்த்து. அதில் கொஞ்ச தூரம்தான் தண்ணீர் பாய்ந்து இருந்த்து. பிறகு ஏன் அடைப்பட்டு இருந்த்து...அந்த கொஞ்சதூரம் தண்ணீர் பாய்ந்திருந்த பகுதியில் இருந்த சகதியில் இரண்டு காலடிதடம் பதிந்து இருந்த்து. ஒ அவர்கள் இந்த பாத்தியில்தான் இருக்கிறார்கள்நான் மெதுவாக பின்னோக்கி அடுத்த பாத்தியில் இறங்கி போனேன்.






விருந்து - பகுதி - 3

 அவள் மனதில் நான் இருக்கிறேனா? என்று தெரியவில்லை. இனிமேல் அவள் 10வது வகுப்பு பொதுத் தேர்வு என்பதால் பரீட்ச்சை முடிந்து ஏப்ரல் மாதம்தான் வருவாள், என்று அவள் அம்மா சொன்னார்கள்.அவள் அரையாண்டு விடுமுறையை முடித்து அவள் பாட்டி விட்டுக்கு போனாள்.

ஜனவரி 14 போகிப்பண்டிகை, கிராமத்தில் விளையாட்டுப்போட்டிகள் சிறப்பாக நடக்கும், சாட்டிலைட் டி.வி. சேனல்களும், செல்போன்கலும் வராத காலம்,அது.....
அடுத்த நாள் பொங்கல்திருவிழாவையொட்டி நடக்க்கும் விளையாட்டுப் போட்டிகளுக்கு ஏற்பாடு செய்வதற்கு ஊர்வாலிபபசங்க எல்லாரும் தோரணம் கட்டுவது,விளையாட்டுதிடலை ஏற்பாடு பண்ணுவது, எத்தனை போட்டிகள் நடத்துவது என்று ஆலோசனை பண்ணிக் கொண்டு இருந்தோம்.விழா நடத்துவதற்கு என்று பணத்திற்கு மாணிக்கத்தின் அப்பாவும் , அத்தைவிட்டுகாரர் மாமாவும் கொடுத்து விட்டுவார்கள், என்பதால் நன்கொடை என்று அலைவதில்லை,...


இந்த வருடம் ,மாணிக்கத்தின் அப்பா 3 கிலோ எடையில் ஒரு வெள்ளிக்கோப்பை ஊருக்கு அன்பளிப்பாக கொடுத்து இருந்தார்கள்.

18-25 வயதுக்குபட்டவர்களுக்கு கபடி போட்டியில் வெற்றிப் பெற்றவர்களுக்கு அந்த வெள்ளிக்கோப்பையை சுழல்க்கோப்பையாக கொடுப்பது என்றும்.. ஒரு வாரத்திற்கு பிறகு அந்த கோப்பையை ஊர்மன்றத்தில் வைப்பது என்றும்..ஒவ்வொரு வருடமும் வெற்றிப்பெற்றவர்களின் குழு படத்தையும் ஊர் மனறதில் வைக்கவேண்டும் என்றும் ஊர் கூட்டத்தில் முடிவு செய்யப்பட்டது. இரவு 3 மணிவரையில் வேளை செய்துவிட்டு வீட்டிற்கு வந்தேன். எப்போதும் இன்னொரு சாவி என்னிடம் இருக்கும். இரவு டீக்கடை வைத்து இருந்ததால் இரவில்வீட்டுற்கு வந்தால் அம்மாவை தட்டி எழுப்பமால் இருக்க இன்னொரு சாவி என்னிடம் இருக்கும். எனவே, கதவை திறந்து முன் ருமில் அடுப்பங்கரை எதிரில் படுத்துக் கொண்டேன்.மார்கழிப்பனியில் போர்வையை போர்த்திக்கொண்டு தூங்கவதில் உள்ள சுகமே தனிதான்...
ஜனவரி15 பொங்கல் திருநாள்...
“வலதுகாலை எடுத்துவைத்து உள்ளே வாம்மா” என்று என் அம்மா யாரையோ அழைத்துக் கொண்டு இருந்தார்கள்.. நான் போர்வையை விலக்கி யாரென்று பார்த்தேன்..”ப்ரியா” ஒரு பட்டுச்சேலையில் விட்டுக்குள் வலது காலை எடுத்து வைத்து வந்துகொண்டு இருந்தாள்.. நான் கனவு என்று நினைத்துக்கொண்டு திரும்பி படுத்துக்கொண்டேன்.. அவள் அம்மா ப்ரியா ஏப்ரல் மாதம்தான் வருவதாக சொன்னார்கள். அதனால்தான் கனவு என்று நினைத்தேன்..
என் அம்மாவின் குலவைச்சத்தம் கேட்டது...
‘..............”
“புஸ்பா , நீ ஒரு கை பச்சரிசியை புதுபானையில் போடுமா” என் அம்மாவின் குரலேதான்.
“ ப்ரியா , நீயும்தாம்மா” இதுவும் என் அம்மாவின் குரலேதான்.
அப்படி என்றால்....சடாரென்று போர்வையை விலக்கிக்கொண்டு பார்த்தேன்.
ம்ம்ம்ம்ம் ப்ரியாதான், என் எதிரில்.. இது கனவல்ல...நிஜம்..
“ என்னங்க, பயங்கர தூக்கம் போல” ப்ரியா
“ ஆமாம், இரவு முழுவதும் விளையாட்டுப் போட்டிக்கு ஏற்பாடு செய்து கொண்டு இருந்தோம்” என்றேன் நான்.
“அப்படினா, அத்தனை போட்டிக்ளிலும் முதல் பரிசு உங்களுக்குத்தானா?” என்று ப்ரியா கேட்டாள்.
“ வேடிக்கை பார்பவர்ளுக்கு கொடுக்கமாட்டாங்க, அண்ணி” இது புஸ்பா.
நான் புஸ்பாவை முறைத்தேன், என்றலும் அவள் கூறியது உண்மைதான்..நான் எந்த விளையாட்டுப் போட்டியிலும் கலந்து கொண்டது கிடையாது. சும்மா விளையாட்டுப்போட்டியில் நடுவராக இருப்பது,” அதை எடுத்து இங்கு வை,, இதை எடுத்து அங்கு வை “ என்று யாரையாவது வேலை வாங்கிகொண்டு இருப்பேன்.
“ இல்லை, உங்க அண்ணன் நன்றாகவிளையாடுவார்கள் என்று நினைக்கிறேன்,நீதான் பொய் சொல்லுகிறாய், அவங்களைப் பார்த்தாலே நல்ல ஸ்போர்ட்ஸ்மேன் மாதிரிதான் தெரிகிறது” என்று என்னைப் பார்த்து சொன்னாள்.
அவள் எதிரில் உட்கார்ந்து இருந்த நான் பின்னால் திரும்பி பார்த்தேன், பின்னால் யாரும் இல்லை , அப்படி என்றால் அவள் என்னைத்தான் சொல்லி இருக்கிறாள்.நான் பின்னால் திரும்பி பார்த்தை பார்த்து புஸ்பா மெலிதாக சிரித்தாள்..” ஒரு நாயகன் உருவாகிறான்..ஊரார்களின்....” என்று தாவணிகனவு திரைபடத்தில் வரும் பாடலை கேலியாக பாடினாள்.
நான் காலை 10.00மணிக்கு விளையாட்டுத்திடலை அடையும் முன்னமே விளையாட்டுபோட்டிகள் ஆரம்பித்து விட்டு இருந்தார்கள்.முதலில் சிறுவர்கள், சிறுமிகளுக்கான போட்டிகள் நடந்து கொண்டு இருந்தன்.
ஒவ்வொரு போட்டியாக நடந்து கொண்டு இருந்தன....

அடுத்து 15 வயதுக்கு மேற்ப்பட்ட பெண்களுக்கான ஸ்கிப்பிங்கயிறுப் போட்டி என்று அறிவித்தார்கள்..அதில் கலந்து கொள்ளுபவர்களின் பெயரில் “ப்ரியா” வின் பெயரும் இருந்தது..நான் ப்ரியா என்ற பெயரைக்கேட்டதும் யாரன்று பார்த்தேன்.. “ப்ரியாதான் என் ப்ரியாதான்”.. எனக்குள் ஒரு சிலிர்ப்பு ஏற்ப்பட்டது.

ப்ரியா இப்போது சேலை அணியவில்லை , மாறாக ஒரு சுடிதார் அணிந்து இருந்தாள்,,சால் போடவில்லை அதற்கு ப்திலாக ஒரு டி ஷர்ட்டை போட்ட்டு இருந்தாள்..ஏனென்று உங்களுக்குத் தெரியதா என்ன? ஆம் அதற்குதான்..
ஸ்கிப்பிங்ப்போட்டி ஆரம்பித்தது..சரியாக அவள் எதிரில் நான் நின்று இருந்தேன்.” யார் அதிகமான நேரம் விளையாடுகிறார்களோ அவர்கள் வெற்றிப்பெற்றவர்களாக அறிவிக்கபடுவார்கள்’ என்று விழா நடத்துபவர் சொன்னார்கள்.
அவள் மெதுவாக விளையாண்டாள்... நான் அவள் கால்பாதங்களைத்தவிர வேறு எங்கும் பார்க்கவில்லை.
“ வெண்பஞ்சு மேகங்கள் உன் பிஞ்சு பாதங்கள்
மண் தொட்டதால் இங்கு செவ்வானம் ஆச்சு” “ நீங்கள் கேட்டவை” படத்தில் வரும் பாடல் என் மனதில் ஒலித்தது.
ஸ்கிப்பிங்கயிறு அவள் காலை நழுவி செல்லும் அழகே அழகுதான்...
“ ஆம், அவள் வெற்றிப்பெற்றதாக அறித்தார்கள்” அது வரை என் சுய நினைவே இல்லை.ப்ரியா என்னிடம் வந்தாள் “இந்தாங்க “ என்று ஸ்கிப்பிங்கயிற்றை என்னிடம் தந்தாள்..
“ ஆண்பிள்ளைக்களுக்கு ஸ்கிப்பிங் போட்டி இல்லை”யேன்று அவள் தோளில் சுடிதார்ஷால் போடுவது மாதிரி கயிறை போட்டேன்..எனக்கு என்னவோ அவளுக்கு மாலை இடுவது போல் நினைப்பு... அவளும் மெலிதாக சிரித்துக்கொண்டே வீட்டுக்குச் சென்றாள்.
மாலை 3.30 மணிக்கு கபடிப்போட்டிக்கு பெயர்கொடுத்தவர்கள் எல்லாரும் திடலுக்கு வரும்படி ஒலிப்பெருக்கியில் அறிவித்தார்கள்.நானும்தான் பெயர் கொடுத்து இருந்தேன்,,,இது கூட செய்யவில்லையேன்றால் எப்படி பாஸ்...மொத்தம் 60 பேர்கள் இருந்தார்கள்.. எனவே 8 அணியாக பிரித்து,A பிரிவில் 4 அணியும். ‘ B’பிரிவில் 4 அணியும் பிரித்தார்கள். லீக் போட்டியில் ஒவ்வொரு பிரிவிலும் உள்ள அணிகளும் மற்ற அணிகளுடன் ஒரு தடவை மோதவேண்டும் என்றும், ஒவ்வொரு பிரிவில் அதிகம் வெற்றி பெறும் 2 அணிகளும் அரையிறுதியில் தகுதி பெறும் என்றும்,அரையிறுதில் நாக் அவுட் முறையில் வெற்றிபெறும் அணி இறுதிபபோட்டியில் பஙுகு பெறும் என்றும் அறிவிக்கப்பட்டது.
நான் 8வது அணியில் 7வது ஆளாக சேர்க்கப்பட்டேன் என்றால் எனது விளையாட்டுத்திறமையை பற்றிச்சொல்லி திரியவேண்டிய அவசியம் இல்லை.
மாலை 4.00மணிக்கு முதல் போட்டியாக எங்கள் அணிக்கும் , மாணிக்கம் கேப்டனாக இருந்த அணிக்கும் போட்டி நடந்தது...முடிவு நீங்கள் எதிர்ப்பார்தது ப்போலதான்....மாணிக்கம் அணி 25 புள்ளிகள் வித்தியாசதில் வெற்றிப் பெற்றது.
எஙகள் அணியின் கேப்டன் காயம் காரணமாக போட்டியிலிருந்து விலகுவதாக சொன்னான்...[சும்மாதான்}].. லீக்போட்டியில் விளையாட அடுத்த 2 போட்டிகளுக்கு யார் கேப்டனாக வருகிறீர்கள் என்று விழா நடத்துபவர்கள் கேட்டார்கள்..மற்ற 5 பேரும் முன் வரவில்லை,,”,நான் கேப்டனாக இருக்கிறேன்” என்றேன்.. எல்லாரும் சிரித்தார்கள் எனக்கு என்னவோ மாதிரி இருந்தது. ஊரில் நாலு பேர் நாலு விதமாக பேசுவார்கள் என்பார்களே அதில் ஒருவன் என் காதுபடவே கூறினான்” தோற்கப் போகிற அணிக்கு யார் கேப்டனாக இருந்தாள் என்ன?.நான் கூனிகுறுகிப் போனேன்.
இந்த க்ளேபரத்திற்கு நடுவில் 2 லீக்ப்போட்டிகள் நடந்து இருந்தன. இப்போது எனது தலைமையிலான அணிக்கும் , இன்னொரு அணிக்கும் போட்டி நடக்கப்போவதாக ஒலிப்பெருக்கியில் அறிவித்தார்கள்.நான் கேப்டனாக மைதானத்தை வலம் வந்தேன்.. எனது பார்வை முழுவதும் பெண்கள் பகுதியில் இருந்தது...ப்ரியாவை எதிர்ப்பார்த்துதான்...ஆம் நின்று இருந்தாள்.. என் அம்மா, என் தங்கை , ப்ரியா அம்மா, ப்ரியா தங்கை என்றுஎல்லாரும் .. கொஞ்சம் தொலைவில்.
ம்ம் விளையாட்டு ஆரம்பித்து விட்டது... நான் சுறுசுறுப்பாக இயங்கினேன். ப்ரியாவின் பார்வை என் மேல் இருப்பதை கவனித்தேன்..மேலும் உற்சாகத்தை தந்தது...அந்த அணி மாணிக்கத்தின் அணிக்கு அடுத்த இடத்திலுள்ள அணி.. எனவே கொஞ்சம் கஸ்டமாகதான் இருந்தது...கடைசி 5 நிமிடங்கள் என்று அறித்தபோது இரு அணிகளும் சமமாக புள்ளிகள் இருந்தன்....” கபடி , கபடி , கபடி என்று சொல்லுவதற்கு பதிலாக என் வாயில் “ப்ரியா ப்ரியா ப்ரியா” என்றுதான் முணுமுணுத்தன்...அந்த வேகம் என்னை பரபரப்பாக இயக்கின...ம்ம்ம் நாங்கள் ஜெயித்து விட்டோம்..என்னாலேயே நம்பமுடியவில்லை.
அடுத்த அணியை ஜெயித்து,,நாங்கள் அரையிறுதிக்கு தகுதியான போது..எங்கள் ஊரே என்னையும் என் அணியையும் அதிசியமாக பார்த்தது. நான் வீட்டுக்குப் போனேன்...


இரவு 10.45 மணி இருக்கும்... அதற்கு மேல் இருலீக் போட்டிகள் இருந்தன்..வேறு அணிகளுக்கு...எனக்கு சோர்வாக இருந்தது என்று சொல்லுவதைக்காட்டிலும் ப்ரியா வீட்டுற்கு போயிருந்தாள் என்பதே உண்மை.

“அண்ணா, உன்கிட்ட இவ்வளவு திறமை இருக்கும் என்று நான் எதிரிபார்க்கவேயில்லை” என்று கிழவி மாதிரி புஸ்பா சொன்னாள்.
அடுத்த நாள் காலை 7.30மணிக்கு வேகமாக சைக்கிள் ஓட்டும்ப்போட்டி நடந்தது..நானும் கலந்துக்கொண்டேன்.போட்டி ஆரம்பிக்கும்போதே மாணிக்கம் சொன்னான்.. “ போட்டியின் நடுவே உன் கடைக்கு பால் வாங்க போயிடாதே”என்றான்.
ஆமாம் 2 வருடஙகளுக்கு முன் நடந்தப்போட்டியில் நான் கலந்து கொண்டேன்...போட்டிதூரத்தை நான் முடிக்கும்முன்னரே வேறு இரண்டு போட்டி நடத்தி முடித்துஇருந்தார்கள். அதற்குதான் மாணிக்கம் அப்படி கேலி செய்தான்.
இதோ இந்த வருட சைக்கிள்பந்தயதில் நான் 2வது இடத்தில் வந்து விட்டேன்.கொஞ்சம் பெருமையாகவே இருந்தது...
மாலை 4.00 மணிக்கு நடந்த அரையிறுதிப்போட்டியிலும் நாங்கள் ஜெயித்துவிட்டோம்...இனி இறுதிப்போட்டிதான்...
மற்றொரு அணியாக மாணிக்கதின் அணி இறுதிப்போட்டியில்....
பிரிவு ‘எ” யில் இடம் பெற்ற இரு அணிகளும் பைனலில் இருந்தோம்...
லீக்போட்டியில் 25 புள்ளிகள் வித்தியாசதில் நாங்கள் தோற்றுயிருந்தோம்....
இப்போது பைனலில்... என்ன நடக்கும் ...மாணிக்கத்தின் அணி எளிதாக ஜெயித்துவிடும் என்று சின்னபிள்ளையை கேட்டால்கூட சொல்லிவிடும்...
இரவு 8.00 மணி....
இறுதிப்போட்டி ஆரம்பித்தது...........
இரண்டு நாளாக விளையாடிக்கொண்டு இருந்தால் என்னவோ...எனக்கு சுறுசுறுப்பாகவே இருந்தது...
ஆட்டத்தின் முதல் பாதி முடிந்து இருந்தது...
எங்கள் அணி 10 புள்ளிகள் பின்தங்கி இருந்தது....
எல்லாரும் எதிர்ப்பார்த்த முடிவுதான் என்றாலும்...என்க்குள் ஓரு சின்ன நம்பிக்கை இருந்தது...
நான் ப்ரியாவை பாருத்தேன்...அவள் தொலைவிலிருந்து எனக்கு கைகட்டவிரலைக் உயரேக்காட்டி சியர் சொல்லிக் கொண்டு இருந்தாள்..
ம்ம்ம் இராண்டாவது பாதி ஆரம்பித்த சிறிது நேரத்தில் எனது இருவரும் அவுட்டாகி , நான் தனி நின்று இருந்தேன்..இப்போது மாணிக்கம் பாடி[ரெய்டு] வந்தான்...
கேப்டனுக்கு கேப்டன்... ம்ம் சரியான போட்டி என்று அறிவிப்புசெய்தவர் அறிவித்தார்..
நான்கிட்டதட்ட லாபியில் நின்றுக்கொண்டு இருந்தேன்...நான் இப்போது அவுட்டாகி விட்டால் போனஸ் புள்ளி என்று மாணிக்கத்தின் அணி 16 புள்ளிகள் கூடுதால பெற்றுவிடும்... என்ன செயவது அவனை தனியாக பிடிக்க முடியாது....
கிட்ட்தட்ட 6 அடி உயரத்தில் நின்றுகொண்டு இருந்தான்....
அவன் அவனது கைகளை நீட்டி என்னைத்தொட்டு அவுட்டாகும்படி என்று போனஸ்கோட்டிற்கும் மேலே நின்றுப்பாடிக்கொண்டு இருந்தான்.....
அவனை பிடிக்கமுயன்றால் என்னையும் சேர்த்து இழுத்துக் கொண்டு நடுகோட்டை தொட்டு விடுவான்,,,என்ன செய்வது...
ஒரு கணம் அவன் அசந்த நேரம் பார்த்து....
சரியாக அவனது கையைபிடித்த நேரத்தில் என் இருகால்களையும் அவனது இரு கால்களில்.....தென்னைமரத்தில் ஏறுவதுப் போல் கவ்விக்கொண்டேன்.. அவனால் ஒரு அடிகூட பின்னால் எடுத்து வைக்க முடியவில்லை.. என் எடை அவனை என்னைநோக்கி இழுத்தது...... ஆம் அவன் அவுட்டாகி விட்டான்...... இல்லை நான் அவனை அவுட்டாக்கிவிட்டேன்.....
அவனை அவுட்டகி விட்ட வேகத்தில் எங்கள் அணியுன் வேகம் அதிகரித்தது..அவனது அணியை முழுமையாக வெளியேற்றி..போனஸ் புள்ளிகளும் பெற்றொம்......
இப்போது அவன் பாடி வந்தான்..அவனது கோபம் என்மீது இருந்த்து...கோபம் அறிவை மறைக்கும் என்ப்பார்களே..அதனாலென்ன்வோ என்னிடமே மீண்டும் பிடிகொடுத்து ஆட்டமிழந்தான்...இப்போதும் அவனது அணியை முழுமையாக வெளியேற்றி போனஸ்புள்ளிகள் பெற்றொம்....
கடைசி 5 நிமிடங்கள்....... என்ற அறிவிப்பின்போது...நாங்கள் 5 புள்ளிகள் முன்னுக்கு வந்து இருந்தோம்.........
இப்பொது அவனது ஆக்ரோஷமான ஆட்டத்திற்கு எனது அதிரடியான் ஆட்டத்தை அவனுக்கு பொங்கல் பரிசாக கொடுத்தேன்.......முடிவில்........நாஙகள் வெற்றிப்பெற்றொம்..........
என்னை ஒருவன் தோளில்தூக்கிக் கொண்டு மைதானதை சுற்றி வந்தான்.......
“கண்ணின் கடைகண் பார்வையைக் கன்னியர்தம் காட்டிவிட்டால்
மண்ணில் மாமலையும் ஒரு கடுகுஆம்”...
.தாசனின் வரிகள் எவ்வளவு உயிரோட்டமானவை.....
கிழே இறங்கிய என்னை அப்படியே தள்ளிக்கொண்டுப்போய் சுவற்றில் சாய்த்து என் தலையை பிடித்து தூக்கிகொண்டு கேட்டான்.
“என்னடா ஆச்சு உனக்கு?”
“ஒன்றுமில்லையே” என்றேன்.
“இல்லை,, நீ எதையோப் பார்த்து பயந்துட்ட .. எதைடா பார்த்த...?
‘நான் பயந்தால் உன் சுண்ணியை பார்த்துதான் பயப்படணும்..அதற்கே பயப்படலை வேறே எதற்குடா பயப்படப் போறேன்..” என்றேன்..நான்.
அப்படியே என் உதடில் எச்சில் படமால் ஓரு முத்தம் கொடுத்தான்.. என்னையும் அவனது தோளில் தூக்கிக் கொண்டுசுற்றி வந்தான்.......
“அவனை எதிர்த்து
என் வெற்றியில்
அவனது சந்தோஷம்
நட்பின் இலக்கணம்”
அடுத்த நாள் இரவு கலைநிகழ்ச்சி முடிந்தபிறகு என் அணிக்கு வெற்றிசுழல்கோப்பை கொடுத்தார்கள்....கேப்டன் என்ற முறையில் அன்று இரவு என் வீட்டிற்கு எடுத்துச்சென்றேன்..
என் தெருவில் என்னை எல்லாரும அதிச்யமாக பார்த்தார்க்ள்..
என் அம்மாவிற்கு பெருமை பிடிபடவேல்லை....
என் வீட்டுவாசலில் கோப்பையுடன் நின்றேன்.
“ஊர் கண்ணே ராஜ் மேல்தான் அவனுக்கு திருஷ்டி சுற்றி போடுங்கள் “ என்று ப்ரியா அம்மா சொன்னார்கள்.
ஊர் கண்ணல்லாம் என் மகன் மீது விழவில்லை,, ஒருத்தி கண்தான் என் மகன் மீது விழுந்து இருக்கிற்து ,பரவாயில்லை அவள் கண்விழுந்ததால் தான் என் மகன் சிங்ககுட்டிப்போல் இருக்கிறான்..அவள் கண் என் மகன் மீது நன்றாக விழட்டும்....நான் சுற்றி போட மாட்டேன்... நீ வேண்டுமென்றான் உன் தம்பிக்கு சுற்றிப்போடு” என்றாள் என் அம்மா..

ஒரு வாரம் கழித்து ஊர்மன்றத்தில் நானும், எனது கபடி குழுவும் உள்ள போட்டோவை வைத்தார்கள்.நடுவில் நான் கோப்பையுடன் நின்று இருந்த்தேன். அதற்கு முழுகாரணமும் ப்ரியாதான்..இப்போது அவள் மீண்டும் பாட்டிவீட்டுக்குச் சென்று விட்டாள்,

ஸ்கூல் செல்லதான்.
இந்த வருடம் அவள் 10வது வகுப்பு பொதுத்தேர்வு எழுதப் போகிறாள்.10வது வகுப்பு தேர்வு அட்டவனையை நியுஸ் பேப்பரில் பார்த்தவுடன் வெட்டி எடுத்து எனது கல்லூரி நோட்டில் ஒட்டி வைத்துக்கொண்டேன். எனக்கு 4 வது செமஸ்டர் முடிவதற்கும், அவள்து தேர்வு முடிவதற்க்கும் சரியாக இருந்தது.
இந்த முறை அவள் வந்தவுடன் எனது காதலை தெரிவித்துவிடும் முடிவில் இருந்தேன்.கொஞ்சம் பயமாகதான் இருந்தது...என்ன செய்ய..விழுந்து விழுந்து காதலித்து கடைசியில் அவள் உங்களை “அண்ணன்” என்ற முறையில்தான் பழகினேன் என்று சொல்லி விட்டால்......
அதுசரி அவள் என் காதலை ஏற்றுக்கொள்வாளா என்ற சந்தேகமும் எனக்கு வந்தது. அவள் தேவதையைப் போல் இருந்தாள்.
என்னை பற்றி கொஞ்சம் சொல்லி கொள்கிறென்.[ சுமார் 6 அடி உயரத்தில் சும்மா கோதுமை கலரில், சல்மான் கான் போலவோ இல்லை சின்ன வயது கமலஹாசன் போல இருப்பேன் என்று சொன்னால்...அதுதான் இந்த இணையத்தில் இருக்கும் பபெரிய கதையாக இருக்கும்..
நான் 51/2 அடி உயரம், கருப்புக்கும் மாநிறத்த்க்கும் நடுவில்[ஹி ஹி... கருப்பதான்..] கொஞசம் ஒல்லியாக இருப்பேன்..ஆனால் மன தைரியம் கொஞசம் அதிகம்தான்..அதனால்தான் என்னவொ ப்ரியாவை காதலிக்கிறேன் என்று சொல்லுகிறேன்.
இன்னும் 2 நாளில் 10வது வகுப்பு பொதுத்தேர்வு முடிந்து விடும்.. அவளும் வந்து விடுவாள்.....

நான் பத்தாவது படிக்கும்போது கூட பரீட்சை அட்டவணையை நியூஸ்பேப்பரிலிருந்து எடுத்து நோட்புக்கில் ஓட்டிவைக்கவில்லை. ஆனால் இப்போது அவளுக்காக , அவள் வருகைக்காக இதை ஓட்டி வைத்து நாளை எண்ணிக்கொண்டு இருந்தேன்.. இன்னும் 2 நாள்கள் மட்டும் இருந்தது அவள் பரீட்சை முடிய,அந்த நாள் வியாழக்கிழமையாக வந்தது. பப்ரியாவின் அப்பா அனேகமாக சனிக்கிழமை கடைக்கு லீவு போட்டு அடுத்த நாள், அவளை கூப்பிட்டு வருவார் என எதிர்பார்த்தேன். ஆனால் அவர் சனிகிழமை லீவு போடவில்லை.ஏனென்று எனக்கு காரணம் தெரியவில்லை.
அடுத்தநாள் மதியம் அவர் வீட்டில் சாப்பிட்டுக்கொண்டு இருந்தார்,நான் அவரிடம் சென்று “என்னஙக மாமா இன்னைக்கு லீவா? என்று கேட்டேன்.அவர் “இல்லை ராஜ் “ என்று சொன்னார்.எனக்கு ஏமாற்றமாக இருந்தது.
அடுத்த நாளும் அவர் லீவு போடவில்லை. எனக்கு பைத்தியமே பிடித்துவிடும் போல இருந்தது.அடுத்தநாளும் நான் முன்புகேட்டமாதிரியெ “என்னஙக மாமா இன்னைக்காவது லீவா?” என்று கேட்டேன்.”இல்லையே மாப்பிள்ளை ,, ஏன் என்ன விசயம்” என்றார்.நான் ஒன்றுமில்லை சும்மாதான் கேட்டேன்” என்றேன். “பார்த்தியாடி மாப்பிள்ளையை என்மேல் எவ்வளவு அக்கறை என்று? “ என்று ப்ரிய்யாவின் அம்மாவை பார்த்து சொன்னார்.
“ அது எல்லாம் ஒன்றுமில்லை..நீங்கள் லீவு போட்டு எப்ப ப்ரியாவை கூப்பிட்டுகிட்டு வருவிஙக “என்று கேட்க விரும்புவதைதான் அப்படி கேட்கிறாப்ல.. என்று சொன்ன ப்ரியாவின் அம்மா” சொந்த ஊரில்,பக்கத்து வீட்டில் நான் இருந்த்தால் உங்களுக்கு என்னை காதலிக்க சிரமமே இல்லாம போச்சு, ஆனா ராஜுக்கு அப்படியா? என்ன ராஜ்? என்றாள் என்னை பார்த்து.....எனக்கு எந்த பக்கம் ஒடுவது என்றே தெரியாமல் நின்றுக்கொண்டு இருந்தேன்
ஒ/ அப்படியா விசயம்? அவள் என் தம்பி விட்டிற்கு பெங்களுர் போய் இருக்காளே.. இங்க வர இன்னும் பதினைந்து நாளாவது ஆகுமே ராஜ்’ என்றார்..எனக்கு என்னவோ ஆயிற்று.” இல்லை அவள் என்னை காதலிக்கவில்லை.. அதனால்தான் அவள் இங்கு வராமல் அவள் சித்தப்பா விட்டிற்கு சென்று விட்டாள்” என்று என் ஓரு மனம் சொன்னது.
அவள் சித்தப்பா அவர் விட்டிற்கு வாம்மா என்று கூப்பிடும் போது இல்லை நான் ஒருவரை காதலிக்கிறேன் அவரை பார்க்கபோகிறேன் என்று சொல்லாவா முடியும்... அவள் பார்வையில் கண்டிப்பாக நான் காதலைப் பார்த்தேன் , அவள் வருவாள் என்னை காதலிப்பாள்” என்று இன்னொரு மனம் சொன்னது..
“காதலித்துப்பார் கையெழுத்து அழகாகும் “- வைரமுத்துவின் வைரவரிகள். எந்த நேரமும் கைலியும் புள்ளிவைத்தசட்டையும் இல்லை பூப்போட்ட சட்டையும் போட்டு இருந்த நான்..இப்போது கோடுபோட்ட அல்லது சிறுகட்டம் போட்ட சட்டையும்,பேண்ட்டும் போட்டு இருந்தேன்.பங்கரையாக இருந்த என் தலையை இப்போது ஸ்டெப் கட்டிங் செய்து இருந்தேன்.என்னை பார்க்கையில் எனக்கே வித்தியாசமாக இருந்தது.
அன்று செவ்வாய்க்கிழமை ப்ரியாவின் அப்பா காலை மதுரைச் செல்வதாககூறிச் சென்றார்.நான் காலையில்ருந்து கடையில்தான் இருந்தேன். மதியம் 3.00 மணி இருக்கும்,எங்கள்கடை இருக்கும் டவுன்பஸ் ஸ்டாப் அருகே ஒரு டவுண்பஸ் நின்றது, அதிலிருந்து ப்ரியா அப்பா இறங்கினார்,பின்னாலே ப்ரியாவும்ம்......
நான் கடைக்கு பின்னாடி ஒடிச்சென்று எண்ணெய் வழிந்த என் முகத்தை கழுவிப் புதுபொலிவுடன் வந்தேன்.
ப்ரியாவுடன் வந்த ப்ரியா அப்பா என்னைப்பார்த்து நமட்டு சிரிப்புடனே வந்தார்.

என்ன ராஜ் இன்னும் சாப்பிடபோக வில்லையா? என்று கேட்டபடியெ க்டைக்குள் வந்தார். இல்லை மாமா அப்பா வண்டியை [எம்-80] எடுத்துகிட்டு பக்கத்து ஊருக்கு போய் இருக்கார், அவர் வந்தவுடனே சாப்பிட போகனும்” சொன்னேன்.சரி நான் கடையை பார்த்துக்கொள்கிறேன் நீ ப்ரியாவை வீட்டில்விட்டுவிட்டு அப்படியே சாப்பிட்டுவிட்டு வா” என்றார்.
“நான் வண்டி இல்லையே”-நான்.
“பரவாயில்லை சைக்கிளில் கூப்ப்டிடுகிட்டு போ என்று சொன்னவர். என் பின்னால் பார்த்து “ இல்லை ,வேண்டாம்” என்றார். அதைக்கேட்ட ப்ரியாவும் “க்ளுக்” என்று சிரித்தாள்.ஏனென்று புரியாமல் பின்னால் பார்த்த நான் என்னையும் அறியாமல் சிரித்துவிட்டேன்.ஆம் அங்கு நின்று இருந்த சைக்கிள்களில் கேரியர் இல்லாமல் இருந்தது.கண்டிப்பாக எந்த அப்பாவும் தன் மகளை இப்படி அனுப்பமாட்டார்கள் .
“இல்லை அப்பா ,நான் ராஜ்கூட நடந்து போய்கிறேன்” –என்று ப்ரியா சொன்னாள்.”ம்ம் சரிமா, பேக் இருக்கட்டும் நான் எடுத்து வருகிறேன்” என்றார்.
நான் இப்போது ப்ரியாவுடன் தனியாக நடந்து கொண்டு இருந்தேன்.நான் அவளேயே பார்த்து கொண்டு நடந்தேன்.நான் அவளை மட்டும் பார்த்துகொண்டு நடக்கிறேன் என்றுஅறிந்த ப்ரியா பொங்கி வந்த சிரிப்பை அடக்கிக் கொண்டு வந்தாள்.
எனக்கு என்ன பேசுவதே என்று தெரியவில்லை..அவள் கொள்ளை அழகு என்னை ஊமையாக்கி இருந்தது..அவளுடன் நான் நடப்பதை என்னவோ ஒலிம்பிக்கில் தங்கப்பதக்கம் வாங்கியதை போன்று பெருமையாக , கர்வமாக இருந்தது.
தேசியநெடுஞ்சாலையிலிருந்து மேற்கிலிருந்த எங்கள் ஊர் பூமிபந்து மேற்கிலிருந்து கிழக்கில் சுற்றுவதால் என்னவோ மிக விரைவாக வந்தது.நான் அவளை வீட்டில் விட்டுவிட்டு என் வீட்டிற்கு வந்தேன்.நான் என் காதலை அவளிடம் சொல்ல வேண்டும், அதுவும் சீக்கிரம் , எப்படி சொல்வதேன்று கொஞ்சம் படபடப்பாகவே இருந்தது.
நான் அதற்காக ஏற்கனவே ஒரு இதயத்தின் மிது ரோஜா இருப்பதைப்போன்ற ஒரு வாழ்த்துஅட்டையை வாங்கி வைத்து இருந்தேன்.
அதில்
“பூவே உன்னை நேசிக்கிறேன்.
உன் பதிலாக
உன்னையே எதிர்ப்பார்க்கும்”
உன் ராஜ்.
என்று எழுதியிருந்தேன்.
என் பெயரை எழுதாமலிருக்க அள்வு நான் கோழையல்ல, ஆனால் அவள் ஏற்றுக்கொள்ளாவிட்டால் என்னசெய்வது என்றுதான் தெரியவில்லை.
அடுத்த நாள் காலை 11.00 மணி இருக்கும் ,என் வீட்டில்ருந்தவர்களும், அவள் அம்மாவும் அவள் தங்கையும் சேர்ந்து நாங்கள் ஒத்திக்கு வாங்கியிருந்த கரும்புதோட்டத்திற்கு மோட்டரில் குளிப்பதற்கு சென்று இருந்தார்கள்,அவள் மட்டும் வீட்டில் தனியாக இருந்தாள்.ம்ம்ம் இதுதான் என் காதலை சொல்லுவத்ற்கு சரியான சமயம் என்று அவள் வீட்டிற்கு சென்றேன். கதவு தாழிடாமல் லேசாக சாத்தியிருந்தது.
“ ப்ரியா” என்றேன்.
“யார்?” என்றபடியே உள்ளேயிருந்து வந்தவள், என்னைப் பார்த்ததும், குழம்பியவளாக.
“என்னங்க ராஜ்” என்றாள்.
“ஒன்றும்மில்லை” என்றேன்.
“ம்ம் சரி உட்காருஙகள்” என்றாள். எதிர்புறமிருந்த திண்னையைக்காட்டி..
[காதலிக்க தெரிகிறது..காதல் அட்டையை வாங்க தெரிகிறது....அதில் எழுத தெரிகிறது... ஆனால் அதை கொடுப்பதற்குதான் தைரியம் இல்லை... என் இதயம் திக்.. திக்.. திக்.. திக்..... என்று உள்ளேயடிப்பது வெளியே கேட்டது..].
ம்ம்ம் துணிந்தவனுக்கு தூக்குமேடையும் பஞ்சுமெத்தைதானென்று தைரியத்
தை வரவழைத்துக்கொண்டு அந்த காதல் அட்டை அவளிடம் கொடுத்தேன்...
அதை வாங்கி மெதுவாக பிரித்து படித்தாள்.
அவள் முகத்தில் எந்த சலனமும் இல்லை..
கம்பன் சொல்வானே” சித்திரத்தில் வரைந்த செந்தாமரை மலர்”என்று அதுபோல இருந்தது அவள் முகம்...



அவளின் மெளனம் எனக்கு கலவரத்தை ஏற்படுத்தியது..
[ஒர்ஆண்தனக்குஅநியாகமாகவிதிக்கப்பட்டமரணத்தண்டனையைகூட பொறுத்துக் கொள்வான்.. ஆனால் காதலை சொன்னபிறகு அவளின் மெளனத்தை மட்டும் பொறுத்துக் கொள்ள முடியாது...]
முன்று நிமிடங்கள் கழிந்து இருந்தது...அவளின் மெளனம் இப்போது எனக்கு தைரியத்தைக் கொடுத்துஇருந்தது..
“ப்ரியா ,I LOVE YOU” என்றேன்.
அவள் இப்போதும் மெளனமாகவே இருந்தாள்.
நான்” ப்ரியா” என்றேன்
அவள் “ம்ம்ம்ம்”என்றாள்.
“I LOVE YOU” என்றேன்..
அவள் இப்போதும் “ம்ம்ம்” என்றாள்.
“என்ன, பிரியா எதுவும் சொல்லமாட்டேங்கிறாய்”என்றாள்.
“ட்யூப் லைட், நான் “I LOVE YOU” க்குதான்” ம்ம்ம்” என்று சொல்லுகிறேன். போதுமா?..என்றாள்....
“ராஜ் .I LOVE YOU”- என்றாள் அவள் செவ்வாய் பிரித்து..கொஞ்சம் அழுத்தமாக..நான் சொன்னதைக்காட்டிலும்..
“காதல் என்னும் தேர்வுஎழுதிக் காத்துஇருந்த
மாணவன் நான்...உன் உள்ளமென்னும் ஏட்டில்
என் எண்ணை பார்தத போது, என்னை நம்பவில்லை
எந்தன் கண்ணை நம்பவில்லை” என்ற பாடல்தான் என் மனதிலொலித்தது...
[அவள் ம்ம்ம்ம்” என்று சொல்லி பல வருடம் கழித்துதான் இந்த பாடல் திரைக்கு வந்தது என்றாலும் இதைவிட ஒரு வரிகள் எனக்கு புலப்படவில்லை.]
ம்ம் அவளும் என்னை காதலிக்கிறாள் என்று எனக்கு தெரிந்துவிட்டது,,ம்ம் இனி என்ன செய்ய? பாரதிராஜாவாக இருந்தால் ஒரு 10,15, பெண்களுக்கு வெள்ளைகவுனை மாட்டிகொண்டு டூயட் பாடலாம்...இல்லை டைரக்டர் சங்கராக இருந்தால், ஒர் வெளிநாடு டூருக்கு போயிருக்கலாம்...நான் அவளை காதலிக்க வேண்டியதுதான்...ஒரு டூயட்சாங் கூட இல்லாமல்...







விருந்து - பகுதி - 4

 ஓர் ஆண் காதலிப்பதைவிட ஓர் பெண்ணால் காதலிக்கபடுவதே தனி இன்பம்..அந்த இன்பத்தை அணுபவித்தவர்களுக்கு மட்டும்தான் தெரியும்.

ப்ரியாவை நான் சந்தித்தது, அவளுடன் பேசியது எல்லாம் அவளுடைய வீட்டில்தான்..காலை உணவு முடிந்தவுடன் அவளது அம்மா என்னுடைய வீட்டிற்கு வந்துவிடுவார்கள்.நான் ப்ரியாவுடன் அவளது வீட்டில் பேசிக்கொண்டு இருப்பேன்....இல்லை காதலித்துக் கொண்டு இருப்போம்..
“விழியில் விழுந்து
இதயம் நுழைந்து
உயிரில் கலந்த
உறவே...’
...................................................................................................................................................................ப்ரியா படத்தில்
“என்னுயிர் நீதானே
உன்னுயிர் நாந்தானே
நீ யாரோ இங்கு
நான் யாரோ
ஒன்றாய் சேர்ந்தோமே
இன்பம் காண்போமே..”
........................................................................................................................................................
“ஒரு ஜீவன் அழைத்தது



ஒரு ஜீவன் துடித்தது
இனி எனக்காக அழ வேண்டாம்
இங்கு கண்ணீரும் விழ வேண்டாம்”
என்று இளையராஜாவின் இசையில் வைரமுத்துவின் வரிகள்..எங்கள் காதலை எங்கள் வீட்டு டேப்ரிக்கார்டர்களில் ஒலித்தது...
ஒர் நாள்...
ப்ரியாவின் வீட்டில் ,
“நீங்கள் நன்றாக படிப்பீர்களாமே.. பத்தாவது வகுப்புப்பொதுத்தேர்வில் எவ்வள்வு மார்க்?” என்றாள்...
“நான் 440 மார்க்” என்றேன்.
நிஜமாகவா?.. என்றாள்.
“ம்ம்ம்ம்ம்” என்றேன்.
“நீ எவ்வளவு மார்க் எடுப்ப்பாய்?”- நான்
“கொஞ்சம் குறைவாகத்தான் எடுப்பேன் என்று நினைக்கிறேன்”-அவள்
“ஏன் சரியாக படிக்கவில்லையா’- நான்
‘ஆமாம், ஏன் உங்களுக்கு தெரியாதா?-அவள்
“எனக்கு எப்படி தெரியும்”- நான்
என்னை காதல் பார்வை பார்க்க தெரிந்தது உங்களுக்கு ம்ம்...உங்கள் பார்வையை மீறி என்னால் எப்படி படிக்க முடியும்?’-அவள்...
நான் மெலிதாக சிரித்தேன்.
“ப்ரியா”- நான்
“ம்ம்ம், சொல்லுங்க”- அவள்
“உனக்கு பாவாடைச்சட்டை அழகாக இருக்கும்..”.-நான்
“என்ன சொல்லவரீங்க “-அவள்
“இல்லை பாவாடைச்சட்டையில் பார்க்க வேண்டும் என்று ஆசையாக இருக்கிறது “-என்றேன்.
“நீங்கள் என்னை முதன்முதலில் பார்த்த்போது பாவாடைசட்டையில்தானே இருந்தேன்.”- என்றாள்.
“இல்லை ஷால் போடாமல்” என்றேன்.
அவள் உக்கிரமாக என்னை பார்த்தாள்.” நான் அந்த அர்த்ததில் சொல்லவில்லை”‘ என்றேன் அவசரமாக...
“எனக்கு உங்களை நன்றாக தெரியும், ராஜ், நீங்கள் என்னை தவறாக பார்க்கவேண்டும் என்று நினைத்துப்பார்த்தால் என்னை விளையாட்டுப்போட்டியின்போது , நான் ஸ்கிப்பிங் விளையாடும்போதுகூட தரையைதானே பார்த்தீர்கள்?—என்றாள்
எனக்கு நிம்மதி பெருமுச்சுவந்தது.
“நீங்கள் அப்படிபட்டவர் என்றால் என்னை விட என் தங்கையை அல்லவா காதலித்து இருப்பீர்கள்”..
நான் குழப்பாமாக அவளைப் பார்த்தேன்.
“எனக்கு தெரியும் ராஜ். அழகர்கோயிலிலிருந்து வரும்போது என் தங்கையையும் மீறி உங்கள் காதல் என்மீதுதான் இருந்தது என்று...அந்த நிமிஷம் முதலே உங்களை காதலிக்க ஆரம்பித்து விட்டேன்” என்றாள்..
எனக்கு திக் என்று இருந்தது...
ஆம், போன அரையாண்டு எல்லாரும் அழகர்க்கோயிலுக்குப்போனபோது, என் தங்கை,என் அம்மாவும்,அவள் தங்கையும் தீர்த்தம் ஆடினார்கள்[குளித்தார்கள்] என் அம்மாவும் தங்கையும் மாற்று உடைஎடுத்து வந்து இருந்தார்கள்..அவள் தங்கை மாற்று உடை இல்லை...என்வே ஈரமான துணியுடதான் இருந்தாள். ஒளிபுகாத பாவாடைசட்டை என்பாதால் அப்படியே இருக்கட்டும் என்று உள்ளாடை மட்டும் அவிழ்த்து வைத்து இருந்தாள்.. வெறும் பாவாடைசட்டைமட்டும் போட்டுக்கொண்டுதான் மலையில் இருந்து கிழே இறங்கி வந்து இருக்கிறாள். அவர்கள் இயற்கைகாக ஒதுங்கும்போது என் அம்மா அவளை கவனித்து, என் தங்கையுன் ப்ழைய சுடிதாரியின் ஷாலை கொடுத்து இருக்குறாள்.
பஸ்ஸில் அவள் அருகே உட்கார்ந்த அடுத்த கணமே அவளின் தொடையில் என் தொடை பட்ட அடுத்த கணமே எனக்கு அவளின் உடல் வனப்பும்சூடும் சுட்டது.. அவளோ அடுப்பில் வைத்த அலுமினிய பாத்திரம் போல சூடாக மாறினாள். மாஹி கூட தயாராக 2நிமிடம் ஆகும் போல..ஆனால் அவளோ ஒரு நிமிட்த்திலே கொதித்துபோயிருந்ததாள்..அதனால் என் மடியுன்மீது அவள் அமர்ந்தாள்.
வெறும் பாவாடை மட்டும் போட்டு இருந்தாலோ என்னவோ அவளின் தொடையிடுக்கின் மொத்தசூடும் என் தொடையுல் இறங்க..என் சுன்னி என்னையும் மீறி அவளின் தொடையிடுக்கில் செல்லவேண்டும் என்று துடித்தது..
பக்கத்தில் ப்ரியா
ஒரு நிமிடத்திலே நான் என்னை உணர்ந்தேன்.
மெதுவாக என்னை கட்டுபடுத்திக் கொண்டே ப்ரியாவை பார்த்துகொண்டு இருந்தேன்...
ப்ரியாவின் தங்கை என் கையை எடுத்து அவளின் தொடையிடையே வைக்க துடித்தாள்.. னான் நான் மெதுவாக அவளை பிடித்துக் கொண்டேன்.அவளை ஒரு குழந்தையை போல என் தோளில் சாய்த்துக்கொண்டே ப்ரியாவிடம் என் காதலை பார்வையில் வெளிப்படுத்தினேன்..என் தோள்பட்டையிலிருந்து என் உடம்பின் சூட்டை வைத்தே என்னை எடைப்போட்டு இருக்கிறாள் ப்ரிய்யா....... அன்று அவள் தங்கையின் காமத்தை வென்ற எனக்கு இன்று அவளின் காதல் கிடைத்து இருக்கிறது..
அடுத்த நாள்
ப்ரியாவின் வீட்டில்
ப்ரியாவுடன்
“என்ன ப்ரியா டல்லாக இருக்கிறாய்?”-என்றேன்.
“ ஒன்றுமில்லை” –என்றாள்.
“போரடிக்கிறதா?”- என்றேன்.
:ம்ம்’’----- அவள்.
“மீனாட்சியம்மன் கோயிலுக்கு போவோமா?-என்றேன்.
ஆசையாக இருக்கிறது. ஆனால் அப்பா விடுவாரா? என்று தெரியவில்லை- அவள்.
கவலையை விடு மாமாவிடம் நான் கேட்டுக்கொள்கிறேன்- என்றேன்.
அப்ப சரி, வருகிறேன்”-என்றாள்.
அவளிடம் பேசிக்கொண்டே வீட்டுனுள் சென்றேன்.
அவள் வீடும் எங்கள் வீடும் ஒரே மாதிரிதான் இருக்க்கும்.வீட்டினுள் சென்றவுடன் இடதுபக்கம் சமையறையும் அடுத்து ஒரு ஹாலும் உள்ளே ஒரு ஹாலும் இருக்கும். இரு வீட்டு நடுஹாலிலும் ஓட்டு திறந்த முற்றம் இருக்கும். அதை நடுவில் ஒரு 7 அடி சுவர் பிரிக்கும். எங்கள் வீட்டில் மழை நீர் விழும் இடத்திற்கும், ஹாலுக்கும் நடுவில் ஒர் 6அடி உயரத்திற்கு சுவர் இருப்பதால் அதை பாத்ரூம் மாதிரி பயன்படுத்துவோம்.ஆனால் ப்ரியா இருக்கும் வீட்டில் மழை நீர் விழும் பகுதிக்கும் ஹாலுக்கும் நடுவில் சுவை 2 அடி உயரத்திற்கே இருந்தது.எங்கள் வீட்டில் சமையல்திட்டிற்கு எதிர்புறம் வெறும் தரையாகவும்,அவள் வீட்டில் திண்னையாகவும் இருந்தது.
நடுஹாலில் அவளது அப்பா படமும் அவர்கள்து கல்யாண படமும் இருந்தது.அதன் கீழ்வரிசையில் அவர்கள் மூன்றுகுழந்தைகளின் படமும் இருந்தது.
அதில் ப்ரியா படமும் இருந்தது.

6 மாதகுழந்தையாக குப்பறபடுத்துக்கொண்டு கையில் கிளுகிளுப்பையை வைத்துக்கொண்டும் கொஞ்சம் இல்லை நன்றாக கொளு கொளு என்று இருந்தாள்.

“ஏய் ப்ரியா நீயா?”-என்றேன்.
ஆமாம்’, ஏன்?- என்றாள்.
“மிக அழகாக இருக்கிறாய்?’ உன் ட்ரெஸ் நன்றாக இருக்கிறது?-என்றேன்.
அவள் என்னை முறைத்தாள். ஆம் அதில் அவள் ட்ரெஸெ போடவில்லை.
உங்களுக்கு ஸேட்டை அதிகம்.-என்றாள்.
நான் அந்த போட்டோ அருகில் அவளுக்கு முத்தம் கொடுத்தேன்.போட்டோவிற்குத்தான். ‘ஏய் ராஜ் அங்கேல்லாம் முத்தம் கொடுக்காதீர்கள்” என்றாள்.
“சீ சீ நீங்கள் அங்கேதான் முத்தம் கொடுப்பீர்கள் என்று எனக்கு நன்றாகதெரியும். என்றாள்.
நான் அங்கேதான் முத்தம் கொடுப்பேன் என்று உனக்கு தெரியுமா? சந்தேகத்துடன்”யார் சொன்ன?” என்றேன்.
“ம்ம் அதுவா அத்தை” என்றாள்.. அதுதான் ப்ஸ்ஸில் ஒரு பெண்ணிடம் அங்கே தொட்டீர்களாமே?” என்றாள்.
எனக்கு பகீர் என்று இருந்தது. இதையெல்லாமவா இவளிடம் சொல்லுவது என் மானம் , மரியாதையே பறிபோனது மாதிரி இருந்தது. நான் அவள் முன்னால் கூனிக்குறுகி நின்றேன்.
“ஒரு பெண்ணிடம் பொதுஇடத்தில் அப்படியா அநாகரிமாகவா நடந்துகொள்வீர்கள்?”- என்றாள்.
கிட்டதட்ட எனக்கு கண்ணீரே வந்துவிடும் போல இருந்தது,நான் மெளனமாக இருந்தேன்.
“ நீங்கள் தொடும் அன்று அவள் வீட்டிற்கு ஒதுங்கும் நாளாக இருந்து இருந்தால், அந்த பெண் எவ்வள்வு சங்கடப்பட்டு இருப்பாள்?”
என்னை யாரோ சாட்டையால் அடிப்பது போல் இருந்தது.எனக்கே அவமானமாக இருந்தது..அமைதியாக இருந்தென்.
காதல் பண்பாட்டை கற்றுத்தருகிறது, அன்பை சொல்லிக்கொடுக்கிறது.நாகரிகத்தை கற்றுத்தருகிறது.
அவள் நிறுத்தவேயில்லை..”ம்ம் சரி சரி இனிமேல் இப்படி நடந்துகொள்ளாதீர்கள். அந்த பெண்ணைப் பார்த்தால் மன்னிப்பு கேளுங்கள்? – என்றாள்.
அவள் அமைதியாக இருந்தாள் என்னவேன்று கேட்க வந்தேன் என்னை அமைதியாக்கிவிட்டாள்.
சரி சரி கொஞ்சம் சிரியுங்கள் ராஜ் என்றாள் முகத்தை இயல்பாக மாற்றிக்கொண்டு..
நான் அமைதியாகவே இருந்தேன்.
அவள் என்னஎன்னவோ சொன்னாள், எனக்கு இறுக்கம் தளரவில்லை,
“கொஞ்சம் காலம் பொறுங்கள் ராஜ் அந்த போட்டோவில் இருப்பதைபோல நானே உங்கள் மடியில் இருப்பேன் அப்போது என்னை கொஞ்சிக்கொள்ளுங்கள்”-என்றாள்,
நான்” எப்படி ? கையில் கிளுகிளூப்பையுடனா? “ என்றேன்.
“இல்லை, இடுப்பில் கொடிகொலுசுடன் மட்டும்’ என்றாள்.
அவள் என்ன சொல்லி இருக்கிறாள் என்று நான் யோசித்து உணர்ந்துக்கொள்ளும் முன்னமே அவள் வீட்டில் உள்ள அடுத்த அறைக்குள் சென்று கதவை சாற்றிக்கொண்டாள். அவள் கதவை தாழிடும் முன்னரே கதவை தள்ளி பிடித்துக்கொண்டேன்.
‘கதவை திற ப்ரியா” என்றேன்.
“வேண்டாம் ராஜ்”
நான் கதவை என் பலம் கொண்டு அழுத்தியிருந்தால்,கதவை தள்ளி இருப்பேன்,ஆனால் நானும் என் பலத்தை காட்டாமல் வெறுமே பிடித்து இருந்தேன்.
“ஏன் ப்ரியா கதவை திறந்தால் என்னாகும்?” என்றேன்.
“நான் இப்போதே இடுப்பில் கொடிகொலுசுடன் நிற்பேன்”என்றாள்.
“நான் அப்படிதான் உன்னை பார்க்கவேண்டும் ப்ரியா கதவை திற” என்றேன்.
“ப்ளீஸ் ராஜ் வேண்டாம் போங்கள் “”ப்ளீஸ்”ப்ளீஸ்” என்றாள்.
அவள் சொன்ன”ப்ளீஸ்” என்ற சொல்லையும் மீறி செல்ல எனக்கு மனம் இல்லை.
நான் வாசலுக்கு திரும்பினேன்.அவள் கதவை திறந்து என்னை பார்த்து பழிப்புக்காட்டினாள், நான் சிரித்துக்கொண்டே என் வீட்டிற்குச் சென்றேன்.


ஒரு இரண்டு முன்று நாளில் அவள் அப்பாவிடம் அவளை மீனாட்சியம்மன் கோயிலுக்கு கூட்டிச்செல்ல சம்மதம் வாங்கினேன்.வரும் ஞாயிறு யன்று போவதாக முடிவு செய்து இருந்தோம். என் அம்மாவிடமும் சொல்லி இருந்தேன் அவரும் ஒன்றும் சொல்லவில்லை’ சரிடா , அவளை கோயிலுக்கு கூப்பிட்டுக்கிட்டு போ” என்றாள்.
என்னை விட ப்ரியாவை தம் வீட்டு மருமகளாக ஆக்கவேண்டும் என்ற ஆசையும் ஆர்வமும் என் அம்மாவிற்குதான் அதிகம் இருந்த்து என்று சொல்லவேண்டும். ப்ரியாவின் குணம் அப்படி. அதிர்ந்து பேசமாட்டாள், வீட்டு வேலை அனைத்தையும் அவளே பார்பாள், அவள் தம்பி, த்ங்கையுடன் சண்டையிடாமல், பொறுப்பாகவும், மிகவும் பாசமாகவும் இருப்பாள்.அதனால் இப்படிபட்ட ஒரு பெண் தனக்கு மருமகளாக வேண்டும் என்று ஒரு தாய் நினைப்பதில் ஒரு தவறும் இல்லை. என் அம்மா மட்டும் இல்லையேன்றால் நான் இன்னமும் அவளிடம் பேசியிருக்க்கூட மாட்டேன்.இந்த விஷயத்தில் என் அம்மாவிற்குதான் நான் நன்றிச்சொல்ல வேண்டும்.
அன்று ஞாயிறு க்கிழமை. நான் காலையிலே கிளம்பி ரெடியாகிவிட்டேன். இன்னமும் அவள் வீட்டில் இருந்து அவள் கிளமபவேவில்லை.ஏன் என்று எனக்கு தெரியவும் இல்லை.காலையில் கோலம் போடகூட அவள் வரவில்லை. அவள் வீட்டிற்கும் சேர்த்து என் அம்மாதான் கோலம் போட்டுஇருந்தாள்.அவள் அம்மா அவ்வளவு சோம்பேறி.
காலை 7 மணிக்கே கிளம்புவதாக பேசியிருந்தோம்.ஆனால் மணி 11 ஆகியும் அவள் கிளம்பவேயில்லை.ஏன் மறந்துவிட்டாளா? என்றும் தெரியவில்லை.நான் குட்டிப்போட்ட பூனை மாதிரி அவள் வீட்டு வாசலுக்கும் , என் வீட்டு வாசலுக்கும் நடந்துக்கொண்டுயிருந்தேன்.
“டேய் என்னடா , இங்கேயும் அங்கேயும் அலைந்துக்கொண்டு இருக்கிறாய்?” என்று அதட்டலுடன் என் அம்மா கேட்டாள்
இல்லை யம்மா ப்ரிய்யா கோயிலுக்கு வருகிறேன் என்றாள்” என்று இழுத்தேன்..
அதற்கு அவள் “ இப்போது அவள் கோயிலுக்கு எல்லாம் வரமாட்டாள் , புதங்கிழமை கூப்பிட்டுகிட்டு போ” என்றாள். எனக்கு காரணம்விளங்கவில்லை.மரம் மாதிரி அந்த இட்த்திலே நின்றுகொண்டு இருந்தேன்.” டேய் உனக்கு விளங்கவில்லையா, அவளுக்கு வீட்டுக்கு தூரமான நாள் அதனால் இன்னம் 3 நாள்களுக்கு அவளை வெளியெ கூப்பிட்டுகிட்டு போக கூடாது? என்ன சரியா? என்றாள்.
நான் “ சரிம்மா” என்றபடி எதிரிவீட்டுதிண்னையிலிருந்து அவள் வீட்டை கவனித்தேன், அவள் கதவின் பின்புறம் இருந்து என்னை கவனித்துக்கொண்டு இருந்த்து. கதவின் நிலைக்கும் கதவிற்கும் இடையேயுள்ள இடைவெளியில் தெரிந்த்து.என்ன இருந்தாலும் கணவன் என்ற நிலைவரும் வரையில் எந்த பெண்ணும் இந்த விசயதை ஒரு ஆணிடம் கூறமாட்டாள்.
நான் அங்குஇருந்து சென்றேன்.,அவளை சங்கடபடுத்தகூடாது என்று.
அடுத்த நாள் நான் அவளை பார்க்கவேயில்லை.
என் காதல் விசயத்தை மாணிக்கத்திடம் கூட சொல்லவேல்லை.சொல்லகூடாது என்று இல்லை.சொல்லவில்லை அவ்வளவுதான்.
அடுத்த நாள் மாலை 5 அல்லது 6 மணி இருக்கும், நான் கடையில்ருந்து வீட்டுற்கு வந்தேன்.அவள் அவள் வீட்டுவாசலில் உட்கார்ந்த்து இருந்தாள். என்னை பார்த்த்தும் எழுந்து உள்ளே செல்ல முயன்றாவள் என்ன நினைத்தாளொ வாசலிலே உட்கார்ந்துக்கொண்டாள்.
“நாம் எப்போது சந்திக்கலாம்?” என்று சைகையில் கேட்டேன்.
அதற்கு அவள் மேலே காட்டி, கிழே தரையை காட்டினாள்.
எனக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை.
என்னவென்று? திருப்பியும் சைகையுல் கேட்டேன்.
அப்போதும் அதெ சைகையை காட்டினாள்.
எனக்கு புரியவில்லை.
என்னவேன்று மீண்டும் சைகையில் கேட்டேன்.
எனது பொடனியில் கொஞ்சம் வேகமாகவே ஒரு அடி விழுந்த்து.
ஏண்டா, அவள் காலையில கோலம் போடுகிற போது பேசலாம் எங்கிறாள்.. அதுகூட தெரியாம அவள போட்டு என்ன என்ன இம்சை பண்ணிகிட்டு இருக்க? உனக்கேல்லாம் ஒர் லவ்வு வேற? என்று என் அம்மா என் பின்னாடி நிண்று என்னை கேலிச்செய்தாள்.
நான் ப்ரிய்யாவை பார்த்தேன் அவள் அப்போது உள்ளே போயிருப்பாள் என்று நினைக்கிறேன்

அடுத்த நாள் காலை 4.30 மணிக்கே அவள் வீட்டின் எதிர்புறம் உள்ள திண்னையில் உட்கார்ந்து கொண்டேன்,அவளின் வருகையை எதிர்பார்த்து.
காலை 5.15 மணிக்கு சரியாக அவள் வீட்டுக்கதவு திறந்தது. அவள் என்னைப்பார்த்தபடியே கோலம் போட வெளியே வந்தாள்.
எப்படி சொல்வது?..... கரிய மேகத்திலிருந்து ஒரு பெளர்னமி நிலவு வீதியுலா வந்தது போல என்ற......
... அவள் கேரளா பட்டு பாவாடைச் சட்டை அணிந்து இருந்தாள்.நீணட கூந்தலை நுனியில் கட்டி,ஒரு சின்ன சந்தன கோடு, அதற்கு கீழ் சின்ன வட்டமான குங்குமப்பொட்டு,
என்று ஒரு அழகு பதுமையாக இருந்தாள்.
அவள் அழகைப்பார்த்துச் சிலையாக இருந்த நான் அவளிடம் எதுவும் பேசவில்லை.
“என்ன? “ என்று சைகையில் கேட்டாள்.
“ ஒன்றுமில்லை” என்று தலையாட்டினேன்.
அன்று காலை 11.00 மணிக்கு அவள் வீட்டில் அவளைச் சந்தித்தேன்.எங்கள் இருவரின் வீட்டுக்கும் தெரியாமல் இல்லை.அவர்கள் ஒன்றும் சொல்லவில்லை.பின்னே எங்களின் இந்த காலை சந்திப்பை அவர்கள் காலை 11.00 மணி காதல் காட்சி என்று பெயரே வைத்து இருந்தனர்.
“ ஏய், ப்ரியா நீ கேரளத்து பெண்குட்டியோ?”” –நான்
“ ஆமாம், அம்மாவுடைய அம்மா கேரளா பூர்வீகம் என்பர்கள். ஏன் கேரளா பெண் என்றால் பிடிக்காதா? என்றாள்.
“பிடிக்கும், பிடிக்கும் ரொம்ப பிடிக்கும். நான் போன வருடம் கேரளா டூர் போனபோது கல்யாணம் செய்தால் கேரளா பெண்னைத்தான் கல்யாணம் செய்யவேண்டும் என்று நினைத்தேன்” என்றேன்.
“அது என்ன தமிழ் பையன்களுக்கு மலையாளப்பெண்கள் என்றால் அவ்வளவு ஒரு இஷ்டம்?” என்றாள்.
அவள் இஷ்டம் என்ற வார்த்தையின் உச்சரிப்பே மலையாளி என்று உறுதிபடுத்தியது.
நான் உதட்டை பிதுக்கி” தெரியவில்லை என்ற மாதிரி பாவானைச் செய்தென்.
“ ஒ பச்ச பாப்பா ஒன்றும் தெரியாது...இதுதான் காரணமோ? என்று அவளின் கண்மணியை மார்புக்கு காட்டி” என்னைப்பார்த்து கண்ணடித்தாள்.
“சேச்சே, அப்படியல்லாம் ஒன்றுமில்லை” என்றேன்.
“ பின்னே என்ன காரணமா?” என்றாள்.
“ உங்களின் அழகு ஒரு காரணமாக இருக்கலாம்,”
“ம்ம்ம்ம்”
“நீங்கள் பேசும் மலையாளகலந்த தமிழ் ஒரு காரணமாக இருக்கலாம்”


“எல்லாற்றிக்கும் மேலாக தமிழ்பையன்களின் மனதை பார்க்கும் உங்களின் மனம் ஒரு காரணமாக இருக்கலாம்”
“ அய்யோடா சாமி தாங்க முடியலை” என்றாள்
பேசினோம்.பேசினோம் மணிக்கணக்கில் பேசினோம். என்ன பேசினோம் என்று தெரியவில்லை.
அன்று மாலை நான் கடையில் இருந்தேன், என் அப்பாவிடம் ப்ரியா அப்பா 1000 ரூபாய் அட்வான்ஸ் கேட்டார்.ஏன் என்று கேட்டதற்கு என்னமோ சொன்னார் அது எனக்கு தெளிவாக கேட்கவில்லை.அதற்கு என் அப்பா அதற்குஎன்ன “ஜமாய்த்திடுவோம்” என்றார். எனக்கு புரியவில்லை.
அடுத்த நாளும் எங்கள் சந்திப்பு தொடர்ந்தது.
அடுத்த நாள் காலை ப்ரியாஅப்பா கடைக்கு வரவில்லை.அதனால் காலையில் நான் கடையில் இருந்தேன் . ப்ரியாவை பார்க்கவில்லை.
காலை 10.00 மணிக்கு சாப்பிட வந்தேன்.என் தங்கை எனக்கு பரிமாறினாள்,கேசரியும் வடையும், இட்லியும். ‘என்ன விசேஷம்?’ என்றேன்.” ‘ம்ம் ப்ரியா அப்பா- அம்மா கல்யாண நாள் அதுதான்,அவர்கள் கொடுத்து அனுப்பினார்கள்’ என்றாள்,
எனக்கு என்னமோ மாதிரி இருந்த்து, ஏன் என்று தெரியவில்லை.கொஞ்ச நேரம் கழித்து ஞாபகம் வந்த்து. ஆம் இன்று ப்ரியாவின் பிறந்த நாளும் கூட. அவளும் என்னிடம் ஞாபகபடுத்தவேயில்லை.கையில் எந்த ஒரு பரிசுபொருளும் இல்லை, ஒரு ரோஜா பூ வாங்க வேண்டும் என்றால்கூட மதுரைதான் போகவேண்டும்.பிறந்த நாள் அதுவுமாக வெறும்கையோட போய் அவளை பார்ப்பது என்று யோசித்து கொண்டு இருந்தேன்.
அதற்குள் ப்ரியாவின் அம்மா எங்கள் வீட்டுக்கு வந்துவிட்டார்கள், அப்படி என்றால் நீ போய் ப்ரியாவிடம் பேசிக்கொள்லாம் என்று அர்த்தம்.எனக்கும் புரியாமல் இல்லை.வெறும் கையோடவா அவளை பார்பது என்று தயங்கி, தயங்கி நின்று இருந்தேன்,
என் நிலமை வேறு எந்த காதலனுக்கும் வர கூடாது என்று எண்ணினேன்.
அதற்குள் அவள் தங்கை என்னிடம் வந்து” ஏன் அக்காவுக்கு பிறந்த நாள் வாழ்த்து சொல்லவில்லையா? அவள் உங்களுக்காகதான் காத்துக்கொண்டுஇருக்கிறாள்.”என்று சத்தமாக கூறினாள்.


அது அடுத்த வீட்டிலிருக்கும் ப்ரியாவிற்கும் கேட்டு இருக்கும். இனி வேறு வழி இல்லை என்று அவள் வீட்டுக்குள் போனேன்.

ப்ரியா என்னை எதிர்பார்த்து காத்துகொண்டு இருந்தாள் .அவள் கண்களில் சந்தோஷ மின்னல் அடித்துகொண்டு இருந்த்து.
அவள் சந்தனகலரில் அரக்கு சிவப்பு பூபோட்ட சுடிதார் அணிந்து இருந்தாள்.
அவள் முன்னால் நின்று இருந்த நான் அவளிடம் எதுவும் பேசவில்லை.
எனது முகம் அமைதியாக இருந்த்து.
மெதுவாக “பிறந்த நாள் வாழ்த்துக்கள்” என்று போதே குரல் கமுறியது.
“என்ன ராஜ் ,ஏன்?” என்று அவள் என் முகத்தை நோக்கி கைகளைகொண்டு வரும்போதெ என் கண்களில் இருந்து இரண்டு கண்ணீர்த்துளிகள் அவள் கைகளில் விழுந்த்து.
அதைப்பார்த்து” ஏன் ராஜ்?” என கேட்ட அவளின் குரலும் கமுறியது.
“ஒன்றும் மில்லை உன் பிறந்த நாளுக்கு ஒரு பரிசும் வாங்கமுடியவில்லையே “என்று நான் முடிப்பதற்குள்ளே அவள் இடைமறித்து” நான் பயந்தேபோனேன் ராஜ்,அதற்கு என்ன இதோ உங்கள் பரிசு என் கைகளில் இருக்கிறதே என்று அந்த கண்ணீர் துளிகளை உதட்டால் ஒற்றினாள்.” உங்கள் அன்பையும் காதலையும் விட பெரிய பரிசு என்னாவாக இருக்க முடியும் ராஜ், எனக்கு இது போதும் ராஜ், இதுவே போதும்” என்றாள்.
அதற்கும் நான் அமைதியாக இருந்தேன்.
“ ராஜ், உங்களுக்கு சர்க்கரைச் சத்தா?” என்று பதறியபடிக் கேட்டாள்.
“இல்லையே” என்று அவசரமாக மறுத்தேன்” ஏன் “ என்றேன்.
அவள் சிரித்தபடி “உங்கள் கண்ணீர் கூட இனிப்பாக இருக்கிறதே , உங்களை மாதிரி “ என்றாள்.
நானும் அவளுடன் சேர்ந்து சிரித்தேன்.