http://www.kanavu-kathali.com/ கனவு காதலி : 02/23/21

பக்கங்கள்

செவ்வாய், 23 பிப்ரவரி, 2021

புவனாவின் அன்பளிப்பு - பகுதி - 12

 "ச்சீய்... நான் என்ன எக்ஸாமுக்கா போறேன்..."


"இதுவும் ஒரு எக்ஸாம் மாதிரிதானேடா... பதட்டப்படாம... நிதானமா... நல்லபடியா முடிச்சிட்டு வா..."

"ம்ம்ம்..." கணவரின் வாழ்த்து சற்றே அருவருப்பாக பட்டாலும்... அப்ப அது ஒருவித கிளர்ச்சியாகவே எனக்கு இருந்தது....

ஷர்மாவின் விரல் அசைவை தடுக்கும் முயற்ச்சியில்... என் உடலை அவர் உடலோடு அழுத்தி.. அவரின் வருடலை தடுத்திருக்க... எனது அந்த நெருக்கம்... என்னை வேறு ஒரு சங்கடத்தில் ஆழ்த்தும் என்று நினைத்துகூட பார்க்கவில்லை.... பருத்த இருமுலைகளும் அவரின் முகத்தோடு அழுந்தி இருந்ததுதான் அது...

வலது கையில் இருந்த சாதத்தை அவரின் வாயில் திணித்த கையோடு என் உடலை அவரின் உடலோடு அழுத்த... அவரின் முகம் என் இரு முலைகளுக்கிடையே பதிய... அவரே எதிர்பாராத இந்த அழுத்தத்தால் விரிந்த அவரின் உதடுகள் என் மார்பில்... முந்தானையின் மேலாக அழுந்த... அவர் வாயில் இருந்த சாத பருக்கைகளும்.. குருமாவும் என் முந்தானையை கரையாக்கியதை இருவரும் அப்போது உணரவில்லை....

மார்பின் மீது அவர் முகத்தின் உரசலை உணர்ந்து...

கணவருடனான தொடர்பை துண்டித்து.. நான் விலக முயற்சிக்க... என்னை விலகவிடாது... என் இடையை முன்பக்கமாக வருடிய அவரின் கையை வெளியில் எடுத்து.. ஒரு கையால்... இடையையும்... மறுகையால் முதுகையும் அவருடலோடு இறுக்கி பிடித்தபடி... வாயில் இருந்த உணவை அவசர அவசரமாக விழுங்க... என் முலைகளின் மீதான அவரின் அந்த வாய் அசைவு... என் சிலிர்ப்பை உச்சத்துக்கு கொண்டு சென்றது...

நான் செயலற்று செய்வதறியாது திகைத்து... கையில் இருந்த போனை-கூட கீழே வைக்க முடியாது தவித்து... சிலிர்த்த உணர்வுடன் அவரின் அணைப்பில் மெய்மறந்திருக்க... ஷர்மாவின் முகம் மெல் மெல்ல அசைந்து... என் மார்பை.. முலைகளை பரவலாக அழுத்த... அந்த அழுத்தம் என்னை ரொம்பவே தடுமாற செய்ய... என் உதடுகள் மெல்லிய முனகலை வெளிப்படுத்தின...

ஷர்மாவின் இடது கை... என் முதுகை பரவலாக வருடிக்கொண்டிருக்க... அவரின் விரல்கள்... புடவை... பாவாடை வரம்பிற்க்கும் ஜாக்கெட்டுக்கும் இடைப்பட்ட வெற்றிடையை இதமாக வருடியபடி மேலேறி மெல்லிய ப்ளவுசுக்குள் புதைந்திருந்த ப்ரா பட்டியை இதமாக வருடிக்கொண்டிருக்க... மெல்ல கீழிறங்கிய அவரின் வலது கை... படர்ந்த குண்டி சதைகளை... அதன் பரப்பை இதமாய் வருடியபடி அதன் பிளவை நெருங்கி... அந்த பிளவின் ஊடே மெல்ல கீழிறங்க....

என் சிலிர்ப்பும் தவிப்பும் உச்சத்தை நெருங்கிக் கொண்டிருந்தன... அவரின் எந்த செய்கையையும் தடுக்க முடியாது... விரும்பாமல்... சிலிர்த்த உணர்வுடன் என் உடல் அவர் மீது முழுமையாய் சரிய... என் மார்போடு... முலைகளோடு உரசிய அவர் முகம்... மெல்ல மெல்ல அசைந்து... மார்பை மெல்லிய திரைபோல மூடி இருந்த முந்தானையை விளக்கி... இடது முலையில்... ஜாக்கெட்டின் மேலாக அழுந்தி... இடது முலையின் மென்மையை... ப்ராவையும் மீறி விரைத்து துருத்திய முலைகாம்போடு உரச...

"ம்ம்ம்... ஸ்ஸ்ஸ்....ஹா..ஹா..." உணர்ச்சியின் உச்சத்தில் முனகியபடி என் இரு கைகளும் அவரின் தலையை என் முலைகளோடு அழுத்த... மார்பு மெல்ல அசைந்து... இரு முலைகளையும் அவரின் கன்னத்தோடு அழுத்தி உரசி... முலைக்காம்புகளின் தினவை... தணிக்க முயற்ச்சிக்க....
இருவரின் ஏகாந்த நிலைக்கு நடுவே வில்லனாய்... சிவா பூஜையில் கரடியாய்... எழுந்தது விஜியின் அழுகுரல்... மெல்ல எங்களின் செவிகளை அடைந்த விஜியின் அழுகுரலை இருவருமே பெருட்படுத்தாமல் இருக்க... விஜியின் பலமான... தொடர் அழுகுரல் எங்களை தடுமாறவே வைத்தது....

இதற்க்கு மேலும் அமைதி காப்பது ஆபத்தாய் முடியும் என்பதை உணர்ந்து... என்னிலையை அப்பொழுதான் உணர்ந்தவளாய்... வேகமாக ஷர்மாவின் அணைப்பில் இருந்து விடுபட்டு... பெட்ரூமை நோக்கி நகர எத்தனிக்க.... எங்களின் நெருக்கத்தின் காரணமாக... விலகிய என் முந்தானை ஷர்மாவின் கைகளில் சிக்கி இருக்க... ஷர்மாவின் காலில் புடவை மிதிபட்டிருக்க... நான் வேகமாய் நகர.... முந்தானையும்... அவரின் காலடியில் சிக்கிய புடவையும்... இழுபட்டு... நான் சுதாரிக்கும் முன் கலைந்து சரிய...

எதிர்பாராத இந்த சரிவால்... விக்கித்து... தடுமாறி... முந்தானை இல்லாத மார்போடும்... உள் பாவாடையோடும் என் அலங்கோலத்தை சில வினாடிகள் ஷர்மாவின் கண்களுக்கு விருந்தாக்கி... பின் சுதாரித்து... அதிர்ச்சியும் வெட்கமும் கலந்த முகபாவத்தோடு... கலைந்த புடவையை கொத்தாக அள்ளி இடுப்பில் சொருவி... முந்தானையை கையில் பிடித்தபடி வேகமாய் பெட்ரூமை நோக்கி ஓடினேன்...

படபடத்த இதயத்துடன்... வேகமாய் ரூமுக்குள் நுழைந்து... முந்தானையை தோளில் போட்டபடி.. ராஜூவை எட்டிப் பார்க்க... நல்ல வேலையாக ராஜூ விழித்திருக்கவில்லை... மனதில் நிம்மதியுடன் என் அலங்கோலத்தை ஓரளவிற்கு மறைத்தபடி கட்டிலில் அமர்ந்து... மெத்தை விரிப்பில் என் கையை துடைத்து விஜியை தூக்கி... மார்போடு அனைத்து சமாதனப்படுத்த... விஜியின் அழுகை மெல்ல குறைய... அவளின் அழுகையினூடே எனது சிலிர்ப்பும் மெல்ல குறைந்து நிதானத்தை நெருங்கிக் கொண்டிருந்தது...

விஜியை சமாதானப்படுத்தி... அதே நேரம் என் உணர்வுகளையும் கட்டுக்குள் கொண்டுவந்து... நேரமாவதை உணர்ந்து... விஜியை மெத்தையில் படுக்கவைத்து... கலைந்த புடவையை முழுவது சரி செய்யாமல் எழுந்து.. கதவில் என் அலங்கோலத்தை மறைத்தபடி.. ஷர்மாவை எட்டி பார்க்க...


                                

ஷர்மாவின் பார்வை பெட்ரூம் பக்கமே நிலைத்திருந்தது... கதவிடுக்கில் என் முகத்தை பார்த்த ஷர்மாவின் முகத்தில் படர்ந்த உணர்வுகளை என்னால் முழுமையாக கணிக்க முடியவில்லை... ஆனாலும் அவரின் ஏக்கம் நிறைந்த... ஏமாற்றமான அந்த முகபாவம் எனக்குள் உறங்கி கிடந்த கர்வத்தை உசுப்பி விட... கிறக்கம் நிறைந்த விழிகளால் அவரை ஏறிட்டு...

"நேரமாவுதே... நான் கிளம்பவா..."-ன்னு கிசுகிசுப்பாய் கேக்க...

ஹால் கடிகாரத்தை ஒரு முறை ஏறிட்டு... அவருக்கு எதிரே மேஜையில் இருந்த எனது சாப்பாட்டை... விழிகளால் ஜாடையாய் சுட்டிக்காட்டி..

"நீங்க சாப்பிடலையே புவனா..."

"பரவாயில்ல நான் அப்பறமா சாப்பிட்டுகிறேன்... உங்களுக்கு போதுமா... இல்ல இன்னும் கொஞ்சம் சாப்பிடறீங்களா..."

"பையன் முழிச்சிகிட்டானா புவனா..."

மெல்ல கட்டில் பக்கம் திரும்பிப் பார்த்து... ராஜூ உறங்குவதை உறுதி படுத்தியபடி... "இல்ல..."-ன்னுகிசுகிசுக்க...

ஷர்மா எழுந்து பெட்ரூமை நோக்கி வர... எனது சங்கடமும் சிலிர்ப்பும் அதிகமானது... கடவுளே... இந்த அலங்கோலமான நிலையில் இவர் உள்ளே வந்தால்... என் என்ன அலைகள் தறிகெட்டு ஓட... கதவருகே நெருங்கிய ஷர்மா... மெல்ல கட்டிலை எட்டிப்பார்த்து...
"அப்பறம் என்ன புவனா... நீங்களும் வந்து சாப்பிட்டுட்டு கிளம்பலாமே... இன்னும் டைம் இருக்கே..." ஷர்மாவின் விழிகள்.... கதவுக்கு பின்னால் மறைந்திருந்த என் உடலை தேடி அலைய....

"ம்ம்ம்... இல்ல... அப்பறமா சாப்பிட்டுகிறேன்..."

"ஏன் புவனா உங்களுக்கு பசிக்கலையா... இல்ல என் முன்னால சாப்பிட பிடிக்கலையா..."

"அதெல்லாம் ஒண்ணுமில்ல... அது... அது... அப்பறமா சாப்பிட்டுகிறேனே... உங்களுக்கு போதுமா இல்ல இன்னும் வேணுமா..."

"இப்படி ஒரு அழகான தேவதை ஊட்டி விடறப்ப... போதும்-ன்னுஎப்படி சொல்ல முடியும் புவனா... ஆசையாத்தான் இருக்கு இருந்தாலும்... குழந்தைங்க முழிக்கரதுக்குள்ள நீங்களும் கொஞ்சமாவது சாப்பிடலாமே... வேணும்னா நான் உங்களுக்கு ஊட்டி விடறேனே...."

ஷர்மாவின் விழிகள் என் விழிகளிடம் ஏகத்திற்கு கெஞ்சிக் கொண்டிருக்க... என் கர்வம் உச்சத்துக்கு ஏறிக்கொண்டிருந்தது... "ஒன்னும் வேணாம்... இப்ப மட்டும் உங்க கை சரியாயிடுச்சாக்கும்..."

என் குரலின் கிசுகிசுப்பும் அதிகமாக... ஷர்மா கதவில் கைவைத்து அழுத்தியபடி மேலும் நெருங்க... கதவின் இடைவெளி அதிகமாகியது... அவரின் முகம் கதவை ஒட்டி என் முகத்தோடு நெருங்க... என் படபடப்பும் அதிகமானது....

ஷர்மா உள் நுழையும் அளவு கதவின் இடைவெளி அதிகரித்திருக்க... அந்த இடைவெளியை நெருங்கி... ரூமுக்குள் நுழைய அவர் தயாராக... என் உணர்வுகள் வேகமெடுத்தன... தன்னிச்சையாக கண்கள் கட்டில் பக்கம் ஒரு பார்வை பார்த்து ஷர்மா பக்கம் திரும்ப....

"ஸ்ஸ்... ப்ளீஸ்...நான்..." என்ன சொல்வதென்று புரியாமல் நான் தடுமாற...

"சொல்லுங்க புவனா... டூ யு நீட் எனி ஹெல்ப்..."

"இல்ல... அது... நான்..." என் வார்த்தைகள் தடுமாற... உடல் பலவீனமாக... ஷர்மா மெல்ல கதவிடுக்கில் அவரின் உடலை உரசியபடி உள் நுழைந்து... என் அலங்கோலத்தை விழிகளால் வருட...

அவிழ்ந்த புடவையை அலங்கோலமாய் உடலில் சுற்றி இருக்க... அந்த அவசர கோலம்... உடலின் செழுமையை ஷர்மாவின் கண்களுக்கு விருந்தாக்க.... என் தவிப்பு துடிப்பும் அதிகமானது..
.
அவரை வெளியே போக சொல்லவும் முடியாமல்... அவரை உள்ளே அனுமதிக்கவும் விரும்பாமல் நான் தவித்த தவிப்பு கொஞ்ச நஞ்சமல்ல... முந்தானை சரியாக போடப்படாததால்... பருத்த முலைகள் இரண்டும் அதன் வனப்பை... செழுமையை... வெட்ட வெளிச்சமாக்கிக் காட்ட... விரிந்த ஷர்மாவின் விழிகள் அதன் செழுமையை விழிகளால் வருடிக்கொண்டிருக்க...

அவரின் நாக்கு மெல்ல வெளிவந்து உலர்ந்த அவரின் உதடுகளை ஈரமாக்கிக் கொண்டிருக்க... ஷர்மாவின் முகத்தை அதற்கு மேல் ஏறிட்டு பார்க்க முடியாது நான் தலை குனிய... அவரின் ஒரு கை அவரின் தொடை இடுக்கை தடவிக் கொண்டிருக்க... என் தொடை இடுக்கில் நீர்க்கசிவு அதிகரிக்க... கால்கள் பலமிழந்து நடுங்கத் தொடங்கின.....

என் படபடப்பும்... தவிப்பும் அதிகமாக... எனக்குள் இருவகை போராட்டம் நடந்து கொண்டிருந்தது... நடக்கறது நடக்கட்டும்-ன்னு விட்டுடலாமா.. இல்ல கணவர் ஆசைப்பட்ட மாதிரி... இன்னும் ரெண்டு நாளைக்கு அவரை இதே மாதிரி தவிக்க விடலாமா... அவரை தவிக்க விடுவது இருக்கட்டும்... அதுவரை என்னால கட்டுப்பாடா இருக்க முடியுமா... ரொம்ப பிகு பண்ணா... நேத்து மாதிரி ஒரு இடைவெளி உண்டாயிட்டா...


யோசிடி.. நல்லா யோசி... இப்படி அலங்கோலமா நின்னுகிட்டு இன்னும் என்னடி யோசனை... அதான் அப்படியே முழுங்கற மாதிரி பாத்துகிட்டு இருக்கானே... இன்னும் என்னடி வேணும்... நீ மட்டும் இப்ப ஒக்கே-ன்னா மனுஷன் கடைக்கு போறத கூட விட்டுடுவாரு... புருஷனும் பக்கத்துல இல்ல... இன்னும் என்னடி வேணும்... புருஷனோட ஆசையை நிறைவேற்ற இதைவிட சரியான சந்தர்ப்பம் கிடைக்குமா... யோசிடி..."

"அவர் வெள்ளிக்கிழமை வரைக்கும் இழுக்க சொன்னாரே... அதான்..."

"அவர் சொன்னது சரிதான்... ஆனா இப்படியெல்லாம் நடக்கும்-ன்னு நீயோ இல்ல அவரோ எதிர் பாத்தீங்களா... இல்லைதானே... நேத்தே உன் புருஷன் என்னென்ன கேள்வி கேட்டார்... நீ என்னதான் அவருக்கு சமாதானமா பதில் சொல்லி இருந்தாலும்...அவரோட மனசுல இங்க எல்லாம் அவர் ஆசைப்பட்ட மாதிரி நடந்துகிட்டு இருக்கு-ன்னுதான் நினைச்சுகிட்டு இருக்கார்..."

".............."

"நல்லா யோசிடி...வெள்ளிக்கிழமை உன் புருஷனும் கூடவே இருப்பாரே... அப்ப எப்படி உன்னால கூச்சமே இல்லாம ஷர்மாவோட பழக முடியும்..."

"என்ன புவனா யோசனை..."

ஷர்மாவின் கிசுகிசுத்த குரல் என் செவிகளை தாக்க... அவரின் சூடான மூச்சுகாற்று என் கன்னத்தில் பரவி என்னை மேலும் சூடேற்ற... சிலிர்த்த உணர்வுடன் அவரை ஏறிட்டு...

"ப்ளீஸ்... வேணாம்... நான் டிரஸ் மாத்திகிட்டு... அப்பறமா சாப்பிட்டுக்கிறேன்... ப்ளீஸ்..." கிசுகிசுத்தபடி... கதவை மூட எத்தனிக்க...

"அஸ் யு விஷ் புவனா... என்னாலதான் உங்களால சாப்பிட முடியாம போயிடுச்சு.. ஐ அம் சாரி..." ஷர்மாவின் முகம் சட்டென்று வாட... கதவை மூட வசதியாக... மெல்ல அவர் பெட்ரூம் வாசலை விட்டு வெளியேற...

"அதெல்லாம் ஒண்ணுமில்ல... நீங்க எங்க வீட்ல சாப்பிட்டதே எங்களுக்கு சந்தோசம்-தான்... குயிக்கா சாரிய மாத்திட்டு வந்துடறேன் ப்ளீஸ்..."-ன்னு கெஞ்சலாய்... கிசுகித்து…. கதவை மூடி தாழிட்டு... நேரத்தை வீணாக்காமல்... ராஜூ எழும்-முன் டிரஸ் சேஞ் பண்ண தயாரானேன்...

ஏற்கெனவே இதற்கான உடைகளை எடுத்து வைத்திருந்ததால்... சிரமம் இல்லாமல் வேகமாக உடைகளை அவிழ்த்து... புதிய உடைக்கு மாறினேன்... மாதவிடாய் நேரம் தவிர்த்து மற்ற நேரங்களில் பான்ட்டி போடும் பழக்கம் இல்லாததால்... பான்ட்டி போடவில்லை... உடை மாற்றும் பொது ஒரு சின்ன சபலம்... ப்ரா போடலாமா வேணாமா...

குழப்பம் அதிகமாக... முடிவெடுக்க தடுமாறி... ப்ராவுடனே உடைகளை அணிந்து... சத்தமில்லாமல் ராஜூவையும் எழுப்பி முகம் கழுவி விட்டு அவனுக்கும் வேறு உடை மாற்றி... விஜியையும் தயார் படுத்தி வெளியில் வர... ஷர்மா யாருடனோ செல் போனில் பேசிக் கொண்டிருந்தார்...

செல் போனில் பேசியபடியே... விரிந்த விழிகளால் என்னை தலை முதல் கால்வரை வருட... அவரின் விழிகள் என் இடை பகுதியில் நீண்ட நேரம் நிலைத்து... பின்னர் நகர்ந்தது... அதற்கு காரணம்... புடவையை நான் கொஞ்சம் இறக்கிகட்டி இருந்ததுதான்...

அவரின் பார்வையை எனக்குள் ரசித்தபடி...மெல்லிய கர்வம் கலந்த புன்னகையுடன்... சாப்பாட்டு தட்டுகளை கிச்சனில் கொண்டு போய் வைத்து விட்டு... அவசர அவசரமாய் பெயருக்கு கொஞ்சம் சாப்பிட்டு...நான் புறப்பட தயாராக... வாசலில் கார் வந்து நிற்கும் சத்தம் கேட்டது...
வாசலை எட்டி பார்த்த ஷர்மா... என் பக்கம் திரும்பி... "கார் வந்தாச்சு புவனா... நீங்க சாப்பிட்டீங்களா... கிளம்பலாமா..."

"ஆச்சுங்க... நாங்க ரெடி... கிளம்பலாம்... ஒரு வாய் காபி குடிக்கறீங்களா... போடவா..." கேட்ட விதமே அவரை சம்மதிக்க வைக்க...

"ரொம்ப வேண்டாம்...ஒரு கப் போதுமே... ரெண்டு பெரும் ஷேர் பண்ணிக்கலாம்..."மெல்லிய புன்முறுவலுடன் அவசரமாய் காபி கலந்து இருவரும் குடித்து... ஒரு வழியாக கிளம்பினோம்..."

ராஜு பிடிவாதமாய் முன் சீட்டில் டிரைவர் பக்கத்துல உக்கார... விஜியோட நானும் ஷர்மாவும் பின் சீட்ல உக்கார... எங்கள் பயணம் தொடங்கியது...

என் மனசோ காரைவிட வேகமாக பலவித எண்ணங்களை அசை போட்டபடி ஓடத் தொடங்கியது.... ராஜு டிரைவரோட பேசிக்கொண்டும்... மழையை ரசித்து விளையாடி வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டும் வர...

ஷர்மா பொதுவாக என்னிடம் பேசிக்கொண்டிருக்க... அவர் விஜியோடு கொஞ்சியபடி சான்ஸ் கிடைக்கறப்பல்லாம் என் உடலோடு பட்டும் படாமலும் மெல்ல உரச... எங்கள் பயணம் தொடர்ந்தது....

அவரோட உரசலை ரசித்தபடி... காஞ்சிபுரம் போய் சேர்ந்தோம்... ஏற்கனவே போன கடைக்கு போக மழையால கடையில் கூட்டமே இல்ல....

கணவர் ஏற்கெனவே போன் பண்ணிசொல்லி இருக்க... அவர் நண்பரின் அப்பாதான் கடையில் இருந்தார்... தன் அருகே இருந்த ஒருவரை அழைத்து...

‘நமக்கு ரொம்ப வேண்டிய குடும்பம்... கூட இருந்து அவங்களுக்கு எந்த குறையும் இல்லாம பாத்துக்கோ... வேண்டிய உதவிய செஞ்சுகுடு…"-ன்னு சொல்லி எங்களை அவருடன் அனுப்பி வைக்க….

ஸ்பெஷல் பட்டு சேலைகள் மாடியில் இருக்க.... நாங்க மாடிக்கு போனோம்.... டிரைவர் ஷர்மாகிட்ட சொல்லிட்டு ராஜூவ கூட்டிகிட்டு கோவிலுக்கு போயிட்டு 1 மணி நேரத்துல வரதா சொல்லிட்டு போய்ட்டார்...
.
விஜியுடன் நாங்கள் மாடிக்குபோக.... எங்களுடன் வந்தவர்... அங்கிருந்த ஒரு சேல்ஸ்மேனிடம் "முதலாளிக்கு ரொம்ப வேண்டிய குடும்பம்... எந்த குறையும் இல்லாம பாத்துக்கோ..."-ன்னு சொல்ல... அந்த சேல்ஸ்மேனை பவ்யமாய் எங்களை வணங்கி... எங்களுக்கு புடவைகளை காட்ட ஆரம்பித்தார்....

நான் புடவைகளை பார்க்க... இவரோ என்னையே ரசித்து கொண்டிருப்பதை ஓர கண்ணால பாத்து எனக்குள் ரசித்து... மனதுக்குள் சிரித்தபடி புடவைகளை செலக்ட் பண்ண ஆரம்பித்தேன்.... விஜிய மடில வச்சிக்கிட்டு புடவைகளை பாக்க சிரமமாக இருப்பதை பார்த்த அந்த சேல்ஸ்மேன்... அங்க வேலை செஞ்சுட்டு இருந்த பாட்டியை கூப்பிட்டு...

‘‘மேடம் குழந்தைய பாட்டி கிட்ட கொடுங்க... நீங்க செலக்ட் பண்ணி முடிக்கற வரைக்கும் குழந்தைய அவங்க பாத்துக்குவாங்க….’’

‘‘இல்ல பரவா இல்ல சார்...’’

‘‘பயப்படதீங்க... அவங்க எங்கேயும் போக மாட்டாங்க.... உங்க குழந்தையோட இங்கேயே அந்த ஓரமா உக்காந்து இருப்பாங்க... நீங்க தயங்க வேணாம்...’’

‘‘தட்ஸ் குட் ஐடியா புவனா... கொஞ்ச நேரம்தானே.. அவங்களும் இங்கேதானே இருக்க போறாங்க... குடுங்க…’’-ன்னு ஷர்மாவும் சொல்ல குழந்தைய பாட்டி கிட்ட கொடுத்துட்டு... ரிலாக்ஸ்டா புடவைகளை பாக்க ஆரம்பித்தேன்... வித விதமான புடவைகள்... எனக்கும் ஒரு புடவை எடுத்துக்க மனசு துடிச்சுது....

அந்த சேல்ஸ்மேனும் விதவிதமான நல்ல புடவைகளை தேர்தெடுத்து கொடுக்க... ஷர்மாவும் புடவைகளை பாக்கற மாதிரி என்னோட நெருங்கி உக்காந்து... சான்ஸ் கிடைகறப்ப எல்லாம் மெல்ல என்னோட உரசியபடி புடவைகளை பாத்துக் கொண்டிருந்தார்...

அதில் சிலவற்றை தனியே எடுத்து அவரிடம் காட்டி… ‘‘புடிச்சிருக்கா….’’-ன்னு கேக்க....

‘‘சாய்ஸ் இஸ் யூர்ஸ் புவனா... செட்டில்மென்ட் மட்டும்தான் என் வேலை…’’

அந்த சேல்ஸ்மேன் எங்களை பாத்து சிரித்தபடி… சில புடவைகளை காட்டி... ‘‘இந்த கலர்ஸ் உங்களுக்கு சூப்பரா… எடுப்பா இருக்கும் மேடம்... ஹஸ்பண்டு-தான் ஓகே சொல்லிட்டாரே... அப்புறம் என்ன மேடம்... எல்லாத்தையும் எடுத்துக்க வேண்டியதுதானே...’’

சேல்ஸ்மேன் சொன்ன வார்த்தை எனக்கு சிலிர்பை ஏற்ப்படுத்த…. மெல்ல அந்த சேல்ஸ்மேன் பக்கம் திரும்பி... "பாவி... என்ன பாத்தா அவரோட மனைவி மாதிரி தெரியுதா... அவர் வயசென்ன... என் வயசென்ன…."-ன்னு கேக்க வாய்வரை வந்த வார்த்தைகளை எனக்குள் விழுங்கியபடி...

‘‘இல்லங்க... அது வந்து.... இந்த புடவை எனக்கில்ல....’’ நான் தடுமாற....

அந்த சேல்ஸ்மேன் கவனிக்காத மாதிரி ஷர்மா என் தொடைல மெல்ல தட்டி ‘‘No need to explain him everything.. யு பெட்டெர் இக்னோர் ஹிம்..’’

ஷர்மா தைரியமா என் தொடைல அழுத்தியது ஒரு பக்கம் சந்தோஷமா இருந்தாலும்… அத வெளிக்காட்டிக்காம முகத்தில் சின்ன அதிர்ச்சியை காட்டியபடி… மெல்ல தொடைய அசைத்து…. ஷர்மாவ பாக்க....

‘‘It’s ok. Dont get upset... better concentrate on your selection...’’-ன்னு தொடைல தட்டின கைய எடுக்காம... மேலும் தொடையை அழுத்தியபடியே சொல்ல... கூச்சத்தில் நெளிந்தபடி… அவர் கை என் தொடைல இருக்கறத சேல்ஸ்மேன் கவனிக்காதபடி… தலை குனிந்து புடவைகளை பாக்க....

‘‘என்ன மேடம் யோசிக்கறீங்க… எல்லாத்தையும் பேக் பண்ணிடட்டா….’’

நிலமைய உணர்ந்து சூழ்நிலைய கொஞ்சம் நார்மலுக்கு கொண்டுவர விரும்பி…. குரலில் சின்ன தடுமாற்றத்தோட....

‘‘ம்ம்ம்… நீங்க என்ன சும்மாவா கொடுக்கபோறீங்க…. நல்லா பாத்து எடுக்க வேணாமா… இந்த சேலைகளை கொஞ்சம் பிரிச்சு காட்டுங்களேன்…’’

‘‘கவலை படாதீங்க மேடம்… உங்களுக்கு ஸ்பெஷல் டிஸ்கவுண்ட் போட்டு தரேன்... நல்லா பிரிச்சு பாத்து... நிதானமா செலக்ட் பண்ணுங்க...’’

‘‘புடவைகளை ட்ரை பண்ணி பாக்கலாமா….’’-ன்னு ஷர்மா கேக்க....

‘‘சாரி சார்... மடிப்பு கலைஞ்சு சாரிஸ் கசங்கிடும்... பட் மடிப்போட மேல மட்டும் போட்டு பாருங்க... "

"ம்ம்ம்... அது ஓகே... அதுல ஒன்னும் பெருசா தெரியாதே..."

சற்றே யோசித்த சேல்ஸ்மேன்... குரலை தாழ்த்தி... "புரியுதுசார்... பட்... ஒரு நிமிஷம் இருங்க…."-ன்னு சொல்லிட்டு யாரிடமோ போய் எதையோ கேட்டு விட்டு வந்து...

‘‘சார். இங்க ட்ரையல் ரூம்ஸ்-னு எதுவும் இல்ல பட்...’’ குரலை தாழ்த்தி எங்களுக்கு மட்டும் கேட்கும்படி ரகசியமா... ‘‘பின்னால VIP கஸ்டமர்களுக்காக ஒரு ட்ரையல் ரூம் இருக்கு... நீங்க செலக்ட் பண்ணின புடவைகளை... மடிப்பு கலையாம… கசங்காம அந்த ரூம்ல ட்ரை பண்ணி பாக்கலாம்... புடவைகளை மட்டும் கசக்காம பாருங்க... இல்லேன்னா எனக்குதான் ப்ராப்ளம்....
‘‘தேங்க்ஸ்-பா.... உங்களுக்கு எந்த ப்ராப்ளமும் வராம நாங்க பாத்துக்கறோம்...’’

‘‘ஓகே சார்... இருங்க... நானே மடிப்பு கலையாம பின் பண்ணி தரேன்….’’-ன்னு சொல்லி செலக்ட் பண்ண புடவைகளின் முந்தானைகளை தனியே விரித்துவிட்டு... மற்ற பகுதிகளை மடிப்பு கலையாம பின் பண்ணிகொடுத்து....

‘‘மேடம்... இந்த புடவைகளுக்கு மட்ச்சிங்கா ரெடி-மேட் ப்ளவுசும் இருக்கு... அதையும் ட்ரை பண்ணி பாக்கறீங்களா....’’

‘‘இல்லப்பா ப்ளவுஸ் வேணா....’’ நான் சொல்லி முடிக்கறதுக்குள்ள....

‘‘தட்ஸ் நைஸ்... ரெடி-மேட் ப்ளவுஸ் கூட சேல்ஸ் பண்றீங்களா... காட்டுங்க பாக்கலாம்... புடிச்சிருந்தா அதையும் சேர்த்தே எடுத்துக்கலாம்....’’


                                       

‘‘இல்லங்க…. ப்ளவுஸ் இப்ப வேணாமே...’’

‘‘இட்ஸ் ஓகே புவி... ட்ரை பண்ணி பாக்கலமே... அப்புறம் அதுக்காக தனியா அலைய வேண்டி இருக்குமே...’’

அவர் கை என் தொடையை பலமா அழுத்தி என்னை அமைதியா இருக்கும் படி கண்ணால ஜாடை காட்ட...

சேல்ஸ்மேன் சந்தோஷமாகி... ‘‘சார் ரெடி-மேட் ப்ளவுஸ் மட்டும் இல்ல சார்,..
குவாலிட்டி இம்போர்டட் லேடீஸ் இன்னர் கார்மெண்ட்ஸ் எல்லாம் கூட இருக்கு... காஸ்ட்லியா புடவைகள் வாங்கும் பொது அதுக்கு தகுந்த மாதிரி குவாலிட்டி இன்னர் கார்மெண்ட்ஸ் யூஸ் பண்றது நல்லது....’’

நான் ஆச்சரியத்தோட அந்த செல்ச்மேன பாக்க... ‘‘எஸ் மேடம்... இப்போ ரீசண்டாதான் இந்த டிவிஷன எங்க ஓனர் ஆரம்பிச்சார் ஸ்பெஷலா வெட்டிங் சாரிஸ் எடுக்கறவங்களுக்கு... தென் காஸ்ட்லி புடவைகள் எடுக்கறவங்களுக்கு…. எங்களோட ரெகுலர் கஸ்டமர்களுக்கு மட்டும் நாங்க இத சஜஸ்ட் பண்ணுவோம்....’’

இருவரும் ஆச்சரியமாக அந்த சேல்ஸ்மேனையே பார்த்துக் கொண்டிருக்க...

‘‘பிகாஸ் இன்னர் கார்மெண்ட்ஸ் கொஞ்சம் காஸ்ட்லி அதனால நார்மலா எல்லாரும் வாங்க மாட்டங்க....’’

‘‘அப்படி என்ன ஸ்பெஷல் இன்னர் கார்மெண்ட்ஸ் வச்சிருக்கீங்க....’’

‘‘ஸ்பெஷல் இன்னர் கார்மெண்ட்ஸ் எல்லாம் இல்ல சார்.... நார்மலான ப்ளவுஸ், ப்ரா, பான்ட்டி, அண்ட் கோலோன் ஐட்டங்கள் தான்.... பட் குவாலிட்டி மெட்டீரியல்ஸ்....’’

‘‘மோஸ்ட்லி வியர்வையால ப்ளவுசும் மற்ற இன்னர் கார்மேண்ட்சும் கலர் மங்கி வீனாபோகுது.... அப்படி வீனா போகாம இருக்க நல்ல தரமான மெல்லிய துணியால இன்னர் லைனிங் கொடுத்து.... புடவையின் அதே குவாலிட்டி மேட்டீரியல்ல ப்ளவுஸ்.... ரெடி பண்றோம்....’’

‘‘பொதுவா அக்குள் பகுதில மெல்லிசான காட்டன் பேட் வச்சு அதுக்கு மேல இன்னர் லைனிங் பண்றதால அக்குள் பகுதில வியர்வை ஈரம் தெரியவே தெரியாது... அதே மாதிரி கவனத்தோட குவாலிட்டி பண்டீஸ், ப்ராஸ் எல்லாம் ஏகப்பட்ட மாடல்-ல இம்போர்ட் பண்ணி சேல்ஸ் பண்றோம்....’’

‘‘நீங்க மேடமோட அளவு சொன்னீங்கன்னா நான்மேட்சிங் ப்ளவுஸ், ப்ராஸ் அண்ட் பண்டீஸ் எடுத்து தருவேன்... ட்ரை பண்ணி பாருங்க... கண்டிப்பா உங்களுக்கு புடிக்கும்....

எனக்கு ரொம்ப தர்ம சங்கடமா போச்சு.... இவங்க கான்வர்சேஷன் என்ன ரொம்பவே சங்கடபடுத்த... அது போதாதுன்னு இந்த சேல்ஸ்மேன் வேற மாட்சிங் ப்ளவுஸ் தரேன் ட்ரை பண்ணி பாருங்க-ன்னு சொல்ல... நான் சங்கடத்தோட ஷர்மாவ பாக்க.... என்ன கவனிக்காத மாதிரி....

‘‘எந்த அளவு கேகறீங்க….’’-ன்னு அந்த செல்ச்மேன பாத்து கேக்க....

‘‘உங்க மனைவியோட ப்ளவுஸ் அளவுதான் சார்.... லைக் ஷோல்டர்.... கை, கழுத்து…. தென் ஃப்ரண்ட் கப் சைஸ்…..’’...

அந்த சேல்ஸ்மேன் மறைமுகமா என்னோட பிரஸ்ட் சைஸ் கேட்டது.... என்னை ரொம்பவே நெளிய வைத்தது... கூச்சத்தோட ஷர்மாவை பார்த்து....

‘‘ப்ளீஸ்... அதெல்லாம் ஒன்னும் வேணாம்….’’-ன்னு முனகலா சொல்ல.....

அவரோ என்ன பேச விடாதபடி என் தொடைய பலமா அழுத்தி.... ஈவன் மெல்ல தடவி கொடுத்தபடி... ‘‘ஷோல்டர் சைஸ் சரியா தெரியாதே....’’

அந்த சேல்ஸ்மேனோ விடாப்பிடியாக... ‘‘அதொண்ணும் பெரிய வேலை இல்லை சார்... மெஷரிங் டேப் தரேன்... மெஷர் பண்ணி சொல்லுங்க... இல்லேன்னா கீழ நம்ம டைலர் இருக்கார்... அவர்கிட்ட போனீங்கன்னா அவரே மெஷர் பண்ணி…. ஸ்டிட்ச் பண்ணி கொடுத்துடுவார்...’’-ன்னு சொல்லி இன்ச் டேப் எடுத்து கொடுக்க....

எனக்கு ரொம்பவே தர்மசங்கடமாவும் கூச்சமாவும் இருந்துது.... ரெண்டு ஆண்களுக்கு நடுவே என் ப்ளவ்ஸ் அண்ட் பிரஸ்ட் சைஸ் எப்படி சொல்றது... நான் தயக்கத்தோட...

‘‘ப்ளவ்ஸ் எல்லாம் வேணாங்க.... புடவை மட்டும் எடுத்துக்கறோம்.... நெக்ஸ்ட் டைம் மத்தத பாத்துக்கலாம்….’’-ன்னு தயங்கி சொல்ல... அந்த நேரத்தில் ஒரு கும்பல் கல்யாண புடவை எடுக்க வர....

‘‘நோ ப்ராப்ளம் மேடம்... உங்க விருப்பம்... நான் எதுக்கு சொன்னேன்னா... எங்களோட ப்ளவ்ஸ்... இதே புடவை மேட்டீரியல்ல தச்சது... வெளில ப்ளவ்ஸ் மெட்டீரியல் வாங்கனீங்க-ன்னா… புடவையோட இதே கலர்... குவாலிட்டில கிடைக்காது... அப்பறம் உங்க இஷ்ட்டம்...

ஒகே நீங்க புடவைகள நான் சொன்ன மாதிரி மடிப்பு கலையாம ட்ரை பண்ணி பாத்துட்டு வாங்க... அதுக்குள்ள நான் அவங்கள அட்டன் பண்ணிட்டு வரேன்…’’-ன்னு சொல்லிட்டு அவர் அவங்கள கவனிக்க நகர....



ஷர்மா அவர தடுத்து... ‘‘நீங்க மெஷரிங் டேப் கொடுத்துட்டு போங்க... நீங்க வரதுக்குள்ள நான் ஷோல்டர் அளவு சொல்றேன்... மேட்சிங் ப்ளவுசும் எடுத்து கொடுத்துட்டீங்கன்னா... அதையும் ட்ரை பண்ணி பாத்திடலாம்...’’

ஒருவகை விஷமப் புன்னகையுடன் அந்த சேல்ஸ்மேன்.. மெஷரிங் டேப்பை சர்மாவிடம் கொடுத்து... ‘‘நீங்க மெஷர் பண்ணி வைங்க... அதுக்குள்ளே நான் அவங்களை கவனிச்சிட்டு வந்துடறேன்…’’-ன்னு சொல்லி... மெஷரிங் டேப்பை அவர் கையில் திணித்துவிட்டு... அந்த கல்யாண கும்பலை நோக்கி நகர்ந்தார்...

ஷர்மா மெஷரிங் டேப்பை கையில் எடுத்து... ‘‘என்ன புவனா யோசிக்கறீங்க...’’

‘‘என்ன சார் இது... ப்ளீஸ்... வேணாம்... என்னோட அளவு உங்க மனைவிக்கு எப்படி சரியா இருக்கும்…. அவங்க வயசென்ன... என்னோட வயசென்ன... சரியா வராது..."-ன்னு கிசுகிசுக்க...

‘‘புவனா... அவர் உங்கள என் மனைவின்னு நெனச்சுகிட்டு இருக்கார்... இல்லேன்னு தெரிஞ்சா அவர் உங்கள பத்தி தப்பா நினைக்க மாட்டாரா... அது மட்டுமில்லாம...’’ என் மார்பை ஏற இறங்க பார்த்து... கிசுகிசுப்பான குரலில்... "அவளும் உங்களை மாதிரி ஸ்லிம் பாடித்தான்..."




புவனாவின் அன்பளிப்பு - பகுதி - 11

 "ஹலோ... புவனா ஆர் யு தேர்..." ஷர்மாவின் குரல் என் காதில் தேனாய் பாய்ந்தது... பல வருஷம்... காணாமல் போன கணவரின் குரலை கேட்டதுபோல... சந்தோஷத்தில் முகம் சிவக்க... கண்கள் பணிக்க ஆரம்பித்தன...


சந்தோசம் அழுகையினூடே மெல்ல மூக்கை உறிஞ்சியபடி "ம்ம்ம்.."-ன்னு கிசுகிசுக்க... என் அழுகை என் குரலில் வெளிப்பட்டது...

"அழறீங்களா புவனா.." அவரின் கேள்வி என் அழுகையை மேலும் அதிகரிக்க…..

"மூக்கை உறிஞ்சியபடி... "இல்ல அது.. வந்து..."-ன்னு கிசுகிசுக்க... என் குரலில் தடுமாற்றம் அதிகரித்தது...

"சொல்லுங்க புவனா… எனி ப்ராப்ளம்..."

"இல்ல... அது எப்படி.. நான் உங்க நம்பரை முழுசா டயல் பண்றதுக்குள்ள... திடீர்-ன்னு உங்க குரலை கேட்டதும் ஒருமாதிரி ஆயிடுத்து..."



"ரொம்ப பயந்துட்டீங்களா.. மறுபடியும் தொந்தரவு பண்றானே-ன்னு பீல் பண்றீங்களா புவனா..."

"அதெல்லாம் ஒண்ணுல் இல்லை..." என் குரல் சிணுங்கலாய் வெளிப்பட்டது...

"அப்போ நான் போன் பண்ணுவேன்-ன்னு எதிர்பாத்தீங்களா..."

"ம்ம்ம்..."

"ரியலி..."

"உங்களுக்கென்ன... பொம்பளைங்களை அழவச்சி வேடிக்கை பாக்கறதுதானே உங்களுக்கு சந்தோசம்..."

"என்னையும் அப்படிபட்டவன்-னு நினைக்கறீங்களா புவனா..."

"................"

"நீங்க ஒரு போன் பண்ணி இருக்கலாமே புவனா..."

"வேற வழி... உங்களுக்கு போன் பண்ணத்தான் ரிசீவரை எடுத்து நம்பரை டயல் பண்றதுக்குள்ள உங்க குரல் கேட்டுது... அதான் எப்படி-ன்னு புரியல..."

"பாத்தீங்களா.. நீங்க போன் பண்ணலாம்-ன்னு நினைச்சதும் நான் லைன்-ல வந்துட்டேன்... தட்ஸ் ட்ரூ லவ் புவனா..."

"அதான் ரெண்டு நாளா அழ வச்சீங்கலாக்கும்..."

"ரெண்டு நாளா அழுதீங்களா... சாரி புவனா... நான் எதுவும் தப்பா..."
அவரை பேசவிடாது குறுக்கிட்டு... "என்னமோ நான் நினைச்ச உடனே லைன்-ல வந்துட்டேன்-னீங்க... இந்த ரெண்டு நாளா அப்படி வரலையே..."

"ரெண்டு நாளா என்னை நினைச்சுகிட்டு இருந்தீங்களா புவனா..."

".............."

"தேங்க்ஸ் புவனா... நானும் நீங்க போன் பண்ணுவீங்க-ன்னு எதிர் பார்த்தேன்... நீங்க பண்ணவே இல்ல.. உங்களுக்கு பிடிக்கலைன்னாலும்…"

அவர் முடிக்கும் முன் குறுக்கிட்டு… "பிடிக்கலேன்னு சொன்னேனாக்கும்..."

"பிடிச்சிருக்கு-ன்னும் சொல்லலையே புவனா..."

"மத்ததெல்லாம் சொல்லாமலேயே தெரியுது... இது மட்டும் தெரியாதாக்கும்..."

"ம்ம்... தப்புதான் ஒத்துக்கறேன்... அதான் இப்ப பண்ணிட்டேன்-ல்ல..."

"நீங்க பண்ணீங்களா.. இங்க எனக்கு ரிங்கே வரலியே..."

"அதான் அதுக்குள்ளே நீங்க ரிசீவரை எடுத்துட்டீங்களே..."

"அப்போ நீங்கதான் போன் பண்ணீங்களா..."

"ம்ம்ம்... இப்பவும் நான்தான் போன் பண்ணினேன்... தட்ஸ் ட்ரூ லவ் புவனா..."

"..........."

"சொல்லுங்க புவனா என்ன விஷயமா போன் பண்ண நினைச்சீங்க..."

"நீங்கதானே பண்ணீங்க... முதல்ல நீங்களே சொல்லுங்க..."

"இல்ல பசிக்குது... எனக்குத்தான் பீட் பண்ண இங்க யாருமே இல்லையே... அதான் ஹோட்டலுக்கு போய் லன்ச் முடிச்சிட்டு... அப்படியே அங்க வந்தா... நீங்க அவைலப்லா இருந்தா… அப்படியே உங்களை தள்ளிட்டு போகலாமா…. ஐ மீன் கூட்டிகிட்டு போகலாமா-ன்னு கேக்கத்-தான் போன் பண்ணினேன்..."

"இதுக்கு ஒன்னும் குறைச்சல் இல்ல என்னமோ ட்ரூ..ப்ரூ..ன்னு சொன்னீங்க.. அது உண்மையா இருந்தா நேர்ல வரலாமே... உங்களுக்கு-ன்னு தனியாவா செய்யப் போறேன்... இருக்கறத..."

முடிக்கும்-முன் குறுக்கிட்ட ஷர்மா... "இருக்கறத ஷேர் பண்ணிக்கலாம்-ன்னு வேறும் வார்த்தையால சொன்னா போதுமா… ஆசையா வந்தா கண்டுக்கவே மாட்டேங்கறீங்க... அதான் கொஞ்சம் தயக்கமா இருந்துது..."

"நீங்க என்ன கெஸ்ட்டா... வார்த்தைக்கு வார்த்தை பேமிலி மெம்பர்... வெல்-விஷர்-ன்னு சொல்றதெல்லாம் பொய்தானா... உங்களுக்கு உரிமை இல்லே-ன்னு யாரும் சொன்னாங்களா... உங்களுக்கு பிடிச்சத நேராவே கேக்கலாமே... உரிமையோட எடுத்துக்கலாமே... எதுக்கு இப்படி பொலம்பனும்..."

"எனக்கு அந்த உரிமை இருக்கா புவனா..."

"இன்னும் உங்களுக்கு சந்தேகமா இருக்கா..."

"தேங்க்ஸ்... ம்ம்ம்…. நீங்க சாப்பிட்டீங்களா புவனா..."

"இன்னும் இல்ல..."

"இன்னும் சமையல் முடியலையா? இன்னைக்கும் பிரைடு ரைஸ்-தானா?"
"சமையல் எப்பவோ முடிஞ்சுடுத்து... எல்லாம் ரெடியாத்தான் இருக்கு... நேத்தே வாய்விட்டு கேட்டீங்க... மனசுக்கு சங்கடமா இருந்துது... அதான் இன்னைக்கு வரமுடியுமா-ன்னு கேக்கத்தான் போன் பண்ண வந்தேன்... அதுக்குள்ளே நீங்களே போன் பண்ணிட்டீங்க..."


                                  

"வெரி கைன்ட் ஆஃப் யு புவனா... ம்ம்ம்... அப்போ இன்னைக்கு எல்லாம் ஸ்பெஷலா கிடைக்கும்-ன்னு சொல்லுங்க..."

"ஸ்பெஷல் ஒன்னும் இல்ல... இருக்கறத ஷேர் பண்ணிக்க வேண்டியதுதான்..."

"அப்போ…. நீங்க எனக்கு பீட் பண்ண மாட்டீங்களா..."

"பல்லு முளைக்காத குழந்தைக்குதான் பீட் பண்ணுவாங்க... பல்லு முளைச்ச பெரிய கொழந்தைங்க... அவங்கவங்களுக்கு பிடிச்சதை… வேண்டியதை அவங்களே எடுத்து சாப்பிட்டுக்க வேண்டியதுதான்..."

"ஆர் யு சூர் புவனா..."

"இன்னும் என்ன தெளிவா சொல்லணும்.."

"இல்ல... நீங்க பிரியமா குடுக்கறதுக்கும்... நானா எடுத்துக்கறதுக்கும் நிறைய வித்தியாசம் இருக்கே... பட் இப்போதைக்கு இது போதும் புவனா... கண்டிப்பா நீங்க அப்ஜெக்ட் பண்ண மாட்டீங்கதானே..."

"இதுல நான் அப்ஜெக்ட் பண்ண என்ன இருக்கு...."

"கிரேட்... அப்பறம் இத சொல்லல... அத சொல்லல-ன்னு அடம் பண்ணக் கூடாது... ஓகே..."

"ம்ம்ம்ம்..."

"பையன் ஸ்கூல்'லேந்து எத்தனை மணிக்கு வருவான் புவனா..."

"அவன் மதியம் ஸ்கூலுக்கு போகல... சாப்டுட்டு இப்ப தூங்கிட்டு இருக்கான்... நாம கிளம்பறப்ப எழுப்பி கூட்டிகிட்டு போய்டலாம்..."

"ம்ம்ம்... நீங்க ரெடியா இருக்கீங்க... அப்ப நான்தான் லேட்டா... ஓகே புவனா இன்னும் 10 நிமிஷத்துல அங்க இருப்பேன்... ஓகே..."

"ம்ம்ம்..."

ஷர்மாவின் குரலில் தென்பட்ட சந்தோசம் எனக்கு நிறைவை தந்தது... விஷயம் கை மீறி போய்டல... கட்டுக்குள்ளதான் இருக்கு... அதான் குடுக்க வேண்டிய ஹின்டேல்லாம் மறைமுகமா கொடுத்தாச்சே... என்ன பண்றார்-ன்னு பாக்கலாம்... ராஜூவும் நல்ல தூக்கத்துல இருக்கான்... சோ... சோபாவில் அமர்ந்தபடி ஷர்மாவின் வருகைக்கு காத்திருந்தேன்...

"சோ... என்னடி ரெடியாயிட்டியா..."

"ச்சீய்..."
என்னச்சீ... பாத்துடி... மறுபடியும் கொரங்கு செட்டை எல்லாம் பண்ணிடாத... அப்பறம் வேதாளம் முருங்கை மரம் ஏறின மாதிரி ஆயிடும்...அதான் கட்டின புருஷனே ஓகே சொல்லிட்டார்... மனசுல இவ்வளவு ஆசைய வச்சிக்கிட்டு... நீ ஏண்டி இன்னும் பிகு பண்ணிக்கிட்டு இருக்க... யோசிக்காம மடமட-ன்னு ஆக வேண்டியது பாரு... மனுஷன் வந்துகிட்டே இருக்காரு... போ போய் டிரஸ்செஞ் பண்ணிக்கிட்டு ரெடியா இரு...

"ச்சீய்... எல்லாம் இந்த டிரஸ் போதும்... அவரென்ன என்னோட ட்ரெஸ்ஸ பாக்கவா வராரு..."

"இல்லைதான்.. அப்போ இந்த டிரஸ் எதுக்கு… அவுத்து போட்டுட வேண்டியது-தானே.. டைம் வேஸ்ட் பண்ணாம வந்ததும் ஆரம்பிக்கலாமே..."

"ச்சீய்..."

"டிங்... டாங்... டிங்... டாங்.."

பெல் சத்தம் என் சிந்தனை ஓட்டத்தை கலைக்க... அதுக்குள்ளே வந்துட்டாரா... 15 நிமிஷம் கூட ஆகல... ஆபீஸ்லேந்துதான் வராரா... இல்ல இவ்வளவு நேரமும் இங்க எங்கேயாவது பக்கத்துல இருந்து... போன் பண்ணி நோட்டம் பாத்துட்டு வராரா... கேள்விக்குறியுடன்... அதே நேரம் அவரின் வருகையை உணர்ந்த சிலிர்ப்புடனும் எழுது சென்று கதவை திறக்க...

கையில் சிறிய ரோஜா பூ கொத்துகளுடன்... முகம் முழுவதும் மலர்ச்சியுமாய் ஷர்மா நின்று கொண்டிருந்தார்...

மனுஷன பாத்தா ஆபீஸ்லேந்து வர மாதிரி தெரியலையே.... இவ்வளவு பிரெஷா... வாசல்-ல காரைக்கூட காணோம்... கண்டிப்பா ஆபீசுக்கு போய் இருக்க மாட்டார்... இங்கதான் பக்கத்துல எங்கேயோ இருந்திருக்கார்...

"என்ன புவனா... வரச் சொல்லிட்டு... வாசல்-லேயே நிக்க வச்சிட்டீங்களே..."

ஷர்மாவின் கேள்வி என் உணர்வுகளை கட்டுக்குள் கொண்டு வர கதவை திறந்து... அவருக்கு வழிவிட்டு கதவின் மறைவில் ஒதுங்கி நின்றபடி...

"சாரி... வாங்க… உள்ள வாங்க... எப்படி இவ்வளவு சீக்கிரமா... இங்க பக்கத்துல ஏதாவது வேலையா வந்தீங்களா... ஆபீஸ் போகலையா… காரைக்கூட காணோம்..." என் சந்தேகங்கள் வார்த்தைகளில் வெளிப்பட...

"ம்ம்ம்... யு ஆர் ரைட் புவனா... இங்க பக்கத்துல ஒரு வேலையா வந்தேன்... இவ்வளவு கிட்ட வந்தாச்சே... மதியமும் பெருசா ஒன்னும் வேலை இல்லை... நீங்க அவைலப்லா இருந்தா காரை கொண்டு வரச்சொல்லி இப்படியே கிளம்பலாமா-ன்னு கேக்கத்தான்... உங்களுக்கு போன் பண்ணினேன்..."

ஷர்மா பேசியபடி சென்று சோபாவில் அமர... குறுகுறுத்த உணர்வுடன் கதவை மூடிட்டு... அலை பாய்ந்த விழிகளால் அவரை விழுங்கியபடி மெல்ல நகர்ந்து ஒற்றை சோபாவின் பின்னால் நிற்க... என் விழிகள் அவரின் முகத்தை விட்டு அவரின் கையில் இருந்த அழகிய ரோஜாக்களை வருடிக் கொண்டிருந்தன...

என் விழிகள் அவரின் கையில் இருந்த ரோஜாக்களை வருடுவதை கவனித்த ஷர்மா... சோபாவில் இருந்து எழுந்து... என்னை நெருங்கி...

"ஒஹ்... ஐ அம் சாரி புவனா..." கையில் இருந்த ரோஜாகொத்தை என்னிடம் நீட்டியபடி... "லவ்லி ரோசஸ்... டு மை லேடி லவ்..."-ன்னு கிசுகிசுக்க... அவரின் கிசுகிசுப்பு என்னை ரொம்பவே தடுமாற வைத்தது...

ஷர்மாவின் வார்த்தைகள் என் சிலிர்ப்பை அதிகரிக்க... மெல்லிய நடுக்கத்துடன்... கை நீட்டி... நீண்ட கம்புகளுடன் அவர் நீட்டிய ரோஜா கொத்தை வாங்கியபடி... "தேங்க்ஸ்... பட் எதுக்கு இந்த பார்மாலிட்டி எல்லாம்..."-ன்னு கிசுகிசுக்க...

"இந்த அழகான ரோஜாக்களை பாத்ததும்..."-ன்னு சொல்லிட்டு சற்று நிறுத்தி என் முகத்தையே உற்று பார்க்க...

"அவரின் குறுகுறுத்த பார்வையை தாங்க முடியாதவளாய் மெல்ல தலை குனிந்து... "பாத்ததும்-ன்னு கிசுகிசுக்க...

"பாத்ததும்...உங்க முகம்தான் கண் முன்னால தெரிஞ்சுது... அதான்..."

ஷர்மாவின் வார்த்தைகள் கிசுகிசுப்புடன் ஒலிக்க... எனது தடுமாற்றம் அதிகமானது... என் தவிப்பை... சிலிர்ப்பை வெளிக்காட்டாமல்... "தேங்க்ஸ்..."-ன்னு கிசுகிசுக்க... நான் மறைக்க முற்பட்டதை என் கிசுகிசுப்பு வெளிக்காட்டியது...

நான் ஒற்றை சோபாவை பிடித்தபடி அதன் பின்னால் நின்றிருக்க... எனக்கு இடப்பக்கமாக குறுகிய இடைவெளியில் நின்றபடி..." அழுத்தி பிடிக்காதீங்க புவனா... அதுல அங்கங்க முள்ளு இருக்கு-ன்னு கிசுகிசுத்து…. "குழந்தைங்க இன்னும் தூங்கறாங்களா புவனா..."

"ம்ம்ம்..."

"எப்போ கிளம்பலாம் புவனா... கொஞ்ச நேரம் கழிச்சி கிளம்பலாமா..."

"நீங்கதான் சொல்லணும்... நாங்க இப்பவே ரெடிதான்..."

"இன்னும் டைம் இருக்கே... குழந்தைங்க வேற நல்லா தூங்கிட்டு இருக்காங்க... கொஞ்ச நேரம் கழிச்சி கிளம்பலாமே..."

"ம்ம்ம்... பட் கிளைமேட் ஒரு மாதிரி இருக்கு... மழை லேசா தூறிட்டே இருக்கு... அதான்... வேளையோட போயிட்டு வரலாம்-ன்னு யோசிச்சேன்..." தலை குனிந்தபடியே நான் கிசுகிசுக்க...

"ம்ம்ம்... கிளைமேட் சூப்பரா இருக்கு..." ஷர்மாவின் குரல் வெகு அருகே கேக்க... இருவருக்கும் இடையிலான இடைவெளி குறைந்திருப்பதை எனக்கு உணர்த்த... உடலில் மெல்லிய சூடு பரவத் தொடங்கியது...

"பசிக்குது-ன்னு சொன்னீங்களே... நீங்க சாப்பிட்டீங்களா..." என் தடுமாற்றத்தை என் குரலின் நடுக்கம் வெளிப்படுத்த...

"என்ன புவனா இது.... பீட் பண்றேன் வாங்க-ன்னு சொல்லிட்டு இப்படி கேக்கறீங்களே... ரொம்ப பசிக்குது புவனா..." ஷர்மாவின் மூச்சு காற்று என் பின் கழுத்தில் பரவி என் உணர்ச்சிகளை மேலும் தூண்டிவிட....

குனிந்த நிலையிலும் கண்கள் பெட்ரூம் கதவையே பார்த்துக் கொண்டிருக்க... "நான் ஒன்னும் பீட் பண்றேன்-ன்னு சொல்லல... நீங்களா-தான் எடுத்து சாப்பிடனும்"... அவரை மேலும் தூண்டும் விதமாக என் முனகல் வெளிப்பட...

என் கையில் இருந்த ரோஜாக்களில் ஒரு பூவை... அந்த ரோஜாவின் முள் என் கையை கீறாமல் மெல்ல உருவி எடுத்து.. "நீங்களா பீட் பண்ண மாட்டீங்களா... நானாத்தான் எடுத்துக்கணுமா..."-ன்னு கிசுகிசுத்தபடி அந்த ரோஜாவை என் தலையில் வைத்துவிட...

மெல்ல அசைந்தாலும் உரசும் நெருக்கத்தில் அவர் நின்றிருக்க... அவரின் மூச்சு காற்று என் பின் கழுத்தில் பரவலாய் படர்ந்து என் சிலிர்ப்பை குறையவிடாது தூண்டி விட்டுக்கொண்டிருக்க... நான் எவ்வித அசைவும் இன்றி.. அவரின் நெருக்கத்தை அனுபவித்தபடி... அவரின் கேள்விக்கு எந்த பதிலும் சொல்லாமல் அமைதியாய் இருக்க... 
ரோஜாவை தலையில் வைத்த அவரின் வலது கைவிரல்கள்... மெல்ல அந்த ரோஜாவின் இதழ்களை… தண்டை… முடியுடன் விரல்களால் வருட... அவரின் இடது கைவிரல்கள் மெல்ல எனது இடது தோளை... ஜாக்கெட் வரம்பை பட்டும் படாமலும் வருட.. என் உடல் தடுமாறத் தொடங்கியது...

மார்புகள் வேகமாய் உயர்ந்து தாழ்ந்து பெருமூச்சை வெளிப்படுத்த... மெல்லிய முந்தானையின் மறைவில் துருத்திய முலைகளை விழிகளால் வருடியபடி... அவரின் இடது கை விரல்கள்... கழுத்தின் பின் பக்கமாக...என் ஜாக்கெட் மூடாத பகுதிகளில் பரவ... என் துடிப்பு அதிகமானது... என் உடல் மெல்ல அவர் பக்கம் சரிய....

"ஆ...ஆ... ஸ்ஸ்ஸ்ஸ்..." ஷர்மாவின் முனகல் என்னை திடுக்கிட வைத்தது...

"என்னாச்சு..." பதற்றத்துடன் அவர் பக்கம் திரும்ப.... கனத்த என் முலைகள் அவரின் இடது முழங்கையை அழுத்தமாக உரசி குலுங்க... ரோஜா முள் தைத்த அவரின் வலது கை நடுவிரலில் இருந்து இரத்தம் எட்டிப் பார்த்தது....

"ஸ்ஸ்ஸ்... என்ன கவனமா இருக்க சொல்லிட்டு... இப்ப நீங்களே..." என்ன செய்வதென்று தெரியாது தடுமாற... அதற்குள் அவரின் கை விரலில் இருந்து இரண்டொரு துளி இரத்தம் தரையில் சிந்த... "இப்படித்தான் முள்ளோட வாங்கிட்டு வருவாங்களா.."-ன்னு கிசுகிசுத்தபடி அவரின் வலது கை நடுவிரலை என் வாய்க்குள் இழுத்து சப்ப ஆரம்பித்தேன்....

"ஸ்ஸ்ஸ்.... ஹா...ஹா... இட்ஸ் ஓகே புவனா... ஒன்னும் பெருசா இல்ல... ஸ்ஸ்ஸ்...ஹா...ஹா..." வேணாம்-ன்னு அவரின் உதடுகள் கிசுகிசுத்தாலும் என் வாயில் இருந்த விரலை வெளியில் எடுக்காமல்... அவரின் விரலை சப்பும் அழகை... கண்கொட்டாமல் பார்த்து ரசிக்க....

அவரின் துடிப்பை... கிசுகிசுப்பை எனக்குள் ரசித்தபடி அவரின் விரலை சில வினாடிகள் சப்பி... மெல்ல வெளியில் எடுத்து... விரல்களால் அழுத்தி பிடித்தபடி.. "இரத்தம் இன்னும் நிக்கலை போல இருக்கே... பேன்ட்டைட் போட்டு விடவா..."-ன்னு கிசுகிசுப்பாய் கேக்க...

சில வினாடிகள் ஏதோ யோசித்து... முகத்தில் மெல்லிய புன்னகையுடன்... "ம்ம்ம்..."-ன்னு முனக...

அவரின் அமைதிக்கும்... புன்னகையுடன் கூடிய முனகலுக்கும் அர்த்தம் புரியாமல் மெல்ல பெட்ரூமுக்கு போய்... ஜான்சன் பேன்ட்டைட் கொண்டு வந்து அவரின் நடுவிரலில் சுற்றிவிட... அதுவரை மெல்லிய புன்னகையுடன் எனது செய்கைகளை வேடிக்கையாய் பார்த்து ரசித்துக் கொண்டிருந்த ஷர்மா...


                                       

பேன்ட்டைட் போட்டு விட்டதும்... "பசிக்குது புவனா.. சாப்பிட எதுவும் குடுக்கமாட்டீங்களா.."-ன்னு கிசுகிசுக்க.. 
"ம்ம்ம்... சாரி... அப்பவே கேட்டீங்க... அதுக்குள்ளே... எல்லாம் ரெடியாத்தான் இருக்கு... நீங்க கை அலம்பிட்டு வாங்க நான் தட்டு வைக்கறேன்..."-ன்னு சொல்லி... கிச்சனுக்கு போய் கை அலம்பிட்டு வந்து.. இருவருக்கும் தட்டில் சாப்பாடு வைக்க... ஷர்மாவும் கை கழுவிட்டு வந்து அமர்ந்தார்...

"ஸ்பெஷலா எதுவும் இல்ல.. ஏதோ என்னால முடிஞ்சது... சாப்பிடுங்க..."-ன்னு சொல்லி ஒரு தட்டை அவர் பக்கம் நகர்த்திட்டு மறு தட்டை என் பக்கம் நகர்த்தியபடி சாப்பிட அமர...

ஷர்மா சாப்பிடாமல்... அவர் பக்கம் நகர்த்திய தட்டை வெறித்தபடி அமர்ந்திருக்க... எனக்கு எதுவும் புரியல... மெல்லிய கேள்விக் குறியுடன்.. அவரை ஏறிட்டு விழிகளால் என்ன-ன்னு கேக்க....

வலது கை நடுவிரலில் இருந்த பேன்ட்டைட்டை விழிகளால் சுட்டிக்காட்டி... "இந்த கையால எப்படி புவன சாப்பிட முடியும்... ம்ம்ம்..."-ன்னு கண்ணடித்து கேக்க... விஷயம் மெல்ல எனக்கு புரிய ஆரம்பித்தது...

நான் அவருக்கு ஊட்டி விடவேண்டும் என்பதை மறைமுகமாக எனக்கு உணர்த்திவிட்டார்... அவரின் செய்கை எனக்கு சிரிப்பை வரவழைக்க... என் சிலிர்ப்பையும்... உதட்டில் மலர்ந்த புன்னகையையும் மறைக்க முடியாது பெட்ரூம் பக்கம் பார்த்து... "முடியாது..." என்பது போல தலை அசைக்க...

"இட்ஸ் ஓகே புவனா... நீங்க சாப்பிடுங்க... நீங்க முடிச்சதும் நாம கிளம்பலாம்..." ஷர்மாவின் குரல் சுரத்தில்லாமல் ஒலிக்க... எனக்கு ஒரு மாதிரி ஆயிடுச்சி... வேறு வழி இருப்பதாகவும் தெரியவில்லை... ஷர்மாவின் குரலுக்கு உடனடியாக பதில் சொல்ல முடியாது தவிக்க... என் தட்டில் இருந்த சாதத்தை என் விரல்கள் பிசைந்து கொண்டிருந்தன...

"ஏண்டி... ஏண்டி மறுபடியும் பிடிவாதம் பிடிக்கற... மிஞ்சி மிஞ்சி போனா ஒரு அரை மணி நேரம்... அதுக்கு அப்பறம் இந்த மாதிரி தனிமையான சந்தர்ப்பம் கிடைக்குமோ என்னவோ... டிரைவர் ஒருத்தன் கூட வரதால கார்ல-கூட அவரால ஒன்னும் பண்ண முடியாது... அப்பறம் ஏண்டி... நேத்து பூராவும் அழுதது போறாதா...

"அதுக்காக... அவர் இழுத்த இழுப்புக்கெல்லாம் ஆட்டம் போட முடியுமா..."

"ஏண்டி உன்னோட புத்தி இப்படியெல்லாம் வேலை செய்யுது... எல்லாம் கூடி வர நேரத்துல இப்படி இடக்கு மடக்க யோசிக்கற... எப்படியும் நீ அவரோட படுக்கறதுன்னு ஆயிடுத்து... அப்பறம் ஏண்டி பிகு பண்ணிக்கிட்டு..."

"அதுக்கு... இப்பவே அவுத்து போட்டுட்டு நிக்க சொல்றியா..."

"ஏண்டி என்ன தப்பு... என்ன தப்பு-ன்னு கேக்கறேன்... இதத்தான உன் புருஷன் எதிர்பார்க்கறான்... நீயும் அதுக்காகத்தான இவன்கிட்ட இப்படி வழிஞ்சுகிட்டு நிக்கற... இப்பவும் நீயா போகலியேடி... ஒரு போன் பண்ண மாட்டானா-ன்னு எவ்வளவு நேரம் ஏங்கி தவிச்ச... இப்ப அவன் கொஞ்சம் இறங்கி வந்தது... நீ முருங்க மரத்துல எறிட்டியா.. 
"எல்லாம் எங்களுக்கு தெரியும்..."

"போடி...போடி...விவரங்கேட்டவளே... எல்லா நேரமும் ஒரே மாதிரி இருக்கதுடி... அவரோட லெவல் என்ன ஒன்னோட லெவல் என்ன... யோசிச்சி பாரு... ஏதோ ஒன்னோட நேரம்... எதையும் மனசுல வச்சிக்காம... இவ்வளவு தூரம் அவரா இறங்கி வந்ததுக்கு அப்பறமும் நீ அடம் புடிக்கறது... கெஞ்சினா மிஞ்சறது... மிஞ்சினா கெஞ்சறது-ன்ற மாதிரி நீ நடந்துக்கறது நல்லதுக்கு இல்ல... அவ்வளவுதான் சொல்லுவேன்....

"............."

"ஏண்டி வாயடைச்சு போச்சா... போடி... போ... நீ பெரிய இவளா..."-ன்னு சொல்லிட்டு அந்த மனுஷன் எந்திரிச்சி போயிட்டார்னா?... கொஞ்சம் யோசிச்சி பாருடி... அப்பறம் நீயா போய் கெஞ்சனும்... அப்படி நீ கெஞ்சரப்ப... இப்ப இருக்கற இந்த மரியாதையும் இல்லாம போய்டும்... நல்லா யோசிச்சு பாரு... அதுக்கு அப்பறம் நீயாச்சு... அவனாச்சு..."

உள் மனதில் எந்த கேள்விக்கும் என்னிடம் விடை இல்லை... நேற்றைய எனது நிலை என் கண் முன் நிழலாட... மனம் கிட்டத்தட்ட ஒரு முடிவுக்கு வந்திருந்தது... தெளிந்த முகத்துடன்... ஷர்மாவை ஏறிட்டு... என் தட்டில் இருந்த சாதத்தை நன்றாக பிசைந்து... தட்டை கையில் சுமந்தபடி எழுந்து ஷர்மாவை நெருங்கி நிற்க....

ஷர்மாவின் முகத்தில் அப்படி ஒரு பிரகாசம்... அருகில் இருந்த நாற்காலியை நகர்த்தி... எனக்கு இடம் விட்டு நகர்ந்து அமர்ந்து... எனது அடுத்த மூவுக்காக அவர் காத்திருக்க... அவரின் அசைவுகளை... எனக்குள் ரசித்தபடி... எனக்காக அவர் நகர்த்திய நாற்காலியில் அமராமல்... அவரின் வலது கைபக்கம்... சற்றே உடலை ஒருக்களித்தபடி நெருங்கி நின்று... பிசைந்த சாதத்தை கையில் எடுத்து அவரின் வாயருகே கொண்டு செல்ல...

அவர் முகத்துலதான் எவ்வளவு சந்தோசம்... அவரின் இமைகள் விரிந்து... இமைக்காமல்... ஒருவித காதலோடு... காமத்தோடு என் முக உணர்வுகளை விழுங்கியபடி... வாயை திறந்து... என் விரல்களை உதடுகளால் உரசியபடி கையில் இருந்தசாதத்தை உள் வாங்க... என் விரல்களின் மீதான அவர் உதடுகளின் உரசல்... என்னை நிலை குலைய வைத்தது....



நான் அவரை நெருங்கி நின்றிருக்க... என் இடது கை அவரின் வலது தொள்பட்டையுடன் உரசிக்கொண்டிருக்க... மெல்லிய முந்தானையின் மறைவில் இடது முலை அதன் முழு பரிமாணத்தை அவரின் கண்களுக்கு விருந்தாக்கிக் கொண்டிருக்க... அவரின் முகத்தை அதிக நேரம் பார்ப்பதை தவிர்க்க விரும்பி... பெட்ரூம் பக்கமே பார்வையை இருத்தியபடி... இரண்டாவது கவளம் சாதத்தை அவரின் வாயருகே கொண்டு செல்ல...

என் பார்வை அவர் பக்கம் இல்லாததை உணர்ந்த ஷர்மா... இம்முறை அவரின் வாயருகே சென்ற என் வலது கை மணிக்கட்டை அவரின் இடது கையால் அதீத உரிமையுடன் பற்றி... விரல்களை வெளியில் எடுக்க விடாது உதடுகளால் கவ்வி விரல்களை உதடுகளாலும் நாவாலும் நக்க….

சிலிர்த்த என் விழிகள் அவரின் விழிகளுடன் சங்கமிக்க... அவரின் வலது கையுடன் உரசிய என் இடது கையை அவரின் வலது கையால் பிடித்து... விழிகளால் என்னை அமரும்படி ஜாடையால் சொல்ல... என் வலது கை விரல்களின் மீதான அவர் உதடுகளின் உரசலும்... இடது கையை உரிமையுடன் பிடித்து என்னை அமர சொன்ன விதமும் என் தவிப்பை... துடிப்பை அதிகரிக்க... என் விழிகள் மெல்ல மூடிக்கொண்டன...

என் உடலின் தள்ளாட்டம் அதிகமாக... அவரின் செய்கைக்கு எவ்வித எதிர்ப்பும் தெரிவிக்காது... மூடிய விழிகளுடன்... என்னை அறியாது என் உடல் மெல்ல அவர் பக்கம் சரிய.. உரசும் நெருக்கத்தில் இருந்த என் உடல்... அவரின் உடலுடன் பக்கவாட்டில் அழுந்த... என் இடது முலை... விரைத்த காம்புகளுடன் அவரின் தோள்பட்டையின் மேலாக அழுந்த... 








புவனாவின் அன்பளிப்பு - பகுதி - 10

"..........."

"டேஸ்ட் பண்ணி பாருங்களேன்..." அவர் குடித்த கப்பை முகத்தருகே நீட்ட...

என் விழிகள் வேகமாய் ராஜூவை ஒரு பார்வை பார்த்து மீண்டு... "இல்ல நீங்க குடிங்க... இதோ எனக்கு இருக்கு.."-ன்னு எனது கப்பை கையிலெடுக்க..."

"இதையே ஷேர் பண்ணிக்கலாமே புவனா..."

"இல்ல... அது... அதுவே சின்ன கப்-தானே... அதையே ரெண்டு பெரும்..." வார்த்தைகள் திக்கி திக்கி வெளிவர...

"அப்ப ரெண்டையும் ஒரு பெரிய கப்-ல ஊத்திக்காலமா..."

"..............."

"பெரிய கப் இருந்தா குடுங்களேன் புவனா..."

"பெரிய கப் எதுவும் இல்ல... பரவாயில்ல இதுலேயே...." ...

நான் முடிக்கும் முன் மந்தகாச புன்னகையுடன்... அவர் கையிலிருந்த டீ கோப்பையை என் உதடுகளில் உரச... மெல்லிய தயக்கத்துடன் என் உதடுகள் விரிந்து... அவர் கப்பிலிருந்த டீயை உறிஞ்சியது...



கடவுளே... சக்கரை போடவே இல்லையா... அதான் என்ன குடிக்க சொல்லி... சொல்லாம சொல்லி காட்டறாரா... "சாரிங்க... சக்கரை போட மறந்துட்டேன்...-ன்னு சொல்லி வேகமாக திரும்ப... நான் குடித்த டீயை மறுபடியும் அவர் உறிஞ்சியபடி...

"ம்ம்ம்... இப்ப டேஸ்டா… ஸ்வீட்டா இருக்கு புவனா..."-ன்னு கிசுகிசுக்க... அவரின் பார்வை என் உதடுகளை வருடிக் கொண்டிருந்தது...

"ச்சீய்..." மெல்லவே கிசுகிசுத்தாலும்... அந்த கிசுகிசுப்பு அவரின் செவிகளை அடைய தவறவில்லை... மெல்ல நகர்ந்து சர்க்கரை டப்பாவுடன் திரும்பி... இரண்டு கப்பிலும் சர்க்கரையை போட்டு கலக்கிவிட....

"உங்களுக்கு சுகர் இருக்கா புவனா..."

சம்பந்தம் இல்லாத இந்த கேள்வியால் சற்றே தடுமாறி... " இல்ல… எதுக்கு கேக்கறீங்க..." என்பது போல அவரை ஏறிட்டு பார்க்க...

"இல்ல நீங்க சிப் பண்ணதுக்கு அப்பறம் டீ ஸ்வீட்டா இருக்கே அதான்…."

"ச்சீய்..."

"ஹேவ் எ சிப் புவனா..."

"ம்ம்ம்... மெல்லிய முனகலோட டீ-யை சிப் பண்ணி... என்னமோ கேக்கணும்-ன்னு சொன்னீங்களே இதானா..." எனது முனகல் கிசுங்களாய் வெளிவந்தது....

"அது வேற புவனா..."

"வேறன்ன..." ராஜூவை பார்த்தபடி கிசுகிசுக்க....

"நான் கேட்டதுக்கு நீங்க பதில் சொல்லவே இல்லையே..."

"என்ன கேட்டீங்க..."

"தப்பா நினைக்க மாட்டீங்களே.

பலமா எதுக்கோ அடி போடறார்-ன்னு தெளிவாக புரிந்தாலும்... என்ன-ன்னு புரியாத குழப்பத்தில்... "இப்படி கேட்டா என்ன-ன்னு பதில் சொல்றதாம்..."

"சரி ஒப்பனா கேக்கவா..."

"ம்ம்ம்..." உதடுகள் முணுமுணுத்தாலும்... இதய துடிப்பு அதிகமாக... மெல்ல தலை குனிந்து அமைதியாய் இருக்க...

கிச்சன் மேடையில் இருந்த அந்த பூ பந்தை கையில் எடுத்து... அதன் வாசனையை நுகர்ந்தபடி... "இந்த பூவை நான் உங்களுக்கு வச்சி விட்டா... கோச்சுக்குவீங்களா...? வச்சி விடலாமா...?"

".............."

ஹால் பக்கம் பார்த்தபடி... "பூ-தானே புவனா... நான் வச்சி விடக்கூடாதா..."

பதில் சொல்லாமல் தலை குனிந்து அமைதியாக இருக்க...

"ராஜூ இருக்கானே-ன்னு பாக்கறீங்களா புவனா..."

மெல்ல நிமிர்ந்து அவரின் விழிகளை ஏறிட்டு மீண்டும் தலைகுனிய...

"இந்த சின்ன வயசுல அவனுக்கு என்ன புரியும் புவனா... அவனுக்கு தெரியாம... அவன் பாக்காத மாதிரி வச்சிவிடவா..."

அதற்கு எந்த பதிலும் சொல்லாமல் அமைதியாய் தலை குனிந்தே இருக்க...

"உங்க மனசுல பட்டத ஒப்பனா சொல்லுங்க புவனா... அப்பதான் எனக்கும் உங்களை... உங்க விருப்பத்தை புரிஞ்சுக்க வசதியா இருக்கும்.. இன்னும் என்ன தயக்கம்…. நான் வச்சி விடக்கூடாதா புவனா..."

நிமிர்ந்து பார்க்காமல்... "அப்படியெல்லாம் நினைச்ச உடனே யாருக்கும் வச்சிவிட முடியாது..."

"அப்படின்னா... ஏன் புவனா..."

"அது அப்படித்தான்..."

"இப்படி மொட்டையா சொன்னா எப்படி புவனா... எனி ஸ்பெஷல் ரீசன்..."

"கல்யாணத்துக்கு அப்பறமா... இந்த உரிமை அவருக்கு மட்டும்தான்..."

"ஏன் வேற யாரும் வைக்க கூடாதா... லைக் உங்க அம்மா... அப்பா... அதர் ரிலேடிவேஸ்... மனசுக்கு பிடிச்சவங்க... யாரும் வச்சிவிடக் கூடாதா?..."

"ம்ம்ம்.. அதுவேற..."

"இதையும் அப்படி எடுத்துக்க வேண்டியதுதானே..."

"அதெப்படி... நீங்க எனக்கு அப்பாவா... ரிலேடிவா..."

"அதுக்கெல்லாம் மேல புவனா... அம்மா... அப்பா... ஹஸ்பண்டு... எல்லாம் கலந்த கலவைதான் ஒரு நல்ல பிரண்டு... பாமிலி பிரண்டு... பாமிலி வெல்-விஷர்... அப்படி பாத்தா…. ஐ ஹேவ் மோர் ரைட்ஸ் தேன் அதர்ஸ்..."

என்ன சாமர்த்தியமா பேசறார்... என் மனமும் உதடுகளும் அமைதி காக்க...

கிச்சன் மேடையில் இருந்த பூ பந்தை கையில் எடுத்து... அதை நுகர்ந்தபடி என்னையே குறுகுறுத்த விழிகளால் பார்க்க....

எனது விழிகள்…. டீவீயுடன் ஒன்றி இருந்த ராஜூவையே தலை குனிந்தபடி பார்த்துக் கொண்டிருக்க... கிச்சனின் வாசலை தாண்டி உள் நுழைந்த ஷர்மா... சற்றே ராஜூவின் பார்வையில் இருந்து அவரை மறைத்தபடி...



                                     

"சொல்லுங்க புவனா... அம் ஐ ரைட்..

ம்ம்ம்..." நொடியும் யோசிக்காது என் உதடுகள் முனகலை வெளிபடுத்த... அவரின் அடுத்த நடவடிக்கையே எதிர்கொள்ள மனமும் உடலும் தயாராயின...

"புருஷன் பூ வாங்கிட்டு வந்து ஆசையா வச்சி விடமாட்டாரா-ன்னு எத்தனை நாள் ஏங்கி இருப்போம்… கல்யாணம் ஆன புதுசுல கொஞ்ச நாள்…. அவ்வளவுதான்... அப்பறம் எப்ப கேட்டாலும் ஏதாவது ஒரு நொண்டி சாக்கு.. மறந்துட்டேன்... லேட் ஆயிடுச்சு-ன்னு..."

"வீட்ல பொண்டாட்டி நமக்காக காத்திருப்பாளே... நமக்காக எல்லாம் பண்ற அவ... என்ன பெருசா கேக்கறா... ஒரு முழம் பூ... அத வாங்கி கொடுக்கறதுல என்ன குறைஞ்சிடப் போவுது-ன்னு இந்த புருஷன்கள் யோசிக்கறதே இல்ல..."

"புவனா..."

"ம்ம்ம்..."

"கேன் ஐ புவனா..."



ராஜூவின் பார்வையில் இருந்து ஷர்மா மறைந்திருக்க... ராஜூவின் கவனம் முழுவதும் டீவீயிலேயே நிலைத்திருக்க... உடல் முழுவதும் பரவிய சிலிர்ப்புடன் ஷர்மாவை ஒரு நொடி ஏறிட்டு... மெல்லிய புன்னகையுடன் பார்வையை ஹால் பக்கம் திருப்ப....

என் உடலும் மெல்ல நகர்ந்து... பாதிக்கும் மேலான உடலை ராஜூவின் பார்வையில் இருந்து மறைத்தபடி... ஷர்மாவுக்கு முதுகை காட்டியபடி திரும்பி என் சம்மதத்தை மறைமுகமாக சொல்ல....

ஷர்மா எவ்வித அசைவும் இல்லது... அமைதியாகவே நின்ற இடத்தில் நின்றிருக்க... ஷர்மாவின் தயக்கத்திற்க்கான காரணம் புரியாது... சில வினாடிகளின் அமைதிக்கு பிறகு... மெல்ல அவரை திரும்பி பார்க்க...

ஜாக்கெட் மறைக்காத என் முதுகை ஷர்மாவின் விழிகள் வெறித்துக் கொண்டிருந்தன... கழுத்தை வளைத்து திரும்பிய என் விழிகளை ஏறிட்ட ஷர்மாவின் விழிகள்... எதையோ என்னிடம் யாசிப்பது போலவே இருந்தது...

"இன்னும் என்ன வேணும்... அதான் திரும்பி நின்னுட்டு இருக்கேன்-ல்ல... இன்னும் என்ன யோசனை..." என் விழிகள் அவரின் விழிகளிடம் வினவ...

"கேன் ஐ புவனா..." ஷர்மா மறுபடியும் கிசுகிசுக்க...

"ம்ம்ம்..." முனுமுனுத்தபடி.. உடலை மேலும் அவரை நோக்கி நகர்த்த.. விழிகள் ராஜூவின் அசைவை கண்கொட்டாமல் பார்த்துக் கொண்டிருந்தன...

"தேங்க்ஸ் புவனா... தேங்க்ஸ் பார் தி ஹானர்..."-ன்னு கிசுகிசுத்தபடி... ஒரு பந்து பூவையும்.... நான்காக மடித்து... லூசான பின்னலின் முடிகளை விளக்கி... அவ்வளவு பூவையும் வைக்க தடுமாறிக் கொண்டிருந்தார்... சிலிர்த்த அந்த நிலையிலும் அவரின் தடுமாற்றத்தை... தவிப்பை எனக்குள் மெல்ல ரசிக்க...

ஷர்மாவின் போராட்டம் தொடர்ந்து கொண்டே இருந்தது... லூசாக பின்னப்பட்ட ஜடை கிட்டத்தட்ட கலைத்து போக... அவரின் தோல்வியை... இயலாமையை ஏற்றுக்கொள்ள விரும்பாதவராக அவர் தவிக்க... எனது அமைதியை கலைக்க வேண்டிய கட்டாயத்துக்கு தள்ளப்பட்டேன்...

"ம்ம்ம்... ராஜூ வந்துடப்போறான்..."- என் உதடுகள் மெல்ல கிசுகிசுக்க.

"கொஞ்சம் ஹெல்ப் பண்ணுங்களேன் புவனா... கோவாபரெட் பண்றே-ன்னு சொல்லிட்டு அமைதியா இருந்தா பிடிக்கலை-ன்னுதானே அர்த்தம்..." ஷர்மா-வின் வார்த்தைகள் கிசுங்களாய் வெளிவர... எனக்கு சங்கடமாக இருந்தது...

ராஜூவை எட்டி பார்த்து... ஷர்மா பக்கம் திரும்பி... முகத்தில் பரவியிருந்த கர்வம் கலந்த பெருமையை... சந்தோஷத்தை அவரின் பார்வையில் இருந்து மறைத்தபடி... அவர் கையில் இருந்த மொத்த பூவையும் வாங்கி...

"இவ்வளவு பூவையும் ஒரே நேரத்திலா வைப்பாங்க..."-ன்னு கிசுகிசுத்து அதில் இரண்டு முழம் அளவில் கட் பண்ணி... அவரிடம் நீட்டியபடி முகத்தை ஹால் பக்கம் திருப்ப...
.
"அதுக்காக கொஞ்சமா கட் பண்ணிட்டீங்களே புவனா... எவ்வளவு ஆசையா வாங்கிட்டு வந்தேன்…"-ன்னு கிசுகிசுத்து... அந்த பூவை தலையில் வைத்துவிட… அப்படி வைத்து விடும்போழுது... தெரிந்தோ தெரியாமலோ அவரின் விரல்கள் கழுத்தை பட்டும் படாமலும் வருட... என் துடிப்பு அதிகமானது...

பூவை வைத்து அழகு பார்த்த ஷர்மாவின் கைகள் மெல்ல என் இரு தோள்களிலும் தஞ்சம் அடைய... அவரின் அந்த மூவ்... என் துடிப்பை மேலும் அதிகரிக்க... "ஸ்ஸ்ஸ்..." மெல்லிய முனகலுடன் என் உடல் மெல்ல நெளிய...

என் அடர்ந்து நீண்ட கூந்தலை ஒரு கையால் உயர்த்தி... பூவுடன் கூந்தலை நுகர... என் தவிப்பு அதிகமானது... அவரின் விரல்கள்என் முழு நீளகூந்தலை இதமாய் வருடிவிட...

நான் சற்றும் எதிர்பாராத விதமாய் அவரின் உதடுகள்... ஜாக்கெட் மறைக்காத என் முதுகில்... பின் கழுத்துக்கு சற்று கீழாக... பதிய... உடல் தூக்கிவாரி போட்டது போன்ற உணர்வு...

"ஸ்ஸ்... ஹா...ஹா...ம்மா..." உதடுகள் முனகலை வேகமாக வெளிப்படுத்த... சிலிர்த்த என் உடல் முன்னாள் நகர... அவரை ஓரகண்ணால் திருப்பி பார்த்தபடி... வேகமாய் ஹாலை நோக்கி நடந்தேன்...

ஷர்மாவின் நெருக்கத்தில் இருந்து விடுபட்டு நான் ஹாலுக்கு போக... சில வினாடிகள் அமைதியாய் நின்ற இடத்திலேயே இருந்த ஷர்மா... என் டீ கப்பை கையில் சுமந்தபடி ஹாலுக்கு வந்தார்...

இறுக்கமான முக பாவனையில் நான் சோபாவில் அமர்ந்திருக்க... எனக்கு எதிரே அமர்ந்த ஷர்மா... கையில் இருந்த டீயை சிப்பியபடி என்னையும் டீவீயையும் மாறி மாறி பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்...

அவரை ஏறெடுத்து பார்க்க விரும்பாதவளாய்... தலை குனிந்து விரல் நகத்தை கடித்துக் கொண்டிருந்தேன்... மணி ஏழரை ஆனதை கடிகாரம் நினைவு படுத்த... தொண்டையை மெல்ல கனைத்து அங்கு நிலவிய இறுக்கமான அமைதியை கலைத்தபடி எழுந்து நின்ற ஷர்மா...

"நான் கிளம்பறேன் புவனா..."

அப்பவும் அவரை நிமிர்ந்து பார்க்காமல்... மெல்ல எழுந்து நிற்க... ஷர்மா வாசல் கதவை நோக்கி நடந்து கொண்டிருந்தார்... அவரின் தளர்ந்த நடையை ஒருவித குற்ற உணர்வோடு பார்த்தபடி நானும் அவரை பின் தொடர...

என் பக்கம் திரும்பாமலேயே கதவை திறந்து வாசலை கடந்து சென்ற ஷர்மாவை விழிகள் ஏறிட்டு பார்க்க... அதே வினாடி என் பக்கம் திரும்பிய ஷர்மாவின் விழிகளை எதிர் கொண்டன...

இருவரின் விழிகளும் சில வினாடிகள் தங்களுக்கும் எதை எதையோ பரிமாரிக் கொண்டிருக்க... "தேங்க்ஸ் புவனா... தேங்க்ஸ் பார் எவ்ரிதிங்... சியு டுமாரோ.."-ன்னு மெல்ல கிசுகிசுத்து பதிலுக்கு காத்திராமல் வெளியேற... அவரின் இறுக்கமான முகம் எனக்குள் அதீத சங்கடத்தை ஏற்படுத்தியது.

ஷர்மா கிளம்பி வெகு நேரம் வரையிலும் அவரின் இறுக்கமான முகம் என்னை வதைத்துக் கொண்டிருந்தது... தப்பு பண்ணிட்டேனோ... அவசரப்பட்டு அவர சங்கடப் படுத்திட்டேனோ... இதெல்லாம் தெரிஞ்சா கணவர் சங்கடப் படுவாரோ... எனக்குள் ஏகப்பட்ட குழப்பங்கள்... நேரம் ஆக ஆக எனது தவிப்பு அதிகமாகிக் கொண்டே இருந்தது...

வீட்டுக்கு போனதுக்கு அப்பறமாவது போன் பண்ணுவாரோ-ன்னு ரொம்பவே எதிர்பார்த்தேன்... மணி பத்தாகியும் சர்மாவிடம் இருந்து போன் வராதது எனது சங்கடத்தை ரொம்பவே அதிகபடுத்தியது... போறப்பகூட அதிகம் பேசாமல்... வார்த்தையில் சுரத்தே இல்லாமல் சொல்லிட்டு போனது என் வருத்தத்தை மேலும் அதிகப்படுத்தியது...

அவசரப்பட்டு எல்லாத்தையும் கெடுத்துட்டேனோ... எல்லாம் ஒழுங்காத்தானே போயிட்டு இருந்துது... நாமாவது போன் பண்ணி பாக்கலாமா-ன்னு பல முறை யோசித்து... ராஜூ தூங்கிவிட... விஜியுடன் மெத்தையில் படுத்தபடி.. அவரின் நம்பருக்கு டயல் பண்ணி... டயல்டோன் போகும்-முன் கட் பண்ணி... எதையும் தெளிவாய் யோசிக்க முடியாது தவித்துக் கொண்டிருந்தேன்....

பத்தரை மணி அளவில் கணவர் போன் பண்ண... அவரிடம் கூட என்னால் சகஜமாக பேச முடியவில்லை அவசரப்பட்டு எல்லாத்தையும் கெடுத்துட்டேன்-ன்னு என்னை தப்பா நினைப்பாரோ-ன்னு நான் நினைக்க... நடந்ததாக நான் சொன்ன எதையும்... அதாவது அவர் எதிர்பார்த்த மாதிரி எதுவும் நடக்க வில்லை என்று நான் சொன்னதை... அவர் கடைசி வரை நம்பவே இல்லை... அவரை நம்ப வைக்க படாதபாடு படவேண்டியதாகி இருந்தது...

ஒரு வழியாக கணவருக்கு நடந்ததை விளக்கி... அவரை நம்ப வைக்க... கணவரின் குரலிலும் உற்சாகம் வெகுவாக குறைந்திருந்தது.... நல்ல வேலையாக ஷர்மா அப்செட் ஆனதை அவருக்கு சொல்லவே இல்லை.... கணவருக்கு நம்பிக்கை ஏற்படும் வகையில் பேசி... அவரை சமாதானப் படுத்தவே மணி பதினொன்று ஆகிப்போனது....

மனமும் உடலும் வெகுவாக சோர்ந்து போக... கிட்டத்தட்ட அழற நிலைக்கு வந்துட்டேன்…. நேரம் நள்ளிரவை தாண்ட... ஷர்மா போன் பண்ணுவார் என்ற நம்பிக்கையும் தகர்ந்து போக... அப்படியும் ஒரு எதிர்பார்ப்போட ரெண்டு மணி வரைக்கும் காத்திருந்து... ஏமாந்து... விஜிக்கு பீட் பண்ணிட்டு... எப்போ தூங்கினேன்-ன்னு கூட தெரியாம தூங்கிப்போனேன்...



                                           

தூக்கம் கலைந்து எழுந்த பொழுது மணி எட்டு... பதறி எழுந்து... அவசர அவசரமாய் காலை கடன்களை முடித்து... ராஜூவை எழுப்பி... அவனை ஸ்கூலுக்கு அனுப்பி வைத்தேன்... என்னதான் வேகமாக வேலைகளை செய்தாலும் மனதில் இனம் புரியாத கவலையும் சோர்வும் நிறைந்திருந்தது... இவ்வளவு தூரம் கஷ்ட்டப்பட்டு எல்லாம் வீனாயிடுத்தொ-ன்னு ஒரு கவலை...

கணவரிடம் இதை எப்படி சொல்வது... எப்படி இந்த இறுக்கத்தை போக்குவது என்று புரியாத ஒரு விதமன குழப்பம் என்னை ரொம்பவே ஆட்டி வைத்தது... மற்ற வேலைகளை செய்தபடி இருந்தாலும்... மனம் முழுவதும் ஷர்மாவின் இறுகிய அந்த முகமே கண் முன் நிழலாடிக் கொண்டிருந்தது... அப்படி ஒன்னும் தப்பா பண்ணலையே...

அவர் பின் கழுத்துல கிஸ் பண்ற வரைக்கும் வெக்கமே இல்லாம காட்டிக்கிட்டுதானே இருந்தேன்... அவ்வளவு ஏன்... விஜிய அவர் மடிலேந்து தூக்க விடாம என்ன சேட்டை பண்ணினார்... என் கையாள அவரோடத அழுத்தற மாதிரி பண்ணல... அது மட்டுமா எவ்வளவு துணிச்சலா லிப் டு லிப் கிஸ் பண்ணார்... அப்பகூட நான் ஒன்னும் சொல்லலையே...

இப்பகூட நான் தப்பா ஏதும் சொல்லலையே... அமைதியாத்தானே வந்து ஹால்-ல உக்காந்தேன்... அதுக்கும் காரணம் இருக்கு... என்னதான் ராஜூ சின்ன பையனா இருந்தாலும்... பழக்கமே இல்லாத மூணாவது மனுஷனோட அம்மா நெருக்கமா இருக்கறத பாத்தா அந்த பிஞ்சு மனசுலேயும் ஒரு தப்பான எண்ணம் வராதா?... இதுவரைக்கும் அந்த மாதிரி யாரோடவும் நான் நெருக்கமா பழகினதில்லையே... கோச்சுகிட்ட கோச்சுகிட்டு போவட்டும்...

"எல்லாம் சரிதாண்டி... நீ விட்டு கொடுத்து அனுசரிச்சி போயிருக்கலாமே... ஒனக்குதானே காரியம் ஆகணும்... அவருக்கு ஒன்னுமில்லையே..."

"அனுசரிச்சி போகாமதான் எல்லாத்துக்கும் அமைதியா இருந்தேனாக்கும்..."

"எல்லாம் சரிதான் ஆனா கடைசில ஏன் இப்படி பண்ண..."

"அது... நானும் மனுஷிதானே... இதுக்கு மேலேயும் அமைதியா இருந்தா ராஜூ இருக்கறத கூட பாக்காம தப்பு பண்ணிடுவேனொ-ன்னு பயமா இருந்துது..."

"அதுக்குதானேடி இவ்வளவும் நாளைக்கு நடக்கறது... இன்னைக்கே நடந்துட்டு போவட்டுமே... என்ன குறைஞ்சு போயடப் போவுது..."

"எதுக்கும் நேரங்காலம்... இடம் பொருள் இல்லையா... அவருக்கு மூடு வரப்பல்லாம்... நேரம் காலம் பாக்காம காட்டிகிட்டு நிக்கணுமாக்கும்..."

"அதெல்லாம் முன்னாடியே யோசிச்சிருக்கணும்... இப்ப எல்லாமே டூ லேட்... நீதான் கொஞ்சம் விட்டு கொடுத்து இறங்கிப் போகனும்... இல்லேன்னா நஷ்டம் அவருக்கில்ல உனக்குத்தான்..."

"இப்ப என்ன என்ன பண்ண சொல்ற..."

"ஏதாவது பண்ணு...போன் பண்ணியாவது அவரை சமாதானப் படுத்து... நீ கொஞ்சம் இறங்கி வந்தா மனுஷன் ஒடனே ஓடி வந்துடுவான்... ராஜூ வரதுக்கு நிறைய டைம் இருக்கு... யோசிக்க ஒன்னுலே இல்ல... புத்திசாலித்தனமா முடிவெடு... அவ்வளவுதான் சொல்வேன்..."

வீட்டு வேலைகளும் சமையலும் ஒரு பக்கம் நடந்துகொண்டிருக்க... மனப் போராட்டம் ஓய்ந்தபாடில்லை... நான் பெருசா தப்பு எதுவும் பண்ணாதப்ப ரொம்பவே இறங்கி போறது ஒரு மாதிரி இருந்துது... அட்லீஸ்ட் அவர் ஒரு தடவ போன் பண்ணா போறும் மத்தத சமாளிச்சுக்குவேன்... பாப்போம்... இந்த கோவம் எத்தனை நாளைக்கு-ன்னு... எப்படியும் நாளைக்கு கடைக்கு போக... அவர் எனக்கு போன் பண்ணித்தானே ஆகணும்... அப்ப வச்சிக்கறேன்...

மதிய சமையல் முடிய... குளிச்சி டிரஸ் மாத்திகிட்டு.. ராஜூவுக்கு சாப்பாடு எடுத்துக்கொண்டு ஸ்கூலுக்கு போய் திரும்பினேன்... என்னதான் மனதில் அதீத வைராக்கியம் இருந்தாலும்... கூடவே ஒருவித இனம் புரியாத பயமும் அவ்வப்போது தலை காட்டிக் கொண்டிருந்தது...

மதியம் சாப்பிடும் பொது மனதில் ஒரு வித சபலம்... நேத்து அவருக்காக காத்திருந்தேம்... இன்னைக்கு... ஒரே நாளில் என்னல்லாம் நடந்துட்டுது...

"அப்படி என்ன பெருசா நடந்துட்டுது... எல்லாம் நாளைக்கு சரியாயிடும்... பாக்கலாம் இந்த மொறைப்பு எத்தனை நாளைக்கு-ன்னு..."

மற்ற வேலைகள் அதன் பாட்டுக்கு நடந்துகொண்டிருக்க.... மாலையும் போய் இரவும் வந்தது... சர்மாவிடம் இருந்து எந்த தகவலும் இல்லை... மணி பத்தை தண்டி இருக்க கணவர் மட்டுமே இருமுறை போன் பண்ணி இருந்தார்.. அவரிடம் எதையும் வெளிக்காட்டாமல் இயல்பாக பேசினாலும் மனுஷனுக்கு உள்ளுக்குள்ள சந்தேகம் இருந்த மாதிரிதான் தெரிஞ்சுது...

சர்மாவிடம் இருந்து போன் வராதது மனதுக்குள் மிகப்பெரிய உறுத்தலாகவே இருந்தாலும்... அதையும் மீறிய மெல்லியதொரு எதிர்பார்ப்பு இருந்துகொண்டே இருந்தது... மூன்றாம் முறையாக கணவர் இரவு 11 மணிக்கு போன் பண்ண... பேச அதிகம் எதுவும் இல்லாத நிலையில்... நாளைய காஞ்சீபுரம் ப்ரோக்ராம் பற்றி பேசி வைக்க... மனம் வெறுமையில் ஆழ்ந்தது...

இவ்வளவு அடமன்ட்டா இருக்காரே... ஒரு வேலை நாளைய ப்ரோக்ராமை கேன்சல் பண்ணிட்டா..? எப்படி சமாளிக்கறது... ஆனது ஆயிடுத்து... நாமே போன் பண்ணி ஒரு வார்த்தை பேசிடலாமா-ன்னு யோசிக்க... மணி 12-ஐ தாண்டி இருக்க... சரி நாளை மதியம் வரை பாப்போம்... அப்படியும் வரலன்னா... போன் பண்ணலாம்-ன்னு முடிவு பண்ணி... அப்படியும் மனம் கேக்காமல் காத்திருந்து ஏமாற்றத்துடன் தூங்கிப் போனேன்...

புதன் காலை... ஒருவித எதிர்பார்ப்புடனும்... சிலிர்ப்புடனும் விடிந்தது... இன்னைக்கு அவரோட தனியா போகணும்... எப்படியும் ஒரு 5/6 மணி நேரம் அவரோட தனியா இருக்க வேண்டி இருக்கும்... இந்த மொறைப்பு... கோபமெல்லாம் எவ்வளவு நேரத்துக்கு தாக்கு புடிக்குது-ன்னு பாக்கறேன்... மனதில் ஒருவித வீராப்பு எழுந்தது...

ராஜூவை ஸ்கூலுக்கு அனுப்பிட்டு... வீட்டு வேலைகளை முடித்து சமையலை ஆரம்பிக்க... அதுவரை சர்மாவிடம் இருந்து எந்த தகவலும் வரவில்லை... சரி வெட்கத்த விட்டு நாமே போன் பண்ணி... ஈவ்னிங் எத்தனை மணிக்கு வரார்-ன்னு கேட்டு.. நார்மல் மூட்-ல இருந்தா போனாப் போவுதுன்னு அவரை லன்ச்சுக்கு கூப்பிடலாமா-ன்னு யோசிக்க... ஒரு பக்கம் சந்தோஷமாகவும் மறுபுறம்... இவ்வளவு இறங்கிப் போகனுமா-ன்னு சங்கடமாவும் இருந்தது...



எதுக்கும் இருக்கட்டும்-ன்னு பருப்பு வடை செய்து... குருமா குழம்பு வைத்து... உருளை பொடிமாஸ் பண்ணி முடித்து... ஸ்கூலுக்கு போய் ராஜூவை அழைத்து வந்து... அவனுக்கும் சாப்பாடு கொடுத்து... மற்ற வேலைகளை முடித்து குளித்து முடிக்க... மணி 1 ஆனது... மனுஷனுக்கு ரொம்பத்தான் பிடிவாதம்... அதுவரை சர்மாவிடம் இருந்து எந்த போனும் இல்லை...

கணவர் மட்டும் ரெண்டு தடவை போன் பண்ணிட்டார்... ஷர்மா வந்தாரா.. போன் பண்ணாரா... எத்தனை மணிக்கு கிளம்பறீங்க... அப்படி இப்படி-ன்னு கேட்டு ஒரே நச்சரிப்பு... ஒருவழியாக அவரை சமாளித்து... ஒருவித ஏமாற்றத்தோடு சாப்பிட தயாரானேன்..…

சாப்பிடும் முன் ஷர்மாவுக்கு போன் பண்ணலாமா வேணாமா-ன்னு ரொம்ப நேரம் யோசித்து... ஆனது ஆயிடுத்து.. நாமளும் ரொம்ப பிகு பண்றதுல அர்த்தம் இல்லைன்னு ரிசீவரை எடுத்து ஷர்மாவின் செல் நம்பரை டயல் செய்ய….

"ஹலோ..." எதிர் முனையில் கேட்ட ஷர்மாவின் குரலால் திடுக்கிட்டு போனேன்... எப்படி... நம்பர்கூட முழுசா டயல் பண்ணல... எப்படி... மனதில் ஆயிரமாயிரம் கேள்விகள் எழுந்தாலும்... அவரின் குரல் எனக்குள் ஒருவித உத்வேகத்தை உண்டு பண்ணியது... உடம்பெல்லாம் சிலிர்க்க ஒருவித சந்தோசம் நெஞ்சை அடைக்க... என்னால பேச முடியல...






புவனாவின் அன்பளிப்பு - பகுதி - 9

 "புவி என்னடா பண்றான்... ப்ளவுச அவுக்கறானா..." கணவரின் மெல்லிய கிசுகிசுத்த குரல் என் கட்டுப்பாட்டை மேலும் சிதைத்துக் கொண்டிருந்தது...


"ஸ்ஸ்ஸ்... ச்சீ... என்ன கேள்வி இது... விட்டா நீங்களே எல்லாத்தையும் சொல்லி குடுப்பீங்க போல இருக்கு..."

"அவனுக்கா ஒன்னும் தெரியாது... அன்னைக்கு அங்க ஹோட்டல்-ல... நான் இல்லாத அந்த கொஞ்ச நேர கேப்-ல அந்த தடவு தடவி... ப்ளவுஸ் ஈரமாகற அளவுக்கு கசக்கினான்... இப்ப நான்கிட்ட இல்ல-ன்னு தெரிஞ்சு... சும்மாவா இருப்பான்... சும்மா சொல்லுடா... ப்ளவுசத்தானே அவுக்கறான்..."

எழுந்து நின்ற ஷர்மா மேலும் என்னை நெருங்கி... நானே ஊட்டிவிடவா-ன்னு சத்தமில்லாமல் உதடுகளை அசைத்து ஜாடையால் கேக்க... அவரின் முக பாவம் எனக்குள் சிரிப்பையும் கூடவே கர்வத்தையும் உண்டாக்க....

கிறங்கிய விழிகளால் ஷர்மாவை ஏறிட்டு... மெல்ல தலையசைத்து என் சம்மதத்தை தெரிவிக்க... என் உதட்டில் சிலிர்ப்புடன் கூடிய புன்னகை பளிச்சிட... என்னையும் அறியாது என் உதடுகள் "ம்ம்ம்.." என்ற முனகலை வெளிபடுத்தின....



"வாவ்... நான் சொன்னேன்-ல்ல... எனக்கு தெரியாதா... உன்னோட அத ஒரு தடவ பாத்தாலே எல்லாருக்கும் பைத்தியம் புடிச்ச மாதிரி ஆயிடும்... தொட்டு தடவி பாத்தவன்... இவ்வளவு நேரம் சும்மா இருந்ததே பெரிய விஷயம்... ம்ம்ம்... எனக்கு இங்க முடியலடா... முட்டிகிட்டு வலிக்குது...’’

"ஸ்ஸ்ஸ்... சும்மா இருங்க... நீங்க வேற எதையாவது சொல்லிக்கிட்டு... அதெல்லாம்..." என்னை பேசவிடாது இடைமறித்து...

"புரியுதுடா... நீ ஒன்னும் சொல்ல வேணாம்... உன்னோட முனகலே எனக்கு எல்லாத்தையும் சொல்லுதே... ரொம்ப மொரட்டுத்தனமா கசக்கறானா... வலிக்குதாடா…. இங்க ஆபீஸ்ல யாரும் இல்லடா... அதான் என்னொடத வெளில எடுத்துவிட்டு தடவிகிட்டு இருக்கேன்... ம்ம்ம்.. ஹா.. ஹா.. என்னடா புல்லா அவுத்துட்டானா... இல்ல… அவுக்கற சாக்குல கசக்கிட்டு இருக்கானா..."

என் உதடுகள் உதிர்த்த எனக்கே கேக்காத அந்த முனகல்... பல மைல்கள் தாண்டி இருந்த கணவரின் செவிகளை அடைந்ததை... அவரின் தொடர் கேள்விகளும்… முனகலும்… கிசுகிசுப்பும் எனக்கு உணர்த்த... என் விபரீதம் எனக்கு உரைத்தது... நிலைமையை சமாளிக்க தெரியாது தடுமாறினேன்….

அங்கே ஆபீஸ்ல அவருடையதை வெளியில் எடுத்து விட்டு அதை அவர் நீவிக்கொண்டிருக்கும் காட்சியை மனம் கற்பனை செய்து பார்க்க… கணவரின் உறுப்பை கற்பனையில் கண்டு களித்த மனம் உணர்ச்சியின் உச்சத்தில் தத்தளிக்க… எனது நிலையும்.. தவிப்பும்… துடிப்பும்... எனது இக்கட்டான நிலையை ஷர்மாவுக்கு தெளிவாக உணர்த்தி இருக்க வேண்டும்... என்னை உணர்வு பூர்வமாக நெருங்க இதுதான் சரியான சந்தர்ப்பம் என்பதை தெளிவாக உணர்ந்தவராக....

அவரின் இடது கையால் என் முகத்தை மெல்ல உயர்த்த... அவரின் கணிப்பு தவறில்லை என்பதை என் முகமும் விழிகளும் அவருக்கு உணர்த்த... அவரின் வலது கையில் இருந்த க்ளோப் ஜாமூனையும் ஜாடையால் காட்டி.. அவரின் நாக்கை நீட்டி.. இம்முறை என் நாக்காலேயே அவருக்கு பீட் பண்ண வேண்டும் என்பதை ஜாடையால் சொல்லி கெஞ்ச…
என் மொத்த உணர்ச்சிகளும் தலைகேற... சிவந்து சிலிர்த்த உணர்வுகளுடன்.. முடியாது என்பது போல நான் தலை அசைக்க...

"ப்ளீஸ்...புவனா... தி லாஸ்ட் ஒன்... ப்ளீஸ்…"-ன்னு கெஞ்சியபடி.. அவரின் இடது கையால் என் கன்னங்களை அழுத்தி... என் வையை அகலமாய் திறக்க முயற்ச்சிக்க...

"ஆய்... ஸ்ஸ்ஸ்....ப்ளீஸ்... வேணாம்... வலிக்குது... ஸ்ஸ்ஸ்... ஹா... ஹா... "முனகல் மெல்லவே வெளிவந்தாலும்... ஷர்மாவின் பார்வையில் ரிசீவரின் முகப்பை அழுத்தமாய் மூடியது போன்ற பாவனையில்... ஷர்மாவுக்கே தெரியாமல்... எனது முனகலை கணவர் கேட்க்கும் படி செய்ய...

"ஏண்டி... என்னாச்சு உனக்கு... அவர ஏண்டி கடுப்பேத்தர... பாவம் அவரே அங்க டென்ஷன்ல... என்ன பண்றதுன்னு தெரியாம கையால பண்ணிக்கிட்டு இருக்கார்... ஏண்டி... ஏண்டி ஒனக்கு இந்த விபரீத ஆசை..."

"தவிக்கட்டும்... என்னமோ பெரிய இது மாதிரி... பத்து நாளா முகத்த தூக்கி வச்சிக்கிட்டு... அவ்வளவு ஏன்... போறச்சகூட... எவ்வளவு ஆசையா எதிர் பார்த்தேன்... கொஞ்சம் கூட கண்டுக்காம... இப்ப என்னடா-ன்னா... எவனோ தன் பொண்டாட்டிய தடவறத நினைச்சி சதோஷபட்டுகிட்டு இருக்கார்..."

"இருந்தாலும்... பாவம்டி மனுஷன்... எங்கேயோ உக்காந்துகிட்டு... எதை எதையோ கற்பனை பண்ணிக்கிட்டு... வேணாம்-டி... இதெல்லாம் பின்னால வம்புல வந்து முடிஞ்சிடப் போவுது..."

என் உள் மனதின் எச்சரிக்கைகளை உதாசீனப் படுத்தியபடி என் முனகல் தொடர்ந்து கொண்டிருக்க... எனது வெளிப்படையான முனகலையும் காட்லெஸ் போனின் முகப்பு மூடி இருப்பதை உணர்ந்த ஷர்மா...

"ப்ளீஸ்.."-ன்னு கிசுகிசுத்தபடி... மெல்ல விரிந்த வாயை மேலும் விரித்து... அவரின் வலது கையில் இருந்த கடைசி க்ளோப் ஜாமூனை என் வாய்க்குள் முழுமையாக திணித்து... என் முகத்தருகே அவரின் நாக்கை நீட்டியபடி...

"ஜஸ்ட் ஒன்ஸ்... வில் யு பீட் மீ புவனா..."-ன்னு கிசுகிசுக்க... ஷர்மாவின் இந்த முனகலும் கணவரின் செவிகளை அடைந்ததை…. அவரின் கிசுகிசுப்பு எனக்கு தெளிவாக உணர்த்தியது...

"புவி... என்னடா... வாய் வச்சிட்டானா... ம்ம்ம்... பீட் பண்ண சொல்றானா... சப்பறானாடா... ஹா... ஹா... புவி முடியலடா... பால் குடிக்கரானா-டா..." கணவரின் கிசுகிசுப்பு அவர் உணர்ச்சிகளின் உச்சத்தில் இருந்ததை எனக்கு உணர்த்த... எனது சிலிர்ப்பும் அதிகமானது... இங்க ஷர்மா.. நாக்கை நீட்டியபடி எனது பதிலுக்காக காத்திருக்க...


                                         

"ம்ம்ம்..." எனது முனகல் இருவரின் கேள்விகளுக்குமான பதிலாய் அமைய... ஷர்மாவின் முகத்தில் அப்படி ஒரு சந்தோசம்... அவரை நீண்ட நேரம் என் முகத்தருகே காத்திருக்க விடாது... என் வாய்க்குள் சிதைந்த அந்த க்ளோப் ஜாமூனின் சிதைந்த பகுதிகளை விரல்களால் எடுத்து ஷர்மாவுக்கு பீட் பண்ண எத்தனிக்க….

என் கையை தடுத்து... "ப்ளீஸ் புவனா... டோன்ட் யூஸ் யுவர் பிங்கர்ஸ்... பீட் மீ டிரக்ட்... ப்ளீஸ்..."-ன்னு கிசுகிசுக்க... ஷர்மாவை டீஸ் பண்ண விரும்பிய என் உணர்வுகள்... அவருக்கு என் மறுப்பை தலையசைத்து தெரிவித்த அதே நேரம்... விழிகள் அவரை அருகே வரும்படி அழைத்துக் கொண்டிருந்தன...

"ஹா... ஹா... ம்ம்ம்ம்... புவி... என்னடா பண்றான்... அதுக்குள்ளே கீழபோயிட்டானா... பால் குடிச்சிகிட்டே கீழவிரலால பண்றானா... ம்ம்ம்... முடியலடா எனக்கு வந்துடுத்துடா... ஹா...ஹா...ஹா... ஸ்ஸ்ஸ்... ம்ம்ம்ம்..."

"தட்... தட்.. தட்..." யாரோ கதவை தட்டும் சத்தம் எங்களை திடுக்கிட வைத்தது... ஷர்மாவின் முகம் நொடியில் சோர்ந்து போக... ஏங்கிய விழிகளுடன்... என் முகத்தையும் வாசல் கதவையும் பார்க்க... எனக்கும் ஒரு மாதிரி ஆயிடுத்து...
"ச்சீ... இந்த நேரத்துல... யாரா இருக்கும்..." யோசித்தபடி... கதவு தட்டப்படும் சத்தம் கணவருக்கு கேக்காத வகையில் ரிசீவரை அழுத்தமாக மூடியபடி நிலைமையை கட்டுக்குள் கொண்டுவர முயற்ச்சிக்க... தவறுதலாக விரல் பட்டு போன் இணைப்பு துடிக்கப்பட்டு விட்டது....

"அம்மா... கதவ தொறம்மா.." ராஜூவின் குரல் கணீரென்று வெளிப்பட... ராஜூ வேகமாக கதவை தட்ட ஆரம்பித்தான்... வாயில் க்ளோப் ஜாமூன் அடைத்திருக்க... என்னால பதிலுக்கு குரல்கூட கொடுக்க முடியவில்லை... என் தவிப்பு அதிகமாக... ஷர்மாவின் நிலை அதைவிட மோசமாக இருந்தது...

என்னையும் வாசலையும் மாறி மாறிபார்த்துக் கொண்டிருந்த ஷர்மா... அவர் எதிர்பார்த்த சிக்னல் கிடைக்காததை உணர்ந்து... தொங்கிய முகத்துடன் கதவை நோக்கி திரும்ப... சுதாரித்த நான் அவரை தடுத்து...

விஜியை மார்போடு அணைத்தபடி எழுந்து... ஷர்மாவின் ஆசையை நிறை வேற்றவும் முடியாது... வாயில் இருந்ததை விழுங்கவும் விரும்பாது... குறுகுறுத்த விழிகளால் ஷர்மாவை பார்த்தபடி… கதவை நோக்கி நடக்க ஆரம்பித்தேன்....

ஷர்மாவின் முகத்தில் இருந்த சந்தோசம் காணாமல் போய் இருக்க... என் முகத்தையே ஏக்கம் நிறைந்த விழிகளால் வருடிக் கொண்டிருக்க... அவரை அப்படி பார்க்க மனதுக்கு சங்கடமா இருந்தது... வாசலை நோக்கி இரண்டடி நகர்ந்த நான்.. மெல்ல திரும்பி ஷர்மாவை பார்க்க...

எனது பார்வையின் பொருள் புரியாதவராக... அதீத எதிர்பார்ப்புடன்... சற்று முன்னாள் நகர்ந்து என்னை நெருங்கி... "நான் கதவ திறக்கட்டுமா புவனா..."-ன்னு கிசுகிசுப்பாய் கேக்க...

வாய் நிறைய க்ளோப் ஜாமூன் இருக்க... அவருக்கு பதில் சொல்ல முடியாது... விழிகளால் என் அணைப்பில் தூங்கிக் கொண்டிருந்த விஜியை காட்டி... "இவளை சோபால படுக்க வச்சுடுங்களேன்…"-ன்ற மாதிரி ஜாடையால் சொல்ல....

ஷர்மாவின் முகத்தில் மெல்லிய பிரகாசம் எட்டி பார்த்தது... ஒன்று என்னை நெருங்கவும்... விஜியை வாங்கும் சாக்கில் என் மார்போடு உரசவும் மீண்டும் சந்தர்ப்பம் கிடைத்தது... இரண்டாவது... வாயில் இருந்த க்ளோப் ஜாமூனை இதுவரை நான் விழுங்காமல் இருப்பதை உணர்ந்தது...

என் முகத்தை எறிட்டபடியே... இரு கைகளையும் நீட்டியபடி என்னை நெருங்கிய ஷர்மா... விஜியை வாங்கும் சாக்கில் என் இரு கைகளையும் உரச... அவரின் உரசலை ரசித்தபடி... விஜியை அவரின் கைகளில் கொடுத்து... இழுபட்ட முந்தானையை சரி செய்து... ஷர்மாவை அண்ணாந்து பார்க்க....

ஷர்மா விஜியை தன் கைகளில் சுமந்தபடி.. நின்ற இடத்தை விட்டு நகராமல்... என் விழிகளையும்... வாயையும் ஒருவித தவிப்புடன் பார்த்துக் கொண்டிருக்க.. அவரின் தவிப்பு என்னை ரொம்பவே இலக வைத்தது...

ராஜூ வந்துட்டான்... இதுக்கு அப்பறம் இவரால ஒன்னும் பண்ண முடியாது-ன்னு தோன... என் உதடுகளில் புன்முறுவல் படர... உதடுகள் மெல்ல விரிய ஆரம்பித்தன….

ம்மா.…ஷர்மா முகத்துலதான் எவ்வளவு சந்தோசம்... வாசல் கதவு தட்டப்பட்டுக் கொண்டே இருக்க... அந்த சத்தம் அக்கம் பக்கத்தாரின் கவனத்தை ஈர்க்கும் முன் கதவை திறந்தே ஆகவேண்டியதை உணர்ந்து... வாசலையும் சர்மா-வையும் மாறி மாறி பார்த்து...

என் வாய்க்குள் ஜீராவுடன் என் உமிழ் நீரில் நனைந்து சிதைந்த க்ளோப் ஜாமூனை எடுத்து அவருக்கு ஊட்ட விரும்பியவளாக... என் வலது கையை வாயருகே கொண்டுபோக
சந்தோஷத்தில் சிலிர்த்த ஷர்மாவின் முகம் நொடியில் சுருங்க... அவரின் விழிகள் என் வாயருகே நெருங்கிய கையை சுட்டிக் காட்டி... தலையசைத்து மறுத்தபடி பின் வாங்க...

என் வலது கை தன் முயற்சியை கைவிட்டு கீழிறங்க... சில நொடிகள் நிதானித்து... விருப்பம் இல்லாத முக உணர்வுடன்... சிதைந்த க்ளோப் ஜாமூன் துண்டுகளுடன் என் நாவை வெளிக்கொணர...

"வாவ்.. கிரேட் புவனா... ம்ம்ம்... தட்ஸ் ரியலி நைஸ்... தேங்க்ஸ் புவனா..."-ன்னு கிசுகிசுத்தபடி... நாக்கை சப்பு கொட்டியபடி.. என் மனம் மாறும் முன் என் உதடுகளை... நாக்கை.. அவரின் உதடுகளால் சுவைக்க விரும்பி... விரிந்த உதடுகளால் என் நாவை கவ்வி... சப்பி... க்ளோப் ஜாமூனின் சிதைந்த பகுதிகளை அவரின் வாய்க்குள் உறிஞ்சி இழுக்க... சிலிர்த்த உணர்வுகளுடன் கண்களை மூடி சில வினாடிகள் செயலற்று நின்றிருந்தேன்...



"ஸ்ஸ்ஸ்... ம்ம்ம்ம்...ஹா...ஹா..." என் வாய் மேலும் அகல விரிந்து... முடிந்த அளவு நாக்கை வெளிக்கொணர... என் நாக்கை விடாமல்... அவரின் உதடுகளால் அழுத்தமாக கவ்வி... வாய்க்குள் இருந்த மொத்த க்ளோப் ஜாமூன் சிதைவுகளையும் உறிஞ்ச....

அவரின் உறிஞ்சலில்... க்ளோப் ஜாமூன் சிதைவுகள் மட்டுமல்லாது... எனது எச்சிலும் இடம் மாற… அவரின் அழுத்தமான உதடுகளுக்குள் சிறைபட்ட என் நாக்கை வினாடிகளின் தயக்கத்திற்கு பின்னர் வேகமாய் விடுவித்து... அவரை ஏறெடுத்து பார்க்காது... வேகமாய் திரும்பி வாசல் கதவை திறந்தேன்...

"அம்மா ஏம்மா இவ்ளோ நேரம்..."-ன்னு கோபித்தபடி வேகமாய் உள் நுழைந்த ராஜூ... ஷர்மாவை பார்த்து சில வினாடிகள் தயங்கி... என் அருகே வந்து எனக்கு பின்னால் மறைய.... வாசல் கதவை மூடி… ராஜூவை என்னோடு அணைத்தபடி...

"அங்கிள் வந்திருக்காங்க இல்ல... அதான்... அம்மா கொஞ்சம் வேலையா இருந்தேண்டா செல்லம்... அங்கிளுக்கு வணக்கம் சொல்லு... அங்கிள் உனக்காக நிறைய ஸ்வீட்ஸ் வாங்கிட்டு வந்திருக்காங்க... சாப்பிடறியா..."

குறுகுறுத்த விழிகளால் ஷர்மாவை பார்த்தபடி ராஜூவிடம் பேசிக் கொண்டிருக்க... சர்மாவோ ஒருவித வெற்றி புன்னகையுடன்... அவரின் உதடுகளை அவ்வப்போது நாவல் ஈரப் படுத்தியபடி... கை நீட்டி ராஜூவை அருகே அழைக்க... ராஜூ தயங்கி என்னை விட்டு விலகாது என் கால்களை அணைத்தபடி இருந்தான்...

ராஜூ... ஷர்மாவை பார்த்தபடி "ம்ம்ம்…." என்று முனக... சரி போய் கை காலெல்லாம் நன்னா சோப்பு போட்டு அலம்பிண்டு வா... அம்மா ஒனக்கு ஸ்வீட்ஸ் எடுத்து வைக்கிறேன்.."-ன்னுசொல்லி அவனை பாத்ரூமுக்கு அனுப்பிட்டு... வைத்த விழி வாங்காமல் என்னையே வெறித்துக் கொண்டிருந்த ஷர்மாவை நெருங்கி... குனிந்து...

"பாப்பாவ குடுக்கறீங்களா... உள்ள படுக்க வச்சிடலாம்..."-ன்னு கிசுகிசுக்க... குனிந்த நிலையில் என் முகம் ஷர்மாவின் முகத்தை நெருங்கி இருக்க... ராஜூவும் பாத்ரூமுக்கு போய் இருக்க... மெல்லிய புன்னகையுடன்... அவரின் உதடுகளை நுனிநாக்கால் ஈரப்படுத்தியபடி...

"தேங்க்ஸ் புவனா... இட்ஸ் ரியலி சோ ஸ்வீட்.."-ன்னு கிசுகிசுக்க... தனியத் தொடங்கிய உணர்வுகள் மீண்டும் சிலிர்க்க ஆரம்பித்தன...

ஒரு நொடி அவரின் விழிகளை ஏறிட்டு... நீண்ட நேரம் அவரின் எதிரே... குனிந்திருக்க விரும்பாதவளாய்... அதே நேரம் அவருக்கு எந்த பதிலும் சொல்லாமல்... ஷர்மாவின் மடியில் இருந்த விஜியை... பக்குவமாய்... அவரின் தொடைகளை உரசாமல் தூக்க முயற்ச்சிக்க...
விஜியை தூக்க விடாமல்... விஜியை அனைத்த என் கைகளை எடுக்கவும் விடாமல்... "என்ன புவனா… எம்மேல கோவமா.."-ன்னு கிசுகிசுப்பாய் கேக்க...

இமைகளை மட்டும் உயர்த்தி ஒரு நொடி அவரின் விழிகளை ஏறிட்டு... மீண்டும் தலை குனிந்து விஜியை தூக்க முயற்ச்சிக்க... என் ஒரு கை அவரின் தொடை இடுக்குக்கு வேகு நெருக்கத்தில் விஜியின் உடலை அணைத்தபடி இருக்க... மறு கை அவரின் விரிந்த தொடைகளுக்கிடையே... விஜியின் உடலை மறு பக்கம் அணைத்திருக்க... அவரின் கேள்வியும் கிசுகிசுப்பும் என்னை ரொம்பவே சங்கடப்படுத்தின...

ஆ… வூ-ன்னா இப்படி ஒரு கேள்விய கேக்கறது... இல்லேன்னா சாரி-ன்னு சொல்லி பேசவிடாம வாயை அடைக்கறது... இதுல இனியும் கோபப்பட என்ன இருக்கு... கட்டின புருஷனே எங்கேயோ உக்காந்துகிட்டு... "மேல தடவரானா.. கீழ தடவரானா... சப்பரானா... பால் குடிக்கரானா..."-ன்னு கேள்வியா கேட்டு அவரோட வேலைய முடிச்சிட்டாரு...

இங்க இவர் என்னடா-ன்னா ஒன்னுமே செய்யாத அப்பவியாட்டம்... "கோவமா..."-ன்னு கேக்கறாரு... ரெண்டு பேருக்கும் நடுல மாட்டிகிட்டு தவிக்கற தவிப்பு எனக்குதானே தெரியும்... மனதில் எழுந்த சலனங்களுடன்...ஷர்மாவுக்கு எந்த பதிலும் சொல்லாமல்.. மெல்ல விஜியை தூக்க...

"என்ன புவனா... எங்கிட்ட பேச மாட்டீங்களா... என்-கூட பேசபிடிக்கலையா.."-ன்னு... கிசுகிசுத்தபடி.. உயர்ந்த விஜியின் உடலை அவரின் மடியோடு அழுத்த... விஜியின் உடலோடு என் கைகளும் கீழிறங்க…. இடது புறங்கை... நேரிடியாக அவரின் சுண்ணி மேட்டில் அழுந்தியது...

"ஸ்ஸ்… ப்ளீஸ்…. விடுங்க... பாப்பா முழிச்சுக்க போவுது… ராஜூ இருக்கான்..."

"பரவாயில்லை புவனா... அவன் சின்ன பையன்-தானே அவனுக்கு என்ன புரியும்...நீங்க சொல்லுங்க..."

"ஸ்ஸ்... ம்ம்ம்... என்ன சொல்லணும்.." அவரின் தொடை இடுக்கில் அழுந்திய புறங்கை... அவர் சுண்ணியின் விறைப்பை எனக்கு தெளிவாக உணர்த்த... சிலிர்த்த உணர்வுகளுடன் என் வார்த்தைகள் கிசுகிசுப்பாய் வெளிவர...

உயர்ந்த விழிகள்...ஷர்மாவை பார்ப்பதை தவிர்த்து... அவரை தாண்டி... பாத்ரூமுக்கு போன ராஜூவை பார்த்துக் கொண்டிருந்தது...

அவரின் சுண்ணி மேட்டோடு அழுந்திய என் இடது கையை மேலும் இதமாய் அவரின் தொடை இடுக்கோடு அழுத்தியபடி... "உங்க மனசுல பட்டத சொல்லுங்க புவனா... இன்னும் எதுக்கு நமக்குள்ள சீக்ரட்ஸ்...ரெண்டு பேரோட மனசும் தெளிவா இருந்தா-தான் பியுச்சர்ல நம்மால ஒண்ணா எதையும் செய்ய முடியும்... நமக்குள்ள தயக்கமோ... சந்தேகமோ இருக்ககூடாது... ஒருத்தர் மேல ஒருத்தருக்கு முழுநம்பிக்கை இருக்கணும்... எது பண்ணாலும் அது நல்லதுக்குத்தான்-ன்னு நினைக்கணும்..."

என் இடது கை… அவர் சுண்ணியின் துடிப்பை முழுமையாக உணர... "ம்ம்ம்...நல்லா மொழு மொழு-ன்னு வளத்து வச்சிருக்கார்.." கையை வெளியில் எடுக்கவும் முடியாது... அசைக்கவும் முடியாமல் தடுமாற... என்விழிகள் சர்மாவையும் பாத்ரூமுக்கு போன ராஜூவையும் பார்த்தபடி மெல்ல "ம்ம்ம்..."ன்னு முனக... எனது விழிகளில் திருட்டுத்தனம் அப்பட்டமாக வெளிப்பட்டது...

அங்கே சில வினாடிகள் அமைதி நிலவியது.. ஷர்மா எதுவும் பேசாமல் என்னையே பார்த்துக் கொண்டிருக்க... அவரின் விழிகளை பார்க்கும் ஒவ்வொரு நொடியும்... என் உடல் பலவீனமாகிக் கொண்டிருப்பதை என்னால் உணர முடிந்தது...


                                   

விஜியை தூக்கவும் முடியாமல்... நிமிரவும் முடியாமல் குனிந்த நிலையிலேயே இருக்க.... முந்தானை மூடாத என் இடுப்பின் மெல்லிய மடிப்புகள் ஷர்மாவின் பார்வையை அதன் பக்கம் ஈர்த்துக் கொண்டிருந்தன...

என் இடது கையை மேலும் அவரின் தொடை இடுக்கோடு அழுத்தி... அவர் சுண்ணியின் முழு விறைப்பை எனக்கு உணர்த்தியபடி... "சொல்லுங்க புவனா... எம் மேல கோவமா இருக்கீங்களா..."
அவர் சுண்ணியின் பருமனையும்... விறைப்பையும்... துடிப்பையும் உணர்ந்ததால் எழுந்த சிலிர்ப்பை மறைத்தபடி... "இல்ல.."-ன்னு மெல்ல கிசுகிசுக்க....

"பயமா இருக்கா புவனா..."

மெல்ல அவரை ஏறிட்டு.. மீண்டும் தலை குனிந்து.. "இல்லை.."ன்னு மறுபடியும் கிசுகிசுக்க....

"அப்ப புடிச்சிருக்கா..."

"ம்ம்..."

"என்னோட எல்லா விஷயத்திலும் கோவப்பரெட் பண்ணுவீங்களா..."

"ம்ம்ம்..."

"எல்லா விஷயத்திலும்..."-ன்னு கிசுகிசுத்து என் முகத்தை உற்று நோக்க....

சில வினாடிகளின் அமைதிக்கு பிறகு... அவரை நிமிர்ந்து பார்த்து.. மீண்டும் தலை குனிந்து... "ம்ம்ம்…"-ன்னு முனுமுனுக்க....

"தேங்க்ஸ் புவனா..."-ன்னு கிசுகிசுத்த ஷர்மா... மெல்ல பின்னால் திரும்ப ிராஜூ வரானா-ன்னு பார்த்து... அவரின் முகத்தருகே கவிழ்ந்திருந்த என் முகத்தை மெல்ல உயர்த்தி....

என்ன ஏதுன்னு நான் சுதாரிக்கும் முன்.. மென்மையாய் என் உதடுகளில் முத்தமிட்டு... "தேங்க்ஸ் புவனா..."-ன்னு கிசுகிசுத்தபடி... விஜியை என் கையில் கொடுக்க... அதே நேரம் ராஜூவும்.. பாத்ரூமில் இருந்து வெளியே வந்தான்...

அவரின் மென்மையான... துணிச்சலான அந்த முத்தம் அவரின் நோக்கத்தை தெள்ளத் தெளிவாக உணர்த்த... உடலின் உணர்ச்சிகள் கொந்தளிக்க ஆரம்பித்தது... அவரின் நேரிடையான இந்த முத்தத்தால் முகம் சிவக்க... விஜியை மார்போடு அணைத்தபடி.. பெட்ரூமை நோக்கி வேகமாக நடக்க... என் கால்களில் மெல்லிய தள்ளாட்டம் தெரிந்தது...

அசந்து தூங்கும் விஜியை மெத்தையில் படுக்க வைத்து... அவளின் அருகே... தலை கவிழ்ந்து அமர்ந்து... என்னை ஆசுவாசப் படுத்த முயற்ச்சிக்க...

"அம்மா... முகம் அலம்பிட்டேம்மா.." குரல் கொடுத்தபடி ராஜூ உள்ளே வர... என் உணர்வுகளை வெளிக்காட்டாது... எழுந்து... அவனுக்கு முகம் துடைத்து விட்டு... எனது உடைகளையும் சரி செய்தபடி வெளியில் வந்து ராஜூவுடன் கிச்சனுக்குள் போய்... ஷர்மா வாங்கி வந்த இனிப்பு வகைகளை கொஞ்சம் கொஞ்சமாக ஒரு தட்டில் வைத்து அவனிடம் கொடுக்க...

ராஜூ அந்த தட்டுடன் ஹாலுக்கு போய் டீவீ முன்னாள் அமர... மணி 7ஐ நெருங்கி இருக்க... மெல்ல ஷர்மாவை நெருங்கி... குறுகுறுத்த பார்வையால் அவரை ஏறிட்டு... "சொல்லுங்க என்ன குடிக்கறீங்க... காபி போடவா... இல்ல டீ குடிக்கறீங்களா..."

"..............."

ஷர்மா பதில் எதுவும் சொல்லாமல் என்னையே குறுகுறு-ன்னு பார்த்துக் கொண்டிருக்க... ராஜூ எங்களை சட்டை செய்யாமல் கார்ட்டூன் சேனலில் மூழ்கி இருந்தான்.. ஆறு வயதே நிறைந்த அவனுக்கு... சூழ்நிலையின் இறுக்கமோ.. எங்கள் பார்வைகளின் அர்த்தமோ... புரியாதுதானே... இருந்தாலும் ராஜூவின் பக்கமே பார்வையை இருத்தியபடி...

"உங்களைத்தான் கேக்கறேன்.. என்ன குடிக்கறீங்க..."-ன்னு கிசுகிசுப்பாய் கேக்க...

"நான் கேக்கறத குடுப்பீங்களா புவனா.."
"இப்ப என்னால குடுக்க முடிஞ்சத கேளுங்களேன்..."

"காபி டீ மட்டும்தானா வேற எதுவும் இல்லையா..."

"ம்ம்ம்... ஹார்லிக்ஸ் இருக்கு பூஸ்ட் இருக்கு..-"ன்னு சொல்லியபடி மெல்ல கிச்சன் பக்கம் திரும்ப... எங்களுக்கு முதுகை காட்டியபடி டீவீயில் மூழ்கி இருந்த ராஜூவை ஒரு முறை பார்த்து... ஜாடையால் வேற எதுவும் இல்லையா.."-ன்னு... சத்தமில்லாமல் உதட்டசைத்து கேக்க...

அவரின் கேள்வியால் எழுந்த புன்சிரிப்பை மறைத்தபடி மெல்ல கிச்சன் வாசலை தாண்டி.. உடலை கிச்சனுக்குள் மறைத்தபடி தலையை மட்டும் நீட்டி ஷர்மாவை எட்டி பார்க்க...

எனது அந்த செய்கை... மறைமுகமாக அவரை கிச்சனுக்கு அழைப்பது போலவே இருக்க... மூடி இருந்த வாசல் கதவையும்.. டீவீயில் மூழ்கி இருந்த ராஜூவையும்... ஒருமுறை திரும்பி பார்த்த ஷர்மா...

இந்த சிறுவனுக்கு என்ன புரியப் போவுதுன்னு நினைத்தாரோ என்னவோ... என்னை நேராக பார்த்து... ஜாடையால் "கிச்சனுக்கு வரவா.."-ன்னு கேட்டபடி எழுந்து நிற்க....

என் சிலிர்ப்பு அதிகமானது... வாங்க-ன்னு சொல்றதா வேணாம்-ன்னு சொல்றதா... வேணாம்-ன்னு சொன்னா அப்படியே நின்னுடப் போறாராக்கும்... ஒரு முடிவோடத்தானே வந்திருக்கார்... எனக்குள் ஓடிய சிந்தனைகள் என்னை பதில் சொல்ல விடாமல் கட்டிப்போட... என் அமைதியை அழைப்பாக ஏற்றுக் கொண்ட ஷர்மா மெல்ல கிச்சனை நோக்கி வர ஆரம்பித்தார்....

பொதினா ஏலக்காய் போட்ட டீ ஷர்மாவுக்கு பிடிக்கும்-ன்னு கணவர் சொல்லி இருந்தது நினைவுக்கு வர.... பாலை அடுப்பில் ஏற்றி டீ போட நான் ஆயத்தமாக... ஷர்மா கிச்சன் வாசலில் நின்றபடி... எனது அசைவுகளை... என் பின்னழகை... விழிகளால் வருடிக் கொண்டிருப்பது புரிந்தது...

ஷர்மாவின் விழிகள் என் உடலை... பின்னழகை வருடிக்கொண்டிருப்பதை உணர்ந்ததால் எழுந்த சிலிர்ப்பை எனக்குள் ரசித்தபடி... அடுத்து என்ன பண்ணுவாரோ-ன்ற நினைவுடன்.. என் விழிகள் அடுப்பில் கொதிக்க தயாராகிக் கொண்டிருந்த டீ-யையே வெறித்துக் கொண்டிருக்க... உள்ளுக்குள் வேறு வகையான உணர்வுகள் கொதித்துக் கொண்டிருந்தன...

ஷர்மா வங்கி வந்திருந்த மல்லிகையின் மனம்... பொதினா ஏலக்காயை மீறி கிச்சன் முழுவதும் நிறைந்து ஒருவித கிறக்கத்தை ஏற்படுத்திக் கொண்டிருந்தது... அடுப்பில் டீ கொதித்துக் கொண்டிருக்க... என் மனம் ஷர்மாவின் அந்த துணிச்சலான...வெளிப்படையான முத்தத்தையே நினைவில் இறுத்தி அசைபோட்டுக் கொண்டிருந்தது...

எதுக்கு கிச்சனுக்கு வரவா-ன்னு கேட்டார்... இப்ப கிச்சனுக்குள்ளேயே வந்துட்டார்... மறுபடியும் அதே மாதிரி கிஸ் பண்ணுவாரா... இல்ல நான் பண்ணுவேன்-ன்னு எதிர் பர்க்கறரா... என்ன பண்ணலாம்... இப்படியே மெயின்டைன் பண்ணலாமா... இல்ல அவரோட இழுப்புக்கு இணங்கலாமா... கிஸ் பண்றதோட நிறுத்திக்குவாரா... இல்ல...

அடுப்பில் கொதித்த டீ.. பொங்கி வழிந்த சத்தம் என் நினைவுகளை கலைக்க.... அடுப்பை அனைத்து... டீயை வடிகட்டி... இரண்டு கோப்பைகளில் ஊற்றிக் கொண்டிருக்க...

"பூ உங்களுக்கு புடிக்காதா புவனா..."

ஷர்மாவின் திடீர் கேள்வியால் சற்றே தடுமாறி அவரி திரும்பி பார்க்க... அவருக்கு அருகே... கிச்சன் மேடையில் இருந்த அந்த மல்லிகை பூவையும் என்னையும் பார்த்துக் கொண்டிருக்க....


சில வினாடிகளின் அமைதிக்கு பிறகு... மெல்லிய புன்முறுவலுடன்... "புடிக்குமே... ஏன் கேக்கறீங்க..."-ன்னு மெல்லிய குரலில் கேக்க...

"இல்ல அப்படியே ஓரமா வச்சிட்டீங்களே... அதான்... ஒருவேளை நான் வாங்கிட்டு வந்தது புடிக்கலையோ..."

"அதல்லாம் ஒன்னும் இல்ல..." என் குரல் கிசுங்களுடன் வெளிவந்தது...

"அப்போ ஏன் வச்சிக்கல..."

"அது… வேலையா இருந்ததால மறந்துட்டேன்... அப்பறமா வச்சிக்கறேன்.."

"நான் போனதுக்கு அப்பறமாவா..."

".........." பதில் சொல்லாமல் அவரை எற்றிட்டு நோக்க...

"என்ன பதிலே இல்ல... நான் போனதுக்கு அப்பறமா வச்சுக்குவீங்களா..."

டீ கோப்பைகளுடன் அவரை நெருங்கி... ஒன்றை அவர் பக்கம் நீட்டியபடி... "இல்ல இப்பவே வச்சிக்கறேன்... நீங்க டீ-யகுடிங்க... நான் வச்சிக்கறேன்..."

விரல்களை மெல்ல உரசியபடி அவரை நோக்கி நீண்ட டீ கப்பை வாங்கி அருகே இருந்த மேடையில் வைத்துபடி... "உங்ககிட்ட ஒன்னு கேட்டா கோச்சுக்க மாட்டீங்களே..."

என்ன சொல்வதென்று தெரியாமல்... குறுகுறுத்த விழிகளால்... அவரையும்... ஹாலில் எங்களை பற்றிய எந்த சிந்தனையும் இல்லாதவனாய் கார்டூன் சேனலில் மூழ்கி இருந்த ராஜூவையும் பார்த்தபடி..."என்ன கேக்க போறீங்க.."-ன்னு விழிகளால் வினவ...

கிச்சன் மேடையில் வைத்த கப்பை எடுத்து... டீயை... சத்தமாக உறிஞ்சியபடி... "ம்ம்ம்... சோ நைஸ்..."-ன்னு கிசுகிசுத்து என்னையே உற்று பார்த்துக் கொண்டிருக்க... என்ன கேக்கப் போறார்-ன்ற குழப்பத்துடன் நானும் அவரின் கண்களையே உற்று பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன்...

"நீங்க டீ குடிக்கலையா புவனா..."

"ம்ம்ம்... சூடா இருக்கு கொஞ்சம் ஆறட்டும்..."

"சூடு ஆறிட்டா அதோட டேஸ்ட் தெரியாது புவனா..."



புவனாவின் அன்பளிப்பு - பகுதி - 8

 "பரவாயில்லடா... விடு.. என்ன கொஞ்சம் முன்னாடியே யோசிச்சிருக்கணும்... அன்னைக்கு ஹோட்டல அவன மூவ் பண்ண விட்டாச்சு... அதான் இப்ப நான் இல்லாத நேரத்துல வீடு தேடி வந்திருக்கான்..."


கணவரின் குரலில் ஏமாற்றம் பட்டவர்த்தனமாய் வெளிப்பட.. எனது சங்கடம் அதிகமானது... எதுக்கு இப்ப இவர்கிட்ட இப்படி விருப்பம் இல்லாத மாதிரி பேசறேன்-ன்னு எனக்கே புரியல....

"புடிக்கலை-ன்னு இல்லைங்க... அன்னைக்காவது பரவாயில்ல... எல்லாம் எனக்கு தெரியாத மாதிரியே நடந்துது... இப்ப நானா எப்படி மூவ் பண்றது... என்ன பேசறது-ன்னு புரியலைங்க... மனசு படபடங்குது... பயமா இருக்கு..."

"ம்ம்ம்... இப்ப புரியுதுடா... உன்னோட ப்ராப்ளம் என்ன-ன்னு எனக்கு புரியுது..." கணவரின் குரலில் மெல்லிய உற்ச்சாகம் எட்டிப் பார்த்தது....

"ஏண்டி.. எல்லாம் நல்லாத்தானே போயிட்டு இருக்கு...

ஒருத்தருக்கு ஒருத்தர் ஊட்டி விட்டு... அப்படி இப்படி உரசி... எல்லாம் சரியான ட்ராக்-லதானே போயிட்டு இருக்கு... அப்பறம் ஏண்டி அவர இப்படி படுத்தற..." என் உள் மனம் என்னை கேள்வி கேட்டது...

"புவி...."

"சொல்லுங்க-ங்க..."

"ஒன்னோட சங்கடம் எனக்கு புரியுதுடா... நீயா எதுவும் பண்ண வேணாம்... அவனா ஏதாவது பண்ணா... அவனோட ஒத்துப் போவியா... இல்ல…."

"ம்ம்ம்... ஆனா நீங்க வெள்ளிகிழமை-ன்னு தானே சொன்னீங்க... இப்ப ஏதாவது எடா கூடமா மூவ் பண்ணார்-ன்னா... நீங்களும் பக்கத்துல இல்ல... என்னால அவர தடுக்க முடியுமா-ன்னு தெரியல... அதுவும் இந்த நேரத்துல... ராஜூவும் இருக்கான்... அதான் ஒரு மாதிரி இருக்கு..."

"ராஜூவுக்கு என்னடா தெரியப்போவுது... அவன் சின்ன பையன்... கொஞ்சம் அவர் பார்வைல படாம பாத்துக்கோ... ஏன் ராஜூ வெளில விளையாட போகலையா… ஏதாவது ரஃப்பா மூவ் பண்ணுவான்-ன்னு உனக்கு தோணுதா... வித்தியாசமா வல்கரா ஏதாவது பேசினானா... அங்க இங்க-ன்னு தொட்டானா..."

"அதெல்லாம் இல்ல…. வந்தும் ரொம்ப நேரம் ஆகலையே... இதுவரைக்கும் ரொம்பவே டீசன்ட்டாதான் பீகேவ் பண்ணிக்கிட்டு இருக்கார்..."

"ம்ம்ம்... நீ பயப்படற மாதிரி ஒன்னும் நடக்காது...ரஃப்பா-ல்லாம் எதுவும் பண்ண மாட்டான்... அன்னைக்கு பண்ண மாதிரி ஏதாவது லைட்டா பண்ணா அட்ஜஸ்ட் பண்ணிக்கோ... அவ்வளவு சீக்கிரம் நெருங்க விட்டுடாத... அவனா உன்னை போர்ஸ் பண்ற மாதிரி பாத்துக்கோ..."

"ம்ம்ம்ம்..."

"நீ விஜிக்கு பீட் பண்றத... ஹால்-லேந்து அவனால பாக்க முடியும்-தானே..."

"இல்லைங்க... நான் ஜன்னல் ஓரமா உக்காந்திருக்கேன்...தெரியாது..."

"கதவ மூடி இருக்கியா..."

"ஒருக்களிச்சு சாத்தி இருக்கேன்..."

"அவனோட பார்வையை உன் பக்கம் இழுக்கணும்-ன்னா.. கொஞ்சம் நகர்ந்து.. அவனோட பார்வை-ல படற மாதிரி உக்காந்து பாப்பாவுக்கு பீட் பண்ணு... கண்டிப்பா அவனோட பார்வை உன் பக்கம் திரும்பும்... அத நீ தெரிஞ்ச மாதிரி காட்டிக்காத... உன்னோட அத ஒரு தடவ லைட்டா பாத்துட்டா போதும்…."

"ச்சீ... என்ன பேச்சு இது..." என் குரலில் மெல்லிய எரிச்சல் வெளிபட்டாலும்... உள்ளுக்குள் சிலிர்ப்புடன் கூடிய கர்வம் தலை தூக்கியது...

"ஆமாண்டா... அவன் இன்னைக்கு வந்ததே.. உன்ன டெஸ்ட் பண்ணி பாக்கத்தான்... பாப்பாவுக்கு பீட் பண்ணி முடிச்சதும் பாப்பாவோட நீ ஹால்-ல போய் உக்காந்துக்கோ... அப்பத்தான்… பாப்பாவ கொஞ்சற சாக்குல உன்கிட்ட நெருங்கி வருவான்... அவனுக்கு ஒரு சின்ன லீட் கிடைச்சா…. சின்ன ஹின்ட் கொடுத்தால் போதும்... மத்தது தானா நடக்கும்..."

ஷர்மா பாத்ரூமை விட்டு வெளியே வர... அவர் வருவதை நான் பார்க்காதவள் மாதிரி கணவரிடம் பேசிக்கொண்டிருந்தேன்... விஜியின் அசைவால் என் முந்தானை ரொம்பவே விலகி... என் இடது கையில் சரிந்து... என் இடது முலையை முழுவதும் மூடி இருக்க...

இறுக்கமான முந்தானையின் அணைப்பில் இருந்த வலது முலை.. மெல்ல விடுபட்டு... வெளியே துருத்திக் கொண்டிருக்க... ஷர்மாவின் பார்வை என் மீது நிலைத்திருக்க... என் பார்வை அவர் பக்கம் இல்லை என்பதை உணர்ந்த ஷர்மா... தொடை இடுக்கில் அவரது பைஜாமைவை நீவியபடி… அவரின் சுண்ணி மேட்டை தடவிக் கொண்டிருந்தார்...

"ம்ம்ம்... பாப்பாவுக்கு பீட் பண்ணிட்டேன்... இப்ப அவளோட ஹாலுக்கு-தான் போறேன்... ஏடா கூடமா ஏதாவது கேட்டு கிட்டே இருக்காதீங்க... கொஞ்சம் மெல்லவே பேசுங்க..."

"சரிடா... அப்ப நான் வச்சிடட்டுமா... அப்பறமா போன் பண்ணட்டுமா...."

"ம்ம்ம்.. இல்ல கொஞ்சநேரம் பேசிண்டு இருந்தா எனக்கு கொஞ்சம் ஆறுதலா இருக்குமே அதான்... ஏங்க ஏதாவது வேலை இருக்கா... "

"உனக்கு இடைஞ்சலா இல்லைன்னா... நீ தப்பா நினைக்கலேன்னா.… எனக்கு ஒன்னும் இல்லடா... நான் எப்பவும் உனக்கு துணையா…. உன் பக்கத்துல இருப்பேன்... நீ எதுக்கும் கவலைபடாத டா…."

"இது போதுங்க... எனக்கு இதவிட வேற என்ன வேணும்... மனசு பட பட-ன்னு இருக்கு அதான் கொஞ்ச நேரம் பேசிகிட்டே இருங்களேன்... எனக்கு கொஞ்சம் ஆறுதலா இருக்கும்.. நானே ஏதாவது ஏடாகூடமா பண்ணித் தொலைச்சா கூட... நீங்க என்ன வெறுக்காம இருந்தா... ஆயுசுக்கு அது போதும் எனக்கு..."
நான் கணவரிடம் பேசிக் கொண்டிருக்க... ஷர்மா சத்தமில்லாமல் நடந்து வந்து அருகில் இருந்த சோபாவில் அமர்ந்தார்... அவரை மெல்ல ஏறிட்டு.. க்ளோப் ஜாமூன் கிண்ணத்தை ஜாடையால் காட்டி சாப்பிடுங்கோ-ன்னு சொல்ல....

ஷர்மா மெல்ல தலை அசைத்து... நான் அவருக்கு ஊட்டி விடனும் என்பது போல ஜாடையால் சொல்லிக் கொண்டிருக்க... ஹால் கடிகாரம் ஆறு முறை அடித்து ஓய்ந்தது...

மணியாவதை சுட்டிக்காட்டி சாப்பிடுங்க-ன்னு கெஞ்ச….. அவரோ மறுத்து தலையாட்டியபடி... கூச்சமே இல்லாது முந்தானை மறைவில் இருந்து வெளிப்பட்ட என் வலது முலையை விழிகளால் வருடிக் கொண்டிருந்தார்....

"புவி...ப்ரா போட்டிருக்கியாடா...." கணவரின் குரல் ரொம்பவே கிசுகிசுப்பாய் ஒலிக்க... அவரின் கேள்வியும் கிசுகிசுப்பும் என்னை என்னவோ செய்தது....

என்ன சொல்றது.. இல்ல-ன்னு சொன்னா தப்பாநினைப்பாரா... புரியாமல் குழம்பி மெல்ல "ம்ம்ம்..." என்று முனக... விஜி என் மடியில் நெளிந்து அசைந்து கொண்டிருக்க...

"அவன் வருவான்னு தெரியும்தானே... போடாம விட்டிருக்கலாமே..."

விலகிய முந்தானையை சரி செய்ய முடியாது கூச்சத்தில் நான் நெளிந்தபடி... காட்லெஸ் போனை வலது காதுக்கு மாற்றி... தலையை சரித்து... போனை தொள்பட்டையால் அனைத்து பிடித்துக்கொண்டு...

அசைந்து நெளிந்து நழுவிய விஜியை மேலும் நழுவ விடாது... என்னமோ கீழ விழப்போற குழந்தையை தாங்கி பிடிப்பது போல பதட்டத்துடன் அவளை இடது கையால் அனைத்து மடியில் படுக்க வைத்தபடி....


                                             

"ம்ம்ம்... அத நான் யோசிக்கல...."

"ம்ம்... அதுவும் சரிதான் இல்லேன்னா ப்ளான் பண்ண மாதிரி இருந்திருக்கும்... இப்ப என்ன பண்ணிக்கிட்டு இருக்க... அவன் எங்க இருக்கான்...."

எனது பதற்றத்தையும் விஜியை சமாளிக்க நான் தடுமாறுவதையும் உணர்ந்த ஷர்மா எழுந்து வந்து... முன்பு போல கால்களை மடக்கி மண்டியிட்டு... பின்னங்காலில் உடலை சரித்து அமர்ந்தபடி...

"நான் ஹெல்ப் பண்ணட்டுமா.."-ன்னு ஜாடையால் கேட்டு... என் பதிலுக்கு காத்திராமல்... குனிந்து விஜியை பக்குவமாய் தூக்கி.... என் மடியில் இருந்த துண்டை சரி செய்ய...

"அவனா... ம்ம்ம்... எனக்கு முன்னால நின்னுகிட்டு... விஜி பாப்பாவ கொஞ்சிகிட்டு இருக்கான்... எங்கேயும் விளையாட போகல..." ராஜூவை பற்றி சொல்வது போல ஷர்மாவை பற்றி சொல்ல...

ஷர்மா விஜியை என் மடியில் இருந்து தூக்கிய உடன்... முகத்தில் வெட்க புன்னகையுடன்... கலைந்த முந்தானையை... சரி செய்து... முந்தானைக்கு வெளியே துருத்திக் கொண்டிருந்த வலது முலையை மூடி முந்தானையை முதுகு பக்கம் இழுத்து சரி செய்ய....

"என்னடா சொல்ற... உண்மையாவா... அவ்வளவு நெருக்கமாவா... "கணவரின் குரலில்... ஆச்சரியமும்...உற்ச்சாகமும் அப்பட்டமாய் வெளிப்பட்டது... அவரின் அந்த உற்ச்சாகம்... சந்தோசம் என்னை மேலும் சிலிர்க்க வைக்க.
என் மடியில் இருந்த துண்டை சரி செய்ய... எனக்கு உதவும் பாசாங்கில்... என் பருத்த தொடைகளை புடவைக்கு மேலாகவே பட்டும் படாமலும் தடவியபடி... விஜியை என் மடியில் படுக்க வைக்க....

"ஸ்ஸ்ஸ்...." முந்தானையை ரொம்ப இழுத்து... ஏத்தி விட்டுட்டேனோ... விஜியை என் மடியில் படுக்க வைத்த ஷர்மாவின் விரல்கள்... முந்தானை மூடாத என் வெற்றிடைய... என் தொப்புளை ஒட்டிய மெல்லிய மடிப்பை மெல்ல உரசி விலக…. வெளிப்பட்ட முனகலை மறைத்தபடி.....

"ம்ம்ம்... உண்மைதாங்க... வந்ததுலேந்து வெளிய எங்கேயும் விளையாட போகாம பக்கத்துலேயே ஹால்-ல ஒரு ஓரமா விளையாடிட்டு இருந்தான்... இப்ப எனக்கு பக்கத்துல-தான் இருக்கான்... பேசறீங்களா.... அவனுக்கு தெரியாதா... அப்பா இல்ல-ன்னு..."

எங்கள் சம்பாஷணையின் தலையும் புரியாமல்... வாலும் புரியாமல் அடுத்து என்ன செய்வதென்று புரியாத குழப்பத்துடன் ஷர்மா என் முகத்தையே உற்று பார்த்துக் கொண்டிருக்க... அவரை பார்க்க எனக்கு ரொம்பவும் பாவமாக இருந்தது...

எவ்வளவு பெரிய அந்தஸ்த்துல இருக்கற மனுஷன்.. இப்படி என் முன்னால மண்டி போட்டுகிட்டு... என் விழிகள் ஷர்மாவின் விழிகளை நேசமுடன் தழுவ ஆரம்பித்தன... உள்ளுக்குள் கர்வமும் தலை தூக்கியது….

கணவருடன் பேசிக்கொண்டே இவரை இப்படி தவிக்க வைப்பது எனக்கு ஒருவித புது அனுபவமாகவே இருந்தது... ஆனா இதுவே பின்னால எனக்கு வினையாகப் போவதை அப்போது நான் உணரவில்லை... என்னை நெருங்கி அமர்ந்த ஷர்மா விஜியுடன் கொஞ்சும் சாக்கில்…..

அவளின் உடலை முகத்தை... பிஞ்சு கைகளை.. அவளின் பாதங்களை வருடி.. முத்தமிட்டுக் கொண்டிருக்க... அவரின் விரல்கள் எவ்வித தயக்கமும் இல்லாது ஏதோ நீண்ட நாள் பழகிய குடும்ப நண்பரைப் போல.. என் இடையை... மார்பை…. தொடைகளை... அவ்வப்போது பட்டும் படாமலும் உரச... என் தவிப்பும் துடிப்பும் மெல்ல மெல்ல கூடிக்கொண்டே இருந்தது...

எவ்வளவு மறைக்க முயன்றும் முடியாது... எனது தவிப்பும்... துடிப்பும்...தடுமாற்றமும் என் குரலில் வெளிப்பட... என் கணவருக்கு புரிந்து விட்டது...

"என்னடா.. குரலெல்லாம் ஒரு மாதிரி இருக்கு... என்ன பண்றான்... அன்னைக்கு மாதிரி அங்கங்க தடவரானா... அப்ப நான் வச்சிடட்டுமா..."


கணவர் நேரிடையாகவே கேட்டுவிட... எப்படி சொல்றதுன்னு புரியாம தடுமாறி... ‘‘இல்லங்க... ஒரு வேலையும் இல்ல.. நீங்க சொல்லுங்க... இங்க ராஜூதான்... விஜிகிட்ட சேட்டை பண்ணிக்கிட்டு இருக்கான்...’’

"புவி... என்னை தப்பா நினைக்கலையே..."

"அதெல்லாம் ஒன்னும் இல்லைங்க... இப்படி நீங்க கலகலப்பா பேசி ரொம்ப நாள் ஆச்சு... நீங்க போன வேலைய நல்ல படியா முடிச்சிட்டு வாங்க..."

உதடுகள் கணவரிடம் பேசிக்கொண்டிருக்க... விழிகள் சர்மாவையும் டீப்பாய் மேலிருந்த க்ளோப் ஜாமூன் கிண்ணத்தையும் மாறி மாறி பார்த்துக் கொண்டிருந்தன... ஜீராவில் நனைந்த என் வலது கை விரல்கள் பிசுபிசுன்னு இருக்க...

கணவரிடம் பேசியபடி... விரல்களின் பிசுபிசுப்பை துடைக்க... அருகே துணி எதுவும் இல்லாததை உணர்ந்து... டீப்பாய் மீதிருந்த டிஷ்யு பேப்பரை எடுக்க சற்றே குனிய...

அப்படி நான் குனிந்த பொழுது... என் முகம் ஷர்மாவின் முகத்தை நெருங்கி இருக்க... மடியில் படுத்திருந்த விஜி சற்றே முன் பக்கமாக சரிய... எனது அசைவின் காரணம் புரியாது தடுமாறிய ஷர்மா... விஜியின் நழுவிய உடலை என் மடியோடு சேர்த்து பிடிக்க... நான் சற்றே முன்னாள் குனிய... இருவரின் கன்னங்களும் மெல்ல உரசி நகர்ந்தன... ஷர்மாவின் கைகள் விஜியின் உடலோடு என் தொடைகளையும் மெல்ல அழுத்தி பிடித்திருந்தன...

"என்னடா... நைட்டுக்கு டின்னர் எதுவும் ரெடி பண்ணி இருக்கியா... டின்னர் முடிச்சிட்டு போற ஐடியா-ல இருக்கானா எப்படி..."

ஓரளவுக்கு குனிந்தும் என்னால் டீப்பாய் மீதிருந்த டிஷ்யு பேப்பரை எடுக்க முடியாது... மேலும் சற்று குனிந்து எடுக்க ட்ரை பண்ண... பருத்து கனத்த முலைகள்.. ஷர்மாவின் கைகளோடு பரவலாய் அழுந்த... அதற்க்கு மேலும் குனிய முடியாமல்... விரும்பாமல் டிஷ்யு பேப்பரை எடுக்கவும் முடியாமல் பழைய நிலைக்கு திரும்பி... நேராக அமர்ந்து...

"இன்னும் டைம் இருக்கே... மணி ஆறுதானே ஆயிருக்கு.. டின்னர் பத்தி யோசிக்கல... நாங்க மட்டும்தானே… இருக்கறத வச்சி சமாளிச்சிக்குவோம்... நீங்க கண்ட ஹோட்டல்-ல சாப்பிட்டு உடம்ப கெடுத்துக்காதீங்க...’’

நான் எதற்காக குனிந்தேன் என்பது புரியாமல்... அதே நேரம் எனது நெருக்கத்தையும் அதனால் ஏற்பட்ட மெல்லிய உரசலையும் அனுபவித்து ரசித்தபடி... விழிகளால் என்ன வேணும்-ன்னு விழிகளால் வினவ.. என் வலது கை விரலின் பிசுபிசுப்பை காட்டி.. டீப்பாய் பக்கம் கை நீட்டியபடி….

"சொல்றேனே-ன்னு தப்பா நினைக்காதீங்க... உங்க மனசுக்கு எல்லாமே நல்லதாவே நடக்கும்... அதான் எல்லாத்தையும் உங்க பாஸ் பாத்துக்கறேன்-னு சொல்லி இருக்கார்-ல்ல... உங்கமேல நம்பிக்கை இருந்ததால-தான அப்படி சொன்னார்... அப்படியும் இந்த ப்ரமோஷன் உங்களுக்கு கிடைக்கலை-ன்னாலும் பரவாயில்லங்க... மனச தளர விடாம... கவனமா உங்க வேலைய பாருங்க... இப்ப இல்லை-ன்னாலும் கண்டிப்பா ஒரு நாள் நமக்கு கிடைக்கும்...."

டீப்பாய் மீது க்ளோப் ஜாமூன் கிண்ணமும் டிஷ்யு பேப்பரும் இருக்க... விரல்களின் பிசுபிசுப்பை சுட்டிக் காட்டி நான் சொன்னதை வேறு விதமாக புரிந்து கொண்ட ஷர்மா... சந்தோஷத்துடன்... க்ளோப் ஜாமூன் கிண்ணத்தை அவரின் இடது கையில் எடுத்து... என் முகத்தருகே இருத்தியபடி.. என் விழிகளையே ஏக்கம் நிறைந்த பார்வையால் பார்த்துக் கொண்டிருக்க...

அவரின் பார்வையும்.. அவர் முகத்தில் பிரதி பலித்த எதிர்பார்ப்பும் எனக்கு சிரிப்பை வரவழைக்க... மெல்ல வாசல் பக்கம் எட்டி பார்த்து... தலையை இடதும் வலதுமாக அசைத்து... ஜாடையால் ‘‘நான் ஊட்டமாட்டேன் நீங்களே சாப்பிடுங்க….’’-ன்னு சொல்ல...

"ப்ளீஸ்... ப்ளீஸ்.. புவனா.." ஷர்மா விழிகளாலும் சைகையாலும் கெஞ்ச... நான் மறுபடியும் வாசலையும்... கையில் இருந்த போனை சுட்டிக்காட்டி... மெல்லிய புன்முறுவலுடன் பிகு பண்ணி... அவரின் தவிப்பை ரசிக்க....

ஷர்மா குனிந்து… என்னமோ என் கன்னத்தில் முத்தமிடுவதைப் போல... விஜியின் கன்னத்தில் முத்தமிட்டு... விஜியை பிடித்திருந்த அவரின் வலது கையால் என் தொடையை மெல்ல அழுத்தி... கெஞ்ச... என் தொடையின் மீதான அவர் கையின் அழுத்தமும்.. அவர் விழிகளின் கெஞ்சலும் என்னை ரொம்பவே தடுமாற வைத்தது.....

"ஒரு நிமிஷம்... லைன்-லேயே இருக்க... உங்க பையனுக்கு க்ளோப் ஜாமூன் வேணுமாம்.. எடுத்து குடுத்துட்டு வரேன்.."-ன்னு சொல்லி போனை கையால் அழுத்தமாக மூடியபடி...

"அதான் ஊட்டி விட்டேன்-ல இன்னும் என்ன... ப்ளீஸ்... கதவு தொறந்தே இருக்கு... யாராவது வந்தா அசிங்கமாயிடும்... அவர் வேற லைன்-ல இருக்காரு ப்ளீஸ்.."-ன்னு கிசுகிசுப்பாய் சர்மாவிடம் கெஞ்ச....
"யாரும் வராங்களா-ன்னு நான் பாத்துக்கறேன் புவனா... வேணும்-ன்னா... கதவை சாத்திடட்டுமா... ஜஸ்ட் கொஞ்ச நேரத்துக்கு...." என் முகத்தருகே நெருங்கி…. மிகவும் கிசுகிசுப்பாய் ஷர்மா கெஞ்ச...

என் தொடையை வருடிய அவரின் வலது கை விரல்கள் மெல்ல விஜியின் கன்னத்தை வருடும் சாக்கில்... என் வெற்றிடையை... புறங்கையால் மெல்ல உரச... அந்த உரசல் என்னை ரொம்பவே சபலப்படுத்தியது...

அவரின் உரசலை உணர்ந்தும் உணராதவளாய் மெல்ல நெளிந்தபடி.. "ஸ்ஸ்ஸ்... வேணாம்... கதவை சாத்த வேணாம்…. ராஜூ வருவான்... தப்பா நினைக்கப் போறான்..." எனதுகிசுகிசுப்பு மிகவும் பலவீனமாய் வெளிவந்து என் தடுமாற்றத்தை ஷர்மாவுக்கு தெளிவாக உணர்த்த....

க்ளோப் ஜாமூன் கிண்ணத்தை என் முகத்தருகே நீட்டியபடி ஷர்மாவின் விழிகள் ஏகத்துக்கு கெஞ்சிக் கொண்டிருக்க... வாசலையும் கடிகாரத்தையும் ஒரு பார்வை பார்த்து திரும்பிய என் முகத்தில் படர்ந்த மெல்லிய புன்னகை…. என் சம்மதத்தை அவருக்கு உணர்த்த...

சந்தோஷமான ஷர்மா... மறுபடியும் குனிந்து விஜியின் நெற்றியில் மெல்ல சத்தமில்லாது முத்தமிட்டு... தலையால் என் மார்பை.. கனத்த முலைகளை உரசியபடி நிமிர்ந்து…. வாயை திறந்தபடி என்னை அண்ணாந்து பார்க்க...

மெல்லிய புன்னகையுடன்... அவர் நீட்டிய கிண்ணத்தில் இருந்து ஒரு க்ளோப் ஜாமூனை எடுத்து அவருக்கு ஊட்ட... முன்பு செய்தது போலவே அந்த க்ளோப் ஜாமூனையும் பாதி கடித்து... மீதி பாதியை என்னை சாப்பிடும்படி சொல்ல... சில வினாடிகள் தயக்கமாய் அவரின் விழிகளையே உற்று பார்த்து... அப்படியே எக்கி வாசலையும் பார்த்து…..


                                           

அவரின் பிடிவாதத்தை புன்முறுவலுடன்... எனக்குள் ரசித்தபடி... க்ளோப் ஜாமூனின் மறு பாதியை சுவைத்தபடி.. "ம்ம்ம்... சொலுங்க-ங்க..."-ன்னு மறுபடியும் கணவரிடம் பேச ஆரம்பித்தேன்...

"என்னடா க்ளோப் ஜாமூன் சாப்பிடரானா... அவனுக்கு ரொம்ப புடிச்ச ஐட்டம் அது.... அதெப்படி உனக்கு தெரியும்... அவன் சொன்னானா.."

ஷர்மாவை குறுகுறுத்த பார்வையால் விழுங்கியபடி... உதட்டில் மாறாத புன்னகையுடன்... வாசலையும் அவ்வப்போது பார்த்தபடி.. கணவரிடம் பேசிக்-கொண்டிருக்கும் எனது சங்கடத்தை தெளிவாக உணர்ந்த ஷர்மா... எதுவும்பேசாமல்... மெல்ல எழுந்து... வாசல் கதவருகே நின்று... என்னையும் வெளிகேட்டையும் சில வினாடிகள் மாறி மாறி பார்க்க...

எனக்கு புரிந்து விட்டது... மனுஷன் கதவை மூடப்போகிறார்... இப்பவே அப்படி இப்படி-ன்னு நெருங்கிட்டு இருக்கார்... கதவையும் மூடிட்டா... மனதில் மெல்லிய தயக்கம் எழுந்தாலும்... அதையும் மீறிய எதிர்பார்ப்பு என்னை பலமாக எதிர்க்க விடாது தடுக்க....

தலை அசைந்து அதன் எதிர்ப்பை பதிவு செய்ய... விழிகள் ‘‘ப்ளீஸ் வேணாமே…’’-ன்னு கெஞ்ச... எதையும் சட்டை செய்யாமல்... மெல்ல கதவை மூடி தாழிட்டு திரும்பி பழையபடி என் எதிரே... க்ளோப் ஜாமூன் கிண்ணத்தை சுமந்தபடி மண்டியிட்டு அமர...

"அதெல்லாம் ஒன்னும் இல்லங்க... அவசரத்துல நீங்களும் எதுவும் சொல்லாம போய்ட்டீங்க... வியாழக்கிழமை நைட்-தான் வருவீங்க... வெள்ளிக் கிழமைக்கு லைட்டா ஏதாவது ஸ்வீட் செய்யலாமே-ன்னு யோசிச்சு இத வாங்கிட்டு வந்தேன்... இதுன்னா கொஞ்சம் சீக்கிரமா முடியும்... செஞ்சு ரொம்ப நாளாச்சா.. அதான் இன்னைக்கு கொஞ்சூண்டு செஞ்சு பாத்தேன்..."
"எப்படி இருக்காம்... அவனுக்கு புடிச்சிருக்கா…."

"ராஜூவுக்கு ஊட்டி விட்டுகிட்டே நானும் இப்பதான் டேஸ்ட் பண்ணி பாத்தேன்…. ம்ம்ம்... ஓரளவுக்கு நல்லா.... டேஸ்ட்டா-த்தான் இருக்கு.... வியாழக்கிழமை நைட் நீங்க வந்து டேஸ்ட் பண்ணி பாத்துட்டு சொன்னீங்க-ன்ன அதே மாதிரி செஞ்சி வச்சிடுவேன்..."

முகத்தில் மெல்லிய போய் கோவத்தோடு ஷர்மாவை முறைத்து பார்த்தபடி.. ஷர்மா நீட்டிய கிண்ணத்தில் இருந்து மற்றொரு க்ளோப் ஜாமூனை எடுத்து ஷர்மாவின் வாயருகே கொண்டுசெல்ல... இம்முறை என் கையை மடக்கி... அந்த க்ளோப் ஜாமூனை என்னை சாப்பிடும்படி ஜாடையால் சொல்ல...

முகத்தில் அதே போய் கோவத்துடன்... குறுகுறுத்த பார்வையால் ஷர்மாவை பார்த்தபடி... அந்தக்ளோப் ஜாமூனை பாதியாக கடிக்காமல் முழுவதுமாய் உள் வாங்கி... விரலோடு சேர்த்து வாயை மூட...

அதில் பாதியை எதிர்பார்த்து காத்திருந்த ஷர்மா ஏமாற்றமாய்... எனக்கு-ன்னு ஜாடையால் கேக்க... வாய்க்குள்ளிருந்த க்ளோப் ஜாமூனை சிதைக்காமல்... விரலை மட்டும் வெளியில் எடுத்து... கிண்ணத்தில் இருந்த மற்றொரு க்ளோப் ஜாமூனை எடுக்க எத்தனித்த... எனது முயற்ச்சியை தடுத்த ஷர்மா... "எனக்கு அதுதான் வேணும்-ன்னு என் வாய்க்குள் இருந்த க்ளோப் ஜாமூனை காட்டி... அடம் பிடிப்பது போல செய்ய...

நானோ தலை அசைத்து மறுத்தபடி... அவரின் தவிப்பை ரசிக்க... ஷர்மா அவரின் உடலை எக்கி.... அவரின் முகத்தை என் முகத்தருகே கொண்டு வந்து... அவரின் நாக்கை நீட்டியபடி...

"இப்ப குடுக்கறீங்களா இல்ல நானே எடுத்துக்கவா..."-ன்னு ஜாடையால் மிரட்டியபடி அவரின் நாக்கை என் உதடுகளுக்கு அருகே கொண்டு வர... ஒரு நிமிஷம் பதறிப் போனேன்... இதுக்குத்தான் கதவை மூடினாரோ...

அவரை தடுக்கலாமா வேணாமா-ன்னு புரியாமல் குழம்பி... தலையை பின்னுக்கு நகர்த்தி... "சரி சரி தரேன்.."-ன்னு ஜாடையால் சொல்லியபடி... என் வாய்க்குள் நசுங்கி.. என் எச்சிலில் முழுமையாய் நனைந்த அந்தக்ளோப் ஜாமூனின் ஒரு பகுதியை... வெளியில் எடுத்து...

மிகவும் கிசுகிசுப்பான குரலில்... "எச்சில்... ப்ளீஸ் வேணாமே..."-ன்னு கிசுகிசுக்க... எனது கிசுகிசுப்பை பொருட்படுத்தாது... வேகமாய் எக்கி என் கையில் இருந்த அந்த சிதைந்த பாதிக்ளோப் ஜாமூனை கவ்வி…..

"ம்ம்ம்... சோ டேஸ்ட்டி..."-ன்னு கிசுகிசுத்தபடி பழைய நிலைக்கு திரும்பி அமர்ந்தபடி அந்தக்ளோப் ஜாமூனை சுவைத்துக் கொண்டிருக்க…. கர்வம் கலந்து புன்னகையுடன் என் விழிகள் ஷர்மாவின் முக அசைவுகளை விழுங்கிக் கொண்டிருந்தது...

ஷர்மா… வெற்றி புன்னகையுடன்... நாக்கை துருத்தி எனக்கு பழிப்பு காட்டியபடி என் எச்சிலில் நனைந்த க்ளோப் ஜாமூனை ஆனந்தமாய் சுவைத்துக் கொண்டிருக்க…. எனக்குள் பரவிய கர்வத்தை... இனம் புரியாத சந்தோஷத்தை அனுபவித்தபடி.. கண்களில் மிரட்ச்சியுடன் அவரையே பார்த்துக்கொண்டிருக்க...

"என்னடா.. சத்தமே காணோம்... என்ன பண்றான்... கிஸ் பண்ணானா... தடவரானா... "கணவரின் கேள்வி என் சிலிர்ப்பை மேலும் அதிகப்படுத்த... தொடை இடுக்கின் ஊறல் அதிகமானது...

கணவருக்கு என்ன பதில் சொல்வதுன்னு புரியாம தடுமாறி... "ம்ம்ம்... இல்லங்க... அது... உங்க பையன்தான் வம்பு பண்ணிக்கிட்டு இருக்கான்... அதான்... அவன என்ன-ன்னு ஒருவார்த்தை கேளுங்களேன்..."
என் வார்த்தைகளில் வெளிப்பட்ட தடுமாற்றம்... ராஜூ வம்பு பண்றான்னு சொன்னது... என் குரலில் வெளிப்பட்ட அளவுக்கு அதிகமான கிசுகிசுப்பு...என் கணவரின் கற்பனையை தூண்டிவிட....

"என்னடா... குரலே ஒரு மாதிரி இருக்கு... மார தடவரானா...’’

"ம்ம்ம்... அதெல்லாம் இல்லங்க... சும்மாதான் விளையாடிட்டு இருக்கான்... அதுக்குள்ளே நீங்க சீரியஸா எடுத்துக்காதீங்க... எனக்கு தெரியாதா.. எல்லாம் சொன்னா கேட்டுக்குவான்... நான் பாத்துக்கறேன்... நீங்க கவலை படாதீங்க..."

"புரியுதுடா...ஒன்னால வெளிப்படையா சொல்ல முடியாதுதான்... எனக்கே இங்க ஒரு மாதிரி இருக்குடா... பேன்ட்-ல முட்டிகிட்டு இருக்கு... நீ புடவை-தான கட்டிக்கிட்டு இருக்க..."

"ம்ம்ம்..."

"என்னடா... மேலோட்டமா தடவரானா... இல்ல உள்ள கைவிட்டு தடவரானா..."

கணவரின் ஒவ்வொரு கேள்வியும் என்னை இம்சிக்க... என் உணர்வுகள் தறிகெட்டு ஓட ஆரம்பித்தன... ஷர்மா எதுவும் செய்யாத நிலையிலேயே... என் மார்புகள் விம்மி தனிய... முலைகாம்புகள் துடிக்க ஆரம்பித்தன...

கணவரின் கேள்விகளால் எனக்குள் எழுந்த சிலிர்ப்பின் விளைவால் எழுந்த... வெளிப்பட்ட முனகலை... அவரின் கேள்விகளுக்கான பதிலாய் நினைத்து கணவரின் கற்பனைகளும்… கேள்விகளும் நீண்டுகொண்டே போக... என் உணர்ச்சிகள் கொழுந்துவிட்டு ஏறிய ஆரம்பித்தன.…



கணவரின் கற்பனைகளை உண்மையில் ஷர்மா நிறைவேற்ற மாட்டாரா-ன்ற ஏக்கம் என்னுள் பரவ ஆரம்பிக்க... என் விழிகள் ஷர்மாவின் முகத்தை ஏக்கத்துடன் தழுவ ஆரம்பித்தன... கிளர்ந்தெழுந்த உணர்ச்சிகள் என்னை அடுத்த கட்டத்துக்கு போக தூண்டிக் கொண்டே இருக்க...என் முக பாவம் மாறிக்கொண்டே இருந்தது...

என் உணர்வுகளை... அவற்றின் வெளிப்பாட்டை…. துல்லியமாய் அருகே இருந்து ரசித்துக் கொண்டிருந்த ஷர்மாவின் விழிகள்…. முந்தானை விலகி துருத்திய இடது முலையையும் வருடத் தவறவில்லை... ப்ரா இல்லாத முலை காம்பு முன்பைவிட அதிக விரைப்புடன்… துருத்திக் கொண்டிருப்பதை ஆனந்தமாய் ரசிக்க…. என் சுவாசத்தின் வேகம் அதிகமாகிக்கொண்டே இருந்தது...

"புவி..."

"ம்ம்ம்..."

"என்னடா... ப்ளவுசுக்குள்ள கைவிட்டு தடவரானா..."

"ஸ்ஸ்ஸ்... ச்சீ... என்னங்க நீங்க... அதெல்லாம் ஒண்ணுமில்ல..."

"அப்ப வெளியிலேயே தடவரானா...."

கணவருடனான எனது உரையாடலையும்… அதன் வெளிப்பாடாய் சிலிர்த்து சிவந்த என் முக மாறுதல்களையும்… புன்முறுவலுடன் ரசித்துக் கொண்டிருந்த ஷர்மா... இதுதான் சரியான சந்தர்ப்பம் என்று நினைத்தோ என்னமோ... கிண்ணத்தில் இருந்த கடைசி க்ளோப் ஜாமூனை விழிகளால் ஜாடை காட்டி.. ஊட்டி விடும்படி ஜாடையால் கெஞ்ச....

தன்னிச்சையாய் தலை அசைந்து மறுப்பு சொல்லிக் கொண்டிருந்தாலும்... கிறங்கிய என் விழிகளும்... உதட்டில் அரும்பிய புன்னகையும் என் சம்மதத்தை அவருக்கு வெட்கமுடன் வெளிப்படுத்திக் கொண்டிருந்தன...

என் உணர்வுகளை புரிந்து கொண்டவராக க்ளோப் ஜாமூன் கிண்ணத்தை கையில் ஏந்தியபடி ஷர்மா எழுந்து நிற்க... அவர் தொடை இடுக்கின் புடைப்பு... என் விழிகளை அதன் பக்கம் இழுக்க... தலை குனிந்து அவர் உணராத வண்ணம்... அவரின் புடைப்பை என் விழிகள் வருடிக்கொண்டிருந்தன...